چپتر 93: چون شرورها با هم خوب کنار میان
چپتر 93: چون شرورها با هم خوب کنار میان
بودای اهریمنی به اقامتگاهش برنگشت، بلکه دوباره به دیدن گئوم مویانگ رفت.
بعد از ملاقات با گئوم موگوک، وسوسه شده بود که یک بار دیگه گئوم مویانگ رو ببینه.
احساس میکرد برای اینکه بتونه شب راحت بخوابه، باید دوباره اون رو ببینه.
«اومدید؟»
او همیشه مبادی آداب و مؤدب بود.
از اونجایی که تازه همدیگه رو دیده و از هم جدا شده بودن، باید میپرسید: «چرا دوباره اومدید؟» اما گئوم مویانگ بهندرت کنجکاوی شخصی یا احساساتش رو بروز میداد.
تا حدی که آدم فکر میکرد برای تبدیل شدن به اهریمن آسمانی، وسواس عجیبی داره که همیشه اونطور رفتار کنه.
هرگز این فاصله تا این حد به چشم نیومده بود، اما بودای اهریمنی کسی نبود که با چنین چیزهایی متزلزل بشه.
«ارباب جوان دوم اومدن به دیدنم.»
«موگوک؟»
«بله.»
«که اینطور.»
گئوم مویانگ نپرسید که درباره چی حرف زدن.
فقط یک بار سرش رو تکون داد.
«چرا نمیپرسید؟ اینکه چرا اومده بود و درباره چی بحث کردیم.»
«اشکالی نداره. بهتون اعتماد دارم، ارشد.»
بودای اهریمنی احساس کرد که با اومدن به دیدن گئوم مویانگ، کار درستی انجام داده.
«بله، ارباب جوان اول چنین آدمیه.
ظریف و حساس نیست و ترجیحاً رک و صریحه، اما یه مرد واقعیه.
بله، من هم باید بهش اعتماد کنم.
میذارم همهچیز همینطوری بگذره.»
بودای اهریمنی سعی کرد تمام احساسات انباشتهشدهاش رو رها کنه.
این حقیقت رو که با رهبر فرقه باد آسمان ملاقات کرده بود و اینکه مقام نخستین فرمانروای اهریمنی رو به اهریمن تیغه آسمان خونین پیشنهاد داده بود، از ذهنش پاک کرد.
«پس، لطفا استراحت کنید.»
بودای اهریمنی از جاش بلند شد.
خوب میشد اگه همهچیز همینجا تموم میشد.
ای کاش وظیفه دور ریختن تمام این پسماندهای عاطفی رو به خودش واگذار میکرد.
گئوم مویانگ از پشت سرش لب به سخن گشود.
«پیشنهاد مقام نخستین فرمانروای اهریمنی به اهریمن تیغه آسمان خونین برای جذب کردنش بود.»
بودای اهریمنی از حرکت ایستاد و خشکش زد.
«چرا حالا؟ چرا دقیقاً الان؟ وقتی با تمام وجود میخواستم حرف بزنی چیزی نگفتی، پس چرا حالا که از ملاقات با گئوم موگوک برگشتم این موضوع رو پیش میکشی؟»
بودای اهریمنی از ترس اینکه مبادا احساسات درهمشکستهاش در چهرهاش نمایان بشه، فوراً برنگشت.
گئوم مویانگ دوباره از پشت سر گفت:
«وقتی اهریمن آسمانی بشم، مقام نخستین فرمانروای اهریمنی طبیعتاً مال شماست، ارشد.»
بودای اهریمنی عصبانی بود.
احساس میکرد گئوم مویانگ بعد از اینکه با اون مثل یه ماهیِ صید شده رفتار کرده، حالا از ترس اینکه مبادا گئوم موگوک سعی کنه اون رو به سمت خودش بکشه، با دستپاچگی این حرف رو میزنه.
«چرا باعث میشی اینطوری فکر کنم؟ مگه نگفتی بهم اعتماد داری؟»
حتی با وجود تلاش برای درک این موضوع به عنوان طبیعت انسانی، باز هم نمیتونست جلوی ناراحتیش رو بگیره.
