چپتر 846: می‌خوام به آرومی بهش برسم

گئوم موگوک در دوئل با پدرش، تمام مهارتهاش رو به نمایش گذاشت.

نه، حتی اگه نمیخواست هم مجبور بود این کار رو بکنه.

وووش!

حملات پدرش که به سمتش میاومدن، حتی از حملات هوا موگی هم شدیدتر بودن و این اصلاً اغراق نبود.

«پدر، من پسرت هستم! نه دشمنت، نه ستاره کشتار آسمان!»

او حتی فرصت نداشت چنین شوخیای تو ذهنش بکنه. اگه تمرکزش رو از دست میداد، مرگش حتمی بود.

گئوم ووجین دوباره به همون پدر بیرحمی تبدیل شده بود که وقتی برای اولین بار برای کوهنوردی به کوه رفته بودن، یه موج از باد انگشتش رو به سمت صورت پسرش شلیک کرده بود. با توجه به هدف این تمرین، چنین هجوم مرگباری کاملاً طبیعی بود.

این دوئل تمرینی بود که ذهنیتی فراتر از مهارت صرف رو میطلبید. مبارزهای بود که در اون تکنیکهایی که توانایی کشتن حریف رو داشتن مدام به کار میرفتن، اما با این حال هیچکدوم نباید به اون یکی آسیب میزد. او باید تمرکز و قضاوت فوقالعادهای از خودش نشون میداد.

از همون ابتدا، این دوئلی بود که هیچکس جز گئوم ووجین و گئوم موگوک نمیتونست از پسش بربیاد. در تبادل ضربات بین پدر و پسر، پاسخهای درست و غلط تکرار میشدن.

حمله پدرش به سمتش میاومد که انگار میگفت: «جواب اینه» و گئوم موگوک طوری اون رو دفاع میکرد که انگار میگه: «این جواب غلطه.» بعد حمله دیگهای میاومد که انگار میگفت: «پس حتماً جواب این یکی باید باشه» و گئوم موگوک با تمام وجود سعی میکرد اون رو هم به یه جواب غلط تبدیل کنه.

البته این فقط بین اون دو نفر بود؛ برای بقیه، هر حرکت حملهای بود که جواب درستی داشت. گئوم موگوک با ناامیدی از حملات پدرش جاخالی میداد. او با حملهای در این سطح نمیمرد، اما اگه نمیتونست استانداردی رو که پدرش تعیین کرده بود برآورده کنه...

«واقعاً میمیرم!»

وقتی اولین دوئل اونها بعد از ورود به هنر جابهجایی فضا-زمان تموم شد، گئوم ووجین متوجه تغییر پسرش شد.

«فقط نیروی درونی نبود که به دست آوردی!»

مهارتهای پسرش به وضوح پیشرفت کرده بود. جدا از اینکه هنر اهریمنی نه مصیبت او از ستاره دهم به ستاره یازدهم رسیده بود، عمق درک او از هنرهای رزمی به طور کلی و تسلطش هم ارتقا پیدا کرده بود.

«من نه تنها انرژی بدوی و نیروی درونی اونها، بلکه تمام هنرهای رزمیای که بهشون مسلط بودن رو هم به دست آوردم.»

این واقعاً هدیهای از طرف آسمان بود، چون سطح تسلطی که هر کدوم از اونها در طول یه عمر به دست آورده بودن، همونطور که بود به او منتقل شده بود. علاوه بر این، گئوم موگوک حتی میتونست از اون هنرهای رزمی استفاده کنه.

به طور معمول، کسی که هنرهای اهریمنی رو یاد میگرفت، نمیتونست از هنرهای رزمی طریقت راستین یا طریقت نامتعارف استفاده کنه. ماهیت بنیادی نیروی درونی اونها از همون ابتدا متفاوت بود. اما حالا، او میتونست از تمام هنرهای رزمیای که به دست آورده بود استفاده کنه، چون انرژی بدوی و نیروی درونیاش با هم ادغام شده بودن.

این یعنی وقتی به دنیای رزمی میرفت، میتونست به عنوان عضوی از طریقت راستین ظاهر بشه یا خودش رو به جای عضوی از طریقت نامتعارف جا بزنه.

