چپتر 840: من تنها کسی‌ام که ازت محافظت می‌کنه

«منظورت چیه که ما راه حل شکستن طلسمیم؟»

گئوم موگوک در پاسخ به سؤال شمشیر الهی امپراتور رزمی، با آرامش جواب داد.

«همونطوری که گفتم. راه حل، من و شما چهار نفر هستیم.»

آنها هنوز هم چهرههایی داشتند که نشان میداد چیزی از حرفهای او نفهمیدهاند.

وقتی هوا موگی از هنر به بند کشیدن روح آسمان تاریک استفاده کرده بود، انرژی مرموز درون مرکز انرژی گئوم موگوک واکنش نشان داده بود.

به همین دلیل بود که او بدون جاخالی دادن، آن را پذیرفته بود.

و وقتی کمی قبل در آن اتاق با هوا موگی ملاقات کرد، بدنش به خودی خود شروع به گردش انرژی کرد و از فرمولی که از ارباب کاخ دوشیزه الهی آموخته بود استفاده کرد؛ انگار که میخواست به او بگوید انتخابش درست بوده است.

سپس، انرژی بدوی شش مسیر که با هم یکی شده و در انرژی درونیاش نفوذ کرده بود، شروع به گردش در تمام گذرگاههای درونی بدنش کرد.

این تمام ماجرا نبود.

انرژیای که حاوی آن قدرت مرموز بود، به بیرون ساطع شد.

سوووووووو.

همانطور که انرژی به جهان بیرون قدم میگذاشت، رمز و رازش به اوج رسید.

آن انرژی به شکلی درخشان میتابید، درست مثل نوری که به برگزیدگان عطا شده باشد.

در کمال تعجب، هیچکس دیگری در آنجا آن انرژی را نمیدید و حس نمیکرد.

حتی هوا موگی که ارباب این فضا بود هم متوجه موقعیت نشد.

فقط گئوم موگوک بود که آن انرژی را میدید و حس میکرد.

نوری که از گئوم موگوک ساطع میشد، به سمت چهار نفری که با او آمده بودند امتداد یافت.

آنها پیچیدن انرژی بدوی شش مسیر به دور خودشان را حس نمیکردند.

گئوم موگوک لحظهای که این صحنه را دید، فهمید.

«آه! این تکنیک قلبی همون راه حله.»

او میتوانست تشخیص دهد که انرژیِ انرژی بدوی شش مسیر، کاملاً بر هنر به بند کشیدن روح آسمان تاریک غلبه کرده است.

و آن را غریزی حس میکرد.

این انرژی مقدس، آنها را از این مکان آزاد میکرد.

او همچنین حالا میتوانست درک کند چرا گفته میشد که هوا موگی را میتوان با انرژی بدوی شش مسیر کنترل کرد.

شاید وقتی از این مکان آزاد میشدند، تمام انرژی ذاتی، انرژی درونی و هنرهای رزمیشان که به هوا موگی رسیده بود، بازیابی میشد.

یعنی تمام آن، به قدرت خودش تبدیل میشد.

— اگر بتونی این شش انرژی رو با هم یکی کنی، میتونی قدرتی داشته باشی که شایستهی برترینِ تمام دورانهاست.

حالا او به وضوح میفهمید که چرا ظرف اسرارآمیز چنین حرفی زده بود.

هیوک دو-چئون با عجله پرسید: «چطوری طلسم رو میشکنیم؟»

او نمیتوانست هیجانش را پنهان کند.

درست زمانی که داشت از فرار از این مکان ناامید میشد، تحول جدیدی رخ داده بود.

«تکنیک قلبیای که چند وقت پیش یاد گرفتم، خودش شروع به گردش کرده. باور دارم این تکنیک قلبی همون چیزیه که به همهی شما اجازه میده از این مکان خارج بشین.»

«چه جور تکنیک قلبیایه؟»

«این همون تکنیک قلبیایه که از ارباب کاخ دوشیزه الهی یاد گرفتم.»

با این حرف، ارباب قصر اراده آسمانی به یاد دوشیزه الهی افتاد که تا آخرین لحظه سعی کرده بود جلویش را بگیرد.

این تکنیک قلبیای بود که توسط نوادهی او آموزش داده شده بود.

