چپتر 83: مانند برخورد دو شهابسنگ
چپتر 83: مانند برخورد دو شهابسنگ
دو روز بعد، رهبر فرقه باد آسمان همراه با تمام زیردستهایی که با خودش آورده بود، فرقه الهی اهریمن آسمانی رو ترک کرد.
اون با اهریمن آسمانی خداحافظی کرد، اما نه با هشت فرمانروای اهریمنی.
در این باره، پیروان اهریمنی پچپچ میکردن که اون چون عتیقه الهی دزدیده شده، با عصبانیت برگشته.
فقط ما دلیل دقیق بازگشت ناگهانیش رو میدونستیم.
«رهبر فرقه آدم کمطاقتیه، برای همین فرقه باد آسمان رو سروسامون میده و در سریعترین زمان ممکن برمیگرده.»
اون قبلاً با گو وول بهطور مفصل درباره اینکه چه کسی رو بهعنوان رهبر بعدی فرقه باد آسمان منصوب کنه و چطور به امور داخلی رسیدگی کنه، بحث کرده بود.
«از اینکه اولین پیشنهادم رو پذیرفتید، خیلی ممنونم.»
«من باید ازت تشکر کنم. به لطف تو، استاد بزرگی مثل رهبر فرقه باد آسمان رو به یه متحد تبدیل کردم.»
«ندیدی چطور تمریناتش رو رها کرده بود تا بخوره و بازی کنه و حسابی تپل شده بود؟ وقتی برگرده، باید درستوحسابی آموزش ببینه.»
«تو باید این کار رو انجام بدی. کی دیگه جرئت داره چنین حرفی به فرمانروای عالی سرزمینهای بیرونی بزنه؟»
«لطفاً این کار رو به من بسپارید.»
واقعاً حس میشد که کار بزرگی انجام دادیم.
من یه استراتژیست برجسته به اسم گو وول رو به دست آورده بودم و علاوه بر اون، استادی بیهمتا مثل رهبر فرقه باد آسمان رو.
با اینکه رهبر فرقه باد آسمان موقع بازدیدش از فرقه اصلی تحت فشار قرار گرفته و اذیت شده بود، اما هنوز هم قویترین فرد در سرزمینهای بیرونی بود.
نبردهای استادان متغیرهای زیادی داره که نمیشه در موردشون مطمئن بود، اما شک دارم هیچکدوم از شهریاران اهریمنی اعتمادبهنفس کافی برای شکست دادن اون رو داشته باشن.
«هی، استراتژیست اعظم گو.»
«بله، ارباب جوان.»
«میدونم کار یه استراتژیست ایجاب میکنه که بقیه رو زیر نظر داشته باشه. با این حال، هر وقت فرصت کردی، مراقب خودت هم باش.»
بهجای اینکه بهش بگم خودش رو زیر نظر داشته باشه، بهش گفتم مراقب خودش باشه.
گو وولِ باهوش مطمئناً بدون اینکه نیازی باشه نصیحتی کنم که شبیه سخنرانی باشه، معنای پنهان حرفم رو میفهمید.
«شما آدم بسیار گرم و مهربونی هستید، ارباب جوان.»
«زیاد این رو میشنوم. این هم مدرکیه که نشون میده بازیگریم خوبه.»
گو وول حرفم رو درباره اینکه اینها فقط بازیگریه، باور نکرد.
«من ضعفهایی رو که این مهربونی به همراه میاره، پوشش میدم.»
«عجله نکن. مشکلی نیست.»
«بله.»
«من دیگه میرم. در حالی که داشتم به کارهای تو رسیدگی میکردم، از آدمهای خودم غافل شدم. باید الان به اونها برسم.»
«بفرمایید، راحت باشید.»
مستقیم به سمت تالار اهریمن آسمانی رفتم.
رسیدگی به آدمها از بالاترین رتبه شروع میشه.
* * *
پدرم در میدان تمرین بود.
اون از اون پدرهایی بود که هر وقت وارد میدان تمرین میشدم، با یه حمله غافلگیرانه امتحانم میکرد، اما امروز وسط میدان بود و به یه صفحه گو خیره شده بود.
«شما هم گو بازی میکنید؟»
میدونستم پدرم گو دوست داره، اما هیچوقت ندیده بودم خودش بازی کنه.
