چپتر 847: او هنوز هم مراقب من است
چپتر 847: او هنوز هم مراقب من است
تمرینات ادامه پیدا کرد.
گئوم موگوک روزبهروز بر تلاشهاش اضافه میکرد.
با این باور استوار که قطعا به کمال دوازده ستاره دست پیدا میکنه.
هر چی نباشه، بهترین داشت بهترین رو به بهترین آموزش میداد.
تنها چیزی که باقی مونده بود، تلاش بود.
او از تجربههای بیشمار گذشتهاش این رو میدونست.
آب مدام داغ و داغتر میشه تا اینکه در یه لحظه نهایی، به جوش میآد.
اگه کسی نتونه گرمای این مسیر رو تحمل کنه و متوقف بشه، تنها چیزی که براش باقی میمونه سرد شدنه.
اما در حال حاضر، اوضاع خیلی داغ بود.
اونقدر که هر لحظه دلش میخواست تسلیم بشه.
«هاه، هاه.»
گئوم موگوک در حالی که نفسنفس میزد، روی زمین دراز کشید.
گئوم ووجین در حالی که دستهاش رو پشت کمرش گره زده بود، کنارش ایستاد و به دوردستها خیره شد.
شدت تمرینات با گذشت هر روز بیشتر میشد.
تا جایی که او نگران پدرش بود که داشت بهش آموزش میداد.
چک، چک.
در همین لحظه، قطرات باران یکییکی شروع به باریدن کردن.
شوااااااا.
طولی نکشید که رگبار شدیدی شروع شد.
«آه! داره بارون میآد. چرا یهو بارون گرفت!»
چه واکنش بیخیالی برای کسی که خودش باعث بارش باران شده بود.
«پدر، میخواید یه لحظه اونجا پناه بگیریم؟»
در نقطهای پشت سرشون، آلاچیق کوچکی ظاهر شده بود.
گئوم ووجین لبخند کمرنگی زد و به سمت اون حرکت کرد.
انرژی نامرئیای از بدنش محافظت میکرد، به طوری که حتی یه قطره باران هم نمیتونست خیسش کنه.
شوااااااا.
آن دو کنار هم نشستن و به بارش باران خیره شدن.
«نوشیدنی میل دارید؟ سرآشپز اتفاقی امروز پنکیک درست کرده.»
او از قبل برای همه چیز برنامه داشت!
خب، هر از گاهی باید روزی هم برای استراحت باشه.
«بیا یه چیزی بنوشیم. خیلی وقت شده بود.»
هنوز حرفش تموم نشده بود که گئوم موگوک در یک چشمبههمزدن پرواز کرد و با شراب و پنکیک برگشت.
در آلاچیق، آن دو در حالی که باران میبارید، شراب رو با پنکیک به عنوان پیشغذا نوش جان کردن.
در حقیقت، حتی با احتساب زندگی قبل از بازگشتش، این اولین بار بود که گئوم موگوک اینقدر زمان رو به تنهایی با کسی سپری میکرد.
احتمالا برای پدرش هم همینطور بود.
گئوم موگوک اصلا این لحظات رو عجیب یا طاقتفرسا نمیدید.
این فقط به خاطر تلاشهای او تا به الان نبود.
تلاش او برای اینکه پدرش در اینجا به اندازه دنیای بیرون احساس راحتی کنه، هرگونه معذبی رو از بین برده بود.
چطور ممکنه فضایی برای معذب بودن باقی بمونه؟ او همیشه مشغول خلق فضاهای جدید بود و سعی میکرد اونها رو حتی کمی باصفاتر کنه.
شوااااااا.
فقط نشستن و تماشای باران حس خوبی داشت.
سپس، گئوم موگوک با احتیاط شروع به صحبت کرد.
«ممکنه تمام امتیازهایی که با سختی جمع کردم رو از دست بدم، اما سوالی هست که باید بپرسم.»
این سوالی بود که او هرگز قبلا مطرح نکرده بود.
«مادرم چه جور آدمی بود؟»
آیا پدرش انتظار داشت که پسرش روزی این رو بپرسه؟ او از این سوال ناگهانی تعجب نکرد.
