چپتر 850: زمان برداشتن نقاب فرا رسیده است
چپتر 850: زمان برداشتن نقاب فرا رسیده است
وقتی گئوم موگوک بعد از ملاقات با پادشاه سم به اقامتگاهش برگشت، سو دهریونگ دم در منتظرش بود.
«رهبر جوان فرقه!»
«دست راست من!»
گئوم موگوک با گرمی با سو دهریونگ احوالپرسی کرد.
با دیدن چهره گشاده و پذیراش، نگرانی سو دهریونگ که موقع انتظار با خودش فکر میکرد نکنه بد موقع اومده باشه، کاملاً از بین رفت.
«میدونم سرتون شلوغه، ولی با این حال اومدم ببینمتون.»
«درست موقعش اومدی. بیا بریم تو.»
«نه، اشکالی نداره. همین که چهرتون رو دیدم کافیه.»
«ولی برای من کافی نیست. بیا تو.»
از اونجایی که گئوم موگوک اول وارد شد، سو دهریونگ چارهای جز دنبال کردنش نداشت.
«یونگ-ها خوب بزرگ میشه؟»
سو دهریونگ از اینکه گئوم موگوک اسم پسرش رو به یاد داشت، عمیقاً سپاسگزار بود.
«روز به روز داره بزرگتر میشه. اگه ببینیدش تعجب میکنید.»
«میتونم اون وروجک رو تصور کنم. باید با خودت میآوردیش.»
«پسرم یه طرف، ولی منم به یه کم آزادی نیاز دارم. شما که نمیدونید، مگه نه؟ رهبر جوان فرقه، شما ممکنه همه چیز رو تو دنیا بدونید، ولی این یکی رو نمیدونید.»
سو دهریونگ با لحنی اغراقآمیز این رو گفت و شونههاش رو پایین انداخت.
«بزرگ کردن یه بچه از تمرین هنرهای رزمی هم سختتره.»
با این حرف، گئوم موگوک زد زیر خنده.
«اولش که شبها بیدار میشد و نمیذاشت بخوابیم. حالا هم تا چشمم رو ازش برمیدارم، یه دردسری درست میکنه. به در و دیوار میخوره، میافته، چیزها رو قورت میده... رهبر جوان فرقه، شما هم موقعی که مراقب ما بودید همین حس رو داشتید؟»
بعد سو دهریونگ قیافهاش معذب شد.
«گمانم نباید جلوی کسی که هنوز ازدواج نکرده چنین حرفی میزدم.»
«نه، تو این زمینه تو پیشکسوت منی، مگه نه؟ تمام تجربیاتت رو بهم منتقل کن. بیا، بیا، بشین.»
بعد از اینکه سو دهریونگ رو پشت میز توی حیاط نشوند، گئوم موگوک مقداری شراب از جعبهای که گوشه حیاط بود بیرون آورد.
هر بار که بطری شرابی از اون جعبه کم میشد، شخصی که روبروی گئوم موگوک نشسته بود فرق میکرد.
«این یه شراب مخصوص از طرف اهریمن مسته. طعمش فوقالعادهست.»
سو دهریونگ نگاهی به شرابهای باقیمونده توی جعبه انداخت.
فقط چند بطری باقی مونده بود.
با خودش فکر کرد که حتی اگه اینها رو فقط برای شهریاران اهریمنی نگه داره، باز هم کافی نخواهد بود.
«من بدون شراب هم حالم خوبه.»
اما مگه میشد گئوم موگوک ندونه سو دهریونگ به چی فکر میکنه؟
گئوم موگوک بدون تردید در بطری رو باز کرد و یه جام برای سو دهریونگ ریخت.
«بنوش.»
«مطمئنید که میخواید این شراب گرانبها رو به من بدید؟»
«چون گرانبهاست دارم به تو میدمش.»
سو دهریونگ با صدایی پر از احساس گفت:
«با توجه به لطفی که به من داشتید، اگه تا روز مرگم هر روز بهم فحش بدید هم برام مهم نیست.»
