چپتر 94: میجنگیم چون همدیگه رو میشناسیم
چپتر 94: میجنگیم چون همدیگه رو میشناسیم
قبل از اینکه به دیدن اهریمن خندان پلیددل برم، سری به اقامتگاه اهریمن تیغه آسمان خونین زدم.
چیزی بود که باید با اون چک میکردم.
اهریمن تیغه آسمان خونین کنار پنجره نشسته بود و زیر نور گرم خورشید، کتاب میخوند.
«واقعاً توی وقتهای آزادت کتاب میخونی.»
«فقط برای ظاهرسازیه. به محض اینکه صدای پاهات رو از دور میشنوم، میدوئم سمت قفسه کتابم.»
کتابش رو زمین گذاشت و پرسید: «چی باعث شده بیای اینجا؟»
بدون اینکه وارد بشم، بیرون پنجره ایستادم و باهاش حرف زدم.
«اومدم درباره یه نفر بپرسم.»
«کی؟»
«چیزی درباره اهریمن خندان پلیددل میدونی؟»
برای یه لحظه، حس کردم اهریمن تیغه آسمان خونین جا خورد.
«چرا درباره اون میپرسی؟»
«داشتم فکر میکردم بیارمش سمت خودمون.»
چهره اهریمن تیغه آسمان خونین کمی درهم رفت.
«لعنت بهش. اون زنِ دهنلق.»
«منظورت چیه؟»
«خودت رو به کوچه علیچپ نزن.»
اونقدر تیز بود که از قبل فهمیده بود فرمانروای شمشیر شکوفه آلو قضیه رو بهم گفته.
از اونجایی که اون آدمی نبود که بخواد شایعهپراکنی کنه، راحت حرفم رو زدم.
«فرمانروای شمشیر بود که بهم گفت این تو بودی که متقاعدش کردی، نه اون. اون این کار رو به خاطر تو انجام داد، ارشد.»
«به خاطر من نبود. به خاطر اینه که اون دچار کمالگرایی اخلاقیه.»
«اگه شما دوتا اینقدر همدیگه رو خوب میشناسین، پس چرا اینقدر با هم میجنگین؟»
«مگه غریبهها هم با هم میجنگن؟ ما چون همدیگه رو میشناسیم با هم میجنگیم.»
حرفش غیرقابلانکار بود و نتونستم جلوی خنده کوتاهم رو بگیرم.
«خب، چی میخوای بپرسی؟»
«چطوری اهریمن خندان پلیددل رو متقاعد کردی؟»
این دلیلی بود که امروز اومده بودم اهریمن تیغه آسمان خونین رو ببینم.
بعد، حقیقت غافلگیرکنندهای فاش شد.
«اون خودش اول اومد سراغ من.»
«اهریمن خندان پلیددل اول اومد سراغ تو؟»
«آره. آخه من چرا باید به خودم زحمت بدم و از اون عوضیِ ترسناک درخواستی بکنم؟»
«پس فرمانروای شمشیر اشتباه میکرد.»
«اون چی گفت؟»
«گفت چون هر دوتاتون شرور هستین، تونستی متقاعدش کنی.»
«چی؟ اون من رو با یه همچین آدمی توی یه کاسه گذاشت؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین که معلوم بود بهش بر خورده، از جاش پرید.
شاید به نظر میرسید دارم سخنچینی میکنم، اما این هم بخشی از تلاشم برای آشتی دادن اون دو نفر بود.
باید همینطوری مدام اسمشون رو پیش همدیگه میآوردم.
تا همدیگه رو فراموش نکنن.
تا یادشون بمونه که هنوز از هم متنفرن.
اینطوری، وقتی بالاخره یه روزی فرصتش پیش بیاد، تمام این تکهها کنار هم قرار میگیرن و میتونن آشتی کنن.
آشتی هیچوقت یهو و از ناکجاآباد اتفاق نمیافته.
«شرطهاش چی بود؟»
«گفت به چئونگ سئون رأی میده و در عوض خواست که بعداً وقتی ازم درخواستی داشت، بهش کمک کنم.»
«با اینکه میدونستی ممکنه بعداً چه درخواستی داشته باشه، قبول کردی؟»
«چیزی میخواد که به نفع خودش باشه. اگه چیز مزخرفی بخواد، خب خیلی راحت ردش میکنم.»
«چرا حداقل سر من منت نذاشتی؟ مثلاً بگی "بخاطر این کار بهم مدیونی، میخوای چیکار کنی؟" چرا ساکت موندی؟»
«سرت منت بذارم؟ چه حرفای چرتی میزنی!»
وقتی اولین بار دیدمش، اهریمن تیغه آسمان خونین یه آدم واقعاً حسابگر و دقیق بود.
از اون آدمهایی که برای هر کاری اعتبارش رو به نام خودش میزد و حقش رو طلب میکرد.
اما وقتی درِ قلبش رو باز کردم، با یه اهریمن تیغه آسمان خونینِ متفاوت روبرو شدم.
مردی که این چیزها رو به گوشهای پرت کرده بود و از خوندن کتاب زیر نور آفتاب لذت میبرد.
«ارشد، باید برای کارهات اعتبار بگیری تا طرف مقابل بفهمه.»
«اگه نفهمند هم مشکلی نیست. در ضمن، به نظر نمیرسید این بار فقط برای اینکه بعداً درخواستی داشته باشه داره بهم کمک میکنه. اهریمن خندان پلیددل از من چیزی بخواد؟ واقعاً؟»
اهریمن تیغه آسمان خونین با قیافهای نگام کرد که انگار میگفت: «تو هم میتونی ببینی که یه جای کار میلنگه، مگه نه؟»
اگه شمّ و شهودش درست بود، پس چرا به ما کمک کرد؟
«در هر صورت، ممنونم. من دیگه میرم تا با اهریمن خندان پلیددل ملاقات کنم.»
وقتی باهاش خداحافظی کردم، اهریمن تیغه آسمان خونین انگار که منتظر بوده باشه، دوباره کتابی رو که بسته بود برداشت.
«نگران نیستی که دارم میرم اهریمن خندان پلیددل رو ببینم؟»
«نگرانِ کی؟ تو؟ یا اهریمن خندان پلیددل؟»
لبخندی زدم و رو برگردوندم.
بعد از ترک اقامتگاه اهریمن تیغه آسمان خونین، به سمت دره بدکاران که در بخش شمال شرقی حیاط داخلی قرار داشت، حرکت کردم.
دره بدکاران، همونطور که از اسمش پیدا بود، یه دره بود.
یه دره طبیعی نبود، بلکه به صورت مصنوعی ساخته شده بود.
در امتداد جوی آب، خانههای بزرگ و کوچکی که محل سکونت بیچهرگان بود، در دو طرف ردیف شده بودند.
به نظر میرسید بدون نظم ساخته شدن، اما در واقع نوعی دژ نظامی بود که با دقت بر اساس مهارت و رتبه بیچهرگان و همچنین برای دفاع در برابر تهاجمات خارجی طراحی شده بود.
وقتی دمِ ورودی دره بدکاران اعلام کردم که برای دیدن اهریمن خندان پلیددل اومدم، یکی از بیچهرگان که نقاب سفیدی به صورت داشت، راهنماییام کرد.
زیردستان اهریمن خندان پلیددل، بیچهرگان نامیده میشدند.
همهشون نقاب داشتند؛ نقابهای سفیدی که فقط جای چشمهاشون سوراخ بود.
سوراخِ چشمها به شکل یه چهره خندان بود، شبیه به هلال ماهی که به پهلو خوابیده باشه.
با اینکه شکل سوراخ چشمها خندان بود، اما چشمهای واقعیِ درون اونها اصلاً نمیخندیدند و نگاه کردن به این نقابِ ناهماهنگ، ناخودآگاه حس ترسناکی به آدم میداد.
اقامتگاه اهریمن خندان پلیددل در عمیقترین بخش دره بود.
ساختمون به شکل یه نقاب سفید طراحی شده بود.
تنها پنجرهها جایی بودند که چشمها قرار میگرفتند، که احتمالاً محل اتاقهای اهریمن خندان پلیددل بود.
در حالی که حس میکردم دارم توسط اهریمن خندان پلیددل بلعیده میشم، وارد دهانی شدم که نقاب فاقد اون بود.
بعد از بالا رفتن از یه پله مارپیچ، به اتاق اهریمن خندان پلیددل رسیدم.
حسی که موقع ورود به اتاقش داشتم، حس وهم و ترس بود.
نه فقط چهار دیوار، بلکه حتی کف اتاق هم کاملاً سفید رنگ شده بود و هیچچیزی توی اتاق نبود.
نه میزی، نه قفسهای، حتی نه صندلی یا تشکچهای.
اهریمن خندان پلیددل به تنهایی در اون فضای واقعاً خالی ایستاده بود و با محیط تضاد داشت.
اون در حالی که رداهای سفیدی به تن داشت، رو به دیوار ایستاده بود.
اگه موهای سیاهی که از پشت سرش معلوم بود نبود، شاید حتی نمیفهمیدم اونجا ایستاده، اونقدر که با محیط یکی شده بود.
حتی با اینکه وارد شده بودم، اون همچنان رو به دیوار بود، برای همین آروم جلو رفتم و کنارش ایستادم.
«داری به چی نگاه میکنی؟»
اهریمن خندان پلیددل سرش رو به سمت من چرخوند.
اون هم مثل بیچهرگانش یه نقاب سفید زده بود و درون سوراخهای خندانِ نقاب، چشمهاش صاف و سرد بودند.
نقابِ مخصوص اهریمن خندان پلیددل طوری طراحی شده بود که چشمهاش از بیرون دیده نشه، اما تکنیک چشم الهی من میتونست در تاریکی نفوذ کنه و چشمهاش رو به وضوح ببینه.
بالاخره، اهریمن خندان پلیددل جواب داد.
«به چیزی نگاه نمیکردم.»
صدای بم و عمیقش گوشنواز بود و قد بلندش با دست و پاهای کشیده، تصویر یه مرد خوشقیافه رو القا میکرد.
و اون مؤدب بود، به شکلی که اصلاً با اسم اهریمن خندان پلیددل جور درنمیاومد.
از اون دست آدمهایی بود که چون زیادی مودب بود، آدم رو معذب میکرد.
«خیلی وقت میگذره، ارشد.»
در حقیقت، این اولین بار توی این زندگی بود.
به جز دیدنش از دور توی مراسمهای رسمی، این اولین ملاقات خصوصیمون بود.
«ارشد؟ من هنوز جوونم، پس راحت باش و مثل یه دوست باهام رفتار کن.»
«تا حالا چند نفر با فریب خوردن از این حرفها، با این دنیا خداحافظی کردن؟»
اهریمن خندان پلیددل لبخند زد.
همونطور که از اسمش پیدا بود، مردی بود که زیاد لبخند میزد.
«شما چی، ارباب جوان دوم؟ معمولاً از اونهایی هستید که فریب میخورن؟ یا اونهایی که فریب میدن؟»
«اگه بخوام بگم، از اون تیپهاییام که تظاهر میکنن فریب خوردن.»
اهریمن خندان پلیددل طبق عادت لبخند زد.
«سخت نیست همیشه اینطوری لبخند بزنی؟»
در اون لحظه، نور عجیبی توی اون دو تا چشمی که از میون سوراخهای خالی پیدا بود، درخشید.
«چرا لبخند زدن باید سخت باشه؟»
«فقط فکر کردم لبخند زدن سختتر از گریه کردنه. زندگی کردن با گریه آسونه، اما زندگی کردن با لبخند سخته، مگه نه؟»
«انگار بالاخره کسی پیدا شده که سختیِ کار من رو درک کنه.»
با این حال، دوباره لبخند زد.
این بار، خندهاش بلند و اغراقآمیز بود، مثل بازیگری توی یه بازار شلوغ.
من به خندهاش اعتماد ندارم.
اون خنده مثل طعمهی روی سر یه ماهیِ اعماق دریاست.
اگه مسحور اون طعمهی درخشان که آروم تکون میخوره بشی و تمرکزت رو از دست بدی، خودت رو در حال بلعیده شدن توی اون دهنِ غولآسا پیدا میکنی.
هرگز نباید فراموش کنم.
اون به خاطر اینکه ازت خوشش میاد لبخند نمیزنه.
«ارباب جوان دوم، برای چی اومدید سراغ من؟»
نمیتونستم فاش کنم که فرمانروای شمشیر شکوفه آلو قوانین رو شکسته و در مورد رایگیری به من گفته.
«ما قبل از این هیچوقت اینطوری با هم گپ نزده بودیم، مگه نه ارشد؟ برای همین اومدم تا از راهنماییهاتون استفاده کنم و بفهمم چه جور آدمی هستید. راستش رو بخواید، با این امید اومدم که به جای برادرم، از من حمایت کنید.»
«مایلی یه کم قدم بزنیم؟»
اهریمن خندان پلیددل آروم شروع کرد به راه رفتن کنار دیوار سفید.
«وقتی نیاز دارم افکارم رو مرتب کنم، اینطوری قدم میزنم.»
من هم پشت سرش راه افتادم.
بندِ نقابش پشت سرش آویزون بود و تکون میخورد.
گرهاش اونقدر ساده به نظر میرسید که حتی یه بچه هم میتونست بازش کنه، اما تا حالا هیچکس توی دنیای رزمی نتونسته بود اون گره رو باز کنه.
همونطور که راه میرفت، صحبت کرد.
«اگه به یه سوالم جواب بدی، در مورد حمایت از ارباب جوان دوم مثبت فکر میکنم.»
«بفرمایید، بپرسید.»
«چطوری فرمانروای اهریمنی روحخوار رو کشتی؟»
این سوال مهم رو خیلی عادی پرتاب کرد و من که پشت سرش میرفتم، با آرامش جواب دادم.
«من کسی نبودم که فرمانروای اهریمنی روحخوار رو کشت.»
«نه. تو قطعاً کشتیش. چیزی که من نسبت بهش کنجکاوم این نیست که کشتیش یا نه. اینه که چطوری کشتیش.»
اون متقاعد شده بود که کار من بوده.
«ارباب جوان دوم، من این رو مثل یه راز مطلق پیش خودم نگه میدارم. لطفاً فقط به من بگو. همونطور که برای چئونگ سئون انجام دادم، یه رای دیگه هم به تو میدم.»
«دوباره میگم، من نکشتمش.»
با این حرف، اهریمن خندان پلیددل ناگهان از حرکت ایستاد، برگشت و به سمت من قدم برداشت.
درست تا جلوی من اومد و دستش رو دراز کرد.
«بیا با هم دوست باشیم.»
خوب میدونم که اون آدمی هست که اینقدر غیرقابلپیشبینی رفتار میکنه.
و این دومین باری بود که این حرف رو از زبونش میشنیدم.
وقتی برای پیدا کردن موادِ هنر بزرگ بازگشت به فرقه اصلی برگشته بودم، من و اهریمن خندان پلیددل با هم روبرو شده بودیم.
اون موقع هم دقیقاً همین حرفها رو بهم زده بود.
«رد میکنم.»
«چرا رد میکنی؟»
چون هر کسی که باهاش دوست شد، مُرد.
فقط با یک استثنا.
«چون سه تا دلیل هست که نمیتونیم با هم دوست باشیم.»
«اوه، سه تا دلیل؟»
کنجکاویِ فعالی از خودش نشون داد.
«دلیل اول چیه؟»
«اگه مثل دوست بشیم، آخرش یه اشتباهی ازم سر میزنه. قلبِ راحت در نهایت منجر به بیاحترامی میشه. رسمی حرف زدن جلوی اشتباهاتم رو میگیره.»
«مگه چند تا اشتباه کوچیک چه اشکالی داره؟»
«درسته، اگه طرف مقابل اهریمن خندان پلیددل نبود، اشکالی نداشت.»
اهریمن خندان پلیددل بلند خندید.
«ارباب جوان دومِ ما، شما حتی از شایعات هم جالبتر هستید. خب، دلیل دوم چیه؟»
«چون ارباب عمارت دنیای زیرین و اهریمن خندان پلیددل به هم نمیخورن.»
«میگن خیر و شر مثل دو روی یه سکه هستن. اگه شر رو از من یاد بگیری، توی محافظت از خیر بهت کمک میکنه.»
«این احتمالا حرفیه که توسط جبههی شر ساخته شده.»
«منظورت چیه؟»
«چطور ممکنه خیر و شر مثل دو روی یه سکه به هم چسبیده باشن؟ شر تو اعماق یه مغاک بیپایانه، در حالی که خیر روی قلههای بلند کوهستانه. این فقط چیزیه که آدمهای شرور برای توجیه خودشون ساختن.»
البته حرفی که اون قبلاً زد، یه استعاره بود به این معنی که خیر و شر میتونن درون یه نفر همزیستی داشته باشن.
اما من فقط از خیر و شر حرف زدم و عمداً اونها رو خیلی از هم دور کردم.
«پس ارباب جوان دوم باید من رو یه آدم ریاکار بدونه.»
«اصلاً. چطور کسی که با افتخار کلمهی "پلید" رو توی لقبش میذاره، میتونه ریاکار باشه؟»
«پس فکر میکنی من باحالم؟»
«شر تحت هیچ شرایطی نمیتونه باحال باشه. تