چپتر 86: خیلی وقت گذشته، برادر
چپتر 86: خیلی وقت گذشته، برادر
دو ماه از مبارزه تمرینیام با پدر گذشته بود.
در این مدت، «تکنیک شمشیر آسمان پرنده» من به ستاره یازدهم رسید.
درک و شهودی که از مبارزه با پدرم و «فرمانروای شمشیر شکوفه آلو» به دست آورده بودم، اجازه داد تا به سطح بعدی صعود کنم.
تنها یک مرحله باقی مانده بود.
مرحله نهایی، مانند مراحل قبل، به نوعی کاتالیزور نیاز داشت.
این کاتالیزور میتوانست یک مبارزه تمرینی، یک نبرد واقعی مرگ و زندگی، یا حتی تماشای گلها در کنار فرمانروای شمشیر شکوفه آلو، خواندن یک مجموعه شعر در کنار «اهریمن تیغه آسمان خونین» یا قدم زدن زیر نور ماه با «لی آن» باشد.
قلمرو تسلط کامل ستاره دوازدهم چیزی بود که هیچکس نمیتوانست آن را پیشبینی کند.
در حال حاضر، تکمیل تکنیک شمشیر آسمان پرنده را به بخش دیگری از سرنوشتم سپردم و بر تمرین «هنر جابهجایی فضا-زمان» تمرکز کردم.
زمانهایی در یادگیری یک هنر رزمی وجود دارد که آدم فقط یک «حس» پیدا میکند.
احساس گزگزی تمام بدنت را تحریک میکند، انگار که خودِ آن هنر رزمی در حال زمزمه کردن است: «فقط یه ذره دیگه.» این همان لحظهای است که در آستانه رشد به سطح بعدی هستی.
در مورد هنر جابهجایی فضا-زمان، این تحریک مدام اتفاق میافتاد.
حدود ده روز پیش، زمان لازم برای ایجاد فضا را به شمارش آرامِ صد رسانده بودم.
پس از آن، انگار که محدودیتی برداشته شده باشد، زمان مورد نیاز با هر بار استفاده از هنر جابهجایی فضا-زمان کمتر میشد.
اگر چیزی به نام سازگاری بین یک رزمیکار و یک هنر رزمی وجود داشته باشد، پس من و هنر جابهجایی فضا-زمان یک جفت بینقص بودیم.
شاید به این دلیل بود که این هنر رزمی کمتر به طول مدت تمرین و بیشتر به عمق روشنبینی و میزان استعداد فرد در هنرهای رزمی بستگی داشت.
در آن دو جنبه، من تقریباً به بالاترین سطح رسیده بودم.
هرچه بیشتر تمرین میکردم، زمان کوتاهتر میشد.
از صد به نود و نه، نود و هشت، نود و هفت...
متوقف نشدم و خودم را تا آخرین حد تحت فشار قرار دادم.
مانند راندن یک کالسکه پرسرعت، دیوانهوار فضا ایجاد میکردم.
فکر میکردم اگر اشتباه بپیچم، ممکن است کالسکه از صخره سقوط کند، اما بدون استراحت تمرین کردم.
تمرین و تمرین بیشتر.
و سرانجام، کالسکه به آخرین ایستگاه خود رسید.
اسب از پا نیفتاد و من هم از کالسکه سقوط نکردم.
بشکن!
لحظهای که انگشتانم را به هم زدم، محیط اطرافم تغییر کرد.
همزمان، فریاد شادی از لبانم خارج شد.
«انجامش دادم!»
بالاخره میتوانستم از هنر جابهجایی فضا-زمان به صورت آنی استفاده کنم.
این هنر چنان طبیعی اجرا شد که انگار از همان ابتدا هنر رزمی خودِ من بوده است.
اکنون در یک ساحل شنی سفید ایستاده بودم که اقیانوسی آبی در آن تا بیکران کشیده شده بود.
آسمان آبی بود و خورشید داغ میتابید.
در ساحل درختی با برگهای بزرگ ایستاده بود و در سایهاش صندلیای راحت به چشم میخورد.
در دوردست، مرغان دریایی در حال پرواز بودند.
این همان فضای شخصی بود که در رویاهایم میدیدم.
بینقص بود.
همانطور که زمان ایجاد آن کاهش یافته بود، نیروی درونی مورد نیاز برای حفظ آن نیز کمتر شده بود.