«به محض اینکه یه کلمه تند بشنوی، احتمالا اولین چیزی که به ذهنت میرسه اینه: چطور تونستی با من این کار رو بکنی!»
سو دهریونگ خندید و جامش رو خالی کرد.
«طعم این شراب واقعاً آدم رو به عرش میبره.»
همونطور که اهریمن مست گفته بود، شراب خوب قدرت خاصی داشت.
روحیه رو بالا میبرد و باعث میشد آدم به جای یه کلمه، دو کلمه حرف بزنه.
او از احوال همسر سو دهریونگ، دان-آه و خواهرهای اون شنید و اینکه با پیروزی اخیر، محبوبیت پدرش و خودش توی فرقه به شدت بالا رفته.
همونطور که در مورد چیزهای مختلف گپ میزدند، گئوم موگوک خیلی عادی پرسید:
«دهریونگ، اگه یونگ-ها بزرگ بشه و با کاری که میخوای انجام بدی به شدت مخالفت کنه، چه حسی پیدا میکنی؟»
«پسرم؟»
این سوال زمانی پرسیده شد که او به خصوص از سختیهای بچهداری رنج میبرد.
«پسرم که مثل یه گنج گرانبها بزرگش کردم؟ پسری که با فدا کردن خواب و خوراکم بزرگش کردم؟ کسی که با کمال میل جونم رو براش میدم. بعد از این همه، بگه: "پدر، من قبول نمیکنم. این کار درست نیست!" اگه اینطور بشه، کشانکشان میبرمش به میدون تمرین و فلانش میکنم!»
سو دهریونگ که صداش رو بالا برده بود، طولی نکشید که آه آرومی کشید.
حرفی که واقعاً میخواست بزنه داشت بیرون میاومد.
«ناامید میشم، ولی در نهایت پسرم رو درک میکنم و به حرفش گوش میدم.»
«چرا؟»
«چون اگه پسرم باهاش مخالفت میکنه، حتماً دلیل خوبی داره.»
«ولی ممکنه پسرت اشتباه کنه، مگه نه؟»
«نه، اون اشتباه نمیکنه. اونقدر خوب بزرگش میکنم که بتونم بهش باور داشته باشم. درست مثل شما، رهبر جوان فرقه.»
گئوم موگوک با لبخندی که کمی بوی خودکمبینی میداد پرسید:
«به نظرت من پسر خوبی هستم؟»
«البته. شما اصلاً نمیدونید من و همسرم چقدر آرزو داریم پسرمون مثل شما بزرگ بشه. این بزرگترین آرزوی ماست.»
کمی بعد، سو دهریونگ آهی کشید و گفت:
«حتی اگه روزی صد بار به بچهام بگم "باید مثل رهبر جوان فرقه بزرگ بشی!" اون پسر منه، پس احتمالا شبیه سو دهریونگ بزرگ میشه. برای همین سعی میکنم آدم بهتری بشم.»
گئوم موگوک لبخند زد.
سو دهریونگ از وقتی پدر شده بود، قطعاً پختهتر شده بود.
تغییرش به اندازه تغییر پادشاه سم ملموس بود.
گئوم موگوک به شونه سو دهریونگ زد.
«خیلی باحالی، دست راست من. بیا امشب همه اون شراب رو تموم کنیم. برای امروز، تو کاملاً از بچهداری فرار میکنی! میخوای چیکار کنی؟ بابا قراره یه کم مست کنه. بانو دان، شوهرت امشب مال منه!»
سو دهریونگ به گئوم موگوک نگاه کرد.
او داشت پیشنهاد میداد که تمام اون شراب گرانبها رو با هم بنوشند.
هنوز شهریاران اهریمنی و آدمهای مهم دیگهای بودند که باید اون رو مینوشیدند.
اگه کسی به قلبش نگاه میکرد، احتمالا از شدت خستگی اخم میکرد.
