چپتر 85: خانواده یعنی دشمن
چپتر 85: خانواده یعنی دشمن
وقتی فرمانروای شمشیر شکوفه آلو از کلبه کاهی بیرون اومد، من روی دو پا چمباتمه زده بودم و به گلهایی که در گوشهای از حیاط روییده بودن، نگاه میکردم.
«شگفتانگیز نیست؟»
«همین الانم کلی رشد کردن.»
«لذتِ پرورش دادنشون به همینه.»
«دفعه بعد منم باید امتحان کنم و چندتایی پرورش بدم.»
«برای تو راحت نخواهد بود، چون خیلی مشغولی.»
«فقط تبدیل به یه علفزار پر از هرزه میشه، نه؟ بهتره به همون کاری بچسبم که توش مهارت دارم.»
از حالت چمباتمه بلند شدم و ایستادم.
«امروز به عنوان حریف تمرینی اومدم.»
«در زمان خوبی اومدی.»
چهره فرمانروای شمشیر شکوفه آلو از خوشحالی درخشان شد.
به نظر میرسید واقعاً برای مدت طولانی منتظر چنین روزی بوده.
«بابت تمام کمکهایی که این اواخر بهم کردین، خیلی ممنونم.»
«مگه من چه کمکی کردم؟»
زمانی که اطلاعات رو به سا یو-جونگ لو دادم، وقتی چئونگ سئون تبدیل به یه فرمانروای اهریمنی شد و وقتی به دیدن رهبر فرقه باد آسمان رفتم.
او گفته بود که فقط تا نیمه راه طرف منه، اما رفتارش فراتر از کسی بود که کاملاً متعهد شده باشه.
«این هدیهایه برای نشون دادن قدردانی من.»
«هدیه؟ نیازی به این کار نبود.»
«لطفاً اون رو به عنوان نشونهای از صمیمیت من بپذیرین.»
او جعبه کوچکی رو که بهش دادم، باز کرد.
داخلش یه مروارید شبتاب بود.
این یکی از مرواریدهای شبتابی بود که از گئوم آه-سو، ارباب عمارت زرین، به دست آورده بودم.
«یه چیز به این ارزشمندی؟»
«این با اونی که به ارشد اهریمن تیغه دادم، فرق میکنه.»
من به اهریمن تیغه یه مهره ضد سم داده بودم.
وقتی روی این نکته تأکید کردم، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو طوری خندید که انگار براش جالب بود.
اینطوری سدِ احساسات بدی رو که با اهریمن تیغه آسمان خونین ساخته شده بود، خرد میکنم.
اگه سنگها رو یکییکی بردارم، بالاخره یه روز میتونیم همدیگه رو به وضوح ببینیم.
«واقعاً زیباست.»
«اگه بخوام یه کم فخرفروشی کنم، این یه مروارید شبتاب اعلاست. چیزیه که حتی با پول هم سخت پیدا میشه.»
«قطعاً ارزش فخرفروشی رو داره.»
«با این حال، باز هم با زیبایی شما، ارشد، قابل مقایسه نیست.»
«داری در تعریف و تمجید از این پیرزن زیادهروی میکنی.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو با دستش حرفم رو رد کرد، اما صورتش از خوشحالی میدرخشید.
هرچند او از جهات زیادی تغییر کرده بود، اما ضعفش در برابر تعریف از ظاهرش چیزی بود که هرگز تغییر نمیکرد.
«تو تمام ویژگیهای یه زنباره رو داری.»
«برنامهام همینه که اونطوری زندگی کنم. میخوام به همهجا سفر کنم، خوش بگذرونم و با تمام زیباروهای سرزمینهای مرکزی ملاقات کنم.»
«خوب میشد اگه میتونستی چنین زندگیای داشته باشی، اما...»
حرفهای ناگفتهاش این بود که اگه اهریمن آسمانی بشه، دیگه نمیتونه این کار رو انجام بده.
تفاوت بین سفر کردن در حال حاضر و سفر کردن به عنوان اهریمن آسمانی، مثل تفاوت زمین و آسمونه.
