چپتر 839: تو هیچوقت باد نبودی، مگه نه؟
چپتر 839: تو هیچوقت باد نبودی، مگه نه؟
گئوم موگوک و چهار استاد وارد روستا شدن.
«فکر میکنی راه حل اینجاست؟»
گئوم موگوک در جوابِ سؤال شمشیر الهی امپراتور رزمی گفت:
«این همون جاییه که ارباب جو بهم گفت. اون حتماً یه هدیه دیگه بهم داده.»
جو گازین انگار که از این حرف احساس سنگینی میکرد، با لحنی آروم گفت:
«زیاد به حرفهای من اعتماد نکن. من فقط بهت گفتم که یه همچین جایی وجود داره.»
گئوم موگوک لبخندی زد و گفت:
«باید این رو به کسی که کنارت ایستاده بگی، نه من. حتی اگه پیداش نکنیم، ازت کینهای به دل نمیگیرم.»
جو گازین نگاهی به هیوک دو-چئون انداخت که کنارش ایستاده بود.
«یه مرد باید مسئولیت حرفهاش رو بپذیره.»
جو گازین بیصدا دوباره سرش رو برگردوند.
اونها نگاهی به اطراف روستا انداختن.
شمشیر الهی امپراتور رزمی همونطور که به جسدهایی که در سراسر روستا پراکنده بودن خیره شده بود، آهی کشید.
«اون واقعاً آدمهای زیادی رو کشته.»
تمام روستا قتلعام شده بود.
از جمله زنها و بچهها؛ منظرهای واقعاً هولناک بود.
شمشیر الهی امپراتور رزمی در ابتدا فقط یکی دو بار به اینجا اومده بود.
این منظرهای بود که دلش نمیخواست ببینه.
«تا الان هیچوقت عمیقاً به این مکان فکر نکرده بودم. فقط با خودم میگفتم: "این ذهنِ ستاره کشتار آسمانه"، پس طبیعیه که جایی پر از جسد باشه. این رو یه امر بدیهی میدونستم. از بوی این جسدهای در حال پوسیدن هم متنفر بودم.»
اما گئوم موگوک پیشبینی کرده بود که اینجا مکانی بود که ستاره کشتار آسمان اولین قتلش رو در اون مرتکب شده بود.
«به محض اینکه رسیدی، متوجهش شدی.»
«ممکنه اشتباه کرده باشم. فقط دارم حدسم رو بهت میگم.»
این تنها چیزی نبود که گئوم موگوک متوجهش شده بود.
وقتی به خانهای در حاشیه روستا رسیدن...
«فکر میکنم این همون خونهایه که باید پیداش کنیم.»
اون طوری حرف میزد که انگار از قبل میدونست، و همین باعث شد شمشیر الهی امپراتور رزمی و سه استاد دیگه گیج بشن.
از نظر اونها، این خونه هیچ فرقی با بقیه خونههای معمولی نداشت.
«چرا اینطور فکر میکنی؟»
گئوم موگوک در پاسخ به سؤال شمشیر الهی امپراتور رزمی، نگاهی به حیاط انداخت و گفت:
«اونجا رو نگاه کن.»
گئوم موگوک به لونه کلاغی زیر لبه سقف اشاره کرد.
«و اونجا رو هم نگاه کن.»
خمرهها با نظم و ترتیب توی حیاط چیده شده بودن، چیزی که در خونههای دیگه ندیده بودن.
ابزارهای کشاورزی هم با دقت به دیوار تکیه داده شده بودن.
و در گوشهای از حیاط، گلها شکوفه داده بودن.
«اگه این روستا از خاطرات اون ساخته شده باشه، این مکان جزئیات خیلی دقیقتری نسبت به بقیه خونهها داره.»
شمشیر الهی امپراتور رزمی فهمید گئوم موگوک چی میخواد بگه.
«خونهای که اون با جزئیات بیشتری به یاد میاره.»
«احتمالاً زیاد به اینجا میومده.»
شمشیر الهی امپراتور رزمی با دقت نگاه کرده بود، اما متوجه چنین تفاوتی نشده بود.
