چپتر 832: میدونی چرا اونا با هم نمی‌جنگن؟
چپتر 832: میدونی چرا اونا با هم نمی‌جنگن؟
«تو، تو دقیقاً همون شکلی هستی!»
گئوم موگوک که پشت سر روح اهریمن آسمانی ایستاده بود، جلو آمد و به آن خیره شد.
روح اهریمن آسمانیِ عظیمالجثه دقیقاً همانطور بود که او به یاد داشت، فقط اندازهاش کوچکتر شده بود.
هنوز همان چهره و نگاهی را داشت که تماشایشان وحشت به دل میانداخت و شعلههای جهنمی که طرح چهرهاش را روی قلبش شکل داده بودند نیز تغییری نکرده بودند.
حالا که به اندازه یک انسان درآمده بود، حتی ترسناکتر به نظر میرسید و در عین حال، جثه کوچکترش باعث میشد به نوعی پختهتر و باابهتتر جلوه کند.
گئوم موگوک با قلبی لبریز از احساس، به او سلام کرد.
«خیلی وقت بود ندیده بودمت، دوست من.»
گئوم موگوک او را دوست خطاب کرد.
اولین باری که با روح اهریمن آسمانی ملاقات کرده بود، به او گفته بود که هم اربابش است و هم دوستش.
البته، گئوم موگوک کسی بود که بیشتر از ارباب بودن، میخواست یک دوست باشد.
به نظر میرسید چشمان روح اهریمن آسمانی برای لحظهای به گئوم موگوک نگاه کردند، اما خیلی زود روی روح اهریمن آسمانی که در بدن هوا موگی ساکن بود و درست مقابلشان ایستاده بود، ثابت ماندند.
«ممنونم که نجاتم دادی.»
اما اگر گئوم موگوک به همینجا بسنده میکرد که دیگر گئوم موگوک نبود.
«همه انتظار دارن روح اهریمن آسمانیِ من خوشسخن باشه، پس یه کلمهای بگو.»
آیا فقط خیالاتی شده بود؟ حس کرد روح اهریمن آسمانی کمی دستپاچه شده است.
سلام و احوالپرسی شادمانه اربابِ پرحرفش ادامه یافت.
سخت بود باور کنی این همان شخصی است که همین چند لحظه پیش در آستانه مرگ قرار داشت.
«یه بار به پدرم گفتم که در مورد تو دو تا آرزو دارم. اولیش این بود که بتونم باهات گپ بزنم.»
اما روح اهریمن آسمانی چیزی نگفت.
«دومیش هم این بود که کوچیکت کنم و مثل یه دوست باهات قدم بزنم. همین حالا به یکی از اون دو تا آرزوم رسیدم.»
دیگران هم که برای کمک به گئوم موگوک خودشان را به جلو پرتاب کرده بودند، با چهرههایی غافلگیرشده به روح اهریمن آسمانی خیره شده بودند.
جین پهچئون و بک جا-گانگ به گئوم موگوک نزدیک بودند.
این اولین بار بود که میفهمیدند یک روح اهریمن آسمانی میتواند در چنین کالبد کوچکی هبوط کند.
گئوم موگوک به آنها نگاه کرد، لبخندی زد و گفت:
«کجای دنیا میتونی یه رهبر اتحاد رزمی و یه رهبر اتحاد نامتعارف پیدا کنی که جونشون رو برای رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی به خطر بندازن؟»
جین پهچئون واقعاً از اینکه گئوم موگوک سالم بود، نفس راحتی کشید.
«در حال حاضر، تو رهبر جوان فرقه الهی اهریمن آسمانی نیستی، بلکه دوست ها-گون هستی.»
گئوم موگوک لبخندی زد و با ادب تعظیم کرد.
«ممنونم.»
به خاطر همین پیوند بود که پشیمانیِ جین پهچئون عمیق بود.
«تو چندین بار ما رو نجات دادی، اما من حتی یه بار هم نتونستم نجاتت بدم.»
«حتی بدون روح اهریمن آسمانی هم، رهبر اتحاد من رو نجات میداد.»
