چپتر 87: باران خون از آسمان
چپتر 87: باران خون از آسمان
از بین آن دو نفر، مرد جوانتر ابتدا قدمی به جلو گذاشت و با گره کردن مشت خود، ادای احترام کرد.
«نام من سو ته است، از شانشی. همیشه احترام زیادی برای فرقه الهی قائل بودهم و از روی تقدیر، با فرمانروای اهریمنی آشنا شدم که منجر به این ملاقات شد. این شخص هم استاد بنده هستن.»
سپس پیرمرد به او درود فرستاد.
«من جونگ ماک هستم، از شانشی. ملاقات با قهرمانهای فرقه الهی مایه افتخاره.»
هیچ استاد و شاگردی به نام سو ته و جونگ ماک در شانشی زندگی نمیکردند.
آنها هرگز آنجا زندگی نکرده بودند و نخواهند کرد.
هویت واقعی آنها، کسانی بودند که به شیاطین دوقلوی یوننان شهرت داشتند.
آنها استادان تغییر چهره بودند و تغییر دادن سن و سال برایشان کار سادهای بود.
گاهی لاغر ظاهر میشدند، گاهی چاق؛ گاهی در لباس بازرگان یا راهب، و حتی گاهی در قامت زنان.
در واقعیت، آن «مرد جوانی» که اول صحبت کرده بود، شیطان اولِ این جفت بود و سنش از شیطان دوم که خود را به شکل پیرمرد درآورده بود، بیشتر بود.
آنها برای فریب دیگران خود را به شکل انواع و اقسام آدمها درمیآوردند و در این مسیر مرتکب جنایات بیشماری میشدند.
ثروت بازرگانان را غارت میکردند و صرفاً به این دلیل ساده که از چهره کسی خوششان نمیآمد، او را مسخره کرده و سپس به قتل میرساندند.
شهوت آنها نیز بسیار زیاد بود؛ اگر زن زیبایی را میدیدند، حتماً به او تعرض میکردند و مردان شروری بودند که هر کسی را که سعی میکرد جلویشان را بگیرد یا با آنها منطقی حرف بزند، میکشتند.
اتحاد رزمی آنها را دشمن شماره یک دنیای رزمی اعلام کرده بود، اما هرگز دستگیر نشدند.
نه تنها هنرهای رزمیشان عمیق و سطح بالا بود، بلکه در تغییر چهره هم استاد بودند و همین موضوع دستگیریشان را دشوار میکرد.
آنها تا سنین پیری زندگی کردند.
در دورهای، یک ضربالمثل رایج شده بود.
«آسمان بیتفاوت نیست. فقط از قبل مرده است.»
این حرف دقیقاً به خاطر وجود این مردان به وجود آمده بود.
و از همه تعیینکنندهتر، این حرامزادهها زندگی من را هم نابود کردند.
شیطان اول که خود را به شکل جوانی درآورده بود، جلو آمد و گفت: «باعث افتخار خانوادهم میشه اگه ارباب جوان دومِ گرانقدر، که مدتهاست تحسینشون میکنم، به من درس بدن.»
چیزی که قرار است اتفاق بیفتد، اتفاق میافتد.
در زندگی قبلیام، قبل از بازگشت، همین اتفاق در همین حدود زمانی رخ داد.
منِ آن زمان یک احمق واقعی بودم.
در میان احمقها، یک احمق درجهیک، یک احمقِ مغزپوک.
اصلاً چرا آن مبارزه تمرینی را قبول کردم؟
البته آن موقع، دوئل در شرایط متفاوتی برگزار شد، نه اینجا.
در آن زمان، آنها همراه با بودای اهریمنی آمده بودند.
بودای اهریمنی شیاطین دوقلوی یوننان را در ضیافتی که رزمیکاران اهریمنیِ شاخه اصلی در آن حضور داشتند معرفی کرد و هیزم به آتش ریخت تا نتوانم درخواستشان را رد کنم.