«باز هم تحت تأثیر رهبر جوان فرقه قرار گرفتی؟ مگه تحت تأثیر قرار گرفتن تنها حسیه که میتونی نسبت به اون داشته باشی؟»
اما چه کار میتونست بکنه؟ مردی به اسم گئوم موگوک همیشه این حس الهامبخش تغییرناپذیر رو بهش میداد.
اگه خودش بود، قبل از اینکه کسی رو به عنوان دست راستش انتخاب کنه، با دقت میسنجید که چه کسی براش مفیدتره.
اما این شخص گرانبها، مردی فروتن و ناچیز مثل خودش رو تا به آخر دست راست خودش کرده بود.
وقتی گئوم موگوک رفت سمت جعبه شراب تا بیشتر بیاره، سو دهریونگ از جاش پرید و به سمت ورودی دوید.
«آه! تازه یادم اومد همسرم ازم خواسته بود چیزی بخرم. باید همین الان برم، رهبر جوان فرقه!»
***
روز بعد، کسی که گئوم موگوک با یه بطری شراب به دیدنش رفت، اهریمن مشت بود.
«استاد!»
وقتی گئوم موگوک رسید، اهریمن مشت با بالاتنه برهنه توی حیاط مشغول تمرین تکنیک مشت خودش بود.
«استاد، هنوز هم چیزی برای تمرین کردن دارید؟»
«اگه نداشتم، فکر میکنی ستاره کشتار آسمان با مشت من میمرد؟»
گئوم موگوک در حالی که اهریمن مشت رو که هنوز غرق در تمرین بود تماشا میکرد، بطری شرابی رو که آورده بود زمین گذاشت.
«این شراب هدیهای از طرف اهریمن مسته. نگهش دارید و بعداً با لی آن بنوشید. طعمش فوقالعادهست.»
او کناری ایستاد و برای مدتی تمرین اهریمن مشت رو تماشا کرد.
«استاد، وقتی شما مشت میزنید، من نمیتونم خودم رو کنترل کنم. منم بهتون ملحق میشم.»
گئوم موگوک لباسش رو درآورد و وارد تمرین شد.
دو مشت آسورای تندر که به سطح بالایی از مهارت رسیده بودند، در فضای خالی هنرنمایی میکردند.
همونطور که با حرکاتی یکسان مشت میزدند، گئوم موگوک ناگهان گفت:
«پدرم در مورد مادرم بهم گفت.»
برای لحظهای، او حس کرد که مشت اهریمن مشت لرزید.
«گفت؟»
«بله.»
او میتونست از اهریمن مشت هم در مورد مادرش بپرسه.
اما گئوم موگوک این کار رو نکرد.
مشتهای اهریمن مشت بدون توقف ادامه پیدا کرد.
وقتی تمرین تموم شد، اهریمن مشت به دلیلی، گئوم موگوک رو به اون صخره برد.
گئوم موگوک به صخره نگاه کرد و گفت:
«این صخره تغییری نکرده.»
«چی فکر میکنی؟ فکر میکنی الان میتونی با یه مشت نابودش کنی؟»
مشت گئوم موگوک منقبض شد.
اگه تمام نیروی درونی خودش رو توی این مشت جمع میکرد، میتونست اون صخره رو با یه ضربه خرد کنه؟
اهریمن مشت با لحنی آرام پرسید:
«این صخره برات چه معنایی داره؟»
چی باید میگفت؟ گئوم موگوک نمیتونست به راحتی جواب بده.
در واقع، اهریمن مشت تو این زمینه اون رو بهتر میشناخت.
«حتی اگه میتونستی این صخره رو با یه مشت نابود کنی، احتمالا این کار رو نمیکردی. تو از اون آدمهایی نیستی که مهارتهات رو به رخ بکشی، و از اون مهمتر، با خودت فکر میکنی که اگه این صخره فرو بریزه، تمام درختها و حیوونهایی که اینجا زندگی میکنن میمیرن. فکر میکنی اگه به حال خودشون رهاشون کنی، در هماهنگی با هم زندگی میکنن.»