برای مدتی با آرامش روی صندلی لم دادم، سپس لباسهایم را درآوردم و به داخل دریا پریدم.
کمی شنا کردم، سپس به پشت روی آب دراز کشیدم و به آسمان خیره شدم.
با تماشای ابرهایی که میگذشتند، قلبم آرامش عجیبی حس میکرد.
لحظهای عالی بود، متعلق به خودم، بدون اینکه کسی مزاحمم شود.
خوشحال بودم.
سپس، ناگهان فکری به ذهنم خطور کرد.
چه میشد اگر میتوانستم کاری کنم که زمان در اینجا کندتر از زمان بیرون بگذرد؟ چه میشد اگر میتوانستم در اینجا هنرهای رزمی تمرین کنم؟ حتی اگر نمیتوانستم زمان را کاملاً متوقف کنم، چه میشد اگر میتوانستم سرعتش را به نصف برسانم؟
شبیه به یک رویا به نظر میرسید، اما مگر ایجاد فضایی مثل این، از همان ابتدا یک کار رویاگونه نبود؟
فکر کردم وقتی «رهبر فرقه باد آسمان» برگشت، باید در این باره با او صحبت کنم.
البته، او احتمالاً میگفت که این حرفها مزخرف است.
همانطور که در ساحل دراز کشیده بودم و از آزادیام لذت میبردم، حس کردم کسی در بیرونِ هنر جابهجایی فضا-زمان از راه رسیده است.
وقتی وارد فضاهای ایجاد شده توسط «فرمانروای اهریمنی روحخوار» یا رهبر فرقه باد آسمان شده بودم، اصلاً نمیتوانستم چیزی از دنیای بیرون حس کنم، اما حالا که خودم فضا را ایجاد کرده بودم، میتوانستم آنچه را که در بیرون اتفاق میافتاد درک کنم.
بلافاصله هنر جابهجایی فضا-زمان را باطل کردم و ظاهر شدم.
«ارباب جوان، اونجایید؟»
کسی که از پشت در صدایم میکرد، «جانگ هو» بود.
«همینجام.»
جانگ هو جا خورد و با ظاهر شدن ناگهانی من در پشت سرش، به سرعت چرخید.
«ارباب جوان؟ کجا بودید؟»
در ساحلی با اقیانوس آبی درخشان.
توانستم بر میلم برای دادن چنین پاسخی غلبه کنم.
«داشتم برای یه لحظه مخفیکاریم رو تمرین میکردم. اما چی شده که اومدی اینجا؟»
«پیامی از کارگاه آهن اومده. گفتن ساختن اون وسیلهای که با آهن سرد دههزارساله سفارش داده بودید رو تموم کردن.»
«پس، میتونی یه لطفی در حقم بکنی؟ برو و اون وسیله رو بیار، و همه کسایی که اون روز جمع شده بودن رو هم صدا کن.»
«متوجه شدم.»
***
هفت نفر در یک دایره ایستاده بودند و به شیء روی میز نگاه میکردند.
به جز من، شش نفر دیگر لی آن، «سو دهریونگ»، جانگ هو، اهریمن تیغه آسمان خونین، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو و «گو وول» بودند.
ابتدا بادبزن را از روی میز برداشتم و به گو وول دادم.
«این همون بادبزنیه که خواسته بودی. بررسیش کردم، خوب ساخته شده.»
«خیلی ممنونم.»
«جنسش یه طرف، اما این حقیقت که توسط بهترین صنعتگر فرقه اصلی ساخته شده، به ارزشش اضافه میکنه.»
«واقعاً فکر نمیکردم بدید بسازنش.»
من خنجرهایی هم سفارش داده بودم، به تعداد تمام کسانی که آن روز جمع شده بودند؛ بنابراین به او هم یک خنجر دادم.
گو وول با دریافت هم بادبزن و هم خنجر، چهرهای عذرخواهانه به خود گرفت.
«دارم دوتا هدیه میگیرم.»
«اگه به خاطر تو نبود، اصلاً این خنجرها وجود نداشتن. میتونی به چشم هدیهای از طرف خودت به بقیه بهش نگاه کنی.»
«این درست نیست. این شما بودید ارباب جوان، که اون زنجیرها رو از رهبر فرقه باد آسمان گرفتید. ممنونم. هرگز این هدیه بزرگ رو فراموش نمیکنم.»