«ارباب جوان اول، مگه شما همونی نبودی که برادرت رو حقیر میشمردی؟ مگه همونی نبودی که با اطمینان میگفتی موگوک هیچی نیست؟»
اما نمیتونست عصبانی بشه.
هر چی باشه، خودش کسی بود که حتی با به کار گرفتن شیاطین دوقلوی یوننان، سعی کرده بود نشون بده گئوم موگوک چقدر تغییر کرده.
«درسته، برادرت حریفیه که باید مراقبش بود.
اما این نباید منجر به بیاعتمادی به من میشد...»
بودای اهریمنی با لبخندی اجباری رو برگردوند.
«البته، میدونستم که همینطوره.»
«نگرانم که مبادا قصدم رو اشتباه متوجه بشید، چون درست بعد از ملاقاتتون با برادرم دارم این رو بهتون میگم.»
آه، نباید این رو هم میگفت.
اگه نمیگفت، میتونستم خودم رو مجبور کنم که فکر کنم این فقط یه تصادفه، یا اینکه اون فقط بیملاحظهست، یا اینکه من دارم اشتباه متوجه میشم.
«چی رو ممکنه اشتباه متوجه بشم؟ من فقط سپاسگزارم که انقدر برای من ارزش قائلید.»
«این فقط انجام وظیفهست. لطفا این حرفها رو نزنید.»
«پس من دیگه مرخص میشم.»
با این حرف، بودای اهریمنی مؤدبانه تعظیم کرد و اقامتگاه گئوم مویانگ رو ترک کرد.
همونطور که در مسیر تاریک و بدون ماه به سمت اقامتگاهش قدم میزد، بودای اهریمنی افکارش رو اینطور سر و سامون داد:
«به خاطر اینه که هنوز جوونه.
اگه اون هم مثل ارباب جوان دوم کامل بود، دیگه چه نیازی به من داشت؟ ارباب جوان اول با تمام نقاط ضعفش، بهتر از ارباب جوان دومِ حیلّهگره.
فقط باید به خوبی مراقبش باشم.»
وفاداری او به گئوم مویانگ به درخشندگی نوری بود که از بدنش ساطع میشد.
***
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو در دفترم در عمارت دنیای زیرین به دیدنم اومد.
«بفرمایید، این یه هدیهست.»
او گلدانی با گلی که کاملاً شکوفا شده بود رو به سمتم گرفت.
«ممنونم. زیباست.»
گلدان رو لبه پنجره گذاشتم.
در حالی که داشتم چند کلمهای درباره گل باهاش حرف میزدم، سو دهریونگ با چای وارد شد.
در حالی که شیطنتم گل کرده بود، با لحنی جدی به سو دهریونگ گفتم:
«از این به بعد، وقتی من اینجا نیستم، مسئولیت این گل با بازرس سوئه. فرمانروای شمشیر این رو به عنوان یه هدیه ویژه دادن، خودت میدونی اگه این گل خشک بشه چه اتفاقی میفته، مگه نه؟»
اگه فقط خودمان دو نفر بودیم، انواع و اقسام متلکهای تلخ اما خندهدار از دهنش بیرون میومد، اما چون فرمانروای شمشیر شکوفه آلو اونجا بود، سو دهریونگ فقط جواب داد «بله» و بیرون رفت.
با وجود اینکه قبلاً با هم به دیدن رهبر فرقه باد آسمان رفته بودن، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو هنوز هم برای سو دهریونگ فردی بود که معاشرت باهاش خیلی سخت بود.
«امیدوارم بد موقع نیومده باشم.»
«اصلاً. بازرسها کارها رو انجام میدن، من فقط دارم وقتگذرونی میکنم.»
اما برای اینکه من چنین حرفی بزنم، اسناد خیلی زیادی روی میزم تلنبار شده بود.
کارهای عمارت دنیای زیرین واقعاً زیاد بود.
مهم نبود چند نفر رو دستگیر میکردیم، شرورها مدام ظاهر میشدن.
حتی با خودم فکر میکردم که نکنه تعداد شرورها از همون اول ثابت بوده، انگار که اگه یه جای خالی ایجاد بشه، خودبهخود پر میشه.
