چپتر 842: تو هم زنده موندی
چپتر 842: تو هم زنده موندی
گئوم موگوک سر جایش ایستاد و به آسمان خیره شد.
احساس میکرد بزرگترین وظیفهای را که زندگی بر دوشش نهاده بود، به سرانجام رسانده است.
احساس سبکبالی میکرد.
آنقدر خوشحال بود که گویی میتواند به پرواز درآید.
این لحظهای بود که تمام زمانهایی که پیش از بازگشتش صرف سرگردانی برای یافتن مواد مورد نیاز «هنر بزرگ بازگشت» کرده بود، و تمام تلاشهایی که پس از بازگشتش به کار بسته بود، سرانجام به بار نشستند.
این لحظه نه به خاطر کشته شدن هوا موگی، بلکه به این دلیل ارزشمند بود که هیچکس نمرده بود.
گئوم موگوک به آرامی چرخید.
به سمتی که زندگی واقعیاش در آنجا انتظارش را میکشید.
گئوم موگوک ابتدا به پدرش ادای احترام کرد.
«پدر، به لطف شما بود که تونستم این غائله رو به سلامت ختم کنم. ممنونم.»
این حرف را با تمام وجودش میگفت.
چون پدرش آنجا حضور داشت، او میتوانست بدون هیچ نگرانی و با آزادی عمل کامل رفتار کند.
او میتوانست با خیالی آسوده هر کاری را که میخواست انجام دهد.
گئوم ووجین که به پسرش خیره شده بود، با آرامش لب گشود.
«بیا نزدیکتر.»
وقتی گئوم موگوک به پدرش نزدیک شد، اتفاقی واقعاً غیرمنتظره رخ داد.
گئوم ووجین در سکوت پسرش را در آغوش کشید.
تمام کسانی که نظارهگر بودند، با تعجب خیره ماندند.
آنها انتظار نداشتند گئوم ووجین اینگونه در مقابل همگان پسرش را در آغوش بگیرد.
متعجبترین فرد، خودِ گئوم موگوک بود.
آنقدر غافلگیر شده بود که حتی یک شوخی احمقانه هم به ذهنش نمیرسید.
سپس، گئوم ووجین تکجملهای بر زبان آورد.
«نیروی درونیت دوباره رشد کرده.»
گئوم موگوک چهرهای به خود گرفت که انگار میخواست بگوید: «امکان نداره.»
«حتماً من رو بغل نکردی که فقط بفهمی نیروی درونیم دقیقاً چقدر زیاد شده، نه؟»
«پس چی، فکر کردی چون ازت خوشم میاد بغلت کردم؟»
با دیدن پدرش که طوری عقب میکشید که انگار کارش تمام شده، گئوم موگوک صدایش را بالا برد.
«این دیگه خیلی بیانصافیه!»
اما گئوم موگوک آن را حس کرده بود.
محبتی که در لمس پدرش هنگام در آغوش گرفتن او نهفته بود.
«متأسفم که باعث شدم نگران بشید، پدر.»
گئوم موگوک در مرحله بعد به اهریمن مشت ادای احترام کرد.
«استاد.»
اهریمن مشت در پاسخ تنها سری تکان داد.
«سخت تلاش کردی.»
مثل همیشه پاسخی کوتاه و خشک بود، اما در حقیقت، اگر رهبر فرقه او را در آغوش نگرفته بود، خودش این کار را میکرد.
میخواست به او بگوید که چقدر سخت تلاش کرده است.
فقط برای امروز، میخواست این کار را انجام دهد.
نگاه گئوم موگوک به سمت دو رهبر اتحاد چرخید.
ابتدا، پیام جو گازین را به بک جا-گانگ رساند.
«رهبر اتحاد جو ازم خواست پیامی رو بهتون برسونم. ایشون گفتن که شما باید به چیزی که آرزوش رو دارید برسید.»
«میفهمم.»
گئوم موگوک دقیقاً میدانست آن رویا چیست، اما خودش را به کوچه علیچپ زد و چیز دیگری گفت.
«کار راحتی نخواهد بود. اینکه باقی عمرتون رو در کنار پدرم و رهبر اتحاد جین به خوشگذرونی بگذرونید.»
سپس، جین پهچئون که شنونده بود، با بیخیالی میان حرفشان پرید.
