چپتر 833: روح اهریمن آسمانی نابود می‌شود
چپتر 833: روح اهریمن آسمانی نابود می‌شود
گئوم ووجین فرمول فرم نهم، یعنی آخرین فرم رو به پسرش منتقل کرد.
«هر جا که ارادهی روح اهریمنی بره، مرگ همونجا سایه میندازه و هیچکس نمیتونه جلوش بایسته. انرژی از نقطه فرق سر شروع میشه. نتیجه بر علت پیشی میگیره و مرگ قبل از زندگی از راه میرسه. از معکوس شدن جریان انرژیت نترس...»
گئوم ووجین دقیقاً همونطوری عمل میکرد که پسرش میخواست.
او اصلاً دخالتی نمیکرد.
وقتی پسرش به تنهایی از پس این نبرد برمیاومد، رشد میکرد و قویتر میشد.
این مبارزه بحرانی بود که فقط یک بار در زندگی رخ میداد و جان او و سرنوشت دنیای رزمی به اون بستگی داشت؛ اما در عین حال، فرصتی بادآورده بود که شاید دیگه هرگز در زندگی یک رزمیکار تکرار نمیشد.
گئوم ووجین با کمال میل اون فرصت رو به پسرش داد.
البته اگه به پسرش ایمان نداشت، نمیتونست اینقدر کامل همه چیز رو به او بسپاره.
در حالی که فرمول در حال انتقال بود، دو روح اهریمن آسمانی نبرد جدی خودشون رو شروع کردن.
این مبارزهای بود که بازندهاش برای همیشه نابود میشد.
کوانگ!
در برخورد شمشیرها در بلندای آسمان، هیچکدام از روحهای اهریمن آسمانی حتی یک قدم هم عقبنشینی نکردن.
«هر طور شده، قدرتت رو مال خودم میکنم!»
شمشیرِ روح اهریمن آسمانیِ هیوک دو-چئون لبریز از طمع بود، در حالی که شمشیرِ روح اهریمن آسمانیِ گئوم موگوک با ارادهی محافظت از اربابش پر شده بود.
با هر برخورد شمشیرهای اونها، انرژی اهریمنی قدرتمندی به خروش درمیاومد.
اون دو انرژی اهریمنیِ مشابه و در عین حال متفاوت، انگار که زنده باشن، فریاد میکشیدن.
به خاطر همین انرژی اهریمنی بود که وقتی فرم نابودی بزرگ اجرا میشد، حریف نمیتونست فرار کنه.
یک انرژی اهریمنی مطلق که حریف رو به درون میکشید و فرار از اون فضا رو غیرممکن میکرد.
انرژی اهریمنیای که از روحهای اهریمن آسمانی ساطع میشد، حتی از زمانی که فرم نابودی بزرگ به کار میرفت هم قدرتمندتر بود.
با حضور نه یک، بلکه دو روح اهریمن آسمانی که انرژی اهریمنی پخش میکردن، نه تنها جین پهچئون و بک جا-گانگ، بلکه بقیه هم نمیتونستن به محل نبرد اونها نزدیک بشن.
جین پهچئون و بک جا-گانگ از فکر دخالت در مبارزه دست کشیدن و جلوی گئوم موگوک ایستادن تا جلوی موجهای شوکی که به سمتشون میاومد رو بگیرن.
از جوِ حاکم مشخص بود که گئوم ووجین داره چیزی رو به گئوم موگوک منتقل میکنه.
اگه اینطور بود، حتی کوچکترین نسیمی هم میتونست باعث مزاحمت اونها بشه.
اهریمن مشت، پادشاه شمشیر و رهبر فرقه باد آسمان هم همین حس رو داشتن و با نیروی درونی خودشون یک سد محافظتی ایجاد کردن.
گئوم موگوک زیر سایهی محافظت اونها، فرمولی رو که پدرش منتقل میکرد، به خاطر سپرد.
او پیش از این هنر اهریمنی نه مصیبت رو تا فرم هشتم به استادی رسونده بود و هنرهای رزمیاش به وضعیت غایی رسیده بود.
او میتونست به محض شنیدن فرمول، معنای پشت بیشتر بخشهای اون رو درک کنه.