اما هر چقدر هم که سرم شلوغ بود، کار عمارت دنیای زیرین به اندازه جانشین شدن اهمیت داشت.
من وظیفه مادامالعمر کشتن هوا موگی رو بر دوش داشتم، اما در عین حال، داشتم در این دوران زندگی میکردم.
«برادرم هم به دیدنتون اومده بود، مگه نه ارشد؟»
دلیل ملاقات امروز او رو دقیقاً حدس زده بودم.
«بله. اومده بود.»
«عجب، برادرم خیلی سختکوشه.»
«به خاطر همینه که محبوبه.»
به نشانه تایید سر تکون دادم.
برای من، اون پست و خشن بود، اما ظاهر بیرونیاش فرق میکرد.
هیچ غرور یا از خود راضی بودنی در اون نبود که فکر کنه «من ارباب جوان اولم، پس طبیعتاً باید جانشین بشم.» اون کسی بود که خیلی از فکرش استفاده میکرد، خیلی نگران میشد و فراتر از همه، سختکوش بود.
«میدونم که خیلیها برادرم رو دوست دارن.»
«ارباب جوان اول کسیه که به خوبی با فرقه اصلی سازگاره. اون یه حس ثبات میده، انگار که اگه مسئولیت بهش سپرده بشه، به خوبی رهبری میکنه.»
«درباره من چی؟»
«تو کسی هستی که واقعاً سازگار نیستی. آخه تو قراره ما رو به کجا ببری؟ تو باعث میشی مضطرب بشیم. و با این حال، با دیدن اینکه اینقدر محبوبیت داری...»
بعد از مکثی کوتاه، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو ادامه داد:
«باعث میشه فکر کنم که برای ما هم امیدی هست.»
«چه جور امیدی؟»
«امید به اینکه اون طریقت اهریمنی جدیدی که ازش حرف میزدی، ممکنه بنا بشه.»
«ممنونم که انقدر نسبت به من لطف دارید.»
«اما فراموش نکن. هنوز خیلیها در فرقه اصلی هستن که از تغییر متنفرن. خیلیها که معتقدن شرارت قدرت و ذات ماست.»
«به خاطر میسپارم.»
«راستی، حالا که ارباب جوان اول اینقدر سریع دستبهکار شده، تو فقط میخوای بشینی و تماشا کنی؟»
«ارشد، بهجز ارشد اهریمن تیغه و شما، بقیه شهریاران اهریمنی رو خوب نمیشناسم. نمیدونم کی رو باید سعی کنم به سمت خودمون بیارم.»
در حالی که کنجکاو بودم بدانم در سر فرمانروای شمشیر شکوفه آلو چه میگذرد، خودم را به نادانی زدم.
سپس او حرف غیرمنتظرهای زد.
«میدونی موقع انتخاب فرمانروای اهریمنی روحخوار، بهجز من و اهریمن تیغه، دیگه کی به چئونگ سئون رأی داد؟ منظورم همون کسیه که اهریمن تیغه متقاعدش کرد.»
«نمیدونم. ارشد چیزی به من نگفتن.»
«میخوای بهت بگم؟»
بهطور معمول، مسائل و تصمیمات میان شهریاران اهریمنی از غریبهها کاملاً مخفی نگه داشته میشد.
او داشت بهخاطر من این قانون را زیر پا میگذاشت.
«اشکالی نداره که این رو به من بگید؟»
«نه، اشکال داره.»
«پس چرا؟»
«منم میخوام سعی کنم با زیر پا گذاشتن قوانین زندگی کنم.»
او در حالی که این را میگفت، لبخندی زد.
چطور کسی مثل او میتوانست فقط نیمی از راه را با من باشد؟
«راستش رو بخوای، من آدم خشک و انعطافناپذیری هستم. اگه قانونی تعیین شده باشه، سعی نمیکنم بشکنمش. اگه با کسی قراری داشته باشم، حتماً باید زودتر برسم و اگه در موردم سوءتفاهمی پیش بیاد، اونقدر اذیت میشم که خوابم نمیبره. نگران چیزهایی میشم که نیازی نیست و به نظر مردم درباره خودم حساسم. در کل، شخصیت خستهکنندهای دارم.»