گئوم ووجین دوباره شمشیرش رو هدف گرفت. چند بار دیگه باید این کلمات رو میشنید تا میتونست از اونجا خارج بشه؟

«حالا، دوباره!»

آن دو به سمت هم هجوم بردن.

وووش.

حرکات اونها به سرعت نور بود، اما در دنیای بیرون، اون حشره هنوز داشت خیلی آروم پرواز میکرد و هنوز به فانوس نرسیده بود.

***

«هنوز مستم؟»

اهریمن مست که داشت از پنجره بیرون رو نگاه میکرد، با تعجب پلک زد.

«مگه نگفتن داریم وارد روستای خاندان اهریمنی میشیم؟»

با سوال اهریمن مست، رزمیکاری که روی صندلی راننده بود جواب داد: «درسته، اینجا روستای خاندان اهریمنیه.»

راننده هم به همون اندازه غافلگیر شده بود. صداش در حالی که با گیجی به اطراف نگاه میکرد، میلرزید.

«کالسکه رو نگه دار.»

با ایستادن کالسکه اهریمن مست، کالسکههایی که پشت سرش بودن هم متوقف شدن. وقتی اهریمن مست از کالسکه پیاده شد، بودای اهریمنی و فرمانروای اهریمنی روحخوار هم پایین اومدن. اونها هم مبهوت شده بودن.

روستای خاندان اهریمنی غیب شده بود.

سه فرمانروای اهریمنی نگاهی به هم انداختن. اونها قبلاً خبر شکست ستاره کشتار آسمان رو از طریق یه پیام فوری از عمارت فلکسای شنیده بودن. اما آیا نبرد واقعاً اینقدر شدید بود؟

کالسکههای بزرگی که شاخه سایه شبح رو حمل میکردن و سپاه اهریمنی که سوار بر اسب اونها رو همراهی میکردن هم ایستادن. در بین اونها، غافلگیرترین فرد لی آن بود. او بهتر از هر کسی میدونست که این مکان چقدر برای گئوم موگوک اهمیت داره.

«رهبر جوان فرقه!»

در جایی که روستای خاندان اهریمنی ناپدید شده بود، پیروان اهریمنی و کارگرها مشغول آمادهسازی برای ساختوساز بودن. اونها منطقه رو تقسیمبندی میکردن و در مورد اینکه چه نوع ساختمونی رو کجا بنا کنن، بحث میکردن.

پیروان اهریمنی و کارگرها فرمانروایان اهریمنی رو شناختن و با احترام سرشون رو به نشونه سلام فرود آوردن. از بین اونها، مردی بیرون اومد. او ارباب جوان اول، گئوم مویانگ بود.

استراتژیست اعظم ساما میونگ او رو به عنوان مسئول بازسازی روستای خاندان اهریمنی منصوب کرده بود. طبیعت دقیق او باعث میشد در رسیدگی به چنین امور اجرایی، بهتر از گئوم موگوک عمل کنه.

«ارباب جوان اول!»

«بودای اهریمنی!»

گئوم مویانگ با سه فرمانروای اهریمنی احوالپرسی کرد. لی آن و جانگ هو هم پیش اومدن و به او سلام کردن. گئوم مویانگ اول وضعیت جراحتهای فرمانروایان اهریمنی رو بررسی کرد.

«جراحتهاتون خوب شده؟»

«ما همگی خوبیم.»

«باعث آرامشه.»

بودای اهریمنی با نگاهی نگران پرسید: «چه اتفاقی افتاده؟»

«همونطور که شنیدید، رهبر فرقه ستاره کشتار آسمان رو اینجا شکست دادن.»

با شنیدن این جزئیات اضافه که هم رهبر فرقه و هم ساکنان روستای خاندان اهریمنی سالم هستن، لی آن با صدایی لرزون پرسید: «رهبر جوان فرقه حالشون خوبه؟»

در حالی که منتظر جواب بود، قلب لی آن طوری میتپید که انگار میخواد از سینه بیرون بزنه. اگه موقعیتی پیش اومده بود که کل روستای خاندان اهریمنی از بین رفته بود، گئوم موگوک حتماً سعی کرده بود به هر طریقی جلوی اون رو بگیره. او نگران بود که شاید در این فرآیند آسیب دیده باشه. خوشبختانه، اینطور نبود.