آیا او واقعاً این لحظه را پیشبینی کرده بود؟

هیوک دو-چئون پرسید: «اگه اون تکنیک قلبی رو به گردش دربیاریم چی میشه؟»

گئوم موگوک پاسخ داد: «همونطور که قبلاً گفتم، نمیدونم. اینکه روحهاتون نابود میشن و به خوابی ابدی میرین، یا به عنوان نوزادِ کسی دوباره متولد میشین، یا به گذشته برمیگردین، یا به بهشت میرین یا به جهنم. یا شاید هم وارد بدن کس دیگهای بشین. آسمان در مورد سرنوشت شما تصمیم میگیره.»

گئوم موگوک فراموش نکرد که شوخی کوچکی هم اضافه کند.

«اگه احیاناً بعداً وارد بدن کس دیگهای شدین، لطفاً بیاین سراغم و یه نشونهی کوچیک بهم بدین. مگه این پیوندی نیست که ارزش یه جام شراب رو داشته باشه؟»

او این حرف را چنان با خونسردی زد که انگار واقعاً ممکن بود چنین اتفاقی بیفتد.

گئوم موگوک خطاب به هیوک دو-چئون حرف غیرمنتظرهای زد.

«و لطفاً روح اهریمن آسمانی رو هم صدا کنین.»

هیوک دو-چئون از این درخواست غیرمنتظره تعجب کرد.

«جدی میگی؟»

«بله.»

انگار که روح اهریمن آسمانی از طریق روح به هیوک دو-چئون متصل باشد، بلافاصله در آنجا ظاهر شد.

«شما هم اون سالها رو با هم گذروندین، حداقل باید بهتون فرصت انتخاب بدم.»

روح اهریمن آسمانی کمی غافلگیر شده به نظر میرسید، انگار انتظار نداشت که او هم شامل این پیشنهاد شود.

«اما من سعی کردم تو رو بکشم.»

گئوم موگوک او را به دلیل دیگری صدا کرده بود.

«این مسئلهی احترام به روح اهریمن آسمانیست. شما روحهای اهریمن آسمانی موجوداتی هستین که نباید اینقدر بیملاحظه رها بشین، مگه نه؟»

چشمان روح اهریمن آسمانی کمی لرزید.

وقتی روح اهریمن آسمانیِ گئوم ووجین، روح اهریمن آسمانیِ هوا موگی را بخشیده بود، به او یادآوری شده بود که چه نوع موجودی است.

و حالا، او همان احساس را از طریق پسرش حس میکرد.

گئوم موگوک همانطور که به بقیه روحها گفته بود، به او هم گفت: «نمیدونم چه بلایی سرت میاد.»

گئوم موگوک از پنجره به آسمان نگاه کرد.

آسمانی بود که کوهها در آن وارونه شناور بودند و خورشید و ماه در کنار هم آویزان شده بودند.

«اما به یه چیز باور دارم و اون اینه که آسمان به عجیبیِ این یکی که الان میبینیم نخواهد بود. برای آخرین بار ازتون میپرسم، پس خوب در موردش فکر کنین.»

گئوم موگوک به هیوک دو-چئون نگاه کرد.

«شما رکترین شخصیت رو دارین، پس اول از شما میپرسم، رهبر فرقه. به روش من برای شکستن طلسم اعتماد دارین؟»

بزرگترین ترس هیوک دو-چئون هنوز هم این بود.

«مطمئنی که به جهنم نمیرم؟»

پیش از این، گئوم موگوک گفته بود از آنجایی که سیصد سال حبس شدن خودش مثل زمانی جهنمی بوده، او به جهنم نخواهد رفت.

اما حالا، صادقانه صحبت کرد.

«راستش رو بخواین، نمیدونم. من از کجا باید بدونم؟»

این حرف، برعکس، تصمیم هیوک دو-چئون را محکمتر کرد.

«درسته، تو از کجا باید بدونی؟»

او مردی بود که همیشه طبق ارادهی خودش زندگی کرده بود.

و دیگر نمیخواست حتی یک لحظه بیشتر در این مکان بماند.

«من میرم! زود باش و قبل از اینکه دیر بشه نقشه رو اجرا کن!»