«ارشد، مگه همین طبیعت خستگیناپذیر نبود که اعتبار امروزتون رو ساخته؟»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو لبخند تلخی زد.
«از جهاتی شاید درست باشه. به هر حال، الان دارم سعی میکنم کمی منعطفتر باشم. چه اهمیتی داره اگه چندتا قانون رو بشکنم؟ اگه بهت کمک میکنه، پس ارزشش رو داره.»
«دلیل خاصی برای این تغییر رویکردتون وجود داره؟»
«شاید بهخاطر اینه که دارم پیر میشم، مدام به گذشتهم نگاه میکنم. افسوس این رو میخورم، افسوس اون رو میخورم؛ تمام زندگیم پر از حسرته، اما بزرگترینش اینه.»
شینگ.
او با آرامش شمشیرش را از غلاف بیرون کشید.
نگاهش روی تیغه شمشیر افتاد.
«تمام زندگیم رو وقف این کردم که مطمئن بشم این شمشیر به دست هیچکس نمیشکنه. در عوض، زندگی خودم هم به همون اندازه خشک و سخت شد.»
نگاهش را از شمشیر گرفت و به من دوخت.
«عمیقاً پشیمونم که زندگیم رو اینقدر خشک گذروندم.»
میتوانستم پشیمانی صادقانهاش را حس کنم.
بهآرامی و برای تسلی دادن به او گفتم:
«ناامید شدید چون حس میکنید هیچکس قدر اون زندگی رو نمیدونه، درسته؟ شما خیلی دقیق زندگی کردید، اما حس میکنید هیچکس واقعاً درکتون نمیکنه. بقیه انگار خیلی راحت و باریبههرجهت زندگی میکنن و شما حس میکنید تنها کسی بودید که حماقت کرده، مگه نه؟»
با این حرف، نگاهی متعجب بر چهره فرمانروای شمشیر شکوفه آلو نشست.
«چطور اینقدر خوب از دلم خبر داری؟»
دلیلش این بود که من هم حداقل یک بار چنین حسی را تجربه کرده بودم.
«چون من برای شما احترام زیادی قائلم، ارشد.»
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو لبخند درخشانی زد و گفت: «آره، باید بهت بگم. وقتی کسی هست که اینقدر خوب دلم رو درک میکنه و بهم احترام میذاره، چرا باید پشت یه مشت قانون احمقانه پنهان بشم؟ کسی که رأی مثبت داد، کسی نبود جز اهریمن خندان پلیددل.»
از شنیدن حرفش شوکه شدم.
«تعجبآوره، نه؟»
«بله. مگه اهریمن خندان پلیددل طرف برادرم نیست؟»
«همینطوره.»
غیرمنتظره بود.
هم اینکه اهریمن خندان پلیددل با ما همراه شده بود غیرمنتظره بود، و هم اینکه اهریمن تیغه آسمان خونین کسی بود که او را متقاعد کرده بود.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو این بخش را اینطور تفسیر کرد:
«احتمالاً چون هر دوتاشون آدمهای شروری هستن، با هم خوب کنار اومدن.»
من پوزخندی زدم، اما او جدی بود.
«اگه کس دیگهای بود شاید چیزی نمیگفتم، اما چون پای اهریمن خندان پلیددل وسطه، دارم بهت میگم. اون کسی نیست که بشه دستکم گرفتش. و ممکنه اهریمن تیغه هم نقشههای دیگهای تو سرش داشته باشه.»
با لبخند پرسیدم: «یعنی اینقدر از ارشد اهریمن تیغه متنفرید؟»
«ازش متنفر نیستم. تنفر داشتن یعنی یه جور احساس شدید. من فقط یه ذره ازش خوشم نمیاد.»
او در حالی که بهزور اهریمن تیغه را از ذهنش بیرون میراند، از جایش بلند شد.
«خب دیگه، من مرخص میشم.»
«ممنونم که این اطلاعات مهم رو بهم دادید.»