در واقع، آیا پدرم فقط به این خاطر در فرقه اصلی میموند که احساس محدودیت نمیکرد؟ او محتاط بود چون سرنوشت دنیای رزمی به هر قدمش بستگی داشت.
«باید همین الان سفر کنی و خوش بگذرونی. بعداً دشوار میشه.»
«همین کار رو میکنم.»
«خب پس، چطوره بعد از مدتها یه کم دست و پامون رو باز کنیم؟»
«این همون لحظهایه که منتظرش بودم.»
در اصل، شخصی که میخواستم بعد از پدرم ببینم، اهریمن تیغه آسمان خونین بود.
اما بعد از تمرین با پدرم، بدنم برای فعالیت بیشتر بیتابی میکرد.
اول پیش او اومدم چون میل شدیدی داشتم که دور دیگری از مبارزه تمرینی رو ادامه بدم.
قطعاً با آخرین باری که تمرین کرده بودیم، فرق داشت.
حرکات ظریفش رو واضحتر حس میکردم.
حتی قبل از اینکه با حواسم اونها رو حس کنم، میتونستم با چشمهای خودم ببینمشون.
درست همونطوری که پدرم با من رفتار کرده بود، من هم بیشتر از تمرینهای قبلی بهش فشار آوردم.
این کار ممکن بود چون به توانایی خودم در کنترل شمشیرم اطمینان داشتم.
او با تمام وجود میجنگید و من هم تمام تلاشم رو کردم.
وقتی تمرین تموم شد، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو به سختی نفس میکشید و تعجب در چهرهاش آشکار بود.
با وجود اینکه تمام قدرتش رو به کار گرفته بود، به جز آخرین حرکت مخفیاش، نتونسته بود من رو مهار کنه.
«مهارتهات حتی از دفعه قبلم بیشتر پیشرفت کرده!»
«در این فاصله درسهایی یاد گرفتم.»
«واقعاً شگفتانگیزه، واقعاً شگفتانگیزه.»
او خوشحال بود، اما در عین حال، نوعی حسرت داشت.
«اگه با همین سرعت رشد کنی، به زودی دیگه رقیبت نخواهم بود.»
«دلیلی که تمام تلاشم رو کردم، به خاطر تمرین بعدی با شما بود، ارشد.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو منظورم رو فهمید و سر تکون داد.
«میخوای این ارشد پیر هم رشد کنه، نه؟»
«جسارت میکنم و اینقدر متکبر میشم. میخوام تا آخر عمر حریف تمرینی شما باشم، ارشد.»
با شنیدن حرفهای صادقانهام، تأثر غیرقابلانکاری در چشمان فرمانروای شمشیر شکوفه آلو موج زد.
این هم بخشی از تلاش من بود تا او رو به جناح راست خودم تبدیل کنم.
قبل از رفتن، درباره مسائل مختلف مربوط به مبارزه صحبت کردیم.
هرچند مهارتهای من به وضوح برتر بود، اما اینطور نبود که چیزی برای یاد گرفتن از او وجود نداشته باشه.
درسهایی که یاد گرفتم از نوع متفاوتی نسبت به درسهایی بود که از پدرم آموختم.
از صحبت درباره هنرهای رزمی شروع کردیم و به موضوعات مختلف زندگی رسیدیم.
آنقدر زمان لذتبخشی بود که وقتی خداحافظی کردم، به نظر میرسید تمایلی به رفتن من نداره.
بعد از اون، به اقامتگاه اهریمن تیغه آسمان خونین رفتم.
اما او خونه نبود.
بعد از اینکه مدت زیادی منتظر موندم و دست خالی برگشتم، اهریمن تیغه آسمان خونین رو دیدم که جلوی خونهام منتظره.
«این وقت شب کدوم گوری ول میگشتی؟ جایی زنی رو پنهان کردی؟»
به نظر میرسید توی راه همدیگه رو گم کرده بودیم.
«اگه اینجا بودین، چرا نرفتین داخل منتظر بمونین؟ استراتژیست اعظم گو اونجاست.»
«فراموشش کن.»