آیا واقعاً میتوانست نجاتش دهد؟ وقتی کمی قبل خودش را برای محافظت از گئوم موگوک به جلو پرتاب کرده بود، همه چیز به مویی بند بود.
اگر روح اهریمن آسمانی هبوط نکرده بود، او سعی میکرد با رها کردن چی شمشیرش جلوی حمله را بگیرد، اما هیچ تضمینی نبود که گئوم موگوک آسیبی نبیند.
او قطعاً از اینکه یک قدم دیر رسیده بود، پشیمان بود.
صرفنظر از نیت رهبر فرقه، او باید زودتر وارد عمل میشد.
«تا آخر عمرم به این افتخار میکنم.»
جین پهچئون فقط از گئوم موگوک بابت گفتن چنین حرفهایی سپاسگزار بود.
نگاه گئوم موگوک به سمت بک جا-گانگ چرخید.
«شما هم با اونا اومدین؟»
بک جا-گانگ با بیخیالی جواب داد:
«ما عادت داریم هر وقت طریقت راستین حرکتی میکنه، غریزی حرکت کنیم.»
گئوم موگوک به این شوخی خندید.
چون او هیچ اعتباری برای خودش قائل نشد، قدردانی گئوم موگوک حتی بیشتر هم شد.
گئوم موگوک با ادب سرش را برای او هم خم کرد.
«لطفی که امروز با به خطر انداختن وجود ارزشمندتون در حقم کردین رو هرگز فراموش نمیکنم.»
این قولی از طرف گئوم موگوک بود که به دل مینشست.
در کنار آنها اهریمن مشت ایستاده بود.
«همونطور که انتظار میرفت! استاد من بهترینه، برخلاف پدر بیاحساسم!»
اهریمن مشت میتوانست تایید کند که رهبر فرقه درست دیده بود.
به خطر انداختن جان برای احضار روح اهریمن آسمانیِ خودش.
حقیقتاً این کاری بود که فقط گئوم موگوک ممکن بود امتحانش کند.
از طرف دیگر، او فکر میکرد که گئوم موگوک تصمیم خردمندانهای گرفته است.
اگر نه روح اهریمن آسمانیِ گئوم موگوک و نه مالِ رهبر فرقه هبوط نمیکردند، مبارزه با آن روح اهریمن آسمانی اصلاً آسان نمیبود.
گئوم موگوک در یک نبرد نابرابر، راهی برای گشایش پیدا کرده بود.
طبیعتاً پادشاه شمشیر هم در کنارش بود.
واقعاً لحظهای تاریخی بود که تمام این استادان بینظیر همزمان با هم حرکت کرده بودند.
«راستش رو بخوای، اونقدرها هم نگران نبودم.»
«چرا؟»
«فکر کردم حتماً یه نقشهای داری که اونطوری دووم آوردی.»
هرچند پادشاه شمشیر برای کسی که ادعا میکرد نگران نبوده، با عجلهی زیادی به جلو شتافته بود، اما رهبر فرقه باد آسمان با فریادی گئوم موگوک را سرزنش کرد:
«میخوای اینطوری مردم رو زهرهترک کنی؟ اگه روح اهریمن آسمانی ظاهر نمیشد چیکار میکردی؟»
«آمادگیهای خودم رو داشتم.»
گئوم موگوک رداهایش را باز کرد و نخ کرم ابریشم اعلای آسمانی را که محکم دور سینهاش پیچیده شده بود، نشان داد.
«علاوه بر این، داشتم از هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی، پیکر دیپر آسمانی و حتی آسورای الماسین استفاده میکردم. حتی شمشیر یه روح اهریمن آسمانی هم به راحتی از اینها رد نمیشد. و لحظهای که خنجر بهم میخورد، اگه حس میکردم اوضاع درست نیست، از چیزی که رهبر فرقه بهم یاد داده بود استفاده میکردم.»
فقط در آن زمان بود که لبخندی بر لبان رهبر فرقه باد آسمان ظاهر شد.
«همونطور که انتظار میرفت! برای همهچیز نقشه داشتی. آره، از وقتی که گنجینه الهی من رو گرفتی، معلوم بود یه نقشهای تو سرته.»