اما حتی برای گئوم موگوک هم بخشهایی وجود داشت که درکشون نمیکرد.
فعلاً از بخشهایی که نمیفهمید گذشت و روی بخش بعدی فرمول تمرکز کرد.
و به این ترتیب، انتقال فرمول از ابتدا تا انتها به پایان رسید.
— پدر، لطفاً یه لحظه مراقب اینجا باشین.
گئوم موگوک بلافاصله از هنر جابهجایی فضا-زمان استفاده کرد و ناپدید شد.
گئوم ووجین فکر کرد پسرش وارد فضای هنر جابهجایی فضا-زمان شده تا کاملاً روی فرمول تمرکز کنه.
اما رهبر فرقه باد آسمان نیت واقعی گئوم موگوک رو میدونست.
«میخواد اون تو از هنر مخفی زمان آسمانی استفاده کنه.»
رهبر فرقه باد آسمان خوشحال بود چیزی که آموزش داده، در حساسترین لحظه اینقدر ارزشمند به کار گرفته میشه.
او حس میکرد شاید همهی اینها تقدیری برای همین لحظه بوده باشه.
در واقع، گئوم موگوک درون فضای هنر جابهجایی فضا-زمان، از هنر مخفی زمان آسمانی استفاده کرد.
او میتونست از همون اول با پدرش وارد این فضا بشه تا فرمول رو بشنوه.
اینطوری در زمانی که صرف دریافت اون شد، صرفهجویی میشد.
اما دلیلی داشت که این کار رو نکرد.
نمیخواست وضعیتی ایجاد کنه که هم خودش و هم پدرش در دنیای بیرون حضور نداشته باشن.
حریف او روح اهریمن آسمانیِ هیوک دو-چئون بود.
ذات اون موجود بیرحم و سنگدل بود.
به محض اینکه میفهمید او و پدرش نیستن، معلوم نبود چه نقشههایی برای بقیه که باقی مونده بودن میکشید.
یکی از اونها باید میموند.
او نمیتونست در حالی که نگران دنیای بیرونه، روی فرمول این فرم نهایی تمرکز کنه.
گئوم موگوک که با هنر مخفی زمان آسمانی وقت بیشتری به دست آورده بود، روی فرمول تامل کرد.
بخشهایی رو که میدونست دوباره تایید کرد و بخشهایی رو که نمیفهمید کنار گذاشت.
اینها بخشهایی بودن که وقتی بیرون میرفت، باید از پدرش میپرسید.
تعدادشون بیشتر از چیزی بود که فکر میکرد.
«میتونم همهی اینها رو به موقع درک کنم؟»
ترسی ناگهانی وجود گئوم موگوک رو فرا گرفت.
این فرم نهاییِ هنر اهریمنی نه مصیبت بود، نه چیزی کمتر.
آیا اینکه تواناییهای خودش رو دستبالا گرفته بود، از سر غرور بود؟
ناگهان فکری به ذهنش خطور کرد.
«باید این زمان رو صرف فکر کردن به این میکردم که چطور از اون یکی فرمول استفاده کنم؟»
فرمول دیگهای هم بود که از گا یه، بانوی قصر دوشیزه الهی یاد گرفته بود.
موقع یادگیری اون، پیشآگاهی داشت که اون فرمول برای کنترل هوا موگیه.
اما او فقط فرمول رو منتقل کرده بود، نه نحوهی استفاده از اون رو.
خودش هم نمیدونست.
درسته، ارباب قصر تاریکی چنین روشی رو به کس دیگهای یاد نمیداد.
«با این حال، باید سعی میکردم هر طور شده راهی برای استفاده از اون فرمول پیدا کنم؟»
لحظهای که این فکر به ذهنش رسید، گئوم موگوک فهمید.
این یک شیطان قلب بود؛ زادهی ترسی که نکنه نتونه فرم نهم رو به درستی یاد بگیره.
حالا که روح اهریمن آسمانی ظاهر شده بود، چنین فکری چیزی جز یک پشیمانیِ دیروقت نبود.
اون فرمول شاید روی هوا موگی جواب میداد، اما روی روح اهریمن آسمانی اثری نداشت.
نمیدونست اون فرمول بعداً چه کمکی ممکنه بکنه، اما فعلاً باید روی یادگیری فرم نهم تمرکز میکرد.
اما وقتی تمرکزش رو از دست داد، دوباره به دست آوردنش راحت نبود.
هر چی بیشتر سعی میکرد اون افکار رو از خودش دور کنه، بیشتر به سراغش میاومدن.
زمان در هنر مخفی زمان آسمانی انگار سریعتر میگذشت.
درست همون موقع، صحنهای در ذهن گئوم موگوک ظاهر شد.
خودش رو دید که در میان یک کولاک سهمگین، به تنهایی در یک دشت برفی قدم میزنه.
اون لحظهای که با ناامیدیِ مبهم و تنهاییِ تلخ قدم برمیداشت و از خودش میپرسید که آیا واقعاً میتونه همهی مواد لازم برای اون هنر بزرگ رو پیدا کنه یا نه.
«تا امروز به همینجا برسم.»
فرمول هنر اهریمنی نه مصیبت مهم بود، فرمول انرژی بدوی شش مسیر هم مهم بود، اما مهمترین چیز خودش بود؛ کسی که این راه طولانی رو پیاده اومده بود تا به اینجا برسه.
این مسیری نبود که با کلک و حقه طی کرده باشه.
«به خودت ایمان داشته باش، موگوک.»
اگه بعد از این همه تلاش باز هم نشد، بذار نشه.
با کمال میل میمیرم.
مگه اونقدر سخت تلاش نکردی که بتونی چنین حرفی بزنی؟
با این فکر، قلب مضطرب گئوم موگوک آرام گرفت.
افکار مزاحمش فروکش کردن و حس کرد ذهنش شفاف و آروم شده.
زمان که به نظر میرسید سریع میگذره، دوباره کند شد.
«ای زمان، لطفاً آهسته بگذر.»
گئوم موگوک بعد از مرتب کردن کل فرمول در ذهنش از ابتدا تا انتها، هنر جابهجایی فضا-زمان رو غیرفعال کرد و بیرون رفت.
در بیرون، نبردی حتی شدیدتر در جریان بود.
فقط با یک نگاه میتونست بفهمه.
روح اهریمن آسمانیِ او داشت عقب رانده میشد.
اما وقتی برای نگرانی نداشت.
— چند بخش هست که درکشون نمیکنم.
اول اینکه گفته شده موقع حرکت از نقطه دریای چی به سمت نقطه میانستون فقرات، فصل در زمستان متوقف شد.
نمیدونم منظورش متوقف کردن انرژیه یا حرکت دادن انرژی با هالهای سرده.
گئوم موگوک دربارهی بخشهایی که براش معما مونده بود، از پدرش پرسید.
گئوم ووجین با تمام وجود سوال پسرش رو توضیح داد.
— هر دو مورد درسته.
تو انرژی رو در حالی متوقف میکنی که سردترین هالهی ممکن رو حفظ کردی.
اما این مهمترین بخش اینجا نیست.
گئوم موگوک با شنیدن یک نکته، ده نکته رو میفهمید.
— زمانی که بهار از راه میرسه، همون چیزیه که اهمیت داره.
گئوم ووجین سر تکون داد و یک مورد دیگه رو اضافه کرد.
«زمانش مهمه، اما چگونگیاش هم به همون اندازه اهمیت داره. اینکه چقدر ملایم اون انرژی سردی رو که ساکن نگه داشته بودی آزاد کنی، کلید کاره.»
«میفهمم منظورتون چیه، پدر.»
گئوم موگوک نه تنها دربارهی چیزهایی که نمیدونست پرسید، بلکه اونهایی رو هم که در موردشون مطمئن نبود، تایید کرد.
— موقع حرکت از نقطه قدرت یانگ به سمت نقطه دروازه زرد، انرژی باید سریع حرکت داده بشه؟
— درست متوجه شدی.
—پس وقتی از نقطهی جریان بزرگ به سمت نقطهی اجدادی برتر حرکت میکنیم...
گئوم موگوک به پرسیدن سوالاتش ادامه داد و بخشهایی رو که پدرش توضیح میداد، درونیسازی کرد.