«رهبر جوان فرقه هم سالم هستن.»

«آه!»

درست همون لحظه که لی آن نفس راحتی از سر آسودگی کشید، خبر غافلگیرکنندهای به فرمانروایان اهریمنی داده شد.

«پدرم و موگوک وارد تمرین در انزوای مشترک شدن.»

همه با شنیدن عبارت «تمرین در انزوای مشترک» جا خوردن. اونها تا حالا نشنیده بودن که رهبر فرقه و رهبر جوان فرقه با هم وارد انزوا بشن.

«این دومین روزه که وارد انزوا شدن.»

بودای اهریمنی با احتیاط پرسید: «ممکنه که...؟»

بودای اهریمنی نگران بود که شاید اونها برای مخفی کردن جراحتها و تحت درمان بودنشون از دنیای بیرون، ادعای تمرین در انزوای مشترک رو کرده باشن. گئوم مویانگ که متوجه نگرانی بودای اهریمنی شده بود، لبخندی زد.

«چیزی برای نگرانی وجود نداره.»

با دیدن چهره روشن گئوم مویانگ، بودای اهریمنی و بقیه بالاخره احساس آرامش کردن.

«حتماً از سفر طولانیتون خسته شدید. لطفاً برید و استراحت کنید.»

بودای اهریمنی در حالی که سوار کالسکهاش میشد، گفت: «اگه الان روز دومه، پس فرقه تا یه مدتی ساکت میمونه!»

اهریمن مست هم در حالی که از کالسکه بالا میرفت، راننده رو تشویق کرد: «بزن بریم. بوی شرابی که تو عمارت رویای مستی انبار کردم رو از همینجا حس میکنم.»

فرمانروای اهریمنی روحخوار چیزی نگفت، اما بیش از هر زمان دیگهای دلش میخواست رهبر جوان فرقه رو ببینه. او به عنوان اولین فرمانروای اهریمنیِ رهبر جوان فرقه، نبرد رو با موفقیت به پایان رسونده بود.

به این ترتیب، کالسکههای حامل فرمانروایان اهریمنی با سرعت به سمت فرقه اصلی حرکت کردن. لی آن برای لحظهای اونجا ایستاد و به جایی که قبلاً میخانه می روان بود، خیره شد. نگاهی از ناامیدی در چهرهاش موج میزد.

اینکه رهبر فرقه و گئوم موگوک سالم بودن، تسکین بزرگی بود، اما خیلی تاسفبار بود که روستای خاندان اهریمنی با خاک یکسان شده بود. به خصوص میخانه می روان، مکانی پر از خاطره برای او بود.

لحظهای رو به یاد آورد که با گئوم موگوک نوشیدنی خورده بود. مست شده بود و گئوم موگوک او رو روی کولش به خونه برگردونده بود. همچنین لحظهای رو به یاد آورد که با سو دهریونگ و جانگ هو دور هم جمع شده بودن و مینوشیدن. نوشیدن در مکانی که اون ملاقات سهجانبه به سرانجام رسیده بود، حس خیلی خوبی داشت.

او احساس پشیمانی میکرد و با خودش فکر میکرد که باید بیشتر به اونجا میاومد. این اواخر خیلی سرش شلوغ بود و بعد از ازدواج سو دهریونگ، اصلاً نتونسته بودن دور هم جمع بشن.

درست همون موقع، جانگ هو اومد و کنارش ایستاد.

«فرمانده لی، زیاد دلسرد نشید.»

«ارباب جانگ، وقتی اینجا دوباره ساخته شد، بیاید دوباره دورهمیهامون رو شروع کنیم.»

«فکر خوبیه.»

بعد از قول و قرار برای ملاقات بعدی، کالسکههای بزرگی که جانگ هو اونها رو هدایت میکرد هم از اونجا دور شدن. لی آن میخواست به زیردستهاش بگه که اونها هم باید برن که متوجه شد چا ایران داره به چیزی خیره نگاه میکنه.

لی آن به سمت چا ایران رفت.

«با این دقت به چی نگاه میکنی؟»

«دارم به صحنهای نگاه میکنم که من رو تبدیل به اون رئیس شروری میکنه که مانع عشقشونه.»