با شنیدن اینکه او دوباره با لجاجت بحث گنجینه الهی را پیش کشید، معلوم بود که رهبر فرقه باد آسمان هم نفس راحتی کشیده است.
نگاه گئوم موگوک به سمت پدرش چرخید که هنوز در همان نقطه ایستاده بود.
«عجب، حتی پادشاه سم هم چند قدمی جلو اومده.»
با این حرف، پادشاه سم به آرامی عقب نشست.
«این دیگه خیلی بیانصافیه، پدر!»
پدرش بدون گفتن کلمهای فقط به پسرش نگاه کرد.
آن پسر چطور میتوانست بداند؟ چقدر تماشای آن صحنه تا به آخر، بدون اینکه قدمی به جلو بردارد، دشوار بوده است.
شاید این سختترین لحظه زندگیاش در این اواخر، یا شاید در تمام عمرش بود.
و گئوم موگوک چطور میتوانست آن احساس را نداند؟ آرامشی که اکنون در چهره پدرش میدید، نگاهی بود که قبلاً هرگز در او ندیده بود.
گئوم موگوک در همانجا سجده کرد.
یک سلام ساده برای رساندن حجم عظیم قدردانیاش کافی نبود.
«ممنونم، پدر.»
پدرش تا آخرین لحظه به او اعتماد کرده بود.
چون پدرش به او اعتماد کرده بود، روح اهریمن آسمانی توانست هبوط کند.
گئوم موگوک بعد از رد و بدل کردن احوالپرسی با کسانی که سعی کرده بودند از او محافظت کنند، به کنار روح اهریمن آسمانیِ خودش بازگشت.
حتی در حالی که آنها صحبت میکردند، دو روح اهریمن آسمانی به یکدیگر خیره شده بودند.
«باید بهش عادت کنی. دوستت آدم خیلی پرحرفیه.»
رهبر فرقه باد آسمان نتوانست جلوی خودش را بگیرد و نظری اضافه نکرد:
«این روح اهریمن آسمانیِ توئه، پس ممکنه حتی از خودت هم پرحرفتر باشه. شاید فعلاً داره مثل اربابش با مکر و حیله ذات واقعیش رو مخفی میکنه.»
گئوم موگوک در دل آرزو کرد که کاش شوخی رهبر فرقه باد آسمان حقیقت داشته باشد.
«یه روز میخوام کلی داستان برات تعریف کنم.»
«میخوام حرفایی رو بهت بگم که نمیتونم به هیچکس دیگهای بگم.»
«پس لطفاً، قبل از اینکه این مبارزه تموم بشه، حداقل یه کلمه بگو.»
این آرزوی گئوم موگوک بود.
در همین حال، روح اهریمن آسمانی که در بدن هوا موگی ساکن بود، هنوز طوری به نظر میرسید که انگار نمیتواند این واقعیت را باور کند.
«واقعاً هبوط کرد؟»
او قبلاً لاف زده بود که تا زمانی که او حضور دارد، ارواح اهریمن آسمانیِ آنها هرگز ظاهر نخواهند شد.
با این حال، با درهم شکستن ادعای جسورانهاش، روح اهریمن آسمانیِ گئوم موگوک هبوط کرده بود.
و حقیقت دیگری که روح اهریمن آسمانیِ هیوک دو-چئون را غافلگیر کرد:
«چطور در یه بدن کوچک تجلی پیدا کرده؟»
روح اهریمن آسمانیِ گئوم موگوک پاسخی نداد و صرفاً در سکوت به حریفش خیره شد.
گئوم موگوک به روح اهریمن آسمانیاش نگاه کرد و گفت:
«من چیز زیادی از شماها نمیدونم. فقط از پدرم شنیدم که ارواح اهریمن آسمانی به شدت از درگیری با همدیگه ابا دارن. پس متاسفم که این رو به عنوان اولین دستورم بهت میدم.»
گئوم موگوک دستوری قاطع به روح اهریمن آسمانیاش داد.
«اون موجود رو نابود کن.»