«باید از بقیه هم بپرسم.»

هیوک دو-چئون سر بقیه فریاد زد: «لفتش ندین، زود تصمیم بگیرین! اگه نمیخواین برین، پس گمتون رو بکنین!»

شمشیر الهی امپراتور رزمی در تصمیمش تردید نکرد.

نه به خاطر اصرار هیوک دو-چئون، بلکه به این دلیل که از قبل تصمیمش را گرفته بود.

«آره، بیا بریم. وقتشه که پایان رو ببینیم.»

او هیچ آرزویی برای رفتن به بهشت نداشت.

چه به جهنم میرفت، چه به سادگی در همین حالتی که بود به خوابی ابدی فرو میرفت.

وقت آن بود که به این زندگی پایان دهد.

«از تو ممنونم.»

شمشیر الهی امپراتور رزمی با احترام مشتش را در کف دست دیگرش گذاشت و قدردانیاش را ابراز کرد.

به لطف گئوم موگوک، عذاب و رنجی که برای مدتی طولانی او را شکنجه داده بود، ناپدید شده بود.

«هر جا که من رو بفرستی، با کمال میل میرم.»

گئوم موگوک هم با احترام مشتش را در کف دست گذاشت و ادای احترام او را پذیرفت.

«امیدوارم دوباره ببینمتون و به درستی ازتون با یه وعده غذا پذیرایی کنم.»

نفر بعدی جو گازین بود.

او برایش عجیب بود که هیوک دو-چئون و شمشیر الهی امپراتور رزمی تصمیم یکسانی گرفتهاند.

«توی تمام اون سالهای طولانی، این اولین باریه که این دو نفر با هم همعقیده شدن.»

جو گازین حسی را منتقل کرد که تا به حال هرگز به آن دو ابراز نکرده بود.

«شما دو تا من رو به چشم یه آدم خبیث میدیدین که افکارش قابل خوندن نیست. من فقط ازتون خوشم نمیومد و برام رو اعصاب بودین. تا حدی که حتی نمیخواستم باهاتون حرف بزنم.»

شمشیر الهی امپراتور رزمی تعجب کرد که او چنین حرفی را به او میزند.

«چرا اون ناراحتی رو زودتر ابراز نکردی؟»

هیوک دو-چئون هم حرفی اضافه کرد: «واسه همینه که اون یه آدم خبیثه. که همچین حرفهایی رو توی این لحظه میزنه.»

جو گازین در نهایت حرف شمشیر الهی امپراتور رزمی را پذیرفت.

«انسانهای رو اعصاب!»

در آخر، جو گازین یک درخواست از گئوم موگوک داشت.

«به رهبر اتحاد نامتعارف بگو که حتماً به چیزی که آرزوش رو داره برسه. اگه این رو بگی، خودش میفهمه.»

گئوم موگوک میتوانست حدس بزند آن آرزو چیست.

«اون آرزو ممکنه ما و دنیای رزمی رو تهدید کنه، اما من حتماً پیام رو میرسونم.»

آخرین چیزی که جو گازین میخواست ببیند یک آدم نبود، بلکه نیش سرخی بود که قبلاً همراه خودش نگه میداشت.

اگر قرار بود به عنوان یک حیوان دوباره متولد شود، امیدوار بود مثل نیش سرخ، به عنوان یک گرگ متولد شود.

این بار، گئوم موگوک به ارباب قصر اراده آسمانی نگاه کرد.

اگرچه او قبلاً او را مسخره و ریشخند کرده بود، اما نگاه گئوم موگوک به او، هیچ تفاوتی با نگاهش به دیگران نداشت.

«بقیه دارن میرن، پس شما هم باید بیاین، ارباب عمارت.»

ارباب قصر اراده آسمانی از رفتار گئوم موگوک با خودش، میتوانست بفهمد.

این چیزی نبود که بتوان از روی تظاهر انجام داد.

«او از همان ابتدا مردی با عیار متفاوت بود.»

چرا این مرد اینگونه است؟

حس میکرد داشتن چنین فکری، مثل پرندهی کوچکی است که به شاهینی بزرگ در حال پرواز در آسمان نگاه میکند و با خود میگوید، چرا او اینقدر بلند و با چنین دشواری پرواز میکند؟

«شاید ارادهی آسمانِ سیصد سال بعد، در وجود تو نهفته بود.»