«بهش به چشم یه هدیه از طرف حریف تمرینیت نگاه کن.»
همانطور که او قصد رفتن داشت، سو دهریونگ در راهرو ایستاده بود و آبپاشی برای گلدان گل در دست داشت.
این تلاشی بود تا روی فرمانروای شمشیر شکوفه آلو تأثیر مثبتی بگذارد، اما مشکل اینجا بود که او بعد از آوردن نام اهریمن تیغه، کمی حساس شده بود.
فرمانروای شمشیر شکوفه آلو خطاب به سو دهریونگ، که از بازرس عمارت دنیای زیرین به شاگرد اهریمن تیغه شرور تبدیل شده بود، با سردی گفت:
«اون گل، عزیزترین گل منه. اگه بهخاطر اشتباه کسی خشک بشه، خیلی خیلی غمگین میشم.»
بعد از رفتن او، سو دهریونگ جوری به نظر میرسید که انگار هر لحظه ممکن است زیر گریه بزند.
«از این به بعد، من سومین چیز مهم توی این دفترم. از حالا اسم این گل «نفر دوم»ـه.»
به شوخیِ تحقیرآمیزش خندیدم و از دفتر خارج شدم.
«کجا میری؟»
«میرم اهریمن خندان پلیددل رو ببینم.»
«هین! یه حرف به این وحشتناکی رو جوری میگی انگار میخوای بری غذا بخوری؟»
«مگه اهریمن خندان پلیددل ترسناکه؟»
چشمان سو دهریونگ از تعجب گرد شد و پرسید: «یعنی تو نمیترسی؟ برای من، بین تمام شهریاران اهریمنی فرقه اصلی، اهریمن خندان پلیددل از همه ترسناکتره.»
«مگه قبلاً نمیگفتی فرمانروای اهریمنی روحخوار از همه ترسناکتره؟»
«چون اون الان دیگه مرده.»
«چرا اهریمن خندان پلیددل ترسناکه؟ چون توی اسمش «پلیددل» داره؟»
«نشنیدی؟ میگن اهریمن خندان پلیددل وقتی عصبانی میشه واقعاً ترسناکه.»
«منم وقتی عصبانی میشم ترسناک میشم. ولی فکر کنم تو از همه ترسناکتر باشی.»
«لطفاً من رو فاکتور بگیر. من از اون آدمهایی هستم که وقتی عصبانی میشن، تنهایی خودشون رو آروم میکنن. آرزوم اینه که بدون اینکه هیچوقت عصبانی بشم زندگی کنم. قبلاً اینجور آدمی بودم...»
هر دو میدانستیم که او حالا خیلی تغییر کرده است، برای همین به هم نگاه کردیم و خندیدیم.
«واقعاً نمیترسی؟»
«چرا باید از دیدن یه آدم بامزه بترسم؟»
«یه آدم بامزه؟»
«خب اون یه اهریمن خندانه، مگه نه؟»
مردم چون تحتتأثیر کلمه «پلیددل» در ابتدای نامش قرار میگیرند، اغلب فراموش میکنند که او یک اهریمن خندان است.
سو دهریونگ هم از این قاعده مستثنی نبود.
«اون کلمه احتمالاً به معنی «خندیدن» نیست. اگه اون لایه رو برداری، زیرش کلمههایی مثل «زنده زنده سوزوندن»، «تکه تکه کردن»، «منفجر کردن» و اینجور چیزها پیدا میکنی. هین! نکنه واقعاً میخوای اهریمن خندان پلیددل رو به سمت خودمون بیاری؟ لطفاً بگو که اینطور نیست.»
«از اینکه دشمنمون باشه میترسی؟ یا از اینکه متحدمون باشه؟»
«معلومه که... با این حال، هر کسی بهجز اهریمن خندان پلیددل!»
در حالی که میرفتم این را گفتم، اما خودم بهتر از هر کسی میدانم.
اهریمن خندان پلیددل مردی است که هرگز نمیتواند یک متحد باشد.
با این وجود، دلیلی که به دیدنش میروم این است که کاری کنم نه متحدم باشد و نه دشمنم.