«من باهاش مشکلی ندارم، اما نمیدونم رهبر فرقه گئوم هم مایل هست یا نه.»
او این را شبیه یک شوخی گفت، اما معنایی پنهان در آن نهفته بود.
او که در طول این نبرد به وضوح شاهد مهارت گئوم ووجین بود، نگران بود که پایان این جنگ، آغاز جنگی دیگر باشد.
او به خاطر نوه و گئوم موگوک به کمک آمده بود، اما جدا از این نیت خیر، نمیتوانست نگران آینده نباشد.
گئوم موگوک نمیتوانست با اطمینان به جین پهچئون بگوید: «پدرم هم با شما میاد!»
او هنوز نمیدانست در ذهن پدرش چه میگذرد.
اگر پدرش نظرش را تغییر نداده بود، شاید متوقف کردن «اتحاد جهان رزمی» او، وظیفهای بسیار دشوارتر از متوقف کردن هوا موگی میبود.
در واقع، پدرش حتی یک پاسخ توخالی مثل «بیا همین کار رو بکنیم» هم نداد.
شاید در این لحظه، او داشت پیامی به دو رهبر اتحاد میفرستاد.
«ذهنیت من تغییر نکرده، پس آماده باشید.»
در حالی که تنش عجیبی جریان داشت، رهبر فرقه باد آسمان قدمی به جلو گذاشت.
«رهبر جوان فرقه، این رو بهتون میگم چون به نظر میرسه نمیدونید. میدونید وقتی اون تو گیر افتاده بودید، کی برای محافظت ازتون قدم پیش گذاشت؟»
«دارم درباره اون یه نفری حرف میزنم که مثل یه قهرمان از بین اون آدمهای سنگدلی که میخواستن قبل از بیرون اومدنت ستاره کشتار آسمان رو بکشن، بیرون اومد.»
او قیافهای به خود گرفت که یعنی «اون من بودم، من!» اما گئوم موگوک به پادشاه شمشیر نگاه کرد.
«البته که اون دوستم بوده. احتمالاً با پای برهنه دویده و اومده بیرون.»
پادشاه شمشیر چهرهای آسوده داشت.
او هنگام تماشای مبارزه خودش و دیگران، به درک بزرگی در هنر شمشیرزنی رسیده بود.
علاوه بر آن، گئوم موگوک هم سالم بود؟ این نتیجهای بود که بیش از این نمیتوانست آرزویش را داشته باشد.
رهبر فرقه باد آسمان با بیمیلی دستش را تکان داد.
«حیف شد، اما دوستت اونقدر فکرش درگیر میخانه جدیدیه که داره افتتاح میکنه که حتی براش مهم نبود تو در خطری.»
با دیدن لبخند عمیق پادشاه شمشیر، گئوم موگوک این بار به پادشاه سم نگاه کرد.
«پادشاه سم شاید اونطوری به نظر برسه، اما آدمیه که به طرز عجیبی با عاطفهست.»
رهبر فرقه باد آسمان این بار صدایش را پایین آورد و در گوش گئوم موگوک زمزمه کرد.
«راستش رو بخوای، راحتترین آدم توی این جنگ پادشاه سم بود. حتی یه انگشتش رو هم تکون نداد.»
«مگه این کار رو برای خودش سختتر نمیکرد؟»
اگرچه آنها پچپچ میکردند، اما گفتوگویشان را همه میشنیدند.
«دارم بهت میگم، یکی دیگه بود!»
«تنها کسی که حاضر بود این کار رو برام بکنه، اهریمن خندان پلیددله.»
«دست از گشتن دنبال آدمهایی که اینجا نیستن بردار!»
«شاید یکی از اون دوتا رهبر اتحاد...»
همانطور که او به بازیگوشی ادامه میداد، لبهای رهبر فرقه باد آسمان ورچیده شد.
«پس داری با من هم مثل اون رهبر فرقه اون زمان رفتار میکنی.»
تنها در آن زمان بود که گئوم موگوک به او نگاه کرد و با آرامش سخن گفت.
«اون رهبر فرقه اون زمان، از منی که امروز هستم محافظت کرد.»
چشمان گئوم موگوک که به او دوخته شده بود، لبریز از قدردانی خالصانه بود.