«حالا که خانواده شدیم، دارین دوری میکنین؟»
«منظورت از خانواده چیه؟ خانواده بزرگترین دشمنه.»
به نظر میرسید هنوز با گو وول احساس راحتی نمیکرد.
خب، او فقط با من نرم شده بود؛ این پیرمرد بدقلق هنوز هم از تعامل راحت با مردم خوشش نمیاومد.
«چی باعث شده بیاین اینجا؟»
«اومدم تا خبری بهت بدم.»
«چه خبری؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین با چهرهای جدی بهم گفت:
«بودای اهریمنی برای برگردوندن ارباب جوان اول راهی شده.»
تعجب نکردم.
این حرکتی بود که انتظارش رو داشتم.
خبر اینکه استراتژیستِ رهبر فرقه باد آسمان پیش من اومده، حتماً به گوش فرمانروایان اهریمنی که از برادرم حمایت میکردن، رسیده بود.
اونها حتماً تصمیم گرفته بودن که دیگه نمیتونن فقط بایستن و تماشا کنن.
اتفاقی بود، اما در زندگی قبلیام هم برادرم در همین حدود زمانی به فرقه اصلی برگشته بود.
چیزی که قرار باشه اتفاق بیفته، میفته.
«بودای اهریمنی همیشه مشغوله. یه بار میره دنبال رهبر فرقه باد آسمان، یه بار میره دنبال برادرم.»
«اون مردکِ فسقلی بهشدت کوشاست. آخه برادرت توی اون مناطق مرزی داره چه غلطی میکنه؟»
«منم نمیدونم.»
البته که میدونستم.
برادرم در حال حاضر داشت از دروازهای عبور میکرد که زندگیاش رو تغییر میداد.
آن حقیقت فقط بعد از رسیدنش فاش شد و بعد از اون، او جایگاهش رو به عنوان جانشین کاملاً تثبیت کرد.
«حالتون خوبه، ارشد؟»
«بابت چی؟»
«شما قبل از اینکه پیش من بیاین، از برادرم حمایت میکردین، نه؟ ممکنه ازتون کینه به دل بگیره.»
«اگه میخواد، بذار بگیره.»
در چنین مسائلی، اهریمن تیغه آسمان خونین ارزشهای روشنی داشت.
«اگه گزینه بهتری وجود داره، باید همون رو انتخاب کنی. هر کسی که به خاطر روابط شخصی بخواد جنجال راه بندازه، توی زندگی به هیچ دردی نمیخوره.»
«حق با شماست.»
«کجاش حق با منه؟ وقتی ترکت کنم هم همین موضوع صدق میکنه.»
من واقعا این صراحتِ اهریمن تیغه آسمان خونین رو دوست داشتم.
«حالت خوبه؟»
«بابت چی؟»
بعد از مکثی کوتاه، اهریمن تیغه آسمان خونین لب به سخن گشود.
«اگه موقعیتی پیش بیاد که مجبور بشی برادرت رو بکشی، چیکار میکنی؟»
«اگه کاری کنه که مستحق مرگ باشه، مجبورم بکشمش.»
«داری ادای آدمای سرسخت رو درمیاری.»
به حرفش خندیدم.
بله، حق با اون بود، داشتم ادای آدمای سرسخت رو درمیآوردم.
کشتنِ یه همخون به هیچ وجه کار آسونی نبود.
موضوع این نبود که هنرهای رزمی من قویتر از برادرم هست یا نه.
نبرد با برادرم، مبارزهای بود که تمام انرژی روانیم رو میطلبید.
چیزی که اهریمن تیغه آسمان خونین قبلا به شوخی گفته بود، حقیقت داشت.
خانواده بزرگترین دشمنه.
«حق با شماست. البته که حالم خوب نیست. من یه آدم سنگدل نیستم، چطور کشتنِ برادرم میتونه برام عادی باشه؟ اونم کسی نیست که به این راحتیا بمیره.»
برگشتم و رو به داخلِ خونه فریاد زدم.
«استراتژیست اعظم گو، بیا بیرون.»
گو وول از خونه بیرون اومد.
«اومدید؟»
گو وول بعد از سلام دادن به من، با احترام به اهریمن تیغه آسمان خونین هم تعظیم کرد.