منظورش چی بود؟ لی آن نگاهش را به سمتی که چا ایران خیره شده بود، چرخاند.

کسی که چا ایران به او نگاه میکرد، آدمکش هفدهم بود.

آدمکش هفدهم به نقطهای خیره شده بود که جوانی در میان کارگران ایستاده بود.

نگاهی که بین آنها رد و بدل میشد، لبریز از محبتی بیپایان بود.

آن مرد کسی نبود جز بیچهره هلال ماه.

او پیش از این ماسکش را برداشته و چهرهاش را به او نشان داده بود.

با شنیدن اینکه او تقریباً رسیده است، در میان کارگران منتظر مانده بود.

از آنجایی که فقط چند نفر از نزدیکانشان از رابطه آنها خبر داشتند، اینطور مخفیانه با هم دیدار میکردند.

«این دوتا واقعاً دارن دل آدم رو آب میکنن.»

لی آن با شنیدن حرف او لبخندی زد و گفت:

«میگن حتی موقع جنگ هم بچهها به دنیا میان و دود از دودکشِ مطبخها بلند میشه، مگه نه؟»

چا ایران به لی آن گفت:

«ارباب بخش، چطوره شما هم یه کم دل من رو آب کنی؟»

«ببین کی داره این حرف رو میزنه.»

دو زن به هم نگاه کردند و لبخند زدند.

«دیگه واقعاً تموم شد.»

لی آن نگاهی به اطراف انداخت و اضافه کرد:

«کاملاً پاکسازی شد.»

لی آن با فکر کردن به نیروهای پنهانی که پشت این قضایا بودند، اولین چیزی که به ذهنش رسید گئوم موگوک بود.

بعد از اینکه او فرقه را ترک کرد، لی آن آنقدر نگران بود که تمام تمرکزش را فقط روی تمرینات هنرهای رزمیاش گذاشته بود.

تا جایی که میشد گفت مهارتهای فعلیاش مدیون همان دوران است.

لی آن به چا ایران نگاه کرد.

«چه حسی داری؟»

برای او هم، به اندازه خودش، پایان این نبرد باید معنای بزرگی داشته باشد.

«یه جور راحتیه.»

احساس میکرد غل و زنجیری را که برای مدتی طولانی به پا داشته، باز کرده است.

تاریکیای که به او متصل بود، کاملاً قطع شده بود.

این لحظه، شروع یک زندگی جدید بود.

چا ایران با اعضای جوخهاش صحبت کرد.

«خیلی خب، مرخصید. امروز رو خوب استراحت کنید!»

او به خاطر آدمکش هفدهم، آنها را همانجا مرخص کرد.

این ملاحظهای از جانب او بود تا آنها که از دیدن هم بسیار خوشحال بودند، کمی بیشتر وقتشان را با هم بگذرانند.

«چطوره ما سرپرستهای جوخه هم بعداً یه نوشیدنی بخوریم؟»

با حرف چا ایران، لی آن سرش را به نشانه تایید تکان داد.

اگر زندگی چیزی بود که میشد اینطور یکشبه از بین برود...

«باشه.»

از این به بعد، تصمیم گرفت هیچچیز را به تعویق نیندازد.

***

از زمانی که وارد هنر جابهجایی فضا-زمان شده بودند، دو روز گذشته بود.

از آنجایی که در دنیای بیرون دو روز سپری شده بود، اینجا زمان بسیار طولانیتری گذشته بود.

آن ادعای جسورانه برای خروج قبل از رسیدن صبح، در برابر دشواریِ استادی بزرگ دوازدهستاره فرو ریخته بود.

بله، چطور چیزی به این سنگینی میتوانست به همان سادگی که به زبان میآید، باشد؟

تمرینات ادامه داشت.

برخی روزها با هنر اهریمنی نه مصیبت با هم رقابت میکردند، روزهای دیگر با تکنیک شمشیر آسمان پرنده و روزهای دیگر، با ابتداییترین فنون شمشیرزنی.

درست زمانی که به نظر میرسید به شمشیرزنی یکدیگر عادت کردهاند، پدرش حرکتی چنان قدرتمند اجرا میکرد که جای هیچ خطایی باقی نمیگذاشت.