«اون رهبر فرقهای که همه چیزش رو بدون هیچ مضایقهای به من داد.»
بله، اگرچه او همیشه از اینکه آثار الهیاش گرفته شده شکایت میکرد، اما گئوم موگوک حتی یک بار هم از خود نارضایتی نشان نداده بود.
بله، او از دادن هیچچیز به او پشیمان نبود.
«ما سه نفر، به همراه گو وول، کی قراره به اون سفر بریم؟»
«باید بریم. به زودی میریم! اما فعلاً یه کوه کار ریخته سرم. فعلاً فقط وسایلت رو جمع کن و منتظر بمون!»
درست در همان لحظه، چیزی نظر گئوم موگوک را جلب کرد.
«آه. اونجا رو نگاه کنید.»
نگاه همگان به پشت سرشان چرخید.
صدای مشتاق گئوم موگوک به سمت آنچه آنجا بود، پر کشید.
«تو هم زنده موندی.»
***
گئوم مویانگ روی کف دست مجسمه اهریمن غولآسا که شعله اهریمنی را نگه داشته بود ایستاده بود و به سمت روستای خاندان اهریمنی نگاه میکرد.
چندین روز گذشته بود، اما کسانی که با پدرش رفته بودند، هنوز بازنگشته بودند.
با شکوفا شدن شعله اهریمنی، شبکه اطلاعاتی عمارت فلکسای با سرعت بیشتری به حرکت درآمد.
او شنیده بود که رهبر اتحاد نامتعارف و رهبر اتحاد رزمی برای کمک آمدهاند و در نهایت، گئوم موگوک نیز از راه رسیده است.
«هنوز خبری نشده؟»
با کلام گئوم مویانگ، پاسخ هوی از میان هوا شنیده شد.
«نه، هنوز نه.»
و با این حال، جنگ تمام نشده بود.
این موضوع او را حتی بیشتر نگران میکرد.
چون حتی با حضور تمام آنها، هنوز موفق به کشتن ستاره کشتار آسمان نشده بودند.
گئوم مویانگ سعی کرد اضطرابش را کنار بزند و شوخی کرد.
«احتمالاً جنگ به خاطر اینکه موگوک خیلی حرف میزنه عقب افتاده.»
او میتوانست صدای خنده آرام هوی را بشنود.
درست در همان لحظه بود.
درخشش!
گئوم مویانگ با دیدن اینکه تمام دنیا از دوردست به شدت روشن شد، از جا پرید.
هوی که در لحظهای نامعلوم ظاهر شده بود، از کنار گئوم مویانگ فریاد زد.
«نابودی جهان اهریمن آسمانی آزاد شده.»
چهره گئوم مویانگ فوراً درهم رفت.
نبردی در گرفته بود که استفاده از «نابودی جهان اهریمن آسمانی»، یعنی فرم نهایی «هنر اهریمنی نه مصیبت» را ایجاب میکرد.
وقتی نور محو شد، گئوم مویانگ به هوی گفت:
«شعله اهریمنی رو خاموش کن و با من بیا بیرون.»
هوی با چهرهای متعجب به او نگاه کرد.
«نمیتونید.»
در وضعیتی که سرنوشت رهبر فرقه و رهبر جوان فرقه نامعلوم بود، او نمیتوانست اجازه دهد آخرین بازمانده از خون رهبر فرقه خارج شود.
«در هر صورت، حالا که نابودی جهان اهریمن آسمانی آزاد شده، جنگ احتمالاً تموم شده.»
اگر بدترین سناریو رخ داده بود.
«اگه باخته باشیم، فکر میکنی این سازوکارها و آرایشها میتونن جلوش رو بگیرن؟»
هوی با حرف او موافقت کرد.
آن دو بلافاصله به هوا برخاستند و فرقه اصلی را ترک کردند.
وقتی به روستای خاندان اهریمنی رسیدند، هیچچیز آنجا نبود.
آنجا واقعاً به فضایی تهی بدل شده بود که همه چیز در آن ناپدید گشته بود.
و سپس، صحنهای شگفتانگیز در برابر چشمانشان ظاهر شد.
یک میز.
تنها یک میز آنجا بود.
چیزی که گئوم موگوک پیشتر به آن نگاه کرده و گفته بود «تو هم زنده موندی»، همان میز بود.
اگرچه همه چیز به دلیل «نابودی جهان اهریمن آسمانیِ» هوا موگی از میان رفته بود، اما میز و صندلیهایی که دستبرقضا در میخانه می روان در پشت دیوار بزرگ اهریمنی قرار داشتند، سالم باقی مانده بودند.
اینطور نبود که او عمداً سعی کرده باشد از آن محافظت کند، بلکه برحسب اتفاق اینطوری شده بود.
و این دقیقاً همان میزی بود که با هم پشت آن غذا خورده بودند.
گئوم موگوک جلو رفت و میز را نوازش کرد.
شاید آسمانها میخواستند چیزی به او بگویند.
اینکه به زندگی در حالی که از طریقت اهریمنیاش محافظت میکند، ادامه دهد.
وقتی گئوم مویانگ و هوی رسیدند، همه پشت آن میز نشسته بودند.
با گئوم ووجین در مرکز، جین پهچئون و بک جا-گانگ در دو طرفش بودند.
کنار آنها اهریمن مشت و پادشاه سم بودند و در دو انتها، گئوم موگوک، رهبر فرقه باد آسمان و پادشاه شمشیر نشسته بودند.
نشستن به آن شکل در یک فضای خالی، صحنه را شبیه به یک نقاشی کرده بود.
«داداش! اینجا! عمو هوی! لطفاً بیاین!»
با دیدن چهره درخشان گئوم موگوک، تنش گئوم مویانگ فروکش کرد.
هیچکس نمیتوانست بداند با چه قلبی تا اینجا آمده بود.
گئوم مویانگ با قدمهای تند به سمت پدرش رفت.
هوی که با او قدم میزد، بدون هیچ صدایی ناپدید شد.
لحظهای بود که به وظیفه اصلیاش برگشت.
گئوم مویانگ آمد و مؤدبانه در برابر گئوم ووجین تعظیم کرد.
چیز دیگری نگفت.
«به رهبر فرقه درود میفرستم. شکست دادن ستاره کشتار آسمان رو بهتون تبریک میگم.»
گئوم ووجین سر تکان داد و این دستاورد را به آن دو رهبر اتحاد نسبت داد.
«بهخاطر کمک اون دو نفر بود که به سلامت پیروز شدیم.»
گئوم مویانگ مراتب قدردانیاش را به آن دو رهبر اتحاد ابراز کرد.
بعد از تمام شدن احوالپرسی با رهبر فرقه باد آسمان و شهریاران اهریمنی، گئوم موگوک گئوم مویانگ را به صندلی کنار خودش کشاند.
«دلم برات تنگ شده بود، داداش.»
آیا او واقعاً به همان اندازهای که خودش دلتنگ بود، دلش برای او تنگ شده بود؟
برای اولین بار، او به درگاه آسمان دعا کرده بود.
اینکه همه سلامت باشند، اینکه برادر کوچکش با همان شوخیهای همیشگیاش به استقبالش بیاید.
گئوم مویانگ به اطراف نگاه کرد و گفت:
«باید از اینجا دوباره همهچیز رو بسازیم.»
«یه ساختمون جدید و عالی براشون میسازیم. بزرگتر و بلندتر. بیا فعلاً به همه بگیم به این مناسبت خوب استراحت کنن.»
گئوم مویانگ به گئوم موگوک نگاه کرد.
با نگاهی نرمتر از همیشه گفت:
«خسته به نظر میای.»
این اولین بار بود.
اولین باری بود که برادرش به او نگاه میکرد و میگفت خسته به نظر میرسد.
گئوم موگوک به صندلیاش تکیه داد و پاهایش را دراز کرد.
«فردا میخوام کل روز رو فقط بخوابم. نه، تو چنین روزی، هر چقدر هم که خسته باشم، اونقدر خوشحالم که خوابم نمیبره.»
درست همان موقع، افراد دیگری رسیدند.
آن سه نفری که مثل باد دویدند و فرود آمدند، اهریمن تیغه آسمان خونین، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو و اهریمن خندان پلیددل بودند.
آنها که در گروه اول حرکت کرده بودند، زودتر از بقیه رسیدند.
بهدلیل جراحاتشان، بودای اهریمنی، فرمانروای اهریمنی روحخوار و اهریمن مست با کالسکه در حال بازگشت بودند.
آن سه فرمانروای اهریمنی از وضعیت روستای خاندان اهریمنی میتوانستند بفهمند که این نبرد چقدر دشوار و عظیم بوده است.
گئوم موگوک خطاب به آنها فریاد زد:
«ارشد! فرمانروای شمشیر! اهریمن خندان!»
گئوم موگوک از جا پرید و مثل یک کودک دوید، از دیدن آنها غرق در شادی بود.
اهریمن تیغه آسمان خونین با استفاده از فن گامزنیاش از گئوم موگوک که نزدیک میشد تا به او بچسبد، جاخالی داد و به سمت گئوم ووجین رفت.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو پشت سر او آمد و به اهریمن تیغه آسمان خونین گفت:
«بهت گفتم، مگه نه؟ چون رهبر جوان فرقه زودتر رفت، همهچیز درست میشه.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو پیش گئوم موگوک گلایه کرد:
«نمیتونی تصور کنی چقدر بهمون اصرار میکرد که عجله کنیم.»
گئوم موگوک پشت سر اهریمن تیغه آسمان خونین فریاد زد:
«میخوام بیام خونهت، یه عالمه کتاب روی تختت کپه کنم و دراز بکشم و بخونم!»
«مگه اونجا تخت توئه!»
در نهایت، اهریمن خندان پلیددل که آخرین نفر جلو آمده بود، از پشت نقابش لبخند درخشانی زد.
گئوم موگوک هم در پاسخ لبخند زد.
مثل همیشه، همین برای یک احوالپرسی دوباره کافی بود.
آن سه فرمانروای اهریمنی به گئوم ووجین و سپس به رهبران اتحاد درود فرستادند.
آن دو رهبر اتحاد هالهای متفاوت از قبل را در آن سه فرمانروای اهریمنی حس کردند.
نه تنها گئوم موگوک، بلکه شهریاران اهریمنی هم هر بار که با هم ملاقات میکردند، در حال رشد بودند.
بعد از تمام شدن احوالپرسیها، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با گئوم ووجین صحبت کرد.
چون همه سلامت بودند، او میتوانست چنین شوخیای بکند.
«باید قبل از برگشتن، گشتم توی سرزمینهای مرکزی رو تموم میکردم.»
گئوم ووجین لبخندی زد و پرسید:
«شنیدم از جاهای زیادی دیدن کردی؟»
«به دریاچه تای هم رفتم. یادتون میاد؟»
گئوم ووجین طوری که انگار به یاد میآورد، سر تکان داد.
«وقتی رفتم، اونقدر که فکر میکردم تغییر نکرده بود.»
گئوم موگوک که گوش میداد، به پدرش گفت:
«حالا که حرفش شد، شما چهار نفر باید دوباره برین.»
با این حرف، جین پهچئون که گوش میداد، با لبخند گفت:
«دفعه بعد حتماً به ما خبر بدین. وگرنه یه وضعیت اضطراری دیگه پیش میاد.»
جین پهچئون و بک جا-گانگ از جایشان بلند شدند.
«ما دیگه راهی میشیم.»
آنها واقعاً مثل باد آمده بودند و داشتند مثل باد هم میرفتند.
گئوم ووجین هم آنها را مجبور به ماندن نکرد.
همین که تا اینجا آمده بودند، به اندازه کافی جای قدردانی داشت و این موضوعی بود که نباید دنیای بیرون از آن باخبر میشد.
گئوم ووجین مؤدبانه مشت در کف دست گذاشت و به آن دو تعظیم کرد.
«کمکی رو که اینبار به من کردین، فراموش نمیکنم.»
بعد از تبادل احوالپرسی، بک جا-گانگ آخرین حرفش را زد.
«ممنون که آشپزی رو بهم یاد دادی.»
«هنوز چند تا غذا دارم که برات نگه داشتم.»
«امیدوارم فرصت دیگهای برای یاد گرفتن پیش بیاد.»
بعد از چنین خداحافظیهایی، گئوم ووجین برگشت و اول از همه به راه افتاد.
برادرش و پنج فرمانروای اهریمنی به دنبال او رفتند و رهبر فرقه باد آسمان و پادشاه شمشیر هم پشت سر آنها حرکت کردند.
آن دو نفر هم داخل رفتند تا گئوم موگوک بتواند با خیال راحت آن دو رهبر اتحاد را بدرقه کند.
پیکرهای در حال دور شدن آنها که طوری قدم میزدند انگار بالهایشان را گشودهاند، با وجود اینکه تمام شهریاران اهریمنی جمع نبودند، بسیار باصلابت به نظر میرسید.
چشمان جین پهچئون در حالی که به پشت سر آنها نگاه میکرد، عمیق شد.
در طول این مبارزه، او بیشتر از هوا موگی، نگران گئوم ووجین و فرقه الهی اهریمن آسمانی بود.
گئوم ووجین قوی بود.
او بیش از حد قوی بود.
او نابودی جهان اهریمن آسمانی را که گئوم ووجین کمی قبل آزاد کرده بود، به یاد آورد.
شمشیر نوری که از میان نور پرواز میکرد.
البته گفته میشد که استفاده از نابودی جهان اهریمن آسمانی تقریباً تمام نیروی درونی فرد را تخلیه میکند، اما او مطمئن نبود که بتواند جلوی آن حمله را بگیرد.
خلاصه اینکه، این یعنی اگر با گئوم ووجین میجنگید، میمرد.
و بعد مسئله روح اهریمن آسمانی بود.
«در دنیای رزمی فعلی، هیچکس نمیتونه رهبر فرقه گئوم رو شکست بده.»
و آیا فقط همین بود؟ شهریاران اهریمنی هم قوی بودند.
شهریاران اهریمنی این دوران از هر شهریار اهریمنی در تاریخ قویتر بودند.
بک جا-گانگ هم مثل جین پهچئون این پیشحس را داشت که گئوم ووجین از رویای اتحاد جهان رزمی دست نخواهد کشید.
اگر کسی چنین قدرت نظامیای داشت، هرگز تسلیم نمیشد.
او ناگهان حرفهایی را که جو گازین به جا گذاشته بود، به یاد آورد.
«بهم گفت به اتحاد طریقت نامتعارف برسم؟ وظیفه خیلی سختی رو به دوشم گذاشتی.»
گئوم موگوک با جین پهچئون خداحافظی کرد.
«بهزودی میام به ها-گون و هاریونگ سر میزنم.»
جین پهچئون به گئوم موگوک نگاه کرد و با ملایمت لبخند زد.
او حس میکرد که سرنوشت دنیای رزمی حالا بر دوش این رهبر جوان فرقه است.
اما هیچ نشانهای از فشار آوردن به او نشان نداد.
«منتظرت هستم.»
او با بک جا-گانگ هم خداحافظی کرد.
«میام تا غذایی رو که خودت پختی بخورم.»
«برات تند و پرادویه درستش میکنم.»
پدرش به سمت بخش اصلی فرقه قدم میزد و آن دو رهبر اتحاد در جهت مخالف میرفتند.
گئوم موگوک در این میان ایستاده بود.
اگرچه آنها تعارفات دوستانهای رد و بدل کرده بودند، اما او میتوانست حس کند که رهبران اتحاد مضطرب هستند.
چرا همهتون اینطوری هستین؟ هنوز نباید اینقدر مضطرب بشین!
هنوز کلی زمان باقی مونده که قول دادم پدرم رو متقاعد کنم!
گئوم موگوک صدایش را با نیروی درونی درآمیخت و بلند صحبت کرد تا همه بشنوند.
«از این به بعد، میخوام سفر کنم و خوش بگذرونم. اگه یه مغز متفکر دیگه توی دنیای رزمی پیدا شد، با پدرم یا اون دو تا رهبر اتحاد اونطرفی تماس بگیرین.»
«توطئه، نقشه، تاکتیکهای مخفیانه، حیلهگری؛ این کلمهها دیگه برای من وجود ندارن.»
«از این به بعد، برای من فقط چیزهایی مثل استراحت، دیدن دوستها و خوشگذرونی، سفر، آشپزی، مهمونیهای نوشیدنی، رقص و مطالعه وجود داره!»
«نمیتونین بهخاطر زیادی خوشگذروندن دعوام کنین. "بازم داری خوش میگذرونی؟ اگه تو اینقدر خوش بگذرونی، کی از دنیای رزمی محافظت میکنه؟" اگه اینطوری برام غر بزنین، از خونه فرار میکنم.»