در واقع هدیه بزرگی بود.
خنجری که از آهن سرد دههزارساله ساخته شده باشد، به شکل بینظیری تیز بود و هرگز نمیشکست، که آن را عملاً بیقیمت میکرد.
اگر کسی میتوانست آن را به ارزش واقعیاش بفروشد، پولش میتوانست چندین نسل را در تجملات تامین کند.
اما هدایای من برای او به اینجا ختم نمیشد.
«نخ کرم ابریشم اعلای آسمانی» را از دسته «شمشیر اهریمن سیاه» باز کردم.
به اندازهای که برای بستن به بادبزن کافی باشد بریدم و به دست گو وول دادم.
«این نخ کرم ابریشم اعلای آسمانیه. این رو به اون بادبزن وصل کن، اون وقت تبدیل به یه سلاح فوقالعاده میشه.»
چشمان گو وول از شدت احساسات لرزید.
این سه هدیه واقعاً چیزهایی بودند که شاید یک نفر در تمام عمرش هم دریافت نمیکرد.
«این مهربونی رو جبران میکنم، حتی اگه به قیمت جونم تموم بشه.»
«نیازی به این کار نیست. من این رو بهت میدم چون معتقدم الان لایقشی، نه به عنوان وثیقهای برای زندگی یا وفاداری آیندهت.»
این حرف را به گو وول زدم، اما منظورم بقیه هم بودند.
خنجرهای باقیمانده را بین همه توزیع کردم.
«ممنونم که کنارم موندید.»
«ممنونم.»
«به خوبی ازش استفاده میکنم.»
«سپاسگزارم.»
همه با شادی خنجرهایشان را پذیرفتند.
سو دهریونگ با نگرانی به خنجرش نگاه کرد و گفت:
«میترسم گمش کنم.»
«پس توی هنرهای رزمیت سختتر تمرین کن. هرچی قویتر بشی، احتمال گم کردنش کمتر میشه. هر وقت تمرین برات سخت شد، به اون خنجر نگاه کن.»
«چشم.»
با حرف من، سو دهریونگ به شدت سر تکان داد.
این خنجر برای هر یک از آنها معانی مختلفی خواهد داشت.
در همین حال، اهریمن تیغه آسمان خونین بیدلیل با گو وول سر دعوا باز کرد.
«اون دانشمندِ رنجور و ضعیف یکی داره، پس تو نگران چی هستی؟»
در همان لحظه، کسی وارد شد و گفت:
«حالا که حرف از ضعف شد، مگه شاگرد خودت ضعیفتر نیست؟»
کسی که وارد شد، کسی نبود جز رهبر فرقه باد آسمان.
با تعجب از او پرسیدم:
«به این زودی برگشتی؟»
زودتر از چیزی که انتظار داشتم برگشته بود. فکر میکردم حداقل شش ماه طول بکشه تا برگرده.
«من همیشه آدم بیصبری بودم.»
نگاهی به گو وول انداخت. گو وول با دیدن حامی سرسختش، لبخندی زد.
«انگار قرار نیست هیچجا گرسنه بمونم. مگه درست همون روزی برنگشتم که قراره یه خنجر بگیرم؟ خنجر من رو بده.»
رهبر فرقه باد آسمان خنجر را بررسی کرد.
«واقعاً خوب ساخته شده. این رو میشه یه اثر الهی دونست. ممنون که به فکرم بودی.»
«اصلاً حرفش رو هم نزن. این کار فقط به خاطر این ممکن شد که تو از همون اول با سخاوتمندی قبول کردی زنجیرها رو باز کنی.»
با کلماتی گرم از بازگشتش استقبال کردم. همانطور که گفت، او در روزی سرنوشتساز برگشته بود. اما آن سرنوشت، درباره دریافت یک خنجر نبود.
کسی در را باز کرد و وارد شد.
مهمان قدبلند بود و چهرهای داشت که هر کسی او را خوشتیپ صدا میکرد. ردای سفیدی که با طرحهای درخشان و در عین حال ظریف گلدوزی شده بود، برازندهاش بود.
او برادر بزرگترم، ارباب جوان اول، گئوم مویانگ بود.
نگاه همه روی او متمرکز شد. سه نفر پشت سر گئوم مویانگ وارد شدند.