«بودای اهریمنی رفته تا برادرم رو بیاره. نظرت چیه؟»
گو وول نمیتونست به راحتی جواب بده.
اگه هر دشمن دیگهای بود، فرق میکرد، اما وقتی برادرِ رهبری که بهش خدمت میکرد تبدیل به دشمن میشد، یه استراتژیست باید محتاط عمل میکرد.
بعد از لحظهای تامل، با دقت حرف زد.
«مرگ یا زندگی ارباب جوان اول احتمالا چیزی نیست که شما دربارش تصمیم بگیرید، ارباب جوان. این خودِ ارباب جوان اوله که دربارش تصمیم میگیره.»
منظورش این بود که سرنوشت برادرم با نحوه عملکرد خودش تعیین میشه.
سرم رو تکون دادم، اما اهریمن تیغه آسمان خونین هنوز به اون اعتماد نداشت.
«من چون تو میخواستی جذبش کنی کمک کردم، اما...»
اهریمن تیغه آسمان خونین به آرومی نزدیک شد و جلوی گو وول ایستاد.
در حالی که زل زده بود توی چشمای گو وول، گفت:
«تضمینی هست که این مرد بهمون خیانت نکنه؟»
کلمه «بهمون» توجهم رو جلب کرد.
این اولین باری بود که اهریمن تیغه آسمان خونین از کلمه «ما» برای خودش و من استفاده میکرد.
شاید فقط از دهنش پریده بود، اما برای من معنای زیادی داشت.
مردی که با فشار دادن پهلوم تا جایی که کبود بشه تهدیدم میکرد، حالا بخشی از «ما» شده بود.
با وجود فشاری که اهریمن تیغه آسمان خونین وارد میکرد، گو وول مرعوب نشد.
«پس خودتون چی، فرمانروای اهریمنی؟ تضمینی هست که شما به ارباب جوان خیانت نکنید؟»
با این سوال که تلویحا میگفت اون هم میتونه یه خائن باشه، گوشه لب اهریمن تیغه آسمان خونین بالا رفت.
«تضمینی نیست. هر وقت دلم بخواد بهش خیانت میکنم.»
«من اینجام تا جلوی اون اتفاق رو بگیرم.»
«پس تو چی! کی جلوی تو رو میگیره؟»
«من به ایشون خیانت نمیکنم.»
«و ما چطور باید این رو باور کنیم؟»
«شما فقط به اعتمادِ ارباب جوان نیاز دارید.»
«فراموش نکن که من چشمم بهته.»
من توی جنگِ اعصاب اونا دخالت نکردم.
مگه این فلسفه زندگی من نیست؟ نذار زخمها و تضادها عفونت کنن؛ اونا رو آشکار کن، بشکافشون و برای حل کردنشون بجنگ.
اهریمن تیغه آسمان خونین با حالتی تردیدآمیز، انگار که مطمئن نباشه بگه یا نه، با من حرف زد.
«رهبر فرقه میخواد که تو و ارباب جوان اول با هم نجنگید. اون نه مرگ ارباب جوان اول رو میخواد و نه مرگ تو رو.»
یه بار دیگه متوجه شدم که اهریمن تیغه آسمان خونین چقدر خوب پدرم رو میشناسه.
اون حتما رابطه خاصی با پدرم داشته، تا جایی که میتونست خط و نشون بکشه و با اطمینان بگه که پدرم چقدر بهش فکر میکنه.
«منم این رو حس کردم.»
بعد از بازگشتم، وقتی با پدرم به شکار رفته بودم، اون گذری پرسیده بود که آیا نمیتونم برادرم رو در آغوش بگیرم (بپذیرم).
احساسات واقعیش توی اون سوال نهفته بود.
«رهبر فرقه کسیه که هیچوقت به پشت سرش نگاه نمیکنه. تنها چیزی که آدمایی مثل اون بابتش افسوس میخورن، همینه.»
حتی قلبی مثل آهن سرد دههزارساله هم میتونه زخم بخوره.
«گفتی که قلبِ رهبر فرقه رو میشناسی؟»
«بله.»
