چپتر 848: میز نوشیدنی رهبر فرقه را واژگون نکن
چپتر 848: میز نوشیدنی رهبر فرقه را واژگون نکن
وقتی گئوم موگوک و گئوم ووجین بیرون آمدند، هوی تازه داشت غذاها را آنجا میچید.
هوی با دیدن آنها، با چهرهای شاد و با ادای احترام نظامی (مشت در کف دست)، به استقبالشان رفت.
«درود بر رهبر فرقه و رهبر جوان فرقه.»
او در حالی که این را میگفت، ابتدا گئوم ووجین را برانداز کرد. نگران بود که چون جریان زمان در داخل و خارج متفاوت است، تغییری در وضعیت رهبر فرقه ایجاد شده باشد. خوشبختانه، گئوم ووجین هیچ تفاوتی با قبل از ورودش نداشت.
«عمو، حسابی زحمت کشیدی، نه؟»
«اصلاً. من فقط غذاها رو آوردم.»
«لطفاً به آشپزها بگو! دیگه دوران سختشون تموم شده!»
به لطف آشپزها و هوی، او و پدرش توانسته بودند خوب غذا بخورند و تمرین کنند.
«اگه قرار بود فقط گوشت خشک و قرصهای پرهیز بخوریم، هنوز هم نمیتونستیم بیایم بیرون.»
هوی با لحنی مؤدبانه خطاب به گئوم موگوک گفت: «دستیابی به این موفقیت بزرگ رو بهتون تبریک میگم.»
گئوم موگوک با چهرهای متعجب پرسید: «مگه انقدر واضحه؟»
«نه، من دیگه حتی نمیتونم سطح استادیِ رهبر جوان رو درک کنم.»
این صرفاً یک تعارف نبود؛ حقیقت داشت. او مدتها بود که از سطح «بازگشت به سادگی» فراتر رفته بود و حالا گئوم موگوک به آخرین سطح استادی در هنرهای رزمی رسیده بود.
«پس از کجا فهمیدی؟»
«اگه لحظهی مهمی نبود، وارد گوشهنشینی مشترک نمیشدید، و وقتی وارد چنین گوشهنشینیای شدید، بدون نتیجه بیرون نمیاومدید.»
هوی شخصیت هر دوی آنها را دقیقاً میشناخت. او بهخصوص رهبر فرقه را بهتر از هر کسی میشناخت. برای رهبر فرقه، چیزی به اسم تسلیم شدن در نیمهی راه وجود نداشت.
گئوم ووجین با حالتی مغرورانه گفت: «گوک-ای به استادی برتر دوازدهستاره در هنر اهریمنی نه مصیبت رسیده، اون جوانترین فرد در تاریخ فرقه اصلی ماست که به این مقام میرسه.»
با شنیدن عبارت «استادی برتر دوازدهستاره»، هوی متعجب به نظر رسید و دوباره به گئوم موگوک تبریک گفت.
«رهبر جوان فرقه، از صمیم قلب بهتون تبریک میگم.»
او حالا واقعاً به دومین استاد قدرتمند زیر آسمان تبدیل شده بود. از آنجایی که هنوز جوان بود، رسیدن به مقام «برترین استاد زیر آسمان» فقط مسئلهی زمان بود. با توجه به دستاوردهای خارقالعادهای که تا به حال نشان داده بود، این اتفاق خیلی طول نمیکشید.
در واقع، با وجود اینکه دستیابی به استادی برتر دوازدهستاره شاهکار بزرگی بود، چیزی وجود داشت که برای هوی حتی غافلگیرکنندهتر بود.
«رهبر فرقه، میدونید که این اولین باره که دارید جلوی من از پسرتون تعریف میکنید؟»
گئوم موگوک اعتبار این موفقیت را به پدرش داد.