با صدور این دستور، روح اهریمن آسمانی بدون لحظهای تردید به جلو قدم برداشت.
در همین حال، روح اهریمن آسمانیِ هیوک دو-چئون پوزخندی به گئوم موگوک زد.
«میدونی همین الان چیکار کردی؟»
به دلیلی، لحنش فراتر از یک عصبانیت ساده به نظر میرسید.
گئوم موگوک روح اهریمن آسمانیاش را متوقف کرد.
«صبر کن.»
وقتی روح اهریمن آسمانیاش ایستاد، گئوم موگوک از آن موجود پرسید:
«منظورت چیه؟»
به جای پاسخ، سوالی به سمتش پرتاب شد.
«میدونی چرا روحهای اهریمن آسمانی سعی نمیکنن با هم بجنگن؟»
این سوالی بود که گئوم موگوک هم در موردش کنجکاو بود.
و امروز، آن راز باورنکردنی فاش شد.
«چون اگه روحهای اهریمن آسمانی با هم بجنگن و ببازن، برای همیشه نابود میشن.»
گئوم موگوک خشکش زد.
آنقدر شوکه شده بود که از خودش پرسید آیا در خاطرات اخیرش هرگز اینچنین از جا در رفته بود یا نه.
این حقیقتی بود که نه او و نه پدرش از آن خبر نداشتند.
«برای همین، اگه روح اهریمن آسمانیای حس کنه که حریفش از خودش قویتره، هرگز ظاهر نمیشه. این ذاتِ غریزیِ روح اهریمن آسمانیه.»
این رازی بود که فقط میشد از زبان یک روح اهریمن آسمانی شنید.
«برنده، قدرت حریف رو جذب میکنه و حتی قویتر میشه. وجودِ بازنده به کل محو میشه و تمام قدرتی که داشته، بلعیده میشه.»
روح اهریمن آسمانیِ هیوک دو-چئون احساسی را نشان داد که تا آن لحظه بروز نداده بود.
آن حس، طمع بود.
«روح اهریمن آسمانیِ تو خاصه.»
نگاه گئوم موگوک به سمت روح اهریمن آسمانیِ خودش چرخید.
بله، او خاص است.
از همان اولین باری که ظاهر شد، بارها نجاتم داده است.
«توی چنین بدن کوچیکی تجلی پیدا کرده.»
چیزی که روح اهریمن آسمانیِ هیوک دو-چئون را در این هبوط غافلگیر کرده بود، دقیقاً همین بخش بود.
«و با اینکه میدونست ضعیفتره، باز هم هبوط کرد.»
گئوم موگوک در سکوت به روح اهریمن آسمانیاش خیره شد.
به چهرهاش نگاه کرد که با حالتی سنگی و بیتفاوت، فقط به حریف خیره شده بود.
«ممکن بود با باختن توی این مبارزه برای همیشه نابود بشی، ولی باز هم به خاطر من هبوط کردی؟»
به همین خاطر، جاهطلبیِ آن موجود به گوش گئوم موگوک نرسید.
«من قدرتت رو جذب میکنم و به قویترین روح اهریمن آسمانیِ تاریخ تبدیل میشم.»
گئوم موگوک با لحنی آرام پرسید:
«راست میگه؟»
روح اهریمن آسمانی پاسخی نداد.
او همان موجودی بود که قبلاً با حرکات ظریف چشمانش افکارش را بیان میکرد، اما حالا فقط مستقیم به جلو خیره شده بود.
«پرسیدم راسته؟ میدونم حرف نمیزنی، ولی به این جواب بده.»
هنوز هم واکنشی نشان نداد، اما از همین سکوتش بود که گئوم موگوک فهمید.
ادعای نابودیِ ابدی حقیقت داشت.
«برگرد داخل.»
گئوم موگوک به روح اهریمن آسمانی دستور داد که دوباره ناپدید شود.
اما روح اهریمن آسمانی ناپدید نشد.
«این یه دستوره. برگرد داخل.»
روح اهریمن آسمانیِ گئوم موگوک ناپدید نشد.
در همان لحظه، گئوم ووجین با صدایی نرم لب به سخن گشود.