«وقتی خیلی کوچک بودم، یه بار از برادر بزرگترم پرسیدم. درباره مادرمون.»
اون زمان هر دو خیلی کوچک بودن، زمانی که هیچکدوم حتی به فکر اختلاف بر سر جانشینی نیفتاده بودن.
«اون موقع، برادرم بهم گفت که پدر از این موضوع خوشش نمیآد، پس هرگز نباید حرفش رو بزنم.»
برادرش هم اون زمان کوچک بود.
«از اون روز به بعد، دیگه هرگز حرفش رو نزدم.»
او طوری زندگی کرده بود که انگار مادرش کسیه که هرگز نباید ازش نام برد.
او هیچ خاطرهای از مادرش نداشت، بنابراین دلتنگی عمیقی هم حس نمیکرد.
علاوه بر این، با ظهور هوا موگی، تمام زندگیاش روی متوقف کردن او متمرکز شده بود.
حالا که هوا موگی مرده بود، فکر کرد وقتش رسیده که حداقل یک بار از پدرش بپرسه.
پدرش چیزی نگفت.
او فقط به بارانی که بیصدا میبارید خیره شده بود.
گئوم موگوک بیشتر بهش فشار نیاورد.
وقتی زمانش برسه، خودش بهش میگفت.
شوااااااا.
***
«یه بطری شراب دیگه.»
با حرف رهبر اتحاد رزمی، جین پهچئون، پسرک میخانه به سرعت دوید، شراب رو آورد و رفت.
«بفرمایید! نوش جان کنید!»
جین پهچئون در مسافرخانهای بود که از جمعیت غلغله بود.
در راه بازگشت به اتحاد رزمی، او دوباره سری به میخانه زده بود.
وقتی برای کمک به فرقه الهی اهریمن آسمانی رفته بود، به میخانهای هم سر زده بود و از فرار کوتاهی که در اون کسی او را نمیشناخت، لذت برده بود.
اون زمان فرصت کافی نداشت، اما حالا با آرامش از این لحظه لذت میبرد.
این بار هم کسی او را نشناخت.
کی فکرش رو میکرد که رهبر اتحاد رزمی به تنهایی در چنین مسافرخانهای مشغول نوشیدن باشه؟ حتی اگه آشنایی او را میدید، احتمالا فقط از روی گیجی سرش رو تکون میداد و از کنارش رد میشد.
مردمی که غذا میخوردن، افرادی که مینوشیدن و گپ میزدن، خانوادههایی که با هم شام میخوردن، محافظان کاروانی که در ماموریت بودن؛ در میان هیاهوی این همه آدم، جین پهچئون تماشاشون میکرد.
در همین لحظه، چشم جین پهچئون به پسربچهای افتاد که در خیابان ایستاده بود و به داخل مسافرخانه سرک میکشید.
پسرک که لباسهای پارهپوره به تن داشت، دست خواهر یا برادر کوچکترش رو محکم گرفته بود.
جین پهچئون بدون تردید به کودک اشاره کرد که جلو بیاد.
پسرک بعد از نگاهی محتاطانه، طولی نکشید که همراه برادر کوچکش وارد شد.
وقتی صاحب مسافرخانه خواست بچهها رو از دم در فراری بده...
«من صداشون کردم. بذار بیان تو.»
صاحب مسافرخانه که به وضوح میدید او یه رزمیکار معمولی نیست، به سرعت بچهها رو پیش او فرستاد.
«این پیرمرد غذای زیادی سفارش داده و نمیتونه همهاش رو تموم کنه. حیف میشه اگه دور ریخته بشه، پس شما دوتا بهم کمک میکنید؟»
شاید کودک کوچکتر متوجه نمیشد، اما حالت چهره برادر بزرگتر نشون میداد که نیت پشت اون حرفها رو فهمیده.
«ممنونم.»
پسرک اول به برادر کوچکش غذا داد.
او جلوی برادرش رو که با ولع غذا میخورد، گرفت.
«آروم، آروم بخور.»