در آن لحظات، حملات او چنان وحشتناک بود که گئوم موگوک واقعاً با خودش فکر میکرد: «الانه که بمیرم!»

گئوم موگوک که امروز هم بار دیگر از چنگ مرگ گریخته بود، زمان صرف غذا را اعلام کرد.

«پدر، وقت غذاست.»

«خیلی خب، بیا بخوریم.»

بشکن!

وقتی گئوم موگوک بشکن زد، میز غذایی در دشتی مشرف به یک دریاچه زیبا چیده شد.

گئوم موگوک برای هر وعده غذایی، مکانهای زیبای متنوعی را برای پدرش خلق میکرد.

«نیروی درونیت رو برای چیزهای بیهوده هدر نده!»

«نمیتونم این کار رو بکنم. حتی اگه به قیمت استفاده از یه فرم کمتر باشه، شما باید غذاتون رو درست و حسابی میل کنید.»

گئوم موگوک چند ظرف از غذاهایی که در یک طرف روی هم چیده شده بود آورد و میز را چید.

مسئول رساندن غذا از بیرون، هوی بود.

کمی قبل، گئوم موگوک برای لحظهای کوتاه بیرون رفته بود تا مقدار زیادی غذا بردارد و از هوی خواسته بود که مدام به جلوی مکانی که هنر جابهجایی فضا-زمان در آن اجرا شده بود، غذا بیاورد.

او میتوانست آذوقه چندین ماه را یکباره به داخل بیاورد، اما در آن صورت پدرش مجبور میشد فقط غذاهای خشکی مثل گوشت خشکشده بخورد که برای مدت طولانی قابل نگهداری بود.

بنابراین، گئوم موگوک از سرآشپز تالار اهریمن آسمانی خواسته بود که مدام به اینجا غذا بیاورد.

او حقیقت را به هوی گفته بود.

اینکه در فضایی که در حال حاضر گسترده شده، زمان متفاوت از بیرون جریان دارد، بنابراین به غذای زیادی نیاز است.

به مدت دو روز، هوی به محض اینکه سرآشپز تالار اهریمن آسمانی پخت غذا را تمام میکرد، آن را آنجا میگذاشت.

غذاها به محض گذاشته شدن، ناپدید میشدند.

«غذا امروز واقعاً لذیذه. سرآشپز حسابی هنر به خرج داده.»

«اون بنده خدا حتماً داره خیلی زحمت میکشه.»

«چاره چیه؟ فقط باید چند روزی سختی بکشه.»

«اصلاً میتونیم تا چند روز دیگه از اینجا بریم بیرون؟»

«نه، پدر، شما چطور به این مرتبه دشوار رسیدید؟»

غذا تنها چیزی نبود که گئوم موگوک به خاطر پدرش به آن توجه میکرد.

او کاری کرده بود که زمان در داخل این هنر جابهجایی فضا-زمان، درست مثل بیرون سپری شود.

خورشید طلوع میکرد، غروب میکرد، شب میشد و سپیده میزد.

این هم به خاطر پدرش بود.

خودش چون جوان بود، میتوانست چه روز باشد و چه شب، به هر شکلی سر کند، اما اگر پدرش برای مدتی طولانی آنطور زندگی میکرد، برای سلامتیاش مشکلساز میشد.

او مطمئن میشد که پدرش وقتی وقت خواب است بخوابد و زمان وعدههای غذایی را دقیق نگه میداشت.

خلق یک شبانهروز تقریباً دقیق در اینجا، کاری بود که فقط از عهده استادی عالیرتبه مثل گئوم موگوک برمیآمد.

گئوم ووجین در درونش از اینکه پسرش چقدر به او اهمیت میدهد متأثر شده بود، اما در ظاهر چیزی نشان نمیداد.

بعد از اینکه غذایشان را اینطور تمام میکردند...

بشکن!

گئوم موگوک محیط اطراف را به یک تفرجگاه تبدیل میکرد.

یک روز به جنگل خیزران زیبایی تبدیل میشد و روز دیگر، به همان راه باریکی که در کوه آسمان بزرگ دیده بود.