او تا آخرین لحظه مسحورِ ارادهی آسمان بود.

گئوم موگوک احساسات صادقانهاش را با ارباب قصر اراده آسمانی در میان گذاشت: «راستش، من هیچ علاقهای به ارادهی آسمان ندارم. محافظت از یه ارادهی متعلق به خودم هم به اندازهی کافی سخت هست، پس چطور میتونم با اهمیت دادن به ارادهی آسمان زندگی کنم؟»

«البته، زمانهایی هم هست که من هم به سرنوشت تکیه میکنم. زمانهایی که فقط میخوام فکر کنم همهی اینها تقدیره. وقتی به گذشته نگاه میکنم، اونها همیشه زمانهایی بودن که داشتم تقلا میکردم. زمانهایی که اونقدر خسته بودم که میخواستم فرار کنم، حتی اگه به قیمتِ اون کار تموم میشد.»

چهرهی ارباب قصر اراده آسمانی درهم رفت.

چون او اکنون میگفت که شاید آن ارادهی آسمان، راهی برای فرار از واقعیت بوده است.

آیا این حرفها را برای تمسخر او میزد؟ اما برای چنین منظوری، چشمان گئوم موگوک بیش از حد شفاف و عمیق بودند.

«شما ارادهی آسمان رو خیلی مهم میدونید، ارباب قصر، اما تعجب میکنم که آیا اونها هم همینطور فکر میکردن؟»

«منظورت کیه؟»

«منظورم ارباب قصر محافظه که سعی کرد از شما محافظت کنه و خیلیهای دیگه که در اون جنگ کشته شدن. آیا اونها واقعاً جونشون رو فدای ارادهی آسمان کردن؟»

گئوم موگوک در حالی که به چشمان او خیره شده بود، پرسید: «فکر نمیکنم. اونها حتماً به سادگی به ارادهی شما ایمان داشتن و ازش پیروی میکردن، ارباب قصر. نه یه پیشگویی که ناگهان از آسمان نازل شده باشه، بلکه حتماً به قضاوتِ ارباب قصری اعتماد داشتن که تمام عمرشون ازشون مراقبت کرده بود. قبل از اینکه دربارهی ارادهی آسمان با اطرافیانتون صحبت کنید، یادتون هست چه چیزی در قلبتون بود؟»

ارباب قصر اراده آسمانی نتوانست پاسخی بدهد.

در عوض، با صدایی آرام پرسید: «اگه از اینجا برم، میتونم اونها رو ببینم؟»

گئوم موگوک لحظهای به او خیره شد.

«دیگه هیچ پیشگوییای وجود نداره، پس لطفاً نپرسید. از این به بعد، هر طور که میخواید عمل کنید، ارباب قصر.»

گئوم موگوک بدون اینکه منتظر پاسخ او بماند، به روح اهریمن آسمانی نگاه کرد.

«تو هم با اونها میری؟»

در کمال تعجب، روح اهریمن آسمانی سرش را به نشانهی مخالفت تکان داد.

این تصمیمی بود که چون ماهیتِ والای خودش را به یاد آورده بود، گرفت. او در سیصد سال گذشته با افتخار زندگی نکرده بود، اما حداقل در پایان...

«روح من برای تولد دوباره، بیش از حد آلوده شده.»

حداقل در پایان، او یک روح اهریمن آسمانی مغرور میبود، نه روحی پست.

آخرین کسی که روح اهریمن آسمانی به او نگاه کرد، هیوک دو-چئون بود.

هیچ حرفی برای او باقی نگذاشت.

بعد از اینکه لحظهای در سکوت به او نگاه کرد، بدون هیچ صدایی ناپدید شد.

مایهی تأسف بود، اما اکنون زمان غرق شدن در حسِ ناپدید شدن او نبود.

گئوم موگوک در حالی که هر دو دستش را دراز کرده بود، گفت: «حالا، زمان زیادی برامون باقی نمونده. یه حلقه تشکیل بدید و دست نفر کناریتون رو بگیرید.»