گئوم موگوک بهراحتی این موضوع رو پذیرفت.
چون حتی اگه میتونست اون رو نابود کنه، این کار رو نمیکرد.
«بیا، بریم بالا.»
«مگه نگفتی این صخره برای نابود کردنه، نه برای بالا رفتن؟»
اهریمن مشت جوابی نداد و به هوا پرید.
بدن تنومندش با سبکی شروع به پرواز به سمت بالای صخره کرد.
*تپ.*
هر دو نفرشون از بخشهای بیرونزدهی صخره پریدن و در یک لحظه به سمت بالا اوج گرفتن.
گئوم موگوک حالا میتونست بدون هیچ پرش میانی تا قله پرواز کنه، اما دقیقاً همون جاهایی رو که اهریمن مشت روشون پا میذاشت دنبال کرد.
و به این ترتیب، هر دو بر فراز صخره ایستادن.
از اونجا، نه تنها تالار مشت شرقی، بلکه کل بخش اصلی فرقه بهوضوح دیده میشد.
حتی تالار اهریمن آسمانی هم در دوردستها پیدا بود.
«چند وقت میشه که اینجا نیومدی؟»
«از وقتی تصمیم گرفتم این صخره رو نابود کنم، دیگه بالا نیومدم.»
گئوم موگوک یه بار دیگه تونست تایید کنه که اهریمن مشت اون تصمیم رو کاملاً رها کرده.
این تغییر همچنین مدرکی بود بر اینکه اهریمن مشت قویتر شده.
این یعنی هدفش از صخره، به چیزی در اعماق قلبش تغییر کرده بود.
*وووووش.*
وزش باد لباسهاشون رو به لرزه درآورد.
بعد از اینکه لحظهای اونجا ایستادن، کلمات غیرمنتظرهای از دهان اهریمن مشت جاری شد.
«برای رهبر فرقه، اتحاد جهان رزمی احتمالاً مثل همین صخره برای من بود.»
«!»
گئوم موگوک به اهریمن مشت که کنارش ایستاده بود نگاه کرد.
اهریمن مشت با چهرهای بیتفاوت به صحبتش ادامه داد.
«اون حتماً هدفی بوده که همیشه بهش فکر میکرده و براش تلاش میکرده. حتماً هر روز با خودش فکر میکرده که یه روزی بالاخره بهش میرسه. درست به همون اندازهای که من مشتاق نابود کردن این صخره بودم.»
او قصدی برای متقاعد کردن اهریمن مشت نداشت.
نه، حتی اگه میتونست هم این کار رو نمیکرد.
حتی اگه در متقاعد کردن تمام شهریاران اهریمنی دیگه موفق میشد، میخواست حداقل اهریمن مشت کنار پدرش بمونه.
البته، او از اون دسته آدمهایی بود که اصلاً با هیچ حرفی تحتتاثیر قرار نمیگرفت.
گئوم موگوک ناگهان چیزی رو به یاد آورد.
«اهریمن تیغه آسمان خونین یه بار چیزی بهم گفت. خیلی وقت پیش، وقتی پدرم همراه شما در سرزمینهای مرکزی میجنگید، یه روز پدرم به فرقه برگشت و این رو به ارشدِ اهریمن تیغه گفت.»
گئوم موگوک حرفهایی رو که پدرش زده بود، همونطور که اهریمن تیغه آسمان خونین نقل کرده بود، تکرار کرد.
«من باید این دنیای رزمی رو به دست بیارم.»
شاید اون روز، اولین باری بود که پدرش رویای اتحاد جهان رزمی رو در سر پرورانده بود.
«میدونی چرا پدرم اون حرف رو زد؟»
اهریمن مشت که ساکت ایستاده بود، بهآرامی سرش رو تکون داد.
در واقع، اهریمن مشت میدونست.
بهزودی، حقیقت غافلگیرکنندهای از لبهای او فاش شد.