حتی جو گازین که بارها اینجا بود، چنین تفاوتی رو درک نکرده بود.
اونها بار دیگه از تیزبینی گئوم موگوک شگفتزده شدن.
گئوم موگوک از حیاط گذشت و وارد خونه شد.
و همونطور که گئوم موگوک گفته بود، اینجا واقعاً همون خونهای بود که باید پیداش میکردن.
وقتی در رو باز کردن، صحنهای کاملاً غیرمنتظره رقم خورد.
هوا موگی منتظرشون بود.
«بعد از این همه سالی که با هم گذروندیم؟ واقعاً که چه موجودات بیوفایی هستین.»
از اونجایی که اون میتونست هر چیزی رو که میگفتن بشنوه، ظاهر شدنش اصلاً غافلگیرکننده نبود.
«بعد از گذروندن این همه وقت با هم، اگه طرف مقابل چنین انتخابی میکنه، نباید به جای مسخره کردن بقیه، یه کم روی رفتار خودت فکر کنی؟»
هوا موگی از رفتار گئوم موگوک میتونست متوجه بشه.
«میدونستی که منتظرت میمونم.»
گئوم موگوک سرش رو تکون داد.
«چون تو هم غریزی میدونستی که این آخرین فرصتت برای حرف زدن با منه.»
«آخرین فرصت؟ تو نمیتونی فرار کنی و ما تا آخر عمرمون با هم خواهیم بود، مگه نه؟»
«اگه توی وجودت حبس بشم.»
گئوم موگوک طوری حرف میزد که انگار داره بیانیهای صادر میکنه.
«تا روزی که بمیری، حتی یه کلمه هم باهات حرف نمیزنم.»
«!»
هوا موگی با حیرت به گئوم موگوک خیره شد.
این آدمِ پرحرف تا لحظه مرگش حتی یه کلمه هم نمیگفت؟
آیا به خاطر این بود که باورش نمیشد؟
نه. هوا موگی میتونست این رو غریزی حس کنه.
این رهبر جوان فرقه واقعاً حتی یه کلمه هم نمیگفت.
«دلیل اینکه حرف نمیزنم این نیست که من رو اینجا حبس کردی. اگه رزمیکارها با هم بجنگن و یکیشون چون نتونسته تکنیکی رو بشکنه حبس بشه، باید نتیجه رو بپذیره.»
«پس چرا حرف نمیزنی؟»
«اگه شرایطی پیش بیاد که مجبور بشم محبوس در تو زندگی کنم، معنیش اینه که تو پدرم رو کشتی. به خاطر همینه.»
گئوم موگوک پدرش رو کاملاً درک میکرد.
«اگه نتونم خارج بشم، پدرم تو رو میکشه. اون پدری نیست که بهم بگه زنده بمون، حتی اگه توی وجود ستاره کشتار آسمان باشه. مگه از قبل بهت نگفت که تا یه ساعت دیگه میکشتت؟»
هوا موگی در سکوت به حرفهای گئوم موگوک گوش داد.
«با این حال، موقعیتی که من و تو یه عمر با هم حرف بزنیم، معنیش اینه که تو پدرم و بقیه رو کشتی. به خاطر همینه. دلیل اینکه حرف نمیزنم اینه که تو دشمنی میشی که پدرم و آدمهایی که برام عزیزن رو کشته.»
هوا موگی یک دستش رو در هوا بلند کرد و اون رو به آرامی تکون داد.
«اون وقت همهمون میمیریم.»
دود سیاهی از نوک انگشتهای هوا موگی بلند شد و شکل بزرگ یه چشم انسان رو در هوا ساخت.
از طریق اون، منظره بیرون که هوا موگی بهش نگاه میکرد، قابل مشاهده شد.
در دوردست، پدرش دیده میشد که کنار اهریمن مشت ایستاده بود.
حالت چهره پدرش مثل همیشه بود.
اما گئوم موگوک حالا میدونست.
که چقدر نگرانی پشت اون چهره سنگی پنهان شده.
«متأسفم که باعث نگرانتی شدم، پدر.»