او با مهارت تمام روی روان من کار کرد.
به جای اینکه پیشنهاد بدهد من به آنها درس بدهم، شیطان اول را سرزنش کرد.
«چطور جرئت میکنی از چنین شخص والامقامی درخواست مبارزه کنی؟ اینجا جای تو نیست. اگه ارباب جوان دوم از روی اشتباهی آسیب ببینن، نمیتونی جونت رو حفظ کنی.»
او آن زمان هم دقیقاً همین حرفهای الان را زد.
همانطور که برای اینکه کسی را وادار کنی میز مشروب را برگرداند، گفتنِ «فکر میکنی اون بزدل جرئت میکنه چپش کنه؟» خیلی مؤثرتر از «مثل یه مرد میز رو برگردون!» است، منِ بیستساله هم که با حرف و نظر دیگران زنده بودم و میمردم، فریب آن تحریک ارزان را خوردم.
علاوه بر این، در آن زمان، من در تورنمنت اهریمن الهی به دلیل سم تحلیلبرنده انرژی شکست خورده بودم و ناامیدانه به دنبال راهی برای بازگرداندن اعتبارم میگشتم.
من با بدن خودم ثابت کردم که هر چه عزتنفس آدم پایینتر باشد، راحتتر در دام تحریکات حریف میافتد.
نتیجه فاجعهبار بود.
من احمقانه فکر میکردم امکان ندارد از کسی که همسن خودم است شکست بخورم، اما ما همسن نبودیم.
بازویم شکست، دندههایم ترک خورد و صورتم چنان کبود شد که تا مدتی نتوانستم بیرون بروم.
مشکل جراحات جسمی نبود.
غرورم به خاطر شکست خوردن از یک همرده خرد شده بود و خودبیزاری ناشی از اینکه به این راحتی فریب تحریک حریف را خورده بودم، عذابم میداد.
نه تنها پدرم، بلکه رزمیکاران اهریمنی شاخه اصلی هم از من ناامید شدند.
با شکست سختی که از یک رزمیکار خارج از فرقه خورده بودم، قدرت و اعتبارم به کف زمین رسید.
شیاطین دوقلوی یوننان همان روز فرار کردند و در آن زمان، ما حتی نتوانستیم هویت واقعیشان را کشف کنیم.
و حالا، همان حرامزادهها دوباره جلوی چشمانم ظاهر شده بودند.
پس میتوانید تصور کنید وقتی آنها به دنبال بودای اهریمنی وارد اتاقم شدند، چقدر هیجانزده بودم.
«البته که این بدن باارزش من نباید آسیب ببینه. استادهای نوظهورِ این روزها خیلی ترسناکن.»
میتوانستم همینطوری از زیرش در بروم.
هر چه کسی به مهارتهای خودش اعتماد بیشتری داشته باشد، با آرامش بیشتری میتواند چنین موقعیتهایی را مدیریت کند.
البته، برنامه امروز من این نبود.
«با این حال، رد کردن چنین درخواست صمیمانهای بیادبی میشه، مگه نه؟»
کنجکاو بودم.
آیا برادرم میدانست که اینها چه جور آدمهایی هستند که با بودای اهریمنی معاشرت میکنند؟ برادر، اگه بدونی یه مشکله، اگه ندونی هم یه مشکل دیگه.
«ممنونم که مبارزه رو قبول کردید. شما واقعاً همون ارباب جوان دومِ پرآوازه هستید.»
«اما تو از چند لحظه پیش داری روی صورت من گرد طلا میپاشی. اصلاً چیزی درباره شهرت من شنیدی؟ اگه از کارهایی که اخیراً انجام دادم چیزی میدونی، فقط یه موردش رو بهم بگو.»
شیطان اول که شاید انتظار نداشت اینقدر مستقیم از او بپرسم، دستپاچه شد.
«حافظهم زیاد خوب نیست، واسه همین درست یادم نمیاد. من تحصیلکرده هم نیستم و آداب معاشرت بلد نیستم. امیدوارم ارباب جوان دوم درک کنن.»