«وقتی صحبت از برکت والدین باشه، من از هیچکس کم نمیارم، مگه نه؟ کی دیگه تو دنیا میتونست کسی به جوونی من رو به استادی برتر دوازدهستاره برسونه؟»
این فقط مربوط به این تمرینات گوشهنشینی نبود. کمک پدرش در فرآیند دستیابی به استادی برتر دهستاره در گذشته نیز بزرگترین نقش را داشت.
«تا وقتی که خودت این رو بدونی، کافیه.»
در حقیقت، این مدت برای گئوم ووجین هم کمک بزرگی بود. تجربهای بود که باعث شد بفهمد کمال در هنرهای رزمی هنوز دور است و حتی پس از دستیابی به استادی برتر دوازدهستاره در هنر اهریمنی نه مصیبت، هنوز راهی باقی مانده است.
هوی اخباری را که باید در حضور هر دو گفته میشد، بازگو کرد.
«شهریاران اهریمنی، سپاه اهریمنی و شاخه سایه شبح همگی برگشتن. اما در این میان، یه اتفاق افتاد.»
بعد از پایان نبرد با ارباب قصر تاریکی، ظرف اسرارآمیز بزرگی که آنجا باقی مانده بود، در حال انتقال به مقر فرقه الهی اهریمن آسمانی بود.
«میگن ظرف اسرارآمیز موقع حمل و نقل ناپدید شده. غارت نشده یا گم نشده، بلکه بدون هیچ ردی غیب شده. عمارت دنیای زیرین تحقیقاتش رو در این باره شروع کرده.»
گئوم ووجین به گئوم موگوک نگاه کرد. پسرش وقتی صحبت از ظرف اسرارآمیز میشد، بهتر از همه میدانست جریان چیست.
«فکر نمیکنم نیازی به تحقیق باشه.»
گئوم موگوک میتوانست حدس بزند. آن پیرمردی که باعث بازگشت او شده بود، حتماً ظرف اسرارآمیز را پس گرفته بود. با توجه به تاثیرات مرموز ظرف اسرارآمیز، شاید از همان ابتدا هم شیئی متعلق به دنیای انسانها نبود.
«به نظر میرسه ظرف اسرارآمیز به جایی رفته که از اول قرار بود اونجا باشه.»
با حرف گئوم موگوک، گئوم ووجین سر تکان داد. او میدانست که ورود روحهای مختلف به بدن ستاره کشتار آسمان هم به خاطر همان ظرف اسرارآمیز بوده است. بنابراین، آن شیئی بود که باید بازیابی میشد، اما وقتی پسرش اینطور حرف میزد، حتماً شک قویای داشت.
«بگو تحقیقات رو متوقف کنن.»
«پیامتون رو میرسونم.»
گئوم موگوک به پدرش گفت: «اوه، و پدر. حالا که فرصتش هست، چرا درِ خزانه اهریمن آسمانی رو چهارتاق باز نمیکنید؟»
در مقابل نگاهِ «منظورت چیه؟» او، گئوم موگوک پیشنهادی غیرمنتظره داد.
«جنگ بزرگ تموم شده، پس چطوره به زودی همهی شهریاران اهریمنی رو جمع کنیم و یه مسابقه راه بندازیم؟ میتونیم چندتا ریشه جینسینگ برفی دههزارساله رو هم به عنوان جایزه بذاریم.»
«چه جور مسابقهای؟»
«از اونجایی که شهریاران اهریمنی نمیتونن همینطوری بزنن تو سر و کلهی هم، چطوره یه مسابقهی ماهیگیری راه بندازیم؟ یه رقابت که غرورشون وسط باشه! شما، من و برادرم هم باید شرکت کنیم.»
با شنیدن اسم ماهیگیری، جرقهای از حس رقابت در چهرهی گئوم ووجین درخشید.
«خوبه!»
گئوم ووجین که بلافاصله موافقت کرده بود، شروع کرد به قدم زدن به سمت تالار اهریمن آسمانی و هوی هم به دنبالش رفت.