پسرک تازه بعد از اینکه مراقب برادرش بود، خودش شروع به غذا خوردن کرد.
«چند سالته؟»
«دوازده سالمه.»
«پدر و مادرت؟»
«فوت کردن.»
او گفت که پیش اقوامشون رها شده بودن، اما بعد از اینکه مورد آزار و اذیت قرار گرفتن، نیمهشب با برادرش فرار کردن.
این بچه با اون برادر کوچک، چند روز میتونست در این دنیای بیرحم دوام بیاره؟
جین پهچئون دیگه با کودک صحبت نکرد و گذاشت در آرامش غذاش رو بخوره.
وقتی بچهها غذاشون رو تموم کردن، جین پهچئون چیزی روی یه تکه کاغذ نوشت و به پسر داد.
«میدونی شعبه اتحاد رزمی در اینجا کجاست؟»
«بله، موقع اومدن دیدمش.»
«پس مستقیم برو به شعبه اتحاد رزمی. اگه این نامه رو بهشون بدی، میتونی شغلی پیدا کنی که نذاره برادرت گرسنه بمونه.»
پسرک باهوش و تیزفهم بود.
اگه بهش گفته میشد جای دیگهای بره، شاید نمیرفت، اما میدونست که شعبه اتحاد رزمی او را به جایی نمیفروشه.
«نترس، باید بری. به این پیرمرد اعتماد کن، فهمیدی؟»
«ممنونم.»
پسرک تعظیم عمیقی کرد، سپس برادرش رو برداشت و رفت.
در جایی که اون دو کودک نشسته بودن، مردی جلو اومد و نشست.
او جین ها-گون بود.
«رهبر اتحاد، خیلی خوشحالم که به سلامت برگشتید.»
بعد از رفتن جین پهچئون، جین ها-گون حتی یک شب هم خواب راحت نداشت.
او بارها از اینکه از پدربزرگش چنین درخواستی کرده بود، پشیمان شده بود.
بنابراین وقتی پیام فوری پدربزرگش رو برای ملاقات در اینجا دریافت کرد، نمیتونست توصیف کنه که چقدر خوشحاله.
این حقیقت که پدربزرگش سالم بود، او را خیلی بیشتر از شکست ستاره کشتار آسمان خوشحال میکرد.
«یه زیردست بفرست تا تایید کنه اون بچهها راهشون رو به دفتر شعبه پیدا میکنن. و سفارششون رو به آدمهای اونجا بکن.»
«چشم.»
جین ها-گون دستور رو به یکی از اعضای شاخه اهریمنکش که بیرون منتظر بود، منتقل کرد.
وقتی جین ها-گون دوباره نشست، جین پهچئون با آرامش نتایج نبرد رو بازگو کرد.
«نبردهای زیادی در گرفت، اما در نهایت، کسی که ستاره کشتار آسمان رو شکست داد رهبر فرقه اهریمنی بود، و کسی که جلوی آخرین پاتک اون شریر رو گرفت، رهبر جوان فرقه بود.»
جین پهچئون احساسات صادقانهاش رو به نوهاش منتقل کرد.
«در طول مبارزه نگران قدرتشون بودم، و بعد از تموم شدن مبارزه هم نگران بودم. با خودم فکر میکردم نکنه رهبر فرقه اهریمنی بخواد رویای پوچ جنگ بین طریقت راستین و اهریمنی رو محقق کنه. در تمام طول مسیر تا اینجا، این تنها نگرانی من بود.»
اما همین چند لحظه پیش، موقع غذا دادن به اون بچهها، چیزی رو به یاد آورد که فراموش کرده بود.
جین پهچئون از نوهاش پرسید:
«اگه تو اینجا نشسته بودی، اون بچهها رو صدا میکردی و بهشون غذا میدادی؟»
جین ها-گون تردید نکرد.
چون قطعاً همین کار را میکرد.
«بله، حتماً همین کار رو میکردم.»
«آره، ذات ما همینه.»
در فرآیند تبدیل کردن جین ها-گون به رهبر جوان اتحاد، اعتماد جین پهچئون به نوهاش بهشدت عمیقتر شده بود.
