چپتر 844: بهخاطر تو نمی‌تونم بیخیال بشم
چپتر 844: بهخاطر تو نمی‌تونم بیخیال بشم
«گفتی از این به بعد میخوای خودتو با تفریح بکشی، پس اینجا داری چیکار میکنی؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین در حالی که هنوز چشمش به کتابش بود، این را از گئوم موگوک پرسید.
گئوم موگوک روبروی اهریمن تیغه آسمان خونین نشسته بود و با جدیت چیزی را روی یک تکه کاغذ مینوشت.
«دارم کارهایی رو که از این به بعد باید انجام بدم، سازماندهی میکنم.»
«مگه چقدر کار داری؟»
کاغذ پر از کارهایی بود که باید انجام میشد.
اینها کارهایی بود که با این فکر که بعد از گرفتن هوا موگی انجامشان میدهد، به تعویق انداخته بود.
اول از همه، لیست بلندی از افرادی بود که باید با آنها ملاقات میکرد.
میخواست جین ها-گون و بی سا-این را برای یک نوشیدنی جشن ملاقات کند.
اگرچه نبرد نهایی در فرقه اصلی انجام شده بود، اما آن دو در طول این مسیر طولانی همراهش بودند.
اگر بهخاطر رابطهاش با آنها نبود، رهبر اتحاد رزمی و رهبر اتحاد نامتعارف هرگز به کمکشان نمیآمدند.
اوه، و همچنین میخواست جین هاریونگ و هان سول از قصر یخی را ببیند.
میخواست بعد از مدتها با سو دهریونگ و جانگ هو نوشیدنی بخورد و همچنین قصد داشت با پادشاه شمشیر و چا ایران هم دیداری داشته باشد.
باید با شهریاران اهریمنی هم ملاقات میکرد.
اول میخواست با اهریمن خندان پلیددل خصوصی صحبت کند و وقتی اهریمن مست به بخش اصلی رسید، میخواست با او بنوشد.
همچنین باید به وضعیت فرمانروای اهریمنی روحخوار که بهعنوان جوانترین عضو، شجاعانه جنگیده بود رسیدگی میکرد و میخواست به دیدن پادشاه سم برود تا درباره نبرد اخیر با هم گپ بزنند.
چون او عملاً کاری انجام نداده بود، شاید به شکلی متناقض، بیشترین حرفها را برای گفتن داشت.
«دیگه کی رو باید ببینی؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین که در حال مطالعه بود، نگاهی به نوشتههای روی کاغذ انداخت.
«اون یکی دیگه چیه؟ چهار مرد خوشتیپ، شروع به کار در دشت مرکزی؟»
این چشمگیرترین عبارتی بود که نوشته شده بود.
«آه، خوشتیپهای نماینده فرقهمون قصد دارن برن بیرون و توی دشت مرکزی خوشگذرونی کنن. این نقشهایه که خیلی وقت پیش کشیدیم.»
«این چهار مرد خوشتیپ کی هستن؟»
ردی از کنجکاوی در چهره اهریمن تیغه آسمان خونین درخشید.
«البته که اولیش خودمم. نفر بعدی اهریمن خندان، بعد پادشاه سم و در نهایت، اهریمن مست. ما چهار نفر هستیم. راستش رو بخواین، یه بار از نظر محبوبیت به پدرم باختم، اما اون هم بهخاطر سلیقه خاص زنداداشِ دهریونگ بود.»
یک چیز بود که اهریمن تیغه آسمان خونین دربارهاش کنجکاو بود.
«اون مرد نقابدار واقعاً اینقدر خوشتیپه؟»
«شوخی ندارم، واقعاً خوشتیپه.»
احساسی که در چهره کمی ناراضی اهریمن تیغه آسمان خونین دیده میشد، دقیقاً این بود:
یه مرد نقابدار، یه دائمالخمر و یه دیوونه سم توی گروه چهار خوشتیپ هستن و من جا موندم؟
در نهایت، اهریمن تیغه آسمان خونین نتوانست خودش را کنترل کند و با لحنی بیتفاوت پرسید.
«پس من چی؟»
گئوم موگوک به اهریمن تیغه نگاه کرد و لبخند زد.