لبخند محوی بر لبان گئوم ووجین در حال راه رفتن نقش بست. چطور ممکن بود نفهمد؟ پسرش داشت صحنه را برای او آماده میکرد تا به شهریاران اهریمنی برسد. تا از مسابقهی ماهیگیری به عنوان بهانهای برای دلجویی از شهریاران اهریمنی که سخت تلاش کرده بودند، استفاده کند.
حتی بعد از اینکه گئوم ووجین و هوی به سمت تالار اهریمن آسمانی رفتند، گئوم موگوک لحظهای آنجا ایستاد و به آسمان نگاه کرد. برنامهی اصلی او این بود که تا جایی که دلش میخواهد خوشگذرانی کند، اما به طور غیرمنتظرهای، تازه از سختترین تمرین تمام زندگیاش بیرون آمده بود.
به همین دلیل بود که رو به آسمان واقعی که بعد از مدتها میدید، فریاد زد:
«دیگه جلوی من رو نگیر! الان دیگه واقعاً میخوام خوش بگذرونم!»
در آسمان ساکت، فقط ابرهای کومولوسِ بیتفاوت به آرامی در حال عبور بودند.
***
حالا که به استادی برتر دوازدهستاره در هنر اهریمنی نه مصیبت رسیده بود، کاری بود که باید انجام میداد.
گئوم موگوک که به اقامتگاهش برگشته بود، بلافاصله هنر جابهجایی فضا-زمان را اجرا کرد.
دشتی آبیرنگ پدیدار شد. گئوم موگوک موجودی را فراخواند که برازندهی این فضای وسیع بود.
یک روح اهریمن آسمانی غولپیکر فرود آمد. این اولین باری بود که بعد از رسیدن به استادی برتر دوازدهستاره، روح اهریمن آسمانی خودش را میدید.
درست همانطور که روح اهریمن آسمانی پدرش تغییر کرده بود، ظاهر روح اهریمن آسمانی او هم دگرگون شده بود. الگوی شعله روی سینهاش بزرگتر و واضحتر بود و نشان روح اهریمن آسمانی روی پشت هر دو دستش حک شده بود.
روح اهریمن آسمانی پدرش این نشان را فقط روی پشت دست راستش داشت، اما برای او روی هر دو دست بود. انگار که زره پوشیده باشد، بخشهای مختلف بدنش نسبت به قبل متفاوت بود. ظاهری بسیار باابهتتر و آراستهتر داشت، اما نگاهش حتی ترسناکتر و شدیدتر شده بود.
«تبریک میگم. برای تبدیل شدن به یه روح اهریمن آسمانی دوازدهستاره.»
روح اهریمن آسمانی به آرامی دو دستش را به هم نزدیک کرد و انگار که یک انسان باشد، مشتش را در کف دست گذاشت و کمی سرش را خم کرد.
گئوم موگوک میتوانست بفهمد. روح اهریمن آسمانی داشت رسیدن به استادی برتر دوازدهستاره را به او تبریک میگفت.
«ممنونم دوست من. همین الان جایی هست که باید بریم، پس لطفاً به اندازهی یه انسان فرود بیا.»
با این حرف، روح اهریمن آسمانی ناپدید شد و دوباره در اندازهای کوچک فرود آمد. نسخهی کوچکتر روح اهریمن آسمانی قطعاً حس بسیار شدیدتری داشت.
بشکن.
وقتی گئوم موگوک بشکن زد، فضایی که آن دو در آن بودند تغییر کرد. آن جزیرهی کوچکی بود که گئوم موگوک بیشتر از همه دوستش داشت. زیر خورشید داغ، روی ساحل شنی سفید، درختی با برگهای پهن وجود داشت. در سایهی آن، دو صندلی راحت قرار داده شده بود.
«این صندلیِ توئه.»
با این حرف، چشمان روح اهریمن آسمانی کمی لرزید. میگویند شخصیت روح اهریمن آسمانی شبیه به صاحبش است، و واکنش روح اهریمن آسمانیِ گئوم موگوک قطعاً متفاوت بود.
گئوم موگوک اول نشست و طوری به عقب تکیه داد که انگار نیمهخوابیده روی صندلی است.