گئوم موگوک با صدای بلند گفت:
«پدر، لطفاً پسرت رو نجات بده!»
البته صداش به بیرون نمیرسید.
اما در همون لحظه، گئوم ووجین نگاهی به سمت اونها انداخت.
شاید تصادفی بود، اما انگار واقعاً صدای پسرش رو شنیده بود و سرش رو برگردوند.
گئوم ووجین بعد از لحظهای نگاه کردن به هوا موگی، سرش رو دوباره به سمت اهریمن مشت برگردوند.
وقتی هوا موگی سرش رو به پهلو چرخوند، میتونست بدن خودش رو ببینه که با فاصله کمی از پدرش روی زمین افتاده.
کسی که کنارش نشسته بود، پادشاه شمشیر بود.
رهبر فرقه باد آسمان به اونها نزدیک شد.
«نگران نباش. خودت هم میدونی، مگه نه؟ رهبر جوان فرقه رو اگه توی جهنم هم بندازن، باز هم یه راهی پیدا میکنه که پادشاه یاما رو عصبانی کنه و فرار کنه.»
«نگران نیستم.»
«نیستی؟»
«فقط داشتم نگاهش میکردم چون موقع خواب خیلی آروم به نظر میرسه. مثل یه نوزاد خوابیده.»
«به خاطر این نیست که چون رهبر جوان فرقه حرف نمیزنه، در آرامشی؟»
پادشاه شمشیر به شوخیِ رهبر فرقه باد آسمان لبخندی زد.
در حقیقت، کسی که از همه بیشتر نگران بود، رهبر فرقه باد آسمان بود.
اون جلو اومد و به چشمِ هوا موگی خیره شد.
صورتش خیلی بزرگ به نظر میرسید.
«رهبر جوان فرقه، صدام رو میشنوی؟ هی. مدام ترسوندنِ پیرمردها برای قلب خوب نیست. دست از ترسوندن آدمهای اون تو بردار، دست از ترسوندن ما هم بردار و زودتر بیا بیرون. گفتی میخوای با گو وول بری سفر!»
نگاه گئوم موگوک با تماشای رهبر فرقه باد آسمان عمیقتر شد.
«آره، به زودی میام بیرون.»
جین پهچئون و بک جا-گانگ دیده نمیشدن، چون در جهت دیگهای بودن.
«رهبرهای اتحاد رو هم بهم نشون بده!»
اما با اشاره هوا موگی، چشمی که در هوا شناور بود ناپدید شد.
«همونطور که میبینی، من مهار شدم. پس چطور میتونم پدرت رو بکشم؟ نیروی درونیم تموم شده و نقاط حیاتیم مهر و موم شدن.»
اون وقت بود که گئوم موگوک حرف غیرمنتظرهای زد.
«این همون موقعیتیه که خودت میخواستی، مگه نه؟»
برای لحظهای، حالت چهره هوا موگی تغییر کرد.
«تو به اندازه کافی نیروی درونی داری، مگه نه؟»
گئوم موگوک میتونست درک کنه که چرا اون از این تکنیک استفاده کرده، حتی اگه به قیمت تموم شدن تمام نیروی درونیش بود.
«شنیدم که اگه یه ساعت اینجا حبس بمونم، دیگه هیچوقت نمیتونم فرار کنم. و نیروی درونی، انرژی ذاتی و حتی هنرهای رزمیم توسط تو جذب میشن، درسته؟»
رهبر فرقه باد آسمان احتمالاً تا همین حدش رو میدونست.
اما آیا این رو هم میدونست؟
گئوم موگوک رو به ارباب قصر اراده آسمانی کرد و پرسید:
«اون موقع چه اتفاقی برای نقاط حیاتیِ مهر و موم شده میفته؟»
ارباب قصر اراده آسمانی بیشتر از هر کسی درباره هنر به بند کشیدن روح آسمان تاریک میدونست.
«لحظهای که تمام نیروی درونی و انرژی ذاتیِ تو مالِ ستاره کشتار آسمان بشه، تمام گذرگاههای درونیت باز میشن و نقاط حیاتیِ مهر و موم شده بیاثر میشن.»
