چپتر 9: تصور من از طریقت اهریمنی
چپتر 9: تصور من از طریقت اهریمنی
روز بعد، لی آن با چهرهای آشفته سراغم آمد.
«دیروز چطوری برگشتم؟»
«منو کول کردی آوردی. یادم نمیاد چطوری برگشتم.»
با این حرف، گونههای لی آن سرخ شد.
«باهام شوخی نکنین. اونقدرها هم مست نبودم. سنگین بودم؟ متأسفم ارباب جوان.»
«اگه بگم سبک بودی، دروغ گفتم. ولی اونقدر هم سنگین نبودی که بخوای عذرخواهی کنی. این بازوها رو ببین!»
«خدای من، بازوهای لاغرتون از قبل هم لاغرتر شده.»
«درست به این عضلههای برجسته نگاه کن!»
بعد از اینکه کمی با هم شوخی کردیم، لی آن سرش را خم کرد.
«ممنونم ارباب جوان.»
«بیا یه وقت دیگه دوباره با هم بنوشیم.»
«چشم، ارباب جوان.»
همین که خواست برود، دوباره پرسید:
«اگه یه وقت حرف اشتباهی زدم، لطفاً با قلب بزرگتون منو ببخشین. راستش اصلاً یادم نمیاد چی گفتم.»
«هیچ اشتباهی نکردی، پس نگران نباش. آه، ولی اگه دفعهی بعد اشتباهی کردی، از حق عفوت استفاده کن.»
«حق عفو؟ اون دیگه چیه؟»
«حقی که باعث میشه حتی اگه اشتباهی کنی یا کار غلطی در حق من انجام بدی، بخشیده بشی.»
«مگه این حق رو بهم دادین؟ فکر نمیکنم دریافتش کرده باشم.»
دستم را به سمتش دراز کردم.
«یه دست دادن.»
لی آن با دست بزرگش، دست مرا گرفت.
«بفرما، همین الان صادرش کردم.»
«اگه قراره یکی بهم بدی، نمیشه دستودلبازی کنی و ده تا بدی؟ من قراره تا آخر عمرم دنبالتون بیام، یکی کم نیست؟»
«نه! فقط یکی. پس عاقلانه ازش استفاده کن!»
«چشم! ارباب جوان!»
چشمهایش که از ته دل میخندیدند، در میان گوشت گونههایش ناپدید شدند.
«اگه تو این زندگی کسی نیاز به بخشیده شدن داشته باشه، اون منم، نه تو. تویی که باید حدود پنجاه تا حکم عفو برام صادر کنی...»
آن شب، تنها نشسته بودم و گسیل انرژی را تمرین میکردم.
در حالی که داشتم همزمان سه نقطه را بررسی میکردم، انرژیای که به سمت چپم فرستاده بودم، حضور شخصی را حس کرد.
این روزها، از کشف اینکه هر کس از طریق انرژیاش چه جور آدمی است، لذت میبردم.
وقتی انرژیام را میفرستادم و کسی را پیدا میکردم، با اسکن کردن او از سر تا پا شروع میکردم.
اینکه چقدر قد داشت، از چه سلاحی استفاده میکرد و سطح مهارتش در هنرهای رزمی چقدر بود.
این بار هم فرقی نداشت و درست وقتی که میخواستم آن شخص را بررسی کنم...
آن فرد با ظرافت به کناری رفت.
با این فکر که حتماً اتفاقی بوده، دوباره انرژیام را به سمتش فرستادم.
اما آن شخص دوباره به سمت مخالف حرکت کرد و از انرژی من گریخت.
«یعنی واقعاً متوجهش میشه و ازش دوری میکنه؟»
این رشتهی باریک و پنهان انرژی چیزی بود که حریف هرگز نباید میتوانست متوجهش شود.
اما آن شخص طوری شروع به جاخالی دادن کرد که انگار میتوانست انرژی مرا حس کند.
چه کسی میتوانست باشد؟
دربارهی آن فرد کنجکاو بودم.
همانطور که از اتاق خارج میشدم، به گسیل انرژی ادامه دادم.
حتی در حین حرکت هم گسیل انرژی را تمرین میکردم.