اولین نفر بودای اهریمنی بود و پشت سرش، یک پیرمرد و یک جوان با هم وارد شدند.
گئوم مویانگ با دیدن من در میان جمعیت، آغوشش را باز کرد و با گامهای بلند به سمتم آمد.
«برادر عزیزم، روبهراه بودی؟»
درسته. این برادرم بود.
بسیار با اعتمادبهنفس؛ کسی که بهخوبی میدونست از بقیه برتره. تمایلش به اینکه خودش رو بیش از حد باهوش بدونه گاهی باعث ایجاد مشکل میشد، اما این توانایی رو هم داشت که غرورش رو برای متحدانش مثل اعتمادبهنفس جلوه بده.
«خوب بودم. خیلی وقت بود ندیده بودمت، برادر.»
برادرم را محکم در آغوش گرفتم.
این یک تظاهر نبود؛ من او را صادقانه در آغوش گرفتم. میتوانستم حس کنم که برادرم از واکنشم کمی منقبض شده و جا خورده است.
او هیچوقت نمیفهمید. اینکه الان به چی فکر میکنم.
«برادر، نذار از روی پشیمونی جنازهت رو توی بغلم بگیرم. نذار راه پدرمون رو برم.»
میدونم. گو وول گفت که نتیجه به برادرم بستگی داره، اما من میدونم که اینطور نیست. این بار، همهچیز به تلاشهای من بستگی داره.
«پس تلاشم رو میکنم. نه برای تو برادر، بلکه برای خودم.»
شاید رفتار من با زمانی که فرقه را ترک کرده بودم خیلی فرق داشت، چون برقی از کنجکاوی در چشمان گئوم مویانگ درخشید.
«شنیدم وقتی من نبودم، اسم و رسمی برای خودت به هم زدی.»
«توی درهای که ببر نباشه، روباه پادشاهی میکنه.»
«اگه برادر بزرگتر ببر باشه، چطور برادر کوچکتر میتونه روباه باشه؟ لازم نیست فروتنی کنی، حداقل نه جلوی من.»
در ظاهر، او واقعاً شبیه برادر بزرگتر مهربانی بود که به برادر کوچکترش اهمیت میداد. اما در زندگی قبلیام، برادرم مدام من را آزار میداد.
آن زمان، حتی نمیفهمیدم که اینها آزار و اذیت است. از همان دوران کودکی، برادرم تمام تلاشش را میکرد تا تصاویر منفی از دنیای رزمی و قدرت در ذهنم بکارد.
داستانهای رزمیکارانی که تا پای مرگ میجنگیدند، قصههای دیوانه شدن بر اثر شیاطین درونی، روایتهای خیانت شهریاران اهریمنی به اهریمن آسمانی. بیشتر داستانهایی که برایم تعریف میکرد، بیرحمانه و منفی بودند.
اگر زمانی سعی میکردم گذرگاههای درونیام را باز کنم، او با تعریف کردن داستانهایی از افرادی که بر اثر ترکیدن گذرگاهها مرده بودند، ارادهام را سست میکرد.
من با استقامت ذاتیام بر آن غلبه کردم، اما حقیقت داشت که این حرفها، دانسته یا ندانسته، تأثیر منفی روی من گذاشته بود. کسی را نمیتوان برای استفاده از هر وسیلهای در نبرد جانشینی سرزنش کرد، اما این کاری نبود که با برادر شش یا هفتسالهات انجام بدهی.
در همین لحظه، بودای اهریمنی میان حرف پرید.
«ارباب جوان دوم. حالا که ارباب جوان اول برگشته، باید خیلی به برادرت کمک کنی. توی این دنیای رزمیِ خشن، دیگه کی هست که هوای همدیگه رو داشته باشه؟ آدمها به همون راحتی که غذا میخورن به هم خیانت میکنن، برای همین هیچکس قابل اعتماد نیست.»
بودای اهریمنی در حالی که این حرف را میزد، به اهریمن تیغه آسمان خونین نگاه کرد. حرفهایش از همان ابتدا او را هدف گرفته بود. این یک انتقاد آشکار از اهریمن تیغه آسمان خونین بود که قبلاً از گئوم مویانگ حمایت میکرد و حالا به سمت من آمده بود.
اهریمن تیغه آسمان خونین که نسبت به ارباب جوان اول احساس پشیمانی میکرد، فقط پوزخندی زد.