«با توجه به پوست سفت و جوونی که الان دارین، ارشد، شما طبیعتاً بعد از من نفر دوم میشین. اما اگه بخوایم بهعنوان یه گروه پنجنفره شروع به کار کنیم، با حضور فرمانروای شمشیر مشکلی ندارین؟»
البته که مشکل داشت.
وقتی اهریمن تیغه آسمان خونین نگاهش را دوباره به کتابش دوخت، گئوم موگوک لبخندی زد و پرسید.
«سفرتون چطور بود؟»
«بد نبود.»
با اینکه این را گفت، اما آن سفر لذتبخشترین سفر زندگی اهریمن تیغه آسمان خونین بود.
جاهای زیادی را دید که فکر میکرد دیگر هرگز نخواهد دید و بالاتر از همه، از این حقیقت که در کنار فرمانروای شمشیر شکوفه آلو بود، بینهایت شاد بود.
لحظات زیادی بود که نمیتوانست به مهربانیهای او عادت کند.
تنها حسرتش این بود که با خود فکر میکرد اگر وقتی کمی جوانتر بود به این سفر میآمد، چقدر بهتر میشد.
«تا وقتی جوونی، با جدیت سفر کن.»
با این حرف، گئوم موگوک دوباره شروع به نوشتن چیزی کرد.
سفری با رهبر فرقه باد آسمان، گو وول.
سفری فقط با برادرش.
سفری با لی آن.
و سفر کردن با پدرش.
«چرا اینقدر نگران مردهایی؟ فقط برو با لی آن خوش بگذرون.»
اگر پیشنهاد میداد که با هم به سفر بروند، لی آن قطعاً از خوشحالی پرواز میکرد.
او زنی بود که تمام عمرش مثل سایه دنبالش کرده و بیصدا از او محافظت کرده بود.
اگر با مرد دیگری ملاقات میکرد، از هر نه دمش برای نشان دادن جنبهای جذابتر استفاده میکرد، اما جلوی او، یعنی رهبر جوان فرقه، مشغول پنهان کردن آن دمها بود.
«ارشد، قصدی برای ازدواج ندارین؟»
با این سوال ناگهانی، دست اهریمن تیغه آسمان خونین که در حال ورق زدن بود، برای لحظهای متوقف شد.
«ازدواج توی سن من؟»
«سن چه اهمیتی داره؟»
«مردم با انگشت نشونم میدن.»
«خودم تمام اون انگشتها رو قطع میکنم.»
اهریمن تیغه آسمان خونین سرش را بلند کرد و به گئوم موگوک نگاه کرد.
«خودت چی؟»
«ازدواج توی سن من؟ هنوز خیلی زوده. برادرم هم هنوز ازدواج نکرده.»
«اما دلت میخواد؟»
گئوم موگوک سرش را چرخاند و به بیرون پنجره نگاه کرد.
امروز ماه درخشان و پرنوری در آسمان بود.
«نمیدونم میتونم کسی رو خوشبخت کنم یا نه.»
«منظورت از خوشبخت کردن چیه؟ ازدواج این نیست که نذاری شریکت زیر بارون خیس بشه. اینه که با میل خودتون، با هم زیر بارون خیس بشین.»
نگاه اهریمن تیغه آسمان خونین به کتابش برگشت.
گئوم موگوک به او نگاه کرد و گفت.
«شاید فرمانروای شمشیر هم منتظره تا با شما زیر بارون خیس بشه، ارشد.»
اهریمن تیغه آسمان خونین با لحنی تحقیرآمیز نسبت به خودش خندید.
«ما... ما فقط یه منظره رقتانگیز میشیم.»
گئوم موگوک بعد از اینکه لحظهای اهریمن تیغه آسمان خونین را تماشا کرد، دوباره شروع به نوشتن چیزی کرد.
سروسامان دادن به ازدواج برادرش، ازدواج آک گون-هاک و زیر آن، با حروف خیلی کوچک نوشت: «ارشد هم، حتماً.»
آیا کارهایی که باید انجام میداد همینها بود؟
همچنین وظیفه دستیابی به تسلط کامل دوازدهستاره در هنر اهریمنی نه مصیبت هم بود که در طول این نبرد از ده ستاره فراتر رفته و به ستاره یازدهم رسیده بود.