گئوم موگوک سطح واقعاً ترسناکی از تمرکز رو به نمایش گذاشته بود.
اگر پدرش، کسی که پاسخ میداد، به جای مرتبهی دوازده ستاره، در سطح تسلط کامل ده ستاره بود، یا اگر خودش در اون سطح بود، این تبادل اطلاعات امروز کاملاً غیرممکن میشد.
شواااااااک!
کوانگ!
روح اهریمن آسمانی گئوم موگوک به سمت اونها عقب رانده شد.
جین پهچئون و بک جا-گانگ انرژی محافظ خودشون رو به حد نهایی رسوندن و نیروی درونیشون رو آزاد کردن.
اونها با ملایمترین نیروی درونی ممکن، روح اهریمن آسمانی گئوم موگوک رو بدون آسیب زدن بهش متوقف کردن.
اون دو نفر در حالی که انرژی اهریمنی قدرتمند ساطع شده از اون رو تحمل میکردن، دوباره اون رو به سمت جلو هل دادن.
روح اهریمن آسمانی بار دیگه به سمت جلو یورش برد.
نه ترسی داشت و نه تردیدی.
گئوم موگوک میدونست چرا با وجود اینکه در برخورد نیروی درونی با هوا موگی برابر بود، روح اهریمن آسمانیش به عقب رانده میشد.
پدرش زمانی بهش گفته بود.
قدرت یه روح اهریمن آسمانی به این بستگی داره که احضارکنندهاش چقدر عمیق هنر اهریمنی نه مصیبت رو درک کرده باشه.
اون داشت عقب رانده میشد چون هنوز در فرم نهم به تسلط نرسیده بود.
گئوم موگوک با سرکوب بیصبریش، پیام تلهپاتیک دیگهای برای پدرش فرستاد.
—افکار نهاییم رو جمعبندی میکنم.
با این کلمات، گئوم موگوک دوباره در هنر جابهجایی فضا-زمان ناپدید شد.
گئوم ووجین کاملاً غافلگیر شده بود.
نه تنها پسرش در چنین زمان کوتاهی فرمول رو به طور کامل حفظ کرده بود، بلکه بیشتر محتوای اون رو هم فهمیده بود و دقیقاً سوالاتی رو میپرسید که اون پیشبینی کرده بود.
اما هنوز بخشهایی بود که دربارهشون سوال نپرسیده بود.
بخشهایی که از نظر اون، قطعاً نیاز به پرسیدن داشتن.
اگر با دونستن جواب از اونها گذشته بود که مشکلی نبود، اما اگه متوجهشون نشده بود چی؟ در اون صورت تسلط کامل بر فرمول دشوار میشد.
روح اهریمن آسمانی هیوک دو-چئون ناپدید شدن و ظاهر شدن دوبارهی گئوم موگوک رو در حین مبارزه میدید.
مطمئن بود که گئوم موگوک نقشهای در سر داره.
«دیگه نمیتونم این رو طولش بدم.»
روح اهریمن آسمانی هیوک دو-چئون شروع به آزاد کردن جدی هنر اهریمنی نه مصیبت کرد.
فرم هفتم از هنر اهریمنی نه مصیبت، آفرینش روح اهریمنی.
بیشمار تیغهی نیرو ظاهر شدن، انگار که توری بر پهنهی آسمان افکنده شده باشه.
کسانی که تماشا میکردن، میدونستن.
اگر اون تیغههای بیشمار به سمتشون پرواز میکردن، هرگز نمیتونستن جلوشون رو بگیرن.
تنها سوال این بود که آیا میتونن با استفاده از انرژی محافظشون بدون آسیب دیدن اونها رو مسدود کنن یا نه.
درست در همون لحظه.
روح اهریمن آسمانی گئوم موگوک که نمیخواست کم بیاره، دقیقاً همون آفرینش روح اهریمنی رو آزاد کرد.
حرکاتشون یکسان بود.
نحوهی ضربه زدن با شمشیرهاشون و حتی زاویهی بازوهاشون.
حتی بیشمار تیغهی نیرویی که در هوا پشت سرشون شکل میگرفت هم یکسان بود.