البته این کار نسبت به زمانی که ثابت ایستاده بودم، چندین برابر انرژی ذهنی بیشتری میطلبید، اما در یک مبارزهی واقعی، بیشتر اوقات مجبور بودم در حال حرکت انرژی گسیل کنم.
حس کردم که آن شخص در حال عقبنشینی است.
درست وقتی که میخواستم او را بگیرم، از دستم لیز میخورد و من هم تعقیبش میکردم.
جایی که به آن رسیدم، عمارتی در قصر داخلی بود.
لحظهای که فهمیدم چه کسی آنجا ایستاده، ناخودآگاه آهی از سر آسودگی کشیدم.
«پدر!»
کسی که انرژی مرا تا اینجا کشانده بود، پدرم بود.
«پس بگو. تمام تنم منقبض شده بود، فکر میکردم یه نفر دیگه متوجه انرژی من شده.»
«مگه انرژیت چیه که اینقدر بهش مینازی؟ حتی اون سگی که زیر اون دیوار خوابیده هم متوجهش میشه.»
«مگه سگها ذاتاً موجودات تیزبینی نیستن؟ ولی چی باعث شده به اقامتگاه من بیاین؟»
«فقط داشتم از اینجا رد میشدم.»
هرچند این را گفت، اما واضح بود که به دنبال من آمده است.
«اینکه اینطوری حتی اتفاقی همدیگه رو میبینیم، واقعاً نشون میده که رابطهی سرنوشتسازی با هم داریم.»
«دیگه این اراجیف رو تموم کن.»
«چشم!»
دهانم را بستم و در سکوت، نگاهم را به آسمان شب که پدرم به آن خیره شده بود، دوختم.
لحظهای بعد پرسیدم:
«کی قراره جانشین رو انتخاب کنین؟»
«صد سال دیگه. همهتون هنوز خیلی کار دارین.»
«بیاین بکنیمش صد روز. فکر میکنم دیگه وقتش رسیده.»
«اگه اینطور بود، اهریمن تیغه آسمان خونین سراغت نمیومد.»
«از کجا فهمیدین؟»
آن یک ملاقات خصوصی بود، با این حال پدرم خبر داشت.
به عبارت دیگر، یعنی او مرا زیر نظر داشت.
البته، او از قبل هم میدانست که من به سم تحلیلبرندهی انرژی آلوده شده بودم.
«اهریمن تیغه آسمان خونین درست بعد از ملاقات با تو، اومد پیش من.»
«چی گفت؟»
«ازم خواست تنبیهت کنم.»
«چی؟»
از این حرف غیرمنتظره جا خوردم.
یعنی ممکن بود اهریمن تیغه آسمان خونین مستقیم پیش پدرم رفته باشد تا درخواست تنبیه مرا بکند؟
«غیرمنتظره بود. اون آدمی نیست که فقط چون شاگردش مرده، با چنین درخواستی بیاد پیش من.»
«آخه چرا باید همچین کاری کنه؟»
هرچند خودم را به نادانی زدم، اما میتوانستم نیت واقعی اهریمن تیغه آسمان خونین را حدس بزنم.
او داشت رابطهی بین من و پدرم را امتحان میکرد.
تا ببیند آیا پدرم واقعاً مرا تنبیه میکند یا نه، و اگر بله، چه نوع تنبیهی خواهد بود.
او میخواست بفهمد که آیا پدرم مرا به عنوان یک جانشین در نظر دارد یا خیر.
«پس قصد دارم تنبیهت کنم.»
«شما هیچ توجیهی برای تنبیه من ندارین. اون شاگردش مردی بود که سزاوار مرگ بود.»
«توجیه رو میشه ساخت.»
شمشیرم را بیرون کشیدم و خط بلندی روی زمین حک کردم.
سپس، خط دیگری به اندازهی یکدهم آن کشیدم و گفتم:
«اهریمن تیغه آسمان خونین بهم گفت که این سمتِ بلند، نشوندهندهی میزان احترامیه که براش قائلین. نکنه توجیه شما از این طول نشأت گرفته؟»
پدرم به جای پاسخ، سؤالی را که در شکارگاه از او پرسیده بودم، تکرار کرد.