«میتونی تعداد کسایی رو که توی فرقه اصلی میتونن من رو شکست بدن، با انگشتهای یه دست بشماری.»
«توی بازی گو منظورته؟»
«البته.»
«اینطور نیست که وقتی بازی بر وفق مرادتون پیش نمیره، با کشیدن دستتون روی گلوتون علامت میدید؟ و هر بار، عمو هوی مخفیانه پشت حریفتون ظاهر میشه و... خنجر؟»
«گاهی اوقات. مسابقه برای برنده شدنه.»
به شوخی پدرم لبخند زدم و کنارش رفتم.
من مهارت پدرم رو توی گو خوب میشناختم.
همونطور که خودش گفت، اونقدرها هم عالی نیست، فقط در حد متوسطه.
اگه زیاد برنده شده، حتماً به خاطر این بوده که بقیه گذاشتن برنده بشه.
یه جور پایین آوردن سطحِ خود در برابر اهریمن آسمانی.
«این مسئلهایه که استراتژیست اعظم ساما میونگ بهم داده، اما انگار نمیتونم جوابش رو پیدا کنم.»
مسئله مرگ و زندگیِ نسبتاً دشواری بود.
در سکوت مسئله رو بررسی کردم و بعد به پدرم گفتم:
«اگه یه مهره اینجا بذارید، مگه مهرههای سفید زنده نمیمونن؟»
حداقل وقتی نوبت به گو میرسید، من بیشتر از پدرم استاد بودم.
پدرم با تایید اینکه جوابم درسته، کمی تعجب کرد.
«بد نیست.»
«مگه نه اینکه کسی که از بیرون تماشا میکنه، همیشه بهتر میبینه؟»
«از بیرون؟ من داشتم تنهایی این مسئله رو حل میکردم.»
«اما شما یه حریف داشتید، پدر.»
«کی؟»
«غرورتون. و اون میل به رقابت برای حل این مسئله که درست اونجا کنارش نشسته.»
پدرم پوزخندی زد و جلوی صفحه گو نشست.
«تو هم همونجا کنارش بشین. بیا یه دست بازی کنیم.»
«باشه. اما اگه داشتید میباختید، خبری از کشیدن دست روی گلو نباشه.»
با پدرم گو بازی کردم.
اول شکار، بعد غذا و حالا گو.
داشتم کارهایی رو انجام میدادم که قبل از بازگشتم حتی خوابشون رو هم نمیدیدم.
حتی یه کلمه بیهوده هم نگفتم و فقط روی بازی تمرکز کردم.
تق، تق.
صدای گذاشتن مهرههای گو در آن سکوت، واضح و گوشنواز بود.
چیز خاصی نبود.
فقط یه پدر و پسر که داشتن گو بازی میکردن.
چطور ممکنه حتی یک بار هم این کار رو انجام نداده باشیم؟ چرا فقط با دیدن صورت پدرم اینقدر میترسیدم؟
خوبیِ گو اینه که تا آخر بازی نیازی به کلمات نیست.
و با این حال، اتفاقات زیادی میفته.
من قلمرو خودم رو ساختم و پدرم هم قلمرو خودش رو.
گاهی به قلمرو اون هجوم میبردم و گاهی مثل گروهی از مهرههای تحت فشار، تعقیب میشدم.
گاهی کوتاه میاومدم و گاهی حرکتهای جسورانهای انجام میدادم.
با اینکه از بازی با پدرم بینهایت لذت میبردم، اما با تمام توانم بازی کردم.
خوب میدونستم که اون مظهر رقابتطلبی بود، برای همین مراعاتش رو نکردم.
اگه حتی بویی میبرد که دارم باهاش مدارا میکنم، نتیجهاش بدتر از این بود که با اختلاف زیاد شکست بخوره.
همونطور که بازی بر علیه اون پیش میرفت، پدرم چونهاش رو مالش داد.
این اولین بار بود که میدیدم اینقدر جدی فکر میکنه.
حتی در طول جنگ با اتحاد رزمی هم نگاهش به نقشه نبرد احتمالاً اینقدر نافذ نبود.
بهسختی جلوی خودم رو گرفتم تا چنین شوخیای نکنم.
اگه این کار رو میکردم، پدرم شاید صفحه بازی رو پشتورو میکرد.
شاید پدرم هم در این لحظه وسوسه شده بود که به شوخی دستش رو روی گلوش بکشه.