او دیگر برای حفظ ظاهر، به قلب خودش دروغ نمیگفت.
«این پیرمرد اونقدر مبهوت هنرهای رزمی قدرتمند رهبر فرقه شده بود که برای لحظهای فراموش کردم ما کی هستیم. فقط داشتم نگران جنگ میشدم.»
نگرانی و رنجی که بر چهرهی جین پهچئون نقش بسته بود، دیگر از بین رفته بود.
«تا وقتی قلبی داشته باشیم که بخواد به اون کودک کمک کنه تا دست خواهر یا برادرش رو رها نکنه، ما شکست نمیخوریم. باعث شرمساریه، اما این پیرمرد برای لحظهای فراموش کرد چیزی که برای مدتی طولانی از دنیای رزمی طریقت راستین محافظت کرده، فرمی نبود که بتونه هنر اهریمنی نه مصیبتِ رهبر فرقه رو شکست بده، بلکه دقیقاً همین قلب بود.»
صدای جین پهچئون لبریز از عزمی راسخ بود.
«این رو به خاطر بسپار. افرادی که ما باید ازشون محافظت کنیم فقط اون بچهها نیستن، بلکه تمام کسانی هستن که سعی میکنن از اون بچهها محافظت کنن. ما از همهی اونها محافظت میکنیم. دلیل وجود ما همینه. متوجه شدی؟»
«بله، حتماً به خاطر میسپارم.»
«این پیرمرد قصد داره از این به بعد حتی سختتر از قبل تلاش کنه.»
جین ها-گون با نگاه کردن به چشمان درخشان جین پهچئون، فکری به سرش زد.
آیا آدمها با بالا رفتن سن، باوقار پیر میشوند؟ نه. یک آدم باوقار، باوقار پیر میشود و یک آدم بیوقار، به پیرمردی بیوقار تبدیل میشود.
«من قطعاً مثل شما، پدربزرگ، به یه رهبر اتحاد باوقار تبدیل میشم.»
جین پهچئون لبخندی زد، شمشیر جوانمرد را از کمرش باز کرد و آن را به نوهاش داد.
«شمشیرت رو بگیر.»
***
امروز، تقابلی از هنر اهریمنی نه مصیبت در حال وقوع بود.
فرم نابودی بزرگ در برابر فرم نابودی بزرگ.
چوآ-رو-رو-رو-روک.
ارواح پلید همزمان از هر دو طرف شکافته شدند.
با دیدن ارواح پلیدی که مقابل گئوم ووجین صف کشیده بودند، چشمان گئوم موگوک گرد شد.
او بارها فرم نابودی بزرگ را اجرا کرده بود، اما چیزی که پدرش الان به کار میبرد، چیزی بود که هرگز در زندگیاش ندیده بود.
«مگه میشد این فرم رو اینجوری تغییر داد؟»
در کمال تعجب، فرم نابودی بزرگِ پدرش دو ردیف داشت.
ارواح پلید که معمولاً در یک ردیف صف میکشیدند، حالا با دستیابی به تسلط کامل دوازدهستاره، میتوانستند در دو ردیف شکل بگیرند.
«این موجودات شرور همیشه اینقدر مطیع بودن؟»
تعداد ارواح جدا شده نیز افزایش یافته بود و باعث میشد شبیه به ارتشی از ارواح پلید به نظر برسند که در آرایش نظامی ایستادهاند.
«این تقلبه، پدر!»
اما به محض اینکه این کلمات از دهانش خارج شد، ارواح پلید پدرش به جلو هجوم بردند.
کوا-کوا-کوا-کوا-کوا-کوا!
ارواح پلید گئوم موگوک هم بدون ترس به جلو تاختند.
کوااااااااااانگ!
ارواح پلید گئوم موگوک با ردیف اول ارواح پدرش برخورد کردند و نابود شدند.
اما بلافاصله بعد از آن، ارواح پلید ردیف دوم طوری هجوم آوردند که انگار میخواستند او را در هم بکوبند.
کوانگ! کوانگ!