«روح اهریمن آسمانی موجودیه که باید از اربابش محافظت کنه. روح اهریمن آسمانیِ تو تشخیص داده که الان جونت در خطره.»
معنایش این بود که حس وظیفهشناسیاش برای محافظت از ارباب، بر دستورِ خودِ ارباب اولویت دارد.
طبیعی بود که چنین قضاوتی داشته باشد.
هر چه باشد، گئوم موگوک در حالی که به سختی دوام آورده بود، او را فراخوانده بود.
«تو واقعاً حتی برخلاف ذات خودت عمل کردی تا هبوط کنی و از من محافظت کنی.»
گئوم موگوک نمیتوانست فقط تحتتاثیر قرار بگیرد.
او باید لجاجتِ روح اهریمن آسمانی را میشکست.
«هی رفیق. شاید مدت زیادی نباشه که همدیگه رو میشناسیم، اما اونقدری زمان گذشته که بدونی من چه جور آدمیم، مگه نه؟ میدونی که من همیشه یه راهی پیدا میکنم، نه؟ پس برگرد. تازه، من تنها نیستم. پدرم اینجاست، بقیه هم هستن. پس نگران من نباش و برگرد.»
حتی با این اصرارهای ملایم هم روح اهریمن آسمانی برنمیگشت.
گئوم موگوک در نگاه او، علاوه بر اراده برای محافظت، احساس دیگری را هم خواند.
غرورِ یک روح اهریمن آسمانی که نمیخواست به هیچکس ببازد.
آن نگاه انگار داشت این را از او میپرسید:
«تو اگه جای من بودی، توی چنین موقعیتی عقبنشینی میکردی؟»
البته که نه.
من هرگز کسانی را که باید از آنها محافظت کنم، تنها نمیگذارم.
روح اهریمن آسمانی بازتابِ کاملِ خودش بود.
به همین خاطر بود که گئوم موگوک حس کرد نمیتواند جلویش را بگیرد.
وقتی گئوم موگوک سرش را تکان داد، دو روح اهریمن آسمانی به سمت یکدیگر قدم برداشتند.
آنها گامهای بلندی برداشتند و شمشیرهایشان را به سوی هم تاب دادند.
شووووووووو.
با برخورد شمشیرهایشان در میان زمین و آسمان، انرژی اهریمنیِ عظیمی به چرخش درآمد.
طنین!
شدت برخورد باعث شد انرژی اهریمنی به بیرون منفجر شود.
با اینکه جثهشان کوچکتر بود، اما نبردشان همان مقدار انرژی اهریمنیای را آزاد میکرد که از نبرد دو روح اهریمن آسمانیِ غولپیکر جاری میشد.
هووووووووووو!
تمام تماشاگران عقبنشینی کردند.
آنها مجبور بودند نیروی درونیشان را به حد اعلا برسانند تا فقط بتوانند جلوی فشارِ آن انرژی اهریمنی را بگیرند.
حالا که روحهای اهریمن آسمانی با هم میجنگیدند، ماهیت نبرد دوباره تغییر کرده بود.
این مبارزهای با استفاده از فرمهای سریع و گامبرداریهای انسانی نبود.
این نبردِ انرژی اهریمنی علیه انرژی اهریمنی بود.
نبردِ اراده علیه اراده.
نبردِ غرور علیه غرور.
دو ماهیت متفاوت از انرژی اهریمنی مستقیماً با هم برخورد کردند.
از پشت شمشیرهای گرهخوردهشان، روح اهریمن آسمانیِ هیوک دو-چئون با تکبر گفت:
«فکر میکنی یه روح اهریمن آسمانی که تازه متولد شده، میتونه من رو که سیصد سال زنده موندم شکست بده؟»
او از نظر تجربه مبارزه، برتریِ قاطعی داشت.
در آن لحظه، قلب گئوم موگوک فرو ریخت.
یک چیز بود که او فراموش کرده بود.
او هنوز بر فرم نهمِ هنر اهریمنی نه مصیبت مسلط نشده بود.