آفرینش روح اهریمنی که توسط دو روح اهریمن آسمانی آزاد شده بود، طوری به نظر میرسید که انگار اگه از وسط تا میشدن، کاملاً روی هم منطبق میشدن.
شوااااااااک.
شوااااااااک.
بیشمار تیغهی نیروی ایجاد شده توسط دو روح اهریمن آسمانی به سمت همدیگه سرازیر شدن.
کاکاکاکاکاکاکاکاکاکاکاکانگ!
نیروهای عظیم در میانهی زمین و آسمان با هم برخورد کردن و جرقه به پا کردن.
پسلرزهی این برخورد در تمام جهات پخش شد.
هوووووووووش.
موج شوک عظیمی به بیرون گسترش یافت.
زمین لرزید و دهان باز کرد.
مغازههای پارچه و آهنآلاتِ نزدیک اونجا فرو ریختن.
درست زمانی که گرد و غبار غلیظی بلند شد.
کواکواکواکواکواکواکواک!
چیزی از میان دود بیرون جهید.
ردیفی از ارواح پلید بود که پشت سر هم به جلو میتاختن.
روح اهریمن آسمانی هیوک دو-چئون با این حرکت، روح اهریمن آسمانی گئوم موگوک رو هدف نگرفته بود.
در حالی که دید اونها توسط آفرینش روح اهریمنی تار شده بود، فرم نابودی بزرگ رو به سمتی که جین پهچئون و بک جا-گانگ ایستاده بودن، آزاد کرده بود.
«مراقب باشید!»
جین پهچئون فریاد زد، در حالی که انرژی محافظش رو به حد مطلق رسوند و نیروی درونیش رو آزاد کرد.
بک جا-گانگ هم به فرم نابودی بزرگ که به سمتشون میاومد واکنش نشون داد.
بک جا-گانگ به جین پهچئون نزدیک شد و آماده شد تا با یکی از ارواح پلید روبرو بشه.
«توی یه خط!»
این تصمیم عاقلانهای بود.
ارواح پلید بزرگتر از یه انسان بودن، بنابراین دو نفر میتونستن در مسیر یکی از اونها بایستن.
با تقسیم نکردن قدرتشون و مسدود کردن یه روح پلید واحد، بقیه میتونستن پشت سر اونها ردیف بشن و بدون آسیب فرار کنن.
کواکواکواکواکواک!
لحظهای که روح پلید داشت بر سرشون فرود میاومد!
کواکواکواکوانگ! کوانگ! کوانگکوانگ!
جین پهچئون، بک جا-گانگ و بقیهی افراد اون رو دیدن.
قبل از اینکه روح پلید بتونه به اونها برسه، با چیزی برخورد کرد.
دیواری از نیرو در مقابل جین پهچئون و بک جا-گانگ برافراشته شده بود.
در کمال تعجب، اون دیوار بزرگ اهریمنیِ گئوم ووجین بود.
ارواح پلیدی که با دیوار بزرگ اهریمنی برخورد کردن، شروع به ناپدید شدن کردن.
درست همونطور که گئوم موگوک با دیوار بزرگ اهریمنی از فرم نابودی که به سمتش پرتاب شده بود فرار کرده بود، ارواح پلیدِ فرم نابودی بزرگ هم نمیتونستن به اون نفوذ کنن.
جین پهچئون و بک جا-گانگ به عقب برگشتن.
اثری از گئوم موگوک نبود و گئوم ووجین در حالی که سرش رو کمی خم کرده بود، به اونها نگاه میکرد.
این حرکتی برای تشکر از اونها بود که فرار نکرده و سعی کرده بودن ازش محافظت کنن.
اون دو رهبر اتحاد هم قدردانی خودشون رو به اون ابراز کردن.
فکری به ذهنشون خطور کرد.
اگه اون دیوار بزرگ اهریمنی پشت سرشون برافراشته شده بود چی؟
فرم نابودی بزرگ از جلو و دیوار بزرگ اهریمنی از پشت.
نه، چیزی حتی ترسناکتر هم وجود داشت.
اگه گئوم ووجین فرم نابودی بزرگ رو از پشت آزاد کرده بود چی؟
آیا میتونستن جلوی فرمهای نابودی بزرگی رو که از جلو و عقب بهشون فشار میآوردن بگیرن؟
غیرممکن بود.