دیوار بزرگ اهریمنی که مقابل گئوم موگوک برافراشته شده بود، جلوی ارواح پلیدی را که با وحشت هجوم میآوردند، گرفت.
آیا پدرش تصمیمی گرفته بود؟ امروز، او با نیروی درونی قدرتمندتری نسبت به همیشه به او فشار میآورد.
«این دفعه واقعاً نزدیک بود بمیرم...»
برای لحظهای، گئوم موگوک نتوانست جملهاش را تمام کند.
سایهای بر جایی که او و پدرش ایستاده بودند، شروع به افتادن کرد.
«امکان نداره. واقعیت نداره، مگه نه؟»
پشت سر پدرش، روح اهریمن آسمانی برخاست و روی پاهایش ایستاد.
حتی هشداری هم در کار نبود.
لحظهای که فرود آمد، دهها نیروی شمشیرمانند مثل ستارهها در فضای خالی پشت روح اهریمن آسمانی شروع به شکلگیری کردند.
فرم هفتم از هنر اهریمنی نه مصیبت، آفرینش روح اهریمنی.
گئوم موگوک بدون اینکه به پشت سرش نگاه کند، از گام چشمکزن برای فرار از آن مکان استفاده کرد.
سویش-سویش-سویش-سویش-سویش!
کوانگ-کوانگ-کوانگ-کوانگ-کوانگ!
نیروها مثل باران فرود آمدند و با فاصلهای بسیار کم و خطرناک، پشت سر گئوم موگوکِ در حال فرار به زمین برخورد کردند.
«حتی با آفرینش روح اهریمنی هم نمیتونی من رو بگیری!»
دقیقاً در همان لحظه.
شوآیییییییک.
روح اهریمن آسمانیِ غولپیکر با سرعتی وحشتناک به سمت گئوم موگوک هجوم برد.
این فرم هشتم بود، تاخت روح اهریمنی.
روح اهریمن آسمانی که با سرعتی باورنکردنی به گئوم موگوک رسیده بود، چشمانش سفید شد.
در شرف اجرای فرم نهم بود، تعالی روح اهریمنی.
پدر، چرا داری این کار رو میکنی؟ من میمیرم!
«بهم کمک کن، روح اهریمن آسمانی!»
البته، این فریادی برای روح اهریمن آسمانیِ خودش بود.
گئوم موگوک یک دیوار بزرگ اهریمنی بنا کرد.
جیییییییینگ!
دیوار بزرگ اهریمنی توسط تعالی روح اهریمنی در حال سوراخ شدن بود.
اگر دیوار میشکست، این حملهای نبود که بشود با انرژی محافظتی جلویش را گرفت.
نه پدرش و نه روح اهریمن آسمانی متوقف نشدند.
گئوم موگوک میتوانست این حس را در چشمان سرد پدرش لمس کند:
اگه راهی پیدا نکنی، میمیری!
لحظهی بعد!
فلاش.
نیرویی که از دیوار بزرگ اهریمنی عبور کرده بود، با نوری سفید و خالص برخورد کرد.
کواااااااانگ!
با انفجاری عظیم، محیط اطراف طوری لرزید که انگار زلزله آمده است.
خاک و غبار به هوا برخاسته، مثل باران فرو ریخت.
وقتی غبار فرو نشست، گئوم موگوک آنجا ایستاده بود.
در کمال تعجب، او حتی از تعالی روح اهریمنی هم جان سالم به در برده و آسیبی ندیده بود.
«از روی دست شما تقلید کردم، پدر، و جواب داد.»
گئوم موگوک تکنیک نابودی جهان اهریمن آسمانی را اجرا کرده بود.
این آن نابودی جهان اهریمن آسمانی نبود که همهچیز را محو میکند، بلکه دقیقاً همان تکنیکی بود که پدرش با خلق یک شمشیر نوری برای کشتن هوا موگی از آن استفاده کرده بود.
همانی که با شکل دادن آن به صورت یک شمشیر به دست گرفته بود! او قویترین حرکت را با قویترین حرکت پاسخ داده بود.