این کار باید در کوتاهترین زمان ممکن با استفاده از هنر مخفی زمان آسمانی انجام میشد.
و میخواست یک روز کامل را فقط به تنبلی کردن در فضای هنر جابهجایی فضا-زمان بگذراند.
یک روز در جزیرهای زیر آفتاب سوزان و روز دیگر در یک چشمه آب گرم در میان منظرهای برفی.
با دیدن گئوم موگوک که با جدیت مینوشت، لبخند کمرنگی روی لبهای اهریمن تیغه آسمان خونین نقش بست.
او سپاسگزار بود که مهم نبود چه اتفاقی میافتد، گئوم موگوک همیشه اول سراغ او میآمد.
حتی وقتی به این فکر میکرد که چه کار کند، به اینجا میآمد.
حس غروری در این بود که اولین انتخاب رهبر جوان فرقه باشد.
همانطور که گئوم موگوک لیست کارهایش را مینوشت، به سمت پنجره رفت.
لحظهای آنجا ایستاد و به ماه درخشان نگاه کرد، سپس با آرامش اهریمن تیغه آسمان خونین را صدا زد.
«ارشد.»
«چیه؟»
«این چیزیه که واقعاً، واقعاً میخوام دفنش کنم و بعداً بهش بپردازم، اما حس میکنم شما این بخش رو بهتر از همه میدونین.»
اهریمن تیغه آسمان خونین به گئوم موگوک نگاه کرد.
«فکر میکنین پدر واقعاً برای اتحاد جهان رزمی تلاش میکنه؟ اون میدونه که من به شدت باهاش مخالفم و به هر دو رهبر اتحاد هم نزدیکتر شده. اما با این حال باز هم انجامش میده؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین برای لحظهای در فکر فرو رفت و در نهایت با لحنی آرام لب باز کرد.
«اتحاد جهان رزمی...؟»
بعد از مکثی کوتاه، اهریمن تیغه آسمان خونین با لحنی قاطع اضافه کرد.
«اون برای انجامش فشار میاره.»
هیچ نشانی از شوخی در چهره اهریمن تیغه آسمان خونین نبود.
این یعنی او واقعاً به این حرف باور داشت.
«اون یه جوری متقاعدت میکنه و انجامش میده.»
«میدونستم!» شانههای گئوم موگوک افتاد و آهی کشید.
«آه! اگه میخواستن جهان رزمی رو متحد کنن، باید قرنها پیش این کار رو میکردن. چرا باید به نسل پدر من میرسید و کار رو برای من اینقدر سخت میکرد؟»
«میدونی چرا فرقه ما تا حالا هیچوقت نتونسته جهان رزمی رو متحد کنه؟»
«چرا نتونستیم؟»
«چون این کار فقط با کشتن رهبر اتحاد رزمی و رزمیکارهای اتحاد تموم نمیشه. تعداد اونها فقط بخش کوچکی از کل ماجراست. دنیای رزمی به اندازه شنهای ساحل، رزمیکار داره. در بین اونها، تعداد رزمیکارهای طریقت راستین به طرز طاقتفرسایی زیاده. اگه یه جنگ بزرگ بین طریقت اهریمنی و راستین در بگیره، بیشمار استاد مخفیِ طریقت راستین ظاهر میشن. فکر میکنی طریقت راستین بیدلیل توی مواقع بحرانی قدرتمنده؟»
و آیا فقط همین بود؟ حتی اگر در جنگ پیروز میشدند و کنترل دشت مرکزی را به دست میگرفتند، مقاومتهای بیپایانی وجود داشت.
کمینهای همیشگی پیروان اهریمنی رو هدف قرار میدادن و پیروان اهریمنی بیشماری جونشون رو از دست میدادن.
این وضعیتی متفاوت با زمانِ قبل از بازگشتش بود؛ زمانی که موجودی مقتدر مثل هوا موگی ظاهر شد و هر دو طریقت اهریمنی و راستین رو مُهر و موم کرد.
طریقت اهریمنی و راستین تاریخچهای طولانی از کینه و خشم نسبت به همدیگه داشتن.