البته، هیچ اتفاقی از این دست نیفتاد.
بازی تموم شد و من با شش امتیاز برنده شدم.
«درست مثل خودِ اهریمن آسمانی، سبک بازی گوی شما واقعاً بیرحمانهست. به سختی برنده شدم.»
«کی یاد گرفتی بازی کنی؟»
«توی وقتهای آزادم یاد گرفتم، بعد از اینکه شنیدم دارید از استراتژیست اعظم ساما میونگ آموزش میبینید. اوه، و هر زمان که بخواید برای بازی مجدد در خدمتم.»
با لحن پیروزمندانهام، پدرم دستش رو روی صفحه گو دراز کرد.
چوارررررک.
مهرههای گو به هوا بلند شدن و مهرههای سیاه و سفید بهسرعت با هم مخلوط شدن.
مثل یه نمایش، اونها با ظرافتی خیرهکننده حرکت کردن و هر کدوم به ظرف خودشون برگشتن.
انگار که زنده باشن و راه خونهشون رو پیدا کنن.
«آه!»
واقعاً مبهوت شده بودم.
این حرکت انگار داشت بهم میگفت:
—این مرحله نهاییِ استادی در کنترل اشیاء با نیروی درونیه، میفهمی؟
همین تکنیک بهتنهایی کافی بود تا غرورم رو خرد کنه، اما انگار برای پدرم کافی نبود.
«نمیتونم بعد از اینکه باختم بذارم بری، پس بیا یه مبارزه تمرینی داشته باشیم.»
«این دیگه خیلی زیاده. امیدوار بودم برای یک بار هم که شده از لذت پیروزی لذت ببرم و با سری بالا از تالار اهریمن آسمانی بیرون برم.»
«اگه توی تمرینات هنرهای رزمی کوتاهی کرده باشی، از اینجا پیاده بیرون نمیری.»
منظورش این بود که سخت میگیره.
به نظر میرسید داره حرصِ باختن توی گو رو خالی میکنه، اما اینطور نبود.
میدونستم.
اون بابت موضوع رهبر فرقه باد آسمان عصبانی بود.
این یه توبیخ برای معاشرت من با اون و حتی پذیرفتن استراتژیستش بود؛ اون هم در حالی که بهخوبی میدونست پدرم فاصله خودش رو با فرقه باد آسمان و رهبرش حفظ کرده.
«میگن یه گروه بزرگ از مهرهها هیچوقت نمیمیرن. من که قرار نیست بمیرم، مگه نه؟»
«بهتره دعا کنی قلمرویی که ساختی فقط یه خونه پوشالی نباشه.»
از قبل حریف تمرینیای داشتم که مشتاقانه منتظر مبارزههامون بود. البته، یه جلسه تمرینی با پدرم بیشتر از ده جلسه با فرمانروای شمشیر شکوفه آلو برام مفید بود.
وقتی پدرم شمشیر اهریمن آسمانی رو بیرون کشید، هوا سنگین شد و یه انرژی بیشکل شروع کرد به فشار آوردن بهم. اون انرژی تیز و سوراخکننده نبود؛ بلکه مثل تختهسنگهای غولپیکری بود که از هر طرف بهم فشار میآوردن.
من هم شمشیر اهریمن سیاه رو کشیدم و بهطور طبیعی هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی رو فعال کردم. وقتی فشار اولیه رو بدون تغییر توی چهرهم تحمل کردم، انرژی پدرم شدیدتر شد.
من هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی رو حتی بیشتر به جلو راندم. تکنیکم که بعد از تجربه حالت بیخودی به سطح قابلتوجهی از استادی رسیده بود، این بار هم خوب دووم آورد.
بعد، این بار، انرژیش با نیت کشتار آمیخته شد. این اولین باری بود که مستقیماً نیت کشتار پدرم رو حس میکردم.
لرزه به تنم میانداخت چون اصلاً سرد نبود. مرگ بهوضوح یه جایی روی بدنم نشسته بود، اما مثل یه پروانه سبک بود و نمیتونستم بفهمم کجاست.
وهمآور بودنش همین بود؛ وحشتِ جستوجوی دیوانهوار برای اون نیت کشتار، فقط برای اینکه بفهمم توی دریایی از اون غرق شدم، و درموندگی از اینکه هیچ ایدهای ندارم چیکار باید بکنم. نیت کشتار پدرم ترکیبی از تمام این احساسات منفی بود.