«به خاطر مادرت بود.»
«!»
گئوم موگوک با چهرهای شوکه شده به اهریمن مشت خیره شد.
اهریمن مشت انگار که میخواست بگه اگه میخواد بیشتر بدونه باید مستقیماً از خودِ رهبر فرقه بپرسه، دیگه چیزی نگفت.
بعد از اینکه گئوم موگوک برای مدتی طولانی در سکوت به تالار اهریمن آسمانی در دوردست خیره شد، سکوت رو شکست.
«استاد، فارغ از تمام دلایل دیگه، یه دلیل وجود داره که نباید این صخره رو نابود کنیم.»
گئوم موگوک به اطراف نگاه کرد و با خوشرویی گفت:
«منظرهی اینجا خیلی خوبه.»
***
در میان زیردستانِ هشت فرمانروای اهریمنی، کسانی که با بیشترین اشتیاق از گئوم موگوک استقبال کردن، اونهایی بودن که وقتی تنها بودن مشکلی نداشتن، اما وقتی دور هم جمع میشدن عجیب میشدن؛ یعنی بیچهرههای دره بدکاران.
اونها که ماموریتهایی رو با هم انجام داده بودن، گئوم موگوک رو بیشتر از هر کسی دوست داشتن.
بیچهرههایی که روی درختها چمباتمه زده بودن، اونهایی که از جاده رد میشدن و اونهایی که به دلیلی نامعلوم سرهاشون رو به هم چسبونده بودن، همگی با لبخندهایی درخشان به گئوم موگوک سلام کردن.
گئوم موگوک با دریافت چنین استقبالی از سوی بیچهرهها، به اقامتگاه اهریمن خندان پلیددل رسید.
«اهریمن خندان! من اومدم!»
اهریمن خندان پلیددل با گرمی از گئوم موگوک استقبال کرد.
«خوش اومدی، رهبر جوان فرقه.»
گئوم موگوک بطری شراب رو زمین گذاشت.
«این شرابی هست که از اهریمن مست گرفتم. طعمش واقعاً فوقالعادهست.»
حالا در اتاق اهریمن خندان پلیددل، حتی میزی وجود داشت که میتونستن پشتش بشینن و با هم بنوشن.
البته تنها کسی که او میتونست باهاش چیزی بخوره یا بنوشه، گئوم موگوک بود.
«تمرینات در انزوات چطور بود؟»
گئوم موگوک دربارهی هنر مخفی زمان آسمانی به اهریمن خندان پلیددل گفت.
او همچنین دستاوردهای رزمیش رو پنهان نکرد.
«بنابراین زمان نسبتاً زیادی رو با پدرم گذروندم. در نهایت، به استادی بزرگ دوازده ستاره در هنر اهریمنی نه مصیبت هم رسیدم.»
اهریمن خندان پلیددل طوری خوشحال شد که انگار دستاورد خودش بوده و با احترام تمام به او تبریک گفت.
«رسیدن به استادی بزرگ دوازده ستاره در سن شما، رهبر جوان فرقه، به عنوان یه افسانه در تاریخ فرقه الهی اهریمن آسمانی ثبت میشه. واقعاً بهتون تبریک میگم!»
«ممنونم.»
«امروز باید یه نوشیدنی به مناسبت جشن بگیریم.»
«البته.»
هر دو روبروی هم پشت میز نشستن.
«با رهبر فرقه چطور بود؟»
«خوب بود.»
چنین فرصتی دیگه بهراحتی پیش نمیومد.
«هر چی بیشتر با پدرم وقت میگذروندم، قلبم ضعیفتر میشد. یه فکری به سرم زد. وقتی پدرم بگه "بیاین لشکرکشی کنیم"، آیا میتونم بگم "من نمیتونم بیام"؟»
او احساسات واقعیش رو با اهریمن خندان پلیددل در میان گذاشت، کاری که با بقیهی شهریاران اهریمنی نکرده بود.