«وقتی در موقعیتی قرار گرفتم که ممکن بود بمیرم، تونستم ازش تقلید کنم.»
پدرش لبخند مرموزی زد.
«فکر میکنی فقط با تلاش برای تقلید کردن، میتونستی انجامش بدی؟»
کلمات غافلگیرکنندهای از لبهای پدرش جاری شد.
«تو به تسلط کامل دوازدهستاره رسیدی.»
چون او به تسلط کامل دوازدهستاره رسیده بود، توانسته بود نابودی جهان اهریمن آسمانی را تغییر داده و از آن استفاده کند.
«تو چند روز پیش بهش رسیده بودی. خودت میدونستی، مگه نه؟»
گئوم موگوک سرش را پایین انداخت.
«بله، میدونستم.»
«چرا چیزی نگفتی؟»
«میخواستم حتی شده چند روز بیشتر با شما باشم، برای همین بهتون نگفتم. متأسفم.»
چطور میتوانست چنین پسری را برای فریب دادنش توبیخ کند؟ همهی مردم دنیا بودن با او را دشوار میدیدند، اما تنها پسرش بود که میخواست حتی برای چند روز بیشتر، در کنار او باشد.
در حقیقت، احساسات هر دو نفر یکی بود.
چون گئوم ووجین هم چند روز پیش متوجه شده بود که پسرش به تسلط کامل دوازدهستاره رسیده است.
«بالاخره انجامش دادی.»
«بله، بالاخره انجامش دادم.»
«تبریک میگم.»
«به لطف شما بود، پدر. من به راحتی به دستاورد بزرگی رسیدم که رسیدن بهش یه عمر طول میکشید. خیلی ممنونم.»
گئوم موگوک سرش را خم کرد و قدردانیاش را ابراز نمود.
هرچند گئوم ووجین آن را نشان نمیداد، اما به اندازهی پسرش خوشحال بود.
«این نتیجهی تلاش خودته. سخت کار کردی.»
آن دو در کنار هم ایستادند و به افق دوردست دشت خیره شدند.
در همان لحظه، خورشید در حال غروب بود و غروب سرخرنگ، جهان را به زیبایی رنگآمیزی میکرد.
«پس زمان ما اینجا به پایان رسیده.»
گئوم ووجین بعد از اینکه مدتی آنجا ایستاد و غروب را تماشا کرد، ناگهان لب به سخن گشود.
«اون تنها کسی بود که تا حالا عاشقش بودم.»
«!»
گئوم موگوک جا خورد و به پدرش نگاه کرد.
در حالی که پدرش به غروب خیره شده بود، برقی از دلتنگی در چشمانش درخشید.
این حالتی بود که او واقعاً هرگز قبلاً ندیده بود.
بیاختیار، آهی از سر آسودگی از سینهی گئوم موگوک خارج شد.
پدرش دربارهی مادرش چه فکری میکرد؟ آیا شاید از او متنفر بود؟ آیا از ملاقات با او پشیمان بود؟ آیا داستان ناگفتهای وجود داشت؟ او نگران انواع و اقسام چیزها بود.
اما حالا، هیچکدام از آنها اهمیتی نداشت.
اگر پدرش واقعاً عاشق او بوده است...
«مطمئنم اون شگفتانگیزترین آدم دنیا بوده.»
نگاه گئوم ووجین در حالی که به پسرش نگاه میکرد، عمیقتر شد.
«اون از دیدن تو خیلی خوشحال میشد.»
تا زمانی که پدرش، مادرش را در قلبش نگه داشته بود...
«اون همین الان هم داره مراقب منه.»
احساسی غیرقابلکتمان در چهرهی گئوم ووجین پدیدار شد.
گئوم ووجین انگار که بخواهد آن احساس را پنهان کند، سرش را چرخاند تا به غروب دوردست نگاه کند و گفت:
«بیا دیگه بریم.»
«بله، پدر.»
گئوم موگوک بشکنی زد.
شادترین و دلپذیرترین بشکنی که از زمان اولین باری که از هنر جابهجایی فضا-زمان استفاده کرده بود، زده بود.
تق!