«نمیدونی موقع تمرین چقدر دلم برای اینجا تنگ شده بود.»
گئوم موگوک در حالی که همچنان به دریا نگاه میکرد، به صحبت کردن ادامه داد.
«وقتی اینطوری اینجا میشینم و به دریا نگاه میکنم، میتونم تمام نگرانیهام رو، حداقل برای یه لحظه، فراموش کنم. نمیدونم تو هم نگرانیای داری یا نه.»
روح اهریمن آسمانی نگاهی به گئوم موگوک انداخت و بعد دوباره به دریایی که گئوم موگوک تماشایش میکرد، چشم دوخت.
«حالا که دوازدهستاره شدی، میتونی حرف بزنی، مگه نه؟ راستش، دهن تو هم برای حرف زدن لک زده، نه؟ پدرم میگفت قدیما یه روح اهریمن آسمانی بوده که با صاحبش گپ میزده.»
«تو اولین نفر نیستی، پس لازم نیست برای حرف زدن احساس فشار کنی. و غیرممکنه روح اهریمن آسمانیِ صاحبی که اینقدر عاشق حرف زدنه، نتونه صحبت کنه، درسته؟»
روح اهریمن آسمانی همچنان چیزی نگفت.
در واقع، اگر حرف هم نمیزد اهمیتی نداشت.
همین که کسی بود که به حرفهایش گوش بدهد، به اندازه کافی جای شکر داشت.
در همان لحظه بود.
روح اهریمن آسمانی به آرامی روی صندلی کنار او نشست.
گئوم موگوک با چهرهای پراحساس به روح اهریمن آسمانی نگاه کرد.
این فقط پذیرفتن دستورِ نشستن نبود.
این حرکت به وضوح یک تبادل عاطفی با او بود.
نشانهای از اینکه آنها یک قدم دیگر به هم نزدیکتر شدهاند.
روح اهریمن آسمانی با چهرهای بیتفاوت به دریای دوردست خیره شد.
گئوم موگوک با خود فکر کرد که شاید این روح اهریمن آسمانی به شخصیت او قبل از بازگشت شباهت دارد، نه به خودِ پرحرفِ فعلیاش.
اینکه شبیه شخصیت واقعیاش در اعماق قلبش بود.
«درسته، اگه هردومون پرحرف بودیم خیلی سروصدا راه میافتاد، مگه نه؟»
به این ترتیب، گئوم موگوک و روح اهریمن آسمانی در سکوت روی ساحل نشستند و دریا را تماشا کردند.
***
«به این زودی از تمرین انفرادی اومدی بیرون؟»
اهریمن مست با تعجب به گئوم موگوک نگاه کرد.
اولین کسی که گئوم موگوک بعد از استراحت در ساحل با روح اهریمن آسمانی به دیدنش رفت، اهریمن مست بود.
«فکر میکردم چون با رهبر فرقه وارد تمرین مشترک شدی، خیلی دیرتر بیای بیرون.»
به نظر میرسید از اینکه او در کمتر از چند روز خارج شده، غافلگیر شده است.
«فقط همینطوری شد. جاییت که آسیب ندیده؟»
«الان دیگه خوبم. نگو که چون نگران برادرت بودی اومدی اینجا؟»
گئوم موگوک سر تکان داد.
اهریمن مست به سختی جنگیده بود، تا حدی که تمام شرابی را که داشت نوشیده بود.
این بار، او واقعاً میخواست اول از همه به او سر بزند.
«میخواستم یه نوشیدنی به مناسبت جشن باهات بخورم، برادر.»
«فکر خوبیه.»
اهریمن مست میخواست شراب را از گوشه عمارت رویای مستی بیاورد که ناگهان چیزی به ذهنش رسید.
«نه، یه جایی هست که من و تو باید بریم.»
اهریمن مست گئوم موگوک را برداشت و به سمتی رفت.
جایی که به آن رسیدند، منطقه کاملاً ممنوعهای در اعماق جنگل بزرگ مستان بود.