هیوک دو-چئون اخم کرد و فریاد زد: «بازم دست همدیگه رو بگیریم؟»

***

هوا موگی داشت حرفهایی را که گئوم موگوک گفته بود، به یاد میآورد.

— من گوش میدم.

هر چه بیشتر به آن فکر میکرد، عصبانیتر میشد.

«بچهی گستاخ، داره برای من دلسوزی میکنه!»

اما هوا موگی میدانست.

وقتی گئوم موگوک آن حرفها را زده بود، صادق بود. او واقعاً میخواست به داستان او گوش دهد.

این چیزی بود که او تمام تلاشش را کرده بود تا فراموشش کند و فقط فکر کردن به آن عصبانیاش میکرد. اما فراموش نشده بود. هر چه بیشتر برای فراموش کردن تلاش میکرد، آن نقش زندهتر میشد.

«اصلاً چی هست که بخوام بگم.»

هوا موگی مشتهایش را محکم گره کرد.

درست در همان لحظه، صدای اهریمن مشت شنیده شد.

«فقط یه لحظه باقی مونده.»

تنش در آن مکان بالا گرفت. یک ساعت از پیش گذشته بود و اکنون تنها یک لحظه باقی مانده بود.

گئوم ووجین در حالی که دستهایش را پشت کمرش گره کرده بود، به آسمان نگاه میکرد.

اگرچه اهریمن مشت بهتر از هر کسی رهبر فرقه را میشناخت، اما حداقل در این لحظه، حتی جرئت نمیکرد تصور کند که او به چه چیزی فکر میکند.

در همان حال، رهبر فرقه باد آسمان به گئوم ووجین نزدیک شد و با نجوا پرسید: «واقعاً که قصد نداری بکشیش، داری؟»

گئوم ووجین به سؤال او پاسخی نداد.

رهبر فرقه باد آسمان کمی احساس ناآرامی کرد. حتی اگر پاسخ نمیداد، حداقل باید نگاهی نشان میداد که میگفت «چطور ممکنه بتونم بکشمش؟»، اما از لبهای محکم بستهشدهی گئوم ووجین، عزم خاصی حس میشد.

رهبر فرقه باد آسمان طوری که انگار مسئلهی مهمی نیست، گفت: «حتی اگه در اون بدن گیر بیفته، حتماً یه راهی برای بیرون آوردنش پیدا میشه. میدونی پسرت چه جور آدمیه، مگه نه؟ اون بیدار میشه و میگه: "ببخشید دیر کردم، کلی آدم اون تو بودن که باید باهاشون گپ میزدم، برای همین دیر شد."»

گئوم ووجین سرش را چرخاند تا به او نگاه کند.

لحظهای که چشمانشان با هم تلاقی کرد، رهبر فرقه باد آسمان فهمید. او واقعاً تصمیمش را برای کشتن او گرفته بود.

«دیوونه شدی؟»

این اولین باری بود که رهبر فرقه باد آسمان با گئوم ووجین بیادبانه صحبت میکرد.

اما نه گئوم ووجین، نه اهریمن مشت که کنارش بود و نه هیچکس دیگری حرفی نزد.

رهبر فرقه باد آسمان بر سر گئوم ووجین و بر سر همه فریاد زد: «سرد بودن یه چیزه و سر حرف موندن یه چیز دیگه، اما تو الان دقیقاً میخوای چه غلطی بکنی؟ حتی فکرش رو هم نکنید.»

رهبر فرقه باد آسمان قدمی به جلو برداشت و در حالی که هالهی قدرتش را آشکار میکرد، جلوی هوا موگی ایستاد.

«اگه میخواید این مرد رو بکشید، اول باید من رو بکشید.»

همه بدون کلامی به او نگاه کردند.

رهبر فرقه باد آسمان که در میان آنها با پادشاه شمشیر کاملاً صمیمی شده بود، از او کمک خواست: «تو، تو بهم کمک میکنی، مگه نه؟»

پادشاه شمشیر بلافاصله موافقت نکرد. اگر گئوم ووجین تصمیم گرفته بود پسرش را بکشد، آیا همینطوری این تصمیم را گرفته بود؟ حتماً نقشه یا فکری در سر داشت که او از آن بیخبر بود. البته، اگر گئوم ووجین واقعاً سعی میکرد هوا موگی را بکشد، او هم دست روی دست نمیگذاشت.