«مگه نپرسیدی بین شهریاران اهریمنی به کی بیشتر اعتماد دارم؟»
«بله.»
پدرم حالا به آن سؤال پاسخ داد.
«به هیچکس اعتماد ندارم.»
میتوانستم بفهمم.
او با این پاسخ، همزمان جواب داده بود که خطی که اهریمن تیغه آسمان خونین ترسیم کرده، دقیق نبوده است.
«شما کدوم طرفین؟ طرفی که به آدمها اعتماد میکنه، یا طرفی که نمیکنه؟»
«بستگی داره که اونها چه جور آدمی باشن.»
«و چطوری میتونین بفهمین چه جور آدمی هستن؟»
«مگه نه اینکه با وقت گذروندن باهاشون، اونها رو میشناسین؟»
«فکر احمقانهایه. قلب یه آدم چیزیه که هرگز نمیتونی بشناسی. مهم نیست یه نفر چقدر در کنارت شفاف به نظر برسه، هرگز نباید فکر کنی که اون رو میشناسی.»
ناگهان به یاد لی آن افتادم.
این دقیقاً همان اصلی بود که بر اساس آن فکر میکردم او را خوب میشناسم، اما مدام جنبههای جدیدی از او را کشف میکردم.
«این رو به خاطر میسپارم.»
«گفتی که لازمه در فرقه اصلی انضباط برقرار کنی؟»
«بله.»
«این اراجیف در مورد مبارزه با فساد رو کنار بذار. افکار واقعیت رو بهم بگو.»
«میتونم واقعاً صادق باشم؟»
«مگه تا حالا دروغ گفتی؟»
«نه اونطور، ولی حس میکنم این پاسخ بهخصوص، ممکنه بیاحترامی به نظر بیاد.»
«بگو.»
«باور دارم که یه جایی... طریقت اهریمنی رو گم کردیم.»
پوست زیر چشمهای پدرم لرزید.
این حرفی نبود که بشه جلوی اون، از بین تمام آدمها، به زبون آورد.
«به نظرت طریقت اهریمنی چیه؟»
«طریقت اهریمنی از نظر من...»
بعد از مکثی کوتاه، افکاری رو که مدتها تو دلم مدفون کرده بودم، فاش کردم.
«معتقدم این باور منحصربهفرد فرقه اصلی برای درهمشکستن شر مطلقه.»
پدرم انگار که انتظار چنین جوابی رو نداشت، با چشمهایی گردشده به سمتم برگشت.
«... باور فرقه اصلی برای درهمشکستن شر مطلق؟»
«فکر نمیکنم طریقت راستین چیزی باشه که در مقابل ما قرار داره.»
«پس چیه؟»
«شر مطلق.»
واضح بود حرفی که میخواستم بزنم، به این راحتیها برای پدرم قابلقبول نیست.
با این حال، با آرامش افکارم رو بهش منتقل کردم.
«تو این دنیا، شری وجود داره که اونقدر بزدلانه، رذیلانه و پلیده که انسانها از پسش برنمیآن. شر مطلقی که حتی یه اهریمن هم با دیدنش زبونش رو از تاسف میمکه و رو برمیگردونه. معتقدم عدالت و درستکاریای که طریقت راستین ازش دم میزنه، شاید بتونه شرهای کوچیک رو سرکوب کنه، اما نمیتونه از پس این شر مطلق بربیاد. چون طریقت راستین اساساً ریشه در بخشش داره. تا وقتی که نسبت به بشریت محبت داشته باشن، چطور میتونن از پس شری بربیان که انسانیت خودش رو رها کرده و تو جنون میتازه؟»
پدرم بهم خیره شده بود.
این اولین بار بود که میدیدم اینطور با دقت به حرفهام گوش میده.
شاید ته دلش داشت به چیزی مثل این فکر میکرد:
—مگه اون شر مطلق خودِ ما نبودیم؟—
نه پدر.
تو دنیای من، امیدوارم فرقه الهی اهریمن آسمانی اون شر مطلق نباشه.
کاری میکنم که نباشه.