همان جایی که روح شراب در آن نگهداری میشد.
گئوم موگوک میدانست چرا اهریمن مست او را به اینجا آورده است.
از آنجایی که او ستاره کشتار آسمان را کشته بود، میخواست مطمئن شود که آیا روح شراب فاسد شده است یا نه.
آن دو با قلبهایی مضطرب وارد شدند.
اهریمن مست بعد از بررسی وضعیت روح شراب، با چهرهای شاد فریاد زد:
«روح شراب خراب نشده!»
اهریمن مست با صدای بلند شادی کرد.
«بالاخره به حالت عادی برگشت!»
اهریمن مست مثل یک کودک صمیمانه خوشحال بود.
میشد دوباره حس کرد که این روح شراب چقدر برای او مهم است.
«اینقدر خوشحالی؟»
«البته که هستم.»
شاید دیگران فکر میکردند این فقط یک خرافات است، اما برای اهریمن مست، این مهمترین چیز بود.
«تبریک میگم، برادر.»
«ممنون. بیا نوشیدنیِ جشنمون رو همینجا بخوریم.»
«عالیه.»
اهریمن مست شراب و جامهایی را که در منطقه ممنوعه انبار کرده بود، بیرون آورد.
آن دو کنار روح شراب نشستند و نوشیدند.
اهریمن مست مدام لبخند میزد، انگار فقط نگاه کردن به روح شرابِ زلال حالش را خوب میکرد.
«مزه این شراب فوقالعادهست. تا حالا این یکی رو امتحان نکرده بودم.»
«این شرابی بود که برای روز مبادا نگه داشته بودم. قصد داشتم وقتی روح شراب به حالت عادی برگشت، بنوشمش.»
«انگار شرابهایی که انبار کردی تمومی ندارن.»
«یه شراب هم دارم که سالهاست گذاشتم کهنه بشه تا روزی که تو رهبر فرقه شدی بنوشمش. اون عزیزترین چیزیه که دارم.»
«مگه بهترین شرابت اون یکی نبود که میخواستی موقع بازنشستگیت بنوشی، برادر؟»
با دیدن اینکه اهریمن مست جا خورد، گئوم موگوک با صدای بلند خندید.
نوشیدن در منطقه کاملاً ممنوعه جنگل بزرگ مستان جذابیت خاص خودش را داشت.
بعد از نوشیدن چند جام، اهریمن مست با گئوم موگوک صحبت کرد.
«از الان نگران آینده نباش.»
«خیلی تابلوعه؟»
«صورتت پر از نگرانیه.»
«من رو که میشناسی. از اون آدمهایی هستم که بیخودی نگران میشن. نگران اتفاقهایی هستم که هنوز نیفتادن، و چون موضوع اینقدر حساسه، پشت گوش انداختنش به عنوان یه مشکلِ مربوط به آینده کار راحتی نیست.»
گئوم موگوک بعد از خالی کردن جامش، احساسات واقعیاش را بیان کرد.
«برادر، همین چند لحظه پیش، حتی این فکر پلید به سرم زد. که اگه پدر واقعاً بخواد برای اتحاد جهان رزمی تلاش کنه، کاش این روح شراب دوباره خراب میشد. اونوقت میتونستم ازش به عنوان یه بهانه برای متوقف کردنش استفاده کنم.»
«رهبر فرقه حتی اگه روح شراب خراب هم میشد، اهمیتی نمیداد.»
اهریمن مست جام خالی گئوم موگوک را پر کرد.
او حرفی برای گفتن نداشت.
او کسی بود که دستورات رهبر فرقه را همانطور که داده میشد، اجرا میکرد.
حتی اگر دستوری برای کشتن جین ها-گون یا بی سا-این میرسید، او با کمال میل آن را انجام میداد.
اهریمن مست برای لحظهای به جام توی دستش خیره شد و ناگهان حرفهای غیرمنتظرهای زد.
«میزِ نوشیدنیِ رهبر فرقه رو واژگون نکن.»