من با نیت کشتار پدرم با خصومت برخورد نکردم، بلکه اون رو همونطور که بود حس و قبول کردم. میون اون ترس وحشتناک و درموندگی، سعی کردم فقط یه چیز رو از دست ندم: خودم رو.
سعی کردم بلعیده ترس نشم، بلکه منی رو که داشت اون ترس رو حس میکرد، لمس کنم. تحمل کردن بدون مقاومت. گاهی اوقات، فقط تحمل کردن با پذیرش طبیعی مسائل، میتونه فشار عظیمی به حریف وارد کنه.
در واقع، پدرم غافلگیر شد. اون غافلگیری کاملاً بهم منتقل شد.
*واقعاً سطح استادیت به اینجا رسیده؟*
لحظهای که اون احساس رو توی چشماش خوندم، به سمتم هجوم آورد. وقتی پدرم با گام پادشاه دنیای زیرین حمله کرد، من هم از گام پادشاه دنیای زیرین استفاده کردم. فرار نکردم، بلکه مستقیم به سمتش تاختم.
طنین!
با به جا گذاشتن فقط یه صدای فلزی سرد، از کنار هم گذشتیم. از نقطه شروع حریفمون، همزمان چرخیدیم. از پسلرزه اون برخورد، شمشیر اهریمن سیاه توی دستم به نرمی میلرزید. شمشیر اهریمن آسمانی پدرم هم میلرزید.
قدیما نمیتونستم ببینمش، اما با بینایی تقویتشدهم از تکنیک چشم الهی، حتی اون لرزش ظریف رو هم میدیدم. با خودم فکر کردم که آیا مچ دست پدرم هم مثل مچ دست من درد میکنه یا نه.
«فکر میکردم فقط داری سیاستبازی میکنی، اما کارت بدک نیست.»
«مگه مسائل عشقی و تمرین هنرهای رزمی چیزایی نیستن که آدم دور از چشم بقیه انجام میده؟ من با جدیت تمرین میکردم.»
واقعاً از خوابم میزدم تا خودم رو وقف تمرین کنم. در حقیقت، حتی اگه نمیخواستم هم تمرین کنم، بدنم اجازه نمیداد. نیروی درونی قدرتمند و خالصی که توی مرکز انرژیم جمع شده بود، مشتاق بود که توی دنیا رها بشه و چهار گام باد الهی همیشه تشنه مبارزه با یه حریف قدرتمند بود.
تکنیک شمشیر آسمان پرنده داشت از استادی بزرگ فراتر میرفت و به سطح جدیدی میرسید، و چشمام هم با تکنیک چشم الهی بهتر شده بودن.
«پس بذار ببینم میتونی این رو هم دفاع کنی یا نه.»
به محض اینکه حرفش تموم شد، پدرم از جلوی چشمام غیب شد. همزمان، من هم غیب شدم. درست مثل پدرم، از گام سایه تاریک استفاده کرده بودم. امروز تصمیم گرفته بودم یه کپیکار باشم.
با ظاهر شدن توی گوشهای از زمین تمرین، شمشیرهامون توی هوا به هم خوردن. وضعیتهای بدنی کاملاً یکسان، انگار که دوقلوها دارن انجامش میدن!
اونسوی شمشیرهای گرهخوردهمون، برقی از شادی توی صورت پدرم درخشید. یه احساس زودگذر بود، اما بدون شک شادیِ ملاقات با یه حریف قدرتمند بود.
تنهاییِ فرد مطلق رو درک میکنم، اما بازم، پدر. من پسرت هستم. نه دشمنت.
لحظهای که شمشیرهامون از هم جدا شدن، شمشیر اهریمن آسمانی و شمشیر اهریمن سیاه فضا رو نقشونگار زدن. به سمت همدیگه، هر دو تعادل آسمانی رو رها کردیم.
نور سفید و خالص شمشیر که توسط دو شمشیرمون ایجاد شده بود، هوا رو به دو نیم تقسیم کرد. مثل دو شهابسنگ که توی آسمون شب به هم میرسن، دو خط نور با هم برخورد کردن و بعد ناپدید شدن. لحظه کوتاهی بود، اما به نظرم اون صحنه زیبا بود.