«پس همین کافیه.»
«پس همین کافیه»، همون کلماتی بود که پدرم بعد از مبارزه تمرینیمون بهم گفته بود.
هم حرفای پدرم و هم حرفای اهریمن تیغه آسمان خونین، به طرز عجیبی بهم قدرت میدادن.
«چیزی هست که باید براش آماده بشم؟»
«لطفی که از شما میخوام، ارشد، همیشه همونه.»
«چیه؟»
«اینکه شما دوتا با هم آشتی کنید.»
«آشتی؟ نکنه منظورت...؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین متوجه شد که منظورم آشتی کردنِ اون و فرمانروای شمشیر شکوفه آلوئه.
«ارباب جوان اول داره میاد و تو داری از آشتی حرف میزنی. حتما دیوونه شدی.»
اهریمن تیغه آسمان خونین اونقدر مبهوت شده بود که از گو وول تایید خواست.
«ارباب تو یه همچین آدم دیوونهایه.»
که گو وول در جواب گفت:
«خودمم همچین آدم نرمالی نیستم.»
اهریمن تیغه آسمان خونین در حالی که ما رو یه جفت دیوونه خطاب میکرد، سرش رو تکون داد.
دوباره سعی کردم اهریمن تیغه آسمان خونین رو متقاعد کنم.
«وقتی برادرم برگرده، بقیه شهریاران اهریمنی هم شروع به حرکت میکنن. ما نمیتونیم فقط با یه بال بجنگیم، مگه نه؟»
«کاش به همین سادگی بود، اما مگه ندیدی؟ فرمانروای شمشیر هر بار من رو میبینه مثل یه زنِ سلیطه بهم میپره.»
«بله، به اندازه کافی دیدم. دیدم که اون تندخوییش داره کمتر و کمتر میشه. اون نگاه تندی که موقع دیدنت توی چشماش بود، داره کمکم نرم میشه.»
با این حال، اهریمن تیغه آسمان خونین باز هم سرش رو تکون داد.
«آشتی کردنِ ما از متحد کردنِ جهان رزمی هم سختتره. من دیگه میرم.»
همینطور که داشت میرفت، پشت سرش فریاد زدم:
«حتی اگه جهان رزمی رو متحد نکردید، باید آشتی کنید.»
اهریمن تیغه آسمان خونین بدون کلمهای به آرومی دور شد و در تاریکی ناپدید گشت.
بلافاصله برگشتم تا وضعیت گو وول رو چک کنم.
«حالت خوبه؟»
«بله. خوبم.»
«زیاد به دل نگیر. فقط یه پیرمرد بدعنقه.»
«باید حواسم باشه. اون بال چپِ ارباب جوانه. لطفا نگران من نباشید. همونطور که میدونید، منم زندگی آسونی نداشتم.»
اما من میدونم.
این به اون معنی نیست که چنین آدمی آسیب نمیبینه.
«میفهمم. با این حال، اگه حرفی با من داشتی، لطفا بگو. منم اگه چیزی توی ذهنم باشه بهت میگم.»
«بله. حتما.»
«در ضمن، کاندیدای بال راست، فرمانروای شمشیر شکوفه آلوئه. فقط جهت اطلاعت گفتم.»
«متوجهم. پس لطفا خوب استراحت کنید.»
اون شب تا دیروقت خوابم نبرد.
نیازی نیست به این فکر کنم که برادرم توی زندگی قبلیم چطور رفتار میکرد.
وقتی برادرم برگرده، اون رو خواهم دید.
توی زندگی قبلیم نمیتونستم هیچکس رو درست ببینم، پس حالا اون رو به وضوح خواهم دید.
با چشمای خودم خواهم دید که اون چه جور آدمیه.
به وضوح خواهم دید که واقعیتِ پشتِ تمام اون چیزهایی که توی خاطراتم هست، چی بوده.
مثل همیشه، در چنین مواقعی، هوا موگی یه کمکه.
اگه من ظرفی نباشم که بتونه بر برادرم غلبه کنه، در هر صورت به دست هوا موگی کشته میشم.