«همین فکر رو میکردم. اینکه بلافاصله بعد از ملاقات، من رو به دوئل دعوت میکنی نشون میده از همون اول هم آداب معاشرت نداشتی؛ و اینکه فکر میکنم چرا این احمق بدون اینکه شخصیت یا مهارتهای من رو بشناسه داره این کار رو میکنه، به نظر میرسه مغزت قطعاً درست کار نمیکنه. با این حال، جای بسی خوشحالیه که خودت رو خوب میشناسی.»
با تمسخر من، چهره هر دو شیطان همزمان درهم رفت.
میتوانستم حس کنم که برای سرکوب کینه غیرقابلکتمانشان تلاش میکنند.
«از اونجایی که مغزم خوب کار نمیکنه، بیاید با بدنهامون یه دور لذت ببریم، ارباب جوان دوم.»
«بریم.»
پس به بیرون رفتیم و در حیاط مقابل هم قرار گرفتیم.
بقیه کسانی که با ما بودند هم همگی دنبالمان آمدند.
«از مشت و کف دست استفاده میکنی؟»
«بله.»
«من از شمشیر استفاده میکنم، پس مراقب باش که دستهات با تیغه من قطع نشه.»
«شما هم باید مراقب باشید، ارباب جوان دوم. ممکنه از این به بعد مجبور بشید اون شمشیر رو با دست چپتون بگیرید.»
درست همانطور که او برای ایجاد تنش به من خیره شده بود، اهریمن تیغه آسمان خونین قدمی به جلو گذاشت.
«من دیگه میرم. هر چی سنم بالاتر میره، میبینم که شبها به خواب بیشتری نیاز دارم.»
او کاملاً نسبت به نتیجه مبارزه بیعلاقه به نظر میرسید و انگار نمیخواست مدت زیادی در جایی بماند که من و ارباب جوان اول با هم بودیم.
سپس، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هم از او پیروی کرد.
«من هم مرخص میشم. اگه به اندازه کافی نخوابم، پوستم خراب میشه.»
وقتی آن دو خداحافظی کردند، گئوم مویانگ مؤدبانه در برابرشان تعظیم کرد.
«پس بفرمایید برای استراحت. من بعداً جداگانه به حضورتون میرسم.»
سؤالی را که برادرم میخواست بپرسد، بودای اهریمنی به جایش پرسید.
«به نظر میرسه نگران ارباب جوان دوم نیستید.»
اهریمن تیغه آسمان خونین حتی نگاهی هم به من نینداخت و در حالی که دور میشد، تکجملهای پرتاب کرد.
«نگرانی؟ چه شوخی مسخرهای.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هم پشت سر او رفت.
حداقل در آن لحظه، آنها همعقیده بودند.
آنها به اندازه کافی باهوش بودند که از هرگونه شایعهسازی درباره حضورشان در چنین مبارزهای دوری کنند، و مهمتر از آن، ذرهای نگرانی برای من نداشتند.
در کمال تعجب، جانگ هو هم به دنبال آنها رفت.
«پس من هم کارهایی دارم که باید بهشون برسم، واسه همین مرخص میشم.»
همین که آن خرسِ تیزهوش خواست برود، روباه نهدم هم به دنبالش راه افتاد.
«پس من هم دیگه میرم.»
به لی آن گفتم: «لی آن، تو هم داری میری؟»
«بله. باید برم تمرین کنم.»
«بقیه رو میتونم درک کنم، اما تو حداقل باید میموندی و تظاهر به نگرانی میکردی. عوض شدی!»
«البته که عوض شدم. به لطف کسی که مدام ورد زبونش بود که باید عوض بشم و تغییر کنم.»
همانطور که دور میشد، نگاهی به سو دهریونگ انداخت.
«تو نمیری؟»
«میخوام بمونم و تماشا کنم. فکر کنم برای تمرین هنرهای رزمیم مفید باشه.»