«علاوه بر این، جناح نامتعارف هیچوقت با فرقه ما متحد نمیشه. اونا احمق نیستن؛ میدونن بعد از طریقت راستین، نوبت خودشونه. در نهایت، این تبدیل به جنگی علیه اتحاد طریقت راستین و نامتعارف میشه.»
«لطفاً، دقیقاً همین حرفی که زدی رو به پدرم هم بگو.»
«فکر میکنی رهبر فرقه خودش این رو نمیدونه؟»
بله، درست بود.
پدرش بهتر از هر کسی این رو میدونست.
«فکر میکردم بهخاطر من بیخیال میشه.»
رهبر فرقه باد آسمان سرش رو بلند کرد و به گئوم موگوک خیره شد.
کلماتی دقیقاً برعکسِ انتظار او از دهانش خارج شد.
«اون بهخاطر تو نمیتونه بیخیال بشه.»
«چی؟»
«بهخاطر تو حتی بیشتر هم برای انجامش فشار میاره.»
چهره گئوم موگوک از این حرف غیرمنتظره غرق در تعجب شد.
«منظورت چیه؟ بهخاطر من؟ چرا؟»
«فقط به خودت فکر نکن و سعی کن از یه زاویه دیگه به قضیه نگاه کنی. از دیدگاه رهبر فرقه.»
از دیدگاه پدرم؟
«اگه بتونه تو رو متقاعد کنه، میتونه در حالی که تو کنارش هستی، اون جنگ بزرگ رو راه بندازه. اگه تو کمک کنی، اون جنگ چندین برابر آسونتر میشه. بهخاطر وجود تو، این جنگ وسوسهانگیز نیست؟»
گئوم موگوک نتونست جوابی بده.
او حتی یک بار هم از این زاویه به موضوع فکر نکرده بود.
اما با توجه به سطح فعلی هنرهای رزمیاش، این حرف اشتباه نبود.
«فقط بهخاطر این نیست که تو قوی هستی. با وجود تو، اون میتونه با تلفات خیلی کمتری به پیروزی برسه. این همون چیزیه که تو هم بهشدت دنبالشی. مگه تو از ذهن درخشانت برای پیش بردن جنگ با کمترین آسیب استفاده نمیکنی؟»
این جنبه دیگهای بود که او هرگز بهش فکر نکرده بود.
اهریمن تیغه آسمان خونین پدرش رو کاملاً درک میکرد.
«اگه من هم پسری مثل تو داشتم، دلم میخواست شانسم رو امتحان کنم. چون با وجود تو، آدم حس میکنه کاری نیست که نتونه از پسش بربیاد.»
«!»
گئوم موگوک که در سکوت به اهریمن تیغه آسمان خونین خیره شده بود، ترجیح داد از واقعیت فرار کنه.
«وانمود میکنم حرفایی که امروز زدی رو نشنیدم. پدرم رویای متحد کردن دنیای رزمی رو رها کرده!»
«اگه اینطوری حالت بهتر میشه، باشه.»
«نباید میپرسیدم. واسه همینه که میخواستم بعد از اینکه حسابی خوشگذرونی کردم، این موضوع رو پیش بکشم.»
گئوم موگوک کاغذی رو که روی میز بود توی لباسش گذاشت و بیحوصله خداحافظی کرد.
«دیگه میرم.»
«این وقت شب کجا میری؟ میخوای اون مرد نقابدار رو ببینی؟»
«نه. حداقل برای امروز، میخوام کسی رو ببینم که هیچ ارتباطی به فرقه یا اتحاد دنیای رزمی نداره.»
«و اون کی میتونه باشه؟»
گئوم موگوک در رو باز کرد و موقع رفتن گفت:
«یه نفر هست. کسی که رویای این رو داره که تبدیل به بهترین مبارزی بشه که توی دنیا یه میخانه داره.»
***
پادشاه شمشیر روی سنگی در حیاط اقامتگاهش نشسته بود و به ماه نگاه میکرد.
گئوم موگوک وارد شد.
«تنهایی اینجا چیکار میکنی که اینقدر مظلوم به نظر میای؟ حداقل باید یه چیزی بنوشی.»
«زیاد از الکل خوشم نمیاد.»