«به تو هم میگن دوست! اون شمشیر و کفشها رو گرفتی! اگه اینطوری رفتار کنی، دیگه اسم میخانهت رو نمیارم!»

او فعلاً قدمی به جلو برنداشت. به خاطرِ رهبر فرقه باد آسمان.

رهبر اتحاد رزمی، جین پهچئون، هم حس مشابهی داشت. او باور داشت که گئوم ووجین، هوا موگی را نخواهد کشت.

درست در همان لحظه، رهبر اتحاد نامتعارف، بک جا-گانگ، که ساکت بود، قدمی به جلو گذاشت.

«ما نباید از اون مرد محافظت کنیم.»

همهی نگاهها به سمت او چرخید. او به وضوح میتوانست حس کند که ستاره کشتار آسمان چه افکاری در سر دارد.

«اون مرد نقشه کشیده بود که همهی ما رو بکشه. تو، بیش از هر کس دیگهای، باید این رو بهتر بدونی، مگه نه؟»

به هر حال، کسی که دانش عمیقی از هنرهای اهریمنی تاریک داشت، رهبر فرقه باد آسمان بود.

رهبر فرقه باد آسمان به هوا موگی که پشت سرش بود، نگاه کرد.

«البته که توطئهای در کاره. یه توطئهی بزرگ و باشکوه. وگرنه، آیا این مرد در این وضعیت میبود؟ احتمالاً اول سعی میکرد من رو بکشه، منی که دارم ازش محافظت میکنم.»

«پس چرا داری این کار رو میکنی؟»

رهبر فرقه باد آسمان رو به همه گفت: «با این حال، من نمیتونم بذارم رهبر جوان فرقه کشته بشه.»

همه بدون کلامی به رهبر فرقه باد آسمان نگاه کردند. اگر این حرف از دهان اهریمن خندان پلیددل خارج میشد، انتظارش میرفت، اما برای رهبر فرقه باد آسمان، کمی غافلگیرکننده بود.

همه توانستند او را از نو ببینند. اینکه او شخصی بود که پشت سر گئوم موگوک، دقیقاً به همان اندازهای که در غیابش غر میزد و بدگویی میکرد، از او محافظت میکرد.

درست در همان لحظه، صدای هوا موگی از پشت سر آمد: «اصلاً این رهبر جوان فرقه برای شما چیه که تا اینجا پیش میرید؟»

رهبر فرقه باد آسمان به هوا موگی نگاه کرد.

«تو هم فریب حرفهای وسوسهانگیز رهبر جوان فرقه رو خوردی و فقط میخوای خودشیرینی کنی؟»

رهبر فرقه باد آسمان به او نگاه کرد و پرسید: «پس تو چی، تا حالا حتی یه کلمهی وسوسهانگیز برای خاطرِ کس دیگهای به زبون آوردی؟»

هوا موگی نتوانست پاسخی بدهد. این واقعاً رابطهای غیرقابلدرک بود. نه، داشت کمکم معنا پیدا میکرد و این آزاردهنده بود.

«این رهبر جوانِ لعنتی!»

هوا موگی به درون قلب خودش نگاه کرد. برای لحظهای، او داشت به گفتگوی آنها گوش میداد و توجهی به گئوم موگوک نداشت.

هوا موگی که به درون قلبش نگریست، وحشت کرد. آنها در یک حلقه ایستاده بودند و دستهای هم را گرفته بودند.

حس شوم خاصی به او دست داد و ناخودآگاه زمزمه کرد: «نه.»

کلمهی آرامی بود، اما رهبر فرقه باد آسمان که درست مقابلش بود، آن را شنید.

«آره!»

رهبر فرقه باد آسمان به سمت او چرخید و فریاد زد: «کارِ رهبر جوان فرقهست، مگه نه؟ رهبر جوان فرقه بالاخره داره یه حرکتی میزنه، درسته؟ رهبر جوان فرقه، بیا بیرون و ببین!»

رهبر فرقه باد آسمان به چشمان هوا موگی خیره شد و حتی بلندتر فریاد زد: «فقط منم که دارم ازت محافظت میکنم!»