نگاه گئوم موگوک به سمت هوا موگی چرخید.
«نقشه داری از اون نیروی درونی استفاده کنی تا با "نابودی جهان اهریمن آسمانی" یه حمله غافلگیرانه انجام بدی، مگه نه؟»
در واقع، هوا موگی تمام مدت هدفش همین یک حرکت بود.
تحریک کردن رهبر فرقه اهریمنی برای ضربه زدن به او، بخشی از اون نقشه پنهانی بود.
تا جایی که ممکنه حریفانش گاردشون رو پایین بیارن.
اگه موفق میشد، میتونست در یک لحظه همه رو بکشه.
بهخصوص چون حریفانش با این باور که نیروی درونی اون سرکوب شده، غافلگیر میشدن.
هوا موگی یه حرکت واقعاً بینقص رو آماده کرده بود.
هوا موگی با چهرهای شوکه شده به گئوم موگوک نگاه کرد.
«تو از کجا فهمیدی؟»
«الان توی ذهنتم، مگه نه؟»
هوا موگی به شوخی گئوم موگوک نخندید.
او فقط مبهوت شده بود.
«رهبر جوان فرقه، واقعاً تحسینت میکنم.»
هوا موگی با صداقت او را تحسین کرد.
در همین لحظه، هیوک دو-چئون پرید وسط حرفشون.
«اونقدر غرق تعریف و تمجید شدی که یادت رفته باید چیکار کنی.»
منظورش این بود که الان وقت گپ زدنِ سر فرصت با ستاره کشتار آسمان نیست.
بقیه که تماشا میکردن، مضطرب بودن.
شمشیر الهی امپراتور رزمی مدتی بود که داشت به اطراف اتاق نگاه میکرد.
«اگه راه حل توی این اتاقه، باید زودتر پیداش کنیم.»
زمان داشت از دست میرفت، با این حال گئوم موگوک داشت با خیال راحت گپ میزد، برای همین حس کرد خودش باید دست به کار بشه.
میخواست توی چنین موقعیتی نقش خودش رو به عنوان شمشیر الهی به درستی ایفا کنه.
اما هر چقدر گشت، چیزی که شبیه راه حل باشه پیدا نکرد.
«اون آدم داره عمداً وقتکشی میکنه.»
در پاسخ به حرف جو گازین که میگفت هوا موگی داره وقتکشی میکنه، گئوم موگوک جواب داد:
«برعکسِ. این منم که اون رو اینجا نگه داشتم. میخوام داستانش رو بشنوم.»
او سوالی پرسید که نشان میداد این حرفش حقیقت دارد.
«توی این خونه کی رو کشتی؟»
در آن لحظه، هیوک دو-چئون نتوانست خودش را کنترل کند و فریاد زد:
«الان وقتِ پرسیدنِ چنین سوالِ لعنتیایه؟»
او تا اینجای گفتگو را درک میکرد.
بحث بر سر فهمیدن نقشه حریف بود.
اما اینکه کی رو کشته؟ چرا الان این مهم بود؟
هر چه بیشتر وقت تلف میکردند، به نفع هوا موگی بود، پس این سوالی بود که او با آغوش باز از آن استقبال میکرد.
«نمیدونم کی توی این خونه زندگی میکرد. من همه رو توی روستا کشتم.»
سپس، گئوم موگوک حرف غیرمنتظرهای زد.
«نه، تو فقط یه نفر رو کشتی. فقط همون کسی که توی این خونه زندگی میکرد.»
در آن لحظه، چشمان هوا موگی برقی تند و تیز زد.
شمشیر الهی امپراتور رزمی با چهرهای متعجب پرسید:
«یعنی این روستا به دست اون قتلعام نشده؟»
«آره، اون احتمالاً فقط یه نفر رو توی این روستا کشته.»
«چرا اینطور فکر میکنی؟»
«اگه اونقدر سنگدل بود که یه روستای کامل رو قتلعام کنه، آیا این روستا رو برای اینهمه مدت توی قلبش نگه میداشت؟»
شمشیر الهی امپراتور رزمی سرش را تکان داد.