برخلاف بودای اهریمنیِ تحریککننده، گئوم مویانگ با اهریمن تیغه آسمان خونین مؤدب بود.
«روبهراه بودید، ارشد؟»
«به لطف شما، خوب بودم. الان دارید برمیگردید؟»
«بله. همین الان رسیدم.»
«رهبر فرقه رو دیدید؟»
«پدر قبلاً به اتاقشون رفته بودن، برای همین نتونستم ببینمشون. فکر میکنم فردا صبح باید برای عرض ادب خدمت برسم.»
«رهبر فرقه خوشحال میشن.»
گئوم مویانگ بعد از رد و بدل کردن تعارفات، با بیخیالی گفت:
«شنیدم این اواخر خیلی به برادر کوچکترم کمک کردید، ارشد.»
«پیرمردها به دمدمیمزاج بودن معروفن. امیدوارم درک کنید.»
«اصلاً اینطور نیست. کارهای برادرم کارهای خودمه و کارهای فرقه اصلی محسوب میشه. به عنوان برادر بزرگترش، ازتون ممنونم.»
«ممنون از درک شما.»
گئوم مویانگ سپس رو به فرمانروای شمشیر شکوفه آلو کرد.
«مثل همیشه زیبا هستید.»
«برادرها مثل هم هستن. ارباب جوان اولِ ما هم حسابی زبونباز شده.»
گئوم مویانگ چیزی از آستین ردایش بیرون آورد و به فرمانروای شمشیر شکوفه آلو داد.
«این یه محصول آرایشیه که با سختی زیاد از سرزمینهای بیرونی به دست آوردم. میگن خیلی برتر از چیزیه که زنهای سرزمینهای مرکزی استفاده میکنن، پس لطفاً امتحانش کنید.»
«ممنون، ارباب جوان اول.»
او فقط برای فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هدیه نیاورده بود. حتماً چیزهای زیادی برای خوشحال کردن بقیه شهریاران اهریمنی هم همراه داشت.
حتی در همین تعارفات کوتاه، بهوضوح میدیدم که چرا برادرم در آن زمان از من جلوتر بود. آن موقع، من حتی نمیدانستم که او اینقدر دقیق هوای شهریاران اهریمنی را دارد.
گمانم فقط خودم را میدیدم. گمانم فقط برای جاهطلبیهای خودم زندگی میکردم.
«ارباب جانگ، دیره ولی بابت ارباب شدنتون تبریک میگم.»
«ممنون، ارباب جوان اول.»
تعارفات همانجا تمام شد. او با لی آن یا سو دهریونگ احوالپرسی نکرد.
برادرم یک اقتدارگرای تمامعیار بود. فلسفهاش این بود که اگه آدمهای ردهبالا رو از آنِ خودت کنی، بقیه زیردستهاشون خودبهخود دنبالت میان.
وقتی گئوم مویانگ احوالپرسی با دو شهریار اهریمنی را تمام کرد، بودای اهریمنی قدمی به جلو گذاشت. او به رهبر فرقه باد آسمان نگاه کرد و بلافاصله دعوا راه انداخت.
«مگه به ستونهای فرقه اصلی عسل مالیدن؟ چرا مدام اینجا پرسه میزنی؟»
البته که رهبر فرقه باد آسمان هم کسی نبود که کم بیاورد.
«یه نفر ریده و گندش رو جمع نکرده. یه فضله کوچیک، بامزه و طلایی.»
در لحظه، چهره بودای اهریمنی درهم رفت. آن دو نفر طوری به هم زل زدند که انگار میخواستند همدیگر را بکشند.
این نشان میداد که چقدر زمان میبرد تا آدمها به هم نزدیک شوند، اما فقط یک لحظه کافی است تا از هم دور شوند؛ آن دو نفر که زمانی نزدیکترین دوستان هم بودند، حالا از هم جدا شده بودند.
در حالی که جو متشنجی بین آن دو شکل گرفته بود، گئوم مویانگ با چشم به دو نفری که پشت سرش بودند اشاره کرد. پیرمرد و جوانی که با بودای اهریمنی وارد شده بودند، برای عرض ادب جلو آمدند.
لبخند سردی روی لبهایم نشست.
از لحظه ورودشان، این همان لحظهای بود که بیش از همه منتظرش بودم. در واقع، دههها منتظر این لحظه بودم.