در همین حال، اهریمن تیغه آسمان خونین که خیلی جلوتر قدم میزد، سر او فریاد کشید:
«اینجا چیزی نیست که به دردت بخوره. برو بگیر بخواب.»
وقتی استادش اینطور میگفت، دیگر نمیتوانست بماند.
سو دهریونگ لبخندی به من زد.
«اینطوری میگه. شنواییش بهطرز عجیبی تیزه.»
وقتی حتی سو دهریونگ هم رفت، رهبر فرقه باد آسمان هم حرکت کرد.
«اگه وقتی همه رفتن فقط من اینجا بمونم، شبیه آدمای بیکار به نظر میام، نه؟»
و اینطور شد که همهشان بعد از گفتن یک یا دو کلمه، آنجا را ترک کردند.
«همهتون خیلی بیرحمین!»
هیچکس به فریاد توخالی من نگاهی نینداخت.
میتوانستم حس کنم.
اگرچه دلایلشان برای رفتن متفاوت بود، اما این کارشان سرشار از احترام به من بود.
آنها داشتند به برادرم نشان میدادند.
اینکه ما چقدر به ارباب جوان دوم اعتماد داریم.
آنها با رفتنشان، وفاداری خود را به من به شکلی که میتوان آن را ظریف و پخته دانست، نشان دادند.
حالا فقط گو وول که با من زندگی میکرد، باقی مانده بود.
«تو تنها تابع وفادار واقعی منی.»
«داشتم میگفتم که منم برم تو و بخوابم. از تماشای دعوا لذت نمیبرم.»
«نمیتونی. حداقل یه نفر باید تماشا کنه.»
«پس لطفاً زود تمومش کنین.»
«تمومش میکنم.»
همه با چهرههایی متعجب و ناباورانه این صحنه را تماشا میکردند.
شیاطین دوقلوی یوننان که حس میکردند کاملاً نادیده گرفته شدهاند، آشکارا نارضایتی خود را نشان دادند و حتی گئوم مویانگ که بهندرت احساساتش را بروز میداد، نمیتوانست تعجب خود را از این وضعیت کاملاً پنهان کند.
شیطان اول قدمی به جلو گذاشت و گفت:
«تماشاچیها رفتن و هیجان فروکش کرده، اما قدرت مشتهای من نه، پس بیا شروع کنیم.»
او عجله داشت، شاید نگران بود که مبارزه لغو شود.
نگران نباش، ای مرد پلید.
«بیا شروع کنیم. این مبارزهایه که خیلی وقت بود منتظرش بودم.»
خیلی طولانیتر از آن چیزی که بتوانی تصورش را بکنی.
من این دوئل را نه فقط برای انتقام شخصی خودم، بلکه مهمتر از آن، برای مجازات آنها به خاطر کارهای شرورانهشان پذیرفتم.
چون این مردان هم جزو همان شر مطلقی بودند که از آن صحبت کرده بودم.
کسانی هستند که به آنها شر مطلق میگویند چون بیش از حد قوی هستند، اما مواردی مثل اینها هم وجود دارند که شر مطلق هستند چون حیلهگر و بدذاتاند.
آنها استاد تغییر چهره هستند، بنابراین اگر جایی پنهان شوند، هیچ راهی برای گرفتنششان نیست.
آنها با زندگی دیگران مثل مگس رفتار میکنند، اما زندگی خودشان آنقدر برایشان عزیز است که برای حفظ آن دست به هر کاری میزنند.
به همین دلیل تا زمان مرگشان از پیری، به خوبی زندگی میکنند.
اینجور آدمها هم شر مطلق هستند.
شاید حتی آسمان هم از این ضربالمثل معروف که میگوید «عدالت مرده است» خوشش نمیآمد.
فرستادن آنها به مقابل من، انگار همین را میگفت.
«حالا، فقط چون ارباب جوان دوم هستی باهات مدارا نمیکنم، پس مراقب باش!»