فرمهای هفتم تا نهمِ هنر اهریمنی نه مصیبت، هنرهای رزمیای بودند که توسط روح اهریمن آسمانی استفاده میشدند و او فقط تا فرم هشتم را یاد گرفته بود.
در عجلهاش برای فراخواندن روح اهریمن آسمانی، این حقیقت را از یاد برده بود.
روح اهریمن آسمانیِ هیوک دو-چئون قطعاً حتی بر فرم نهایی هم مسلط بود.
اگر آن فرم، نه یک فرم معمولی، بلکه فرم نهم و نهایی بود چه؟
«با این وضع، اون میبازه.»
و اگر به خاطر این موضوع، روح اهریمن آسمانیاش را برای همیشه از دست میداد؟ این مسئلهای کاملاً متفاوت از ضعیف شدنِ هنرهای رزمی خودش بود.
این درباره از دست دادن یک دوست بود.
باید چیکار کنم؟ فکر کن گئوم موگوک! سریع!
در همان لحظه، فکری از ذهن گئوم موگوک گذشت.
«شاید بشه؟»
ایده دیوانهواری بود، اما تنها راه ممکن به نظر میرسید.
گئوم موگوک پیامی تلهپاتیک برای پدرش فرستاد.
— پدر، لطفاً همین الان فرم نهم هنر اهریمنی نه مصیبت رو بهم یاد بدید.
گئوم ووجین میدانست چرا پسرش چنین درخواستی دارد.
به همین خاطر، اگر هر کس دیگری این حرف را زده بود، او آن را به عنوان یک مهملِ مضحک رد میکرد.
تأمل گئوم ووجین طولانی نشد.
اگر قرار بود انتخابی انجام دهد، حالا مسابقه با زمان بود.
— الان فرم نهم هنر اهریمنی نه مصیبت رو بهت منتقل میکنم.
فرم نهم هنر اهریمنی نه مصیبت، تعالی روح اهریمنی.
فکرش را هم نمیکرد که بخواهد این فرم نهایی را در چنین جایی آموزش دهد.
و برای اینکه این انتقالِ مضحک موفقیتآمیز باشد...
— باید فرمول رو درجا درک کنی!
او این ریسک را میکرد چون طرف حسابش پسرش بود.
او باور داشت پسری که تا به حال نظارهگرش بوده، شاید واقعاً از پس این کار بربیاید.
— حتماً درکش میکنم.
تلاش فعلی او برای این نبود که آن را یاد بگیرد تا روح اهریمن آسمانیاش بتواند حریف را شکست دهد.
بلکه تلاشی بود تا به او کمک کند فقط به اندازهای دوام بیاورد که نابود نشود.
«خواهش میکنم!»
گئوم موگوک پیامی تلهپاتیک برای دو رهبر اتحاد و بقیه فرستاد.
— برای یه لحظه، لطفاً از من و پدرم در برابر پسلرزههای اون مبارزه محافظت کنید.
جین پهچئون و بک جا-گانگ متوجه قضیه شدند.
پدر و پسر میخواستند کاری را امتحان کنند.
آن دو نفر جلوی گئوم موگوک ایستادند و بقیه هم جلوی گئوم ووجین سد شدند.
گئوم موگوک هم هرگز در خواب نمیدید که بخواهد فرم نهایی هنر اهریمنی نه مصیبت را در میانه این نبرد نهایی یاد بگیرد.
گئوم موگوک تمام ذهنش را متمرکز کرد.
او با خود فکر کرد که تمام تلاشهایش در یادگیری و تمرین هنرهای رزمی تا این لحظه، برای همین ثانیه بوده است.
خواهش میکنم، بذار باززایی و بازسازی کمکم کنن! بذار دستاوردهای رزمیای که از مبارزه با هوا موگی به دست آوردم، به کارم بیان!
«تا زمانی که لازم بشه فرم نهم رو اجرا کنی، حتماً روش مسلط میشم.»
گئوم موگوک در حالی که به فرمول پدرش که از طریق تلهپاتی منتقل میشد گوش میداد، چشمانش را بست.
«تا اون موقع، باید دووم بیاری.»