شنیدنش منطقی به نظر میرسید.
مردی به این سنگدلی چه عذاب وجدانی داشت که بخواهد این روستا را برای سالیان سال در قلبش نگه دارد؟
«پس اون جسدهایی که توی راه دیدیم چی؟»
«اونها احتمالاً توهماتی هستن که از گناهش نشأت گرفتن. "من اون کسی نیستم که اون یه نفر رو کشت، من یه ستاره کشتارم که راه میافته و همه رو میکشه." اون احتمالاً مجبور بوده اینطوری فکر کنه تا بتونه تحملش کنه.»
هوا موگی حرف او را رد نکرد، اما با دقت به گئوم موگوک خیره شد.
«اون اولین قتل، وقتی به خودت اومدی دیگه اتفاق افتاده بود، مگه نه؟»
درست همانطور که چهره هوا موگی در هم رفت، کلمات مبهوتکنندهای از دهان گئوم موگوک خارج شد.
«از اون روز برام بگو.»
«!»
هیوک دو-چئون قبل از هوا موگی واکنش نشان داد.
«میخوای توی این زمانِ گرانبها به چنین داستانی گوش بدی؟»
هیوک دو-چئون یقه گئوم موگوک را گرفت.
«اراجیف رو تموم کن و راه حل رو پیدا کن! از اون مغز باهوشت استفاده کن، نه از اون زبونِ درازت!»
شمشیر الهی امپراتور رزمی جلوی هیوک دو-چئون را نگرفت.
او هم نمیتوانست گئوم موگوک را درک کند.
آیا ممکن بود تسلیم شده باشد؟ این فکری بود که به ذهنش خطور کرد.
با وجود اینکه یقهاش گرفته شده بود، گئوم موگوک عقبنشینی نکرد.
«میخوام داستانت رو بشنوم.»
هیوک دو-چئون بالاخره یقهاش را رها کرد و او را با عصبانیت به عقب هل داد.
او حریفی بود که بدون نیروی درونی نمیشد کاری با او کرد.
وگرنه، او را تا حد مرگ کتک میزد تا راه حل را پیدا کند.
«انگار تا آخر عمرمون هیچوقت از اینجا فرار نمیکنیم.»
حتی در آن وضعیت، هوا موگی وقتی به گئوم موگوک که به او خیره شده بود نگاه میکرد، حسی از سردرگمی داشت.
اگر فکرش را میکرد، از همان لحظه اول که همدیگر را دیدند، گئوم موگوک گفته بود که میخواهد حرف بزند.
«چرا اینقدر اصرار داری داستانم رو بشنوی؟»
هر چقدر فکر میکرد، نمیتوانست بفهمد.
گئوم موگوک احساسات صادقانهاش را به او منتقل کرد.
«ستاره کشتار آسمان، تو نور قدرتمندی هستی که میتونی دنیا رو بلرزونی، اما هیچوقت با اراده خودت ندرخشیدی، مگه نه؟ تو فقط مثل یه فرفره چرخیدی، اما هیچوقت حتی برای یه بار هم باد نبودی، مگه نه؟»
«!»
بعد از مرتکب شدن قتلی که برای مدتی طولانی به زخمی تبدیل شده بود که هرگز فراموشش نمیکرد.
«بعد از اون، حتماً به دست ارباب قصر تاریکی کشیده شدی، کسی که روح این آدمها رو توی بدنت کاشت.»
«یاد گرفتن هنرهای رزمی و بعداً مهر و موم شدنت، هیچکدوم اراده خودت نبود. وقتی مهرت شکسته شد و اومدی اینجا، چطور بود؟ اون اراده خودت بود؟»
«ارباب قصر تاریکی احتمالاً بهت گفته. اینکه اول فرقه اهریمنی رو نابود کنی و بعد دنیای رزمی رو متحد کنی.»
گئوم موگوک برگشت تا پشت سرش را نگاه کند.