اونها بین اون دو دسته از ارواح پلید کشته میشدن.
البته اگه گئوم ووجین بهشون خیانت میکرد.
اما گئوم ووجین دیوار بزرگ اهریمنی رو جلوی اونها بنا کرده بود.
با وجود اینکه از این موقعیت سپاسگزار بودن، اما کاملاً نسبت بهش حس خوبی نداشتن.
مخصوصاً وقتی به این فکر میکردن که اگه چنین شخصی دشمنشون بشه، اوضاع چطور میشه.
روح اهریمن آسمانی هیوک دو-چئون دیگه وقت رو تلف نکرد و بلافاصله فرم نهم، یعنی تعالی روح اهریمنی رو آزاد کرد.
روح اهریمن آسمانی گئوم موگوک شاید تا فرم هشتم رو یاد گرفته بود، اما نمیتونست بر فرم نهم مسلط شده باشه.
«دیگه تمومه!»
چشمهای سیاه روح اهریمن آسمانی هیوک دو-چئون شروع به درخشیدن به رنگ سفید خالص کرد.
همه میتونستن اون رو حس کنن.
هر حملهای که در راه بود، اگه اجازه میدادن اصابت کنه، روح اهریمن آسمانی گئوم موگوک نابود میشد.
گئوم ووجین با صدایی آروم، اما با عجلهای بیشتر از همیشه صحبت کرد.
«پسرم، همین حالا باید بیای بیرون!»
فلاش.
نوری از چشمهای سفید خالص روح اهریمن آسمانی هیوک دو-چئون بیرون جهید.
این فرم نهایی برای روح اهریمن آسمانی بود، تعالی روح اهریمنی، که هر چیزی رو که بهش نگاه میکرد نابود میکرد.
لحظهی بعد.
گئوم ووجین به اطراف نگاه کرد.
گئوم موگوک تنها در فضایی خالی ایستاده بود.
«پدر.»
گئوم ووجین متوجه شد که پسرش اون رو به داخل هنر جابهجایی فضا-زمان آورده.
«هنوز فرم نهم رو کامل درک نکردم.»
درسته، حتی برای پسر باهوش اون هم تسلط بر اون در این مدت زمان، کاری غیرممکن بود.
چیزی که مایه تاسف بود، این بود:
«حیف شد، اما روح اهریمن آسمانیت نابود شده.»
قلب گئوم ووجین بیشتر از هر کسی به درد اومده بود.
باید جلوش رو میگرفت.
این تقصیر پسرش نبود، بلکه اشتباه خودش بود.
این اولین بار بود که گئوم موگوک میدید پدرش اینقدر پشیمون به نظر میرسه.
در این نبرد نهایی، اون مدام حالتهایی رو در چهرهی پدرش میدید که قبلاً هرگز ندیده بود.
گئوم موگوک حرف غیرمنتظرهای زد.
«هنوز یه فرصتی هست.»
وقتی گئوم ووجین با چهرهای که میپرسید منظورش چیه به پسرش نگاه کرد.
«اونجا رو نگاه کنید.»
بشکن.
وقتی گئوم موگوک بشکن زد، منظرهی بیرون از هنر جابهجایی فضا-زمان نمایان شد.
گئوم ووجین از دیدن اون صحنه شوکه شد.
با توجه به زمان سپری شده، روح اهریمن آسمانی پسرش باید توسط تعالی روح اهریمنی ذوب میشد.
اما نوری که از چشمهای روح اهریمن آسمانی شلیک میشد، در میانهی هوا منجمد شده بود.
کاملاً متوقف نشده بود.
حرکت میکرد، اما خیلی ناچیز.
بقیه هم طوری ایستاده بودن که انگار زمان متوقف شده، اما اونها هم خیلی کم حرکت میکردن.
گئوم موگوک متاسفانه نتونسته بود به موقع فرمول فرم نهم رو کاملاً درک کنه.
اما شاید چون با چنین استیصالی زمان رو ذخیره کرده بود، به درک دیگهای رسیده بود.
«همین الان به تسلط کامل در هنر مخفی زمان آسمانی رسیدم.»