به حرفهام ادامه دادم.
«تنها موجودیتی تو دنیای رزمی که میتونه شر پست و رذل رو به شکلی حتی پستتر و رذلتر نابود کنه... معتقدم باید دلیل وجودمون رو اینجا پیدا کنیم. اینکه ما خوب هستیم یا بد، مهم نیست. گاهی با چهرهای نیک و گاهی با چهرهای پلید. وقتی شر بزرگی که طریقت راستین از پسش برنمیآد، مقابل ما زانو بزنه و به لرزه بیفته، فقط اون زمانه که معتقدم طریقت اهریمنی واقعی بنا میشه. فقط اون زمانه که دنیای رزمی واقعاً مقابل قدرت فرقه اصلی سر خم میکنه. اونا وقتی خودشون نتونن مشکلاتشون رو حل کنن، از ما کمک میخوان و میگن که فقط فرقه الهی اهریمن آسمانی میتونه دنیای رزمی رو نجات بده. این تصور منه از طریقت اهریمنی.»
میتونم با اطمینان بگم که پدرم حتی یک بار هم تو زندگیش چنین فکری نکرده بود و چنین چیزی به گوشش نخورده بود.
این فکر چیزی نبود که من داخل فرقه اصلی یاد گرفته یا بهش رسیده باشم.
چیزی بود که خودم در تمام طول زندگیم، موقع سرگردانی تو دشتستان مرکزی، با تمام وجود حسش کرده بودم.
«اگه طریقت اهریمنی رو درست بنا نکنیم، زیاد دووم نمیاریم. برای اینکه زنده بمونیم... باید خودمون رو مجازات کنیم.»
حتی پدرم که تو مخفیکردن احساساتش استاد بود، تو اون لحظه نتونست شوکهشدنش رو پنهان کنه.
این همون پدری بود که برای چککردن دروغ، موجی از باد رو به صورتم میفرستاد.
اما تو این لحظه، هیچ واکنشی نشون نداد؛ با اینکه حرفهایی زده شده بود که اگه میخواست، میتونست ده بار یا حتی بیشتر اون کار رو تکرار کنه.
پدرم غرق در فکری عمیق بود.
من زندگی طولانیتری نسبت به اون داشتم، اما نمیتونستم حدس بزنم الان داره به چی فکر میکنه.
اما یه چیز رو با اطمینان حس میکردم.
با اینکه فقط چند روز از بازگشتم میگذشت، سرنوشت من و پدرم داشت تغییر میکرد.
ما شروع کرده بودیم به چرخیدن به سمت آیندهای متفاوت.
بالاخره پدرم سکوت طولانی رو شکست.
«هنوز گستاخی دیگهای مونده که بخوای به زبون بیاری؟»
«نه، برای امروز دیگه کافیه.»
سرم رو خاروندم و لبخند ناشیانهای زدم.
«فکر کنم فهمیدم چرا اهریمن تیغه آسمان خونین پیشم اومد و ازم خواست مجازاتت کنم.»
«چرا؟»
چشمهای پدرم که پر از اطمینان بود، با شدت درخشید.
«اون یه چیزی تو وجودت دیده. برای همینه که داره سعی میکنه تو رو از طریق من امتحان کنه.»
«احتمالاً پتانسیل من رو برای جانشینشدن دیده.»
«شاید هم این خطر رو دیده که ممکنه فرقه اصلی رو به نابودی بکشونی.»
«هر کدوم که باشه... باید اعتراف کنم اون پیرمردِ استخونی خیلی تیزبینه.»
پدرم بعد از اینکه لحظهای بهم خیره شد، انگار که تصمیمی گرفته باشه، با قدمهای بلند از عمارت بیرون رفت.
«دنبالم بیا.»
پدرم من رو به عمیقترین بخش تالار اهریمن آسمانی برد.
اونجا مکانی بود که دربارهش شنیده بودم و خوب میشناختمش.
لوح کوچیکی بالای یه غار سنگی آویزون بود.
غار آسمان کوچک.
شوکه شدم و رو به پدرم فریاد زدم:
«جدی که نمیخوای بگی باید برم اون تو، نه؟»
اینجا مخصوص جانشینهایی بود که قرار بود اهریمن آسمانی بشن؛ یه جور غار تمرینی.