«از طرف دیگه، هر کسی که اینجاست اراده خودش رو داشت. برای صلح دنیای رزمی، برای اتحاد دنیای رزمی، برای اراده آسمان، برای دنیایی که طریقت نامتعارف بر اون حکومت کنه؛ ارادههای مربوط به خودشون نتیجه امروز رو رقم زد. اما تو چی؟»
گئوم موگوک دوباره به هوا موگی نگاه کرد.
«امیدوارم کلماتی که حاوی اراده تو هستن، فقط به "میکشمت" ختم نشن.»
توی تمام این سالها، نه ارباب قصر تاریکی و نه این چهار استاد، هیچکدوم به درستی به حرفت گوش ندادن.
«من گوش میدم.»
به خاطر تو بود که تونستم تا اینجا بیام.
به خاطر تو بود که شاد شدم.
پس، اون کینه عمیقی رو که نتونستی به کسی بگی، قبل از رفتنت برای من بازگو کن.
هوا موگی برای مدتی طولانی در سکوت به گئوم موگوک خیره شد.
بالاخره دهانش را باز کرد.
«این عوضیِ روانی فکر کرده من کیام!»
با این کلمات، هوا موگی شروع کرد به فحش دادن.
او بیوقفه آنها را بیرون میریخت.
گئوم موگوک فقط به فحشهایی که او میداد گوش میکرد.
هوا موگی همینطور ادامه داد و هر فحشی را که بلد بود نثار کرد.
«ببینم وقتی همه آدمهات مُردن، باز هم میتونی این حرف رو بزنی یا نه.»
هوا موگی در یک لحظه از مقابل چشمان آنها ناپدید شد.
تا آخرین لحظه، گئوم موگوک او را تماشا کرد.
بعد از ناپدید شدن هوا موگی، گئوم موگوک برگشت.
«با این حال، قبل از رفتنش تونست تا جایی که دلش میخواد فحش بده.»
آن چهار مرد با چهرههایی متفاوت به گئوم موگوک نگاه کردند.
هیوک دو-چئون بود که همچنان با چهرهاش فحش میداد؛ شمشیر الهی امپراتور رزمی که انگار تسلیم شده بود و لبخند میزد؛ جو گازین که هنوز هیچ احساسی نشان نمیداد؛ و ارباب عمارت اراده آسمانی که پوزخند میزد.
«پس اراده بزرگ آسمانیت این بود که با دشمن گپ بزنی.»
این طعنهای از طرف ارباب عمارت اراده آسمانی بود، اما گئوم موگوک با چهرهای جدی سرش را تکان داد.
«گمانم همینطوره.»
هیوک دو-چئون با شنیدن اعتراف سریع او، سرش را تکان داد.
«پس باید با اون گفتگوی درخشانت راه حل رو پیدا میکردی! دیگه همهچی تموم شده. تمام وقتمون رو با گفتن اراجیف تلف کردی.»
بحث بر سر زمان باقیمانده نبود.
از همان ابتدا، هیچ ارادهای برای پیدا کردن راه حل وجود نداشت.
جو گازین درباره انتخاب گئوم موگوک اینطور فکر میکرد:
«تو از همون اول تصمیم گرفتی که راه حل پیدا نمیشه.»
شمشیر الهی امپراتور رزمی نوع خاصی از احساس را در گئوم موگوک حس میکرد که خودش هم درکش نمیکرد.
«امیدوارم این انتخاب برات ارزشش رو داشته باشه.»
درست زمانی که همه داشتند تسلیم میشدند، گئوم موگوک نیروی درونیاش را ساطع کرد و حصاری به دورشان کشید.
او کاری کرد که گفتگوی آنها به بیرون درز نکند.
در آن وضعیت، گئوم موگوک حقیقت غافلگیرکنندهای را فاش کرد.
«من قبلاً راه حل رو پیدا کردم.»
حرف او فوراً توضیح داد که چرا اینقدر با آرامش رفتار میکرده است.
در حالی که همه با چهرههایی شوکه شده به او خیره شده بودند، حقیقتِ حتی غافلگیرکنندهتری بیان شد.
«شما و من، راه حل هستیم.»