شیطان اول از همان اولین حرکت بیرحم بود.
هر اتفاقی که میافتاد، مأموریت آنها این بود که مرا کتک بزنند و ناپدید شوند.
یعنی بودای اهریمنی چقدر به آنها پول داده بود؟ برای اینکه تا فرقه اصلی بیایند و با من روبرو شوند، حتماً مبلغ قابلتوجهی دریافت کرده بودند.
با جاخالی دادن از مشتی که به سمتم میآمد، مچ دستش را به آرامی گرفتم.
او شوکه شد، هرگز تصور نمیکرد مچ دستش در همان اولین حرکت گرفته شود.
سعی کرد دستش را رها کند، اما دستش که محکم گرفته شده بود تکان نمیخورد و درست در همان لحظه!
ممکن است؟ در حالی که چشمانش در آن لحظه گشاد شده بود، شمشیر من به سرعت برق کشیده شد.
چاک!
در یک حرکت، مچ دست آن شیطان قطع شد.
«آه!»
فریادی از گلویش خارج شد و او غریزی سعی کرد جلوی خونریزی مچ دستش را بگیرد.
هوووش! چاک!
بدون لحظهای تردید، مچ دست دیگرش را هم قطع کردم.
«آااارغ!»
او فریادی از سر درد کشید، دستهای قطعشدهاش را تکان میداد و خون مثل فواره به بیرون میپاشید.
باران خون به هر سو میبارید.
من از آن دوری نکردم و برادرم هم همینطور.
در میان بارش خون، فقط به یکدیگر خیره شدیم.
در آن لحظه، شیطان دوم حملهای غافلگیرانه را از پشت به من آغاز کرد.
قصد او حتماً این بود که مرا مهار کند و بعد به مداوای شیطان اول بپردازد.
میخواستم برگردم و دفاع کنم، اما با دیدن اینکه برادرم شمشیرش را میکشد، سر جایم ماندم.
هوووووش!
موج خشنی از چی شمشیر که فوراً آزاد شده بود، از کنار صورتم گذشت، اما من در حالی که به برادرم نگاه میکردم، حتی پلک هم نزدم.
چی شمشیری که از کنار من رد شده بود، بدن شیطان دوم را که از پشت حمله میکرد، تمیز به دو نیم کرد.
در یک چشم به هم زدن، آنجا به دریایی از خون تبدیل شد.
از بودای اهریمنی پرسیدم:
«دقیقاً امیدوار بودی چه اتفاقی بیفته؟»
این سوالی بود که معانی زیادی در خود داشت.
حتی اگر برادرم دور بود، تو همهچیز را درباره من شنیده و دیده بودی.
فکر میکردی شیاطین دوقلوی یوننان میتوانند مرا شکست دهند و تحقیر کنند؟ فکر میکردی مثل گذشته از آنها کتک میخورم و در گوشهای پنهان میشوم؟
نقاب را از صورت شیطان اول که بیهوش شده و روی زمین افتاده بود، کندم.
خررررت.
زیر آن، چهره مردی میانسال نمایان شد.
«تو کی هستی؟»
عمداً سعی کردم هویت او را فاش کنم تا واکنش برادرم را ببینم.
شیطان اول فقط با چشمانی کینهتوز به من خیره شد و چیزی نگفت.
«قوزک پاهات رو هم قطع میکنم.»
وقتی شمشیرم را بلند کردم تا قوزک پاهایش را قطع کنم، آن شیطان فریاد زد:
«... ما شیاطین دوقلوی یوننان هستیم.»
تپ!
در آن لحظه، سر شیطان اول منفجر شد.
نوری طلایی در اطراف خونِ جاری درخشید و بعد ناپدید شد.
کسی که او را کشت، بودای اهریمنی بود.
چشمان بودای اهریمنی با نوری طلایی میدرخشید و انرژی عظیمی به محیط اطراف فشار میآورد.
این آن بودای اهریمنی نبود که با رهبر فرقه باد آسمان کلکل میکرد.