معمولاً شاگردها یا فرزندان اهریمن آسمانی وقتی مورد آزمایش قرار میگرفتن، واردش میشدن.
هیچکس نباید فقط چون اسمش غار تمرینیه، دستکم بگیردش.
واردشدن دست خودت بود، اما بیروناومدن یه بحث دیگه بود.
شنیده بودم اگه نتونی از دروازهها عبور کنی، هرگز از اونجا بیرون نمیای.
نرخ موفقیت نصف بود.
در واقع، نیمی از نوادگان اهریمن آسمانی که وارد این مکان شده بودن، جونشون رو همینجا از دست داده بودن.
برای همین بود که حتی برادرِ بیشازحد جاهطلبم هم هرگز جرئت نکرده بود حرفی از واردشدن به اینجا بزنه.
با این حال، اینجا مکانی بود که برای تبدیلشدن به اهریمن آسمانی، باید حداقل یه بار ازش عبور میکردی.
تمام کسانی که اهریمن آسمانی شده بودن، از اینجا رد شده بودن.
با این نگاه، اهریمن آسمانی بودن یکی از سختترین شغلهای دنیا بود.
«من هم وقتی همسن تو بودم وارد اینجا شدم.»
«خب، چقدر طول کشید تا بیای بیرون؟»
«دو ماه.»
«ای بابا. میخوای دو ماه از جوونیِ درخشانم رو تو این جای تاریک و نمور بگذرونم؟»
«اشتباه برداشت نکن. چون من بودم دو ماه طول کشید. میانگینِ زمان برای عبور از اینجا سه ساله.»
پدرم به عنوان کسی شناخته میشد که بیشترین استعداد رزمی رو بین تمام اهریمنهای آسمانی گذشته داشته.
داشتن پیکر رزمی آسمانی احتمالاً به این خاطر ممکن شده بود که من خونِ این پدر رو به ارث برده بودم.
«پدر، چرا داری این کار رو با من میکنی؟»
«مگه قبلتر بهت نگفتم؟ که قصد دارم مجازاتت کنم.»
«این مجازات زیادی سنگین نیست؟»
«اون یانگ پویی که کشتی، ابدیت رو زیر زمین میگذرونه.»
«اون هم در حالی که مردمی که شکنجهشون کرده بود، دارن تشویق میکنن و دست میزنن.»
اما پدرم از قبل تصمیمش رو گرفته بود.
پدر.
واقعاً داری من رو به جایی میفرستی که ممکنه بمیرم؟ فقط چون اون اهریمن تیغه آسمان خونینِ پیر گفته مجازاتم کنی؟
ناگهان یاد اون «قلب سمی» افتادم که پدرم موقع شکار ازش حرف زده بود.
«یعنی برات مهم نیست پسرت بمیره؟ یا امیدوار بودی که قویتر بیرون بیام؟»
اینجا مکانی بود که اگه زنده بیرون نمیومدی، یه مجازات بود، اما اگه موفق میشدی، میتونست به یه پاداش تبدیل بشه.
«یا شاید داری سعی میکنی ازم در برابر اهریمن تیغه آسمان خونین محافظت کنی، چون الان دیگه مثل یه درفش تو جیب، شروع کردم به جلبتوجه؟»
چون پدرم هرگز احساسات واقعیش رو فاش نمیکرد، نمیتونستم از نیتش باخبر بشم.
پدرم دستش رو روی یه لوح سنگی که کنار غار نصب شده بود گذاشت و نیروی درونی منحصربهفردش رو بهش تزریق کرد و دروازه سنگی باز شد.
*غررررر.*
با نگاه پدرم که بهم میگفت بدون هیچ اعتراض دیگهای برم تو، دست از مقاومت برداشتم.
«خیلی خب. سریعتر از تو از اینجا میزنم بیرون.»
*غررررر.*
از بین دروازه سنگی که داشت بسته میشد، پدرم با لبخندی بیرحمانه و در عین حال رو اعصاب حرف زد.
«جرئت نکن بمیری.»