این بار، همزمان فرم دگرگونی آسمان رو اجرا کردیم. دوازده دگرگونی توی هوا شکل گرفت. از شمشیر اهریمن آسمانی و از شمشیر اهریمن سیاه.
اگه یکی درخشان بود، اون یکی هم همونقدر درخشان بود. اگه یکی سنگین بود، اون یکی هم سنگین بود. اگه یکی سریع بود، اون یکی هم سریع بود. دگرگونیها با دگرگونیهای دیگه برخورد کردن و خنثی شدن.
حملاتمون مو نمیزد. مثل کشیدن چیزی با جوهر روی یه طرف کاغذ و تا کردنش از وسط برای به دست آوردن همون تصویر روی طرف دیگه، داشتیم حملات یکسانی رو رد و بدل میکردیم. پدرم، خوشبختانه، قصد من برای تقلید از خودش رو پذیرفت و از هیچ حمله غیرمعمول دیگهای استفاده نکرد.
حمله بعدی فرم چهارم، فرم آسمان شعلهور بود. چی شمشیر قدرتمندی زمین تمرین رو درنوردید. وقتی دو چی شمشیر با هم برخورد کردن، زمین تمرین به شدت لرزید. یه ذره نیروی درونی بیشتر کافی بود تا کل زمین فرو بریزه.
«دیگه کافیه!»
پدرم مبارزه تمرینی رو متوقف کرد. به نظر میرسید تشخیص داده که فرمهای بعدی بیش از حد خطرناکن. این یعنی من اونقدر قوی شده بودم. پدرم شاید فکر میکرد دیگه چیزی نمونده که بتونم باهاش غافلگیرش کنم، اما غافلگیری امروز چیز جدیدی بود.
«مهارتهات خیلی پیشرفت کرده.»
پدرم از کلمه «خیلی» استفاده کرد. اون کلمه یه تحسین فوقالعاده بود، به این معنی که مهارتهام به طرز چشمگیری بهتر شده بود.
«پس مشکلی نیست.»
اون یه جمله حاوی بخشش اون بود. اون قصد داشت امروز به خاطر تمام کارهایی که اخیراً در رابطه با فرقه باد آسمان انجام داده بودم، من رو به سختی توبیخ کنه، چون فکر میکرد از تمریناتم غافل شدم. اما با دیدن پیشرفت بزرگم، من رو بخشیده بود.
در نهایت، این یه تنبیه نبود، بلکه یه پاداش بود. هر چی نباشه، یه مبارزه تمرینیِ دوقلووار با پدرم چیزی بود که با یه میلیون یانگ هم نمیشد خریدش. اگه میپرسیدم: «چقدر میشه پدر؟ چقدر بدم برای یه مبارزه درست و حسابی؟» ممکن بود بمیرم، پسرش باشم یا نباشم.
همونطور که همون فرمها رو اجرا میکردم، چیزهای زیادی حس کردم. برای یه شخص ثالث، شاید اونا یکسان به نظر میرسیدند، اما من بهوضوح تفاوت رو حس میکردم. فقط وقتی کسی بتونه اون تفاوتهای ظریف رو حس کنه، میتونه به یه استاد برتر واقعی تبدیل بشه.
امروز، حس میکنم مبهم متوجه جهتی شدم که باید برای رسیدن به استادی بزرگ دوازدهستاره توی تکنیک شمشیر آسمان پرنده طی کنم.
«گرسنه نیستین؟ امروز پسرتون مهمونتون میکنه. بیاین بریم روستای خاندان اهریمنی و یه چیزی بخوریم.»
اخیراً نشنیده بودم که پدرم به روستای خاندان اهریمنی رفته باشه. طبیعتاً انتظار داشتم پیشنهادم رو رد کنه.
«بریم.»
از اجازه غیرمنتظرهش جا خوردم.
«واقعاً میاین؟»
«فقط داشتی زبون میریختی؟»
«البته که نه. بیاین بریم!»
پدرم لباسهای رزمی سادهای پوشید و یه کلاه حصیری سرش گذاشت تا صورتش رو بپوشونه. اگه با تشریفات رسمی میرفت، روستای خاندان اهریمنی به آشوب کشیده میشد.
و اینطور شد که من همراه پدرم مقر اصلی فرقه رو ترک کردم. این اولین سفر من و پدرم به روستای خاندان اهریمنی بود.