روز دیگر، به مسیری پوشیده از برف تبدیل میشد که هیچکس روی آن قدم نگذاشته بود.

مسیری که وقتی به تنهایی در آن قدم میزد بسیار طولانی بود، حالا با پدرش در آن راه میرفت.

گئوم موگوک برای این زمانهایی که با پدرش میگذراند، ارزش زیادی قائل بود.

در واقع، برایش مهم نبود اگر در هنر اهریمنی نه مصیبت به استادی بزرگ دوازدهستاره نرسد.

این زمانی که با پدرش سپری میکرد، بیش از حد گرانبها بود.

گئوم موگوک بهتر از هر کسی میدانست.

اینکه این زمان که به نظر میرسید ابدی باشد، چقدر زود میگذرد.

و اینکه آدم فقط بعد از گذشتن آن زمان است که میفهمد آن لحظه چقدر درخشان بوده است.

بعد از پیادهروی، تمرینات عصرگاهیشان را انجام میدادند.

در عصر، به جای تمرینات عملی، بیشتر درباره هنرهای رزمی بحث میکردند.

«در میان هنرهای رزمی ارباب قصر اراده آسمانی، فرمی به اسم معکوسسازی دو زندگی وجود داره. وقتی این فرم اجرا میشه، حرکت نیروی درونی با بقیه هنرهای رزمی متفاوته. این فرم نیروی درونیش رو از نقطه میانی ستون فقرات شروع میکنه...»

گئوم موگوک امیدوار بود که این زمان ارزشمند با پدرش، فقط به آموزش دیدن او ختم نشود.

هرچند او به استادی بزرگ دوازدهستاره رسیده بود، اما راه هنرهای رزمی بیپایان بود.

پدرش میتوانست به سطح دیگری از استادی برسد.

به همین دلیل بود که او ادراکات مختلفی را که از پذیرش هنرهای رزمی شمشیر الهی امپراتور رزمی، جو گازین و ارباب قصر اراده آسمانی در این مدت به دست آورده بود، با پدرش در میان میگذاشت و دربارهشان بحث میکرد.

گئوم موگوک سخاوتمندانه همه چیز را به پدرش منتقل میکرد.

و وقتی آن دانش از طرف پدرش به او برمیگشت، با معنایی حتی عمیقتر از هنرهای رزمی بازمیگشت.

وقتی تمرین عصر تمام میشد، گئوم موگوک فضای هنر جابهجایی فضا-زمان را به شب تغییر میداد.

و برای اینکه مطمئن شود پدرش در راحتترین و آشناترین مکان میخوابد، اتاق پدرش را دقیقاً همانطور که بود بازسازی میکرد.

البته نمیتوانست آن را بینقص بازسازی کند، اما با حافظه فوقالعادهاش، آن را تقریباً شبیه به اصلش میساخت.

او حتی نقاشی خودش و برادرش را هم آویزان کرد و عروسک روی قفسه را هم فراموش نکرد.

و کنار تخت بزرگ پدرش، تختی هم برای خودش میگذاشت.

او همچنین از چند کلمه صحبتی که درست قبل از خواب با پدرش داشت، لذت میبرد.

درباره دوران جوانی پدرش به عنوان رهبر جوان فرقه و درباره شهریاران اهریمنی میپرسید.

بیشتر اوقات خودش با خودش حرف میزد بدون اینکه جوابی بگیرد، اما...

با این حال، حتی یک کلمه هم درباره اتحاد جهان رزمی گفته نمیشد.

نه از طرف پدرش و نه از طرف خودش.

«بیا بخوابیم.»

«خوب بخوابید، پدر. برای امروز هم ممنونم.»

گئوم موگوک بشکنی زد و محیط اطراف تاریک شد.

«فردا حتی سختتر هم خواهد بود!»

گئوم موگوک میتوانست حس کند.

پدرش واقعاً قصد نداشت از اینجا بیرون برود مگر اینکه او به استادی بزرگ دوازدهستاره برسد.

«لطفاً خیلی بهم فشار نیار.»

چون این زمان با پدرش خیلی فوقالعاده بود.

«میخوام تا جایی که ممکنه دیرتر بهش برسم، حتی اگه یه روز بیشتر طول بکشه.»