«صادقانه بگم، کمکم حس کردم که نمیخوام با پدرم مخالفت کنم. برای همین مدام سعی میکردم اینطوری توجیهش کنم. اگه به اتحاد جهان رزمی برسیم، ممکنه دنیای رزمی شادتر از الان بشه که به جناحهای اهریمنی، راستین و نامتعارف تقسیم شده؟ آیا یه فداکاری بزرگ جلوی فداکاریهای خیلی بیشتری رو در آینده نمیگیره؟ این فکر رو هم داشتم. آیا این دنیای رزمی واقعاً اونقدر ارزشمنده که حتی با ایستادن مقابل پدرم ارزش محافظت کردن داشته باشه؟»
اهریمن خندان پلیددل طوری سر تکون داد که انگار درک میکنه.
«راستش، هنوز نمیدونم باید چیکار کنم.»
او توصیههای مختلفی شنیده بود و حتی نقشههایی برای نحوهی پیشبرد کارها کشیده بود، اما نگران بود که آیا واقعاً میتونه نظر پدرش رو تغییر بده یا نه.
اهریمن خندان پلیددل که ساکت به گئوم موگوک خیره شده بود، نقابی رو که به صورت داشت برداشت.
این اولین بار بعد از مدتها بود که گئوم موگوک چهرهی اهریمن خندان پلیددل رو میدید.
«بدون نقاب چطور به نظر میام؟»
«چی میشه گفت؟ باعث میشه از اینکه اصرار داشتم در لیست چهار زیبارو نفر اول هستم، خجالت بکشم.»
اهریمن خندان پلیددل طوری که انگار نقابش رو فقط برای نوشیدن برنداشته، دوباره پرسید:
«با برداشتن نقابم، آیا هنوز هم اهریمن خندان پلیددل هستم؟»
«عجیب و ناآشناست، اما تو هنوز هم همون اهریمن خندان هستی.»
بعد از مکثی کوتاه، اهریمن خندان پلیددل حرف غافلگیرکنندهای زد.
«زمان اون رسیده که شما هم، رهبر جوان فرقه، نقابتون رو بردارین.»
«!»
«نقابِ پسر خوب بودن.»
چشمان اهریمن خندان پلیددل جدیتر از همیشه بود.
«دلیل اینکه این کار اینقدر سخت به نظر میاد اینه که داری سعی میکنی بدون برداشتن اون نقاب بجنگی.»
اهریمن خندان پلیددل به گئوم موگوک خیره شد و پرسید:
«میترسی نقاب رو برداری؟»
گئوم موگوک آهی کشید و گفت:
«میتونم بردارمش.»
اهریمن خندان پلیددل بلافاصله متوجه قلب گئوم موگوک شد.
«میترسی که رهبر فرقه بدون نقابش چطور به نظر بیاد.»
گئوم موگوک با سر تکون دادن، صادقانه به این موضوع اعتراف کرد.
بله، اون منظرهای بود که نمیخواست ببینه.
«متأسفانه، این نبردی نیست که بشه با نقاب توش جنگید. و نباید هم اینطور باشه.»
اهریمن خندان پلیددل که معمولاً مرد کمحرفی بود، در این لحظه از توصیههای خودش دریغ نکرد.
«بلکه، باید کاری کنی که رهبر فرقه هم نقابش رو برداره. اگه هر کدوم از شما بدون برداشتن نقاب بجنگین، این نبردی میشه که یه طرف توش تسلیم شده و اون نبرد یه عمر حسرت و کینه به جا میذاره. در آیندهای دور، در بستر مرگ، بهش فکر میکنی. پس از چهرهی ناآشنای رهبر فرقه نترس.»
اهریمن خندان پلیددل طوری که انگار میخواست بگه نوشیدنی واقعیِ جشن رو باید وقتی نبرد واقعی تموم شد خورد، نقابی رو که برداشته بود دوباره به صورتش زد.
«و فراموش نکن که من پشتت هستم، رهبر جوان فرقه.»