گئوم موگوک به اهریمن مست نگاه کرد.
اهریمن مست در حالی که نگاهش هنوز به جامش بود، ادامه داد:
«رهبر فرقه مدتهاست که داره شرابی به اسم «اتحاد جهان رزمی» رو مینوشه و مستِ اونه. اگه یهو یکی پیدا بشه، میز رو چپ کنه و روش آب سرد بریزه تا از مستی بپره، فکر میکنی چه حسی بهش دست میده؟ حتی اگه اون شخص پسرش باشه.»
گئوم موگوک از اهریمن مست پرسید:
«پس باید چیکار کنم؟»
اهریمن مست در حالی که جامش را خالی میکرد، جواب داد:
«تو هم باید پشت اون میزِ نوشیدنی بشینی.»
این چیزی بود که گئوم موگوک هرگز به آن فکر نکرده بود.
«اول بشین و فکر کن. فقط به این فکر نکن که بیپروا میز رو برگردونی.»
پشت میز نوشیدنی پدرم بنشینم؟
بعدش چی؟
«اگه منم مست بشم چی؟»
«اون رو دیگه نمیدونم.»
اهریمن مست با خندهای تلخ، شراب را در جام خالی گئوم موگوک ریخت.
«از نصیحت یه آدم مست دیگه چه انتظاری میتونی داشته باشی.»
«نه. نصیحت مفیدی بود.»
«واقعاً؟»
گئوم موگوک سر تکان داد.
تا به حال، همانطور که اهریمن مست گفته بود، او فقط به فکر برگرداندن میز بود.
او فقط به این فکر میکرد که چطور بساط نوشیدنی را جمع کند.
اما حق با اهریمن مست بود.
از دیدگاه پدرش، این اتفاقی ناگهانی و غیرمنصفانه بود.
«موقع رفتن به قصر یخی هم حسش کرده بودم، اما تو واقعاً باهوشی، برادر.»
اهریمن مست دستش را به نشانه انکار تکان داد، اما نمیتوانست برقِ «بیشتر بگو» را در چشمانش پنهان کند.
«بین شهریاران اهریمنی، تو از همه باهوشتری، برادر.»
«اگه اینقدر توی نخ شراب نبودم، شاید الان یه استراتژیست توی عمارت فلکسای بودم.»
گو وول به او گفته بود رهبر فرقه شود، و رهبر فرقه باد آسمان به او گفته بود به او یک نوه بدهد.
و حالا اهریمن مست به او میگفت که با پدرش مست کند.
هر کسی به روش خودش به او نصیحت میکرد.
«خیلی خب، همونطور که گفتی برادر، اول باید پشت اون میزِ نوشیدنی بشینم.»
حداقل یک چیز روشن بود.
«پدرم هم حتماً میدونه. که خماریِ بعد از این بساطِ نوشیدنی چقدر وحشتناک خواهد بود.»
چون موضوعی بود که در آن جانهای بیشماری از بین میرفتند.
«اگه من همپیالهش بشم و در عوض، بساط نوشیدنی هیچوقت تموم نشه چی؟»
نمیدانست آیا چنین چیزی ممکن است یا نه، اما حداقل در یک مورد جهت مشخصی پیدا کرده بود.
نباید سعی کنم بیپروا جلوی پدرم رو بگیرم.
اهریمن مست جعبه شرابی را که در گوشهای از منطقه ممنوعه نگه داشته بود، آورد.
«موقع رفتن این رو با خودت ببر، همون شرابیه که الان خوردیم.»
«چرا این چیز باارزش رو به من میدی؟ اونم یه جعبه کامل؟»
او این را به خاطر تعریفهایش از باهوش بودن به او نمیداد.
«گفتی که الان میخوای بری سراغ آدمها و خوش بگذرونی، مگه نه؟ شراب خوب فضای خوبی میسازه، و اون فضای خوب...»
اهریمن مست جعبه شراب را تحویل داد و اضافه کرد:
«کمکت میکنه تا جواب رو پیدا کنی.»