او در حالی که با خونسردی صحبت میکرد، هالهای ترسناکتر از هر کس دیگری از خود ساطع میکرد.
«میپرسی امیدوار بودم چه اتفاقی بیفته؟ میخواستم واقعیتِ موقعیت رو به برادرت نشون بدم. اینکه کسی که میتونه شیاطین دوقلوی یوننان رو با یه حرکت از پا دربیاره، رقیب اونه. میخواستم بهش نشون بدم که تو داری از شمشیر اهریمن سیاه استفاده میکنی، همون شمشیری که رهبر فرقه به اون نداد، تا اون شیاطین رو از پا دربیاری. این واقعیتیه که الان باهاش روبرو هستی.»
او با من حرف نمیزد.
او داشت با برادرم حرف میزد.
این مرد، بودای اهریمنی! او قطعاً آدم پلیدی است، اما احساساتش نسبت به برادرم واقعی است.
نگاهم به سمت گئوم مویانگ چرخید.
مثل من، صورت او هم با خونی که به رویش پاشیده شده بود، خطخطی شده بود.
گئوم مویانگ با لحنی آرام از من پرسید:
«جاییت آسیب دیده؟»
«به لطف تو، نه.»
«خوشحالم که میبینم هنرهای رزمیت اینقدر پیشرفت کرده. این برای فرقه اصلی هم اتفاق خوبیه.»
«هنرهای رزمی من پیشرفت کرده، اما بازیگری تو بهتر شده، برادر.»
«منظورت چیه؟»
«تو آدمی نیستی که هر کسی رو همراه خودت بیاری، مگه نه؟»
«اگه میپرسی که میدونستم اونا شیاطین دوقلوی یوننان هستن یا نه، نمیدونستم. فردا صبح وقتی رفتیم پیش پدر، با هم حرف میزنیم.»
و با این حرف، برادرم و بودای اهریمنی هم آنجا را ترک کردند.
باید برادرم را به خاطر حفظ خونسردیاش حتی در این شرایط تحسین میکردم.
میتوانستم بفهمم چرا اهریمن تیغه آسمان خونین در گذشته از او حمایت کرده بود.
قابل درک بود.
به سمت اجساد شیاطین دوقلوی یوننان که روی زمین پهن شده بودند، قدم برداشتم.
من آنها را به این راحتی کشته بودم چون نمیخواستم هیچ معنایی به مرگشان بدهم.
اجازه دادن به چنین آدمهایی برای گفتن حتی یک کلمه آخر، هدر دادن وقت است.
برنج سردی که در زندان تندر به زندانیها میدهند هم برای اینها زیادی است.
کشتن آنها مثل حشرات و فراموش کردن وجودشان، بالاترین مجازات است.
بدن آن دو جسد را جستجو کردم و حوالههای بانکی پیدا کردم.
هر کدام حوالهای به ارزش صد هزار نیانگ همراه داشتند.
«بذار همه بدونن. با دویست هزار نیانگ، میتونی ارباب جوان دوم فرقه الهی اهریمن آسمانی رو کتک بزنی.»
گو وول به شوخی من لبخند کمرنگی زد.
حوالهها را به او دادم.
«از این برای تکمیل کاری که داری انجام میدی استفاده کن. یا فکر میکنی چون از طرف این آدما اومده، پول کثیفیه؟»
«پول برچسب نام نداره. ارزشش با نحوه استفادهش در هر زمان تعیین میشه.»
گو وول هرگز مرا از انتخابهایم پشیمان نمیکند.
به همین دلیل بود که اینقدر تلاش کردم تا چنین استراتژیستی را به سمت خودم بیاورم.
«من اجساد رو جمع میکنم. شما لطفاً برین داخل و اول خون رو از تنتون بشورین.»
به آسمان نگاه کردم و انگار که با خودم حرف میزنم، گفتم:
«حالا که برادرم برگشته، بلافاصله باران خون از آسمان میباره.»