گئوم موگوک کنارش روی سنگ نشست.
«آخه کسی که حتی از الکل خوشش نمیاد، چطور میگه میخوام یه میخانه راه بندازم؟»
او از حرفهای قبلی رهبر فرقه باد آسمان میدونست که پادشاه شمشیر میخواد یه میخانه باز کنه.
«اگه کسی که الکل دوست داره میخانه باز کنه، قطعاً شکست میخوره. یا کسبوکارش نابود میشه، یا سلامتیش.»
«خیلهخب، این رو قبول میکنم. اما در مورد اینکه صاحب میخانه یه مبارز خوب باشه چی؟ هرچی قویتر باشی، کمتر به درد این کار میخوری، اینطور نیست؟»
پادشاه شمشیر که داشت گوش میداد، ناگهان گفت:
«دیگه میتونی باهام راحت حرف بزنی.»
«چی؟»
«گفتی که ما با هم دوستیم.»
گئوم موگوک با حالتی متعجب به پادشاه شمشیر نگاه کرد.
پادشاه شمشیر داشت سعی میکرد رابطهشون رو تغییر بده.
«واقعاً مشکلی نداره؟»
پادشاه شمشیر سرش رو تکون داد.
گئوم موگوک با کشتن ستاره کشتار آسمان، زندگی کاملاً جدیدی به او بخشیده بود.
اگه گئوم موگوک بهش میگفت که او رو برادر بزرگتر صدا کنه، او با کمال میل حاضر بود بگه: «بله، حتماً.»
«برادر آک، پس از این به بعد باهات راحت حرف میزنم. الان دیگه حس میکنم واقعاً با هم دوستیم.»
اگه گئوم موگوک نبود، او به کسی اجازه نمیداد باهاش غیررسمی حرف بزنه، و اگه پادشاه شمشیر هم نبود، گئوم موگوک این کار رو نمیکرد.
«اما واقعاً میخوای یه میخانه باز کنی؟ به نظر نمیرسید فقط همینطوری یه حرفی زده باشی.»
«میخوام یه زندگی متفاوت رو امتحان کنم.»
«آخه چرا بین اینهمه چیز، یه میخانه؟»
«به نظر میاد خستهکننده نباشه. میتونم از زبون مشتریها بشنوم که توی دنیا چه خبره.»
گئوم موگوک میخانهای رو تصور کرد که پادشاه شمشیر ادارهاش میکنه.
آک گون-هاک با موهای دماسبی و پاهای برهنه.
در نگاه اول، به نظر میرسید این کار بیشتر از هر چیزی بهش میاد.
«یه استاد مطلقِ بازنشسته یه میخانه باز میکنه و یه زندگی معمولی در پیش میگیره؟ باحال به نظر میرسه، اما...»
«اما چی؟»
«زود از اون زندگی معمولی خسته نمیشی؟ حس میکنم فقط بعد از یه ماه، از بوی غذا حالت بد میشه. تازه باید با کلی مشتریِ رو اعصاب هم سر و کله بزنی. واقعاً میتونی جلوی خشمت رو بگیری؟»
پادشاه شمشیر نتونست بگه نه.
در حال حاضر، مسئله این نبود که «حتماً باید این کار رو انجام بدم»، بلکه بیشتر شبیه این بود که «بذار امتحانش کنم».
«اگه خوشم نیومد، میتونم ولش کنم.»
گئوم موگوک که با دقت به پادشاه شمشیر خیره شده بود، نصیحت غیرمنتظرهای بهش کرد.
«به جای اون، چرا سعی نمیکنی درست و حسابی انجامش بدی؟»
«درست و حسابی؟ چطوری؟»
«بزرگترین مسافرخانه سرزمینهای مرکزی رو بساز. حتماً اونقدر پول درآوردی که بتونی این کار رو بکنی، نه؟»
گفتنِ ساختنِ بزرگترین مسافرخانه سرزمینهای مرکزی به مردی که میگفت اگه بهش نسازه ولش میکنه؟
«اون رو طوری بساز که درجهیک باشه و قیمتهای بالایی داشته باشه. غذاهای اعیونی بفروش و بهترین امکانات رو برای اتاقهای مهمان بذار. خدماتت رو هم متمایز کن، با آموزش دادنِ پرسنلی که بینهایت مودب باشن. کاری کن که اون مسافرخانه به عنوان بهترینِ سرزمینهای مرکزی شناخته بشه؛ جایی که مردم اگه ثروتی به دست آوردن، دلشون بخواد حداقل یه بار بهش سر بزنن. و مهمترین چیز اینه.»
این قانونی بود که تا حالا در هیچ مسافرخانهای دیده نشده بود.
«موقع ورود به این مسافرخانه، همه باید سلاحهاشون رو دمِ در بذارن. و قانونی بذار که هیچکس حق نداره داخلش مبارزه کنه. رزمیکارهای تمام طریقتها میتونن وارد بشن، اما هرگز نباید با هم بجنگن. اما اگه کسی قانون رو شکست چی؟ یه کاری هست که تو توش خیلی خوبی، برادر آک، مگه نه؟»
گئوم موگوک دستش رو روی گردنش کشید.
«تو امنترین مسافرخانه رو توی این دنیای رزمی بنا میکنی.»
پادشاه شمشیر کمی کنجکاو به نظر میرسید.
«اگه خبرش بپیچه، کلی آدمهای عجیب و غریب به اونجا هجوم میارن.»
«لذتش به همینه. مگه هر روزش هیجانانگیز نمیشه؟»
گئوم موگوک دلیلی داشت که این حرفها رو بهش میزد.
«برادر آک، با این سطح از هنرهای رزمی که داری، سخته که یه زندگی معمولی داشته باشی. چون فقط یه بار زندگی میکنی، پس باحال و پرهیجان زندگی کن. تو از اون آدمایی هستی که دلشون میخواد یهو یه جایی غیبشون بزنه، درسته؟ فکر میکنم همچین آدمی نیاز داره که اینطوری پرسرصدا زندگی کنه.»
در هر صورت، این زندگیای نبود که او بتونه همینطوری توی جایی که هیچکس نمیشناستش غیب بشه.
او به رهبر فرقه اهریمنی قول داده بود که از گئوم موگوک محافظت کنه.
مهم نبود کجا باشه یا چیکار کنه، اگه گئوم موگوک به کمک نیاز داشت، او دواندوان به یاریاش میاومد.
«در ضمن، به تنهایی انجامش نده. با فرمانده چا انجامش بده. برادر آک، تو برخلاف ظاهرت قلب خیلی رئوفی داری، پس اگه تنهایی انجامش بدی، احتمالاً همهاش ضرر میکنی.»
با شنیدن نام چا ایران، پادشاه شمشیر تکونی خورد.
«تو که از فرمانده چا بدت نمیاد، مگه نه برادر آک؟ اگه شایعه بشه که اون مسافرخانه حتی یه زیبای بیهمتا مثل اون رو هم داره، احتمالاً ثروت کلانی به جیب میزنی. از طریق اون مسافرخانه تبدیل به یه غول تجاری میشی.»
پادشاه شمشیر زد زیر خنده.
واقعاً این نصیحتی بود که فقط از گئوم موگوک برمیاومد.
مشکل اینجا بود که این نصیحت مسخره، خیلی وسوسهانگیز بود.
توی نبرد آخر، لحظاتی بود که او خودش رو برای مرگ آماده کرده بود.
بعد از گذروندنِ همچین زندگیای، دیگه چه کاری بود که نتونه انجام بده؟
در همین لحظه، رهبر فرقه باد آسمان وارد شد و گفت:
«اسم مسافرخانه هم انتخاب شد. نظرتون درباره مسافرخانه قهرمان چیه؟»
او در اصل اسم دیگهای آماده کرده بود، اما موقع اومدن، حرفهای گئوم موگوک رو شنید و نظرش عوض شد.
«عالیه! اسم مسافرخانهای که توسط بزرگترین شمشیرزن و زیباترین آدمکشِ زیر آسمان اداره میشه، مسافرخانه قهرمان باشه.»
گئوم موگوک لبخند درخشانی زد و اضافه کرد:
«کدوم رزمیکاری میتونه جلوی وسوسه اومدن به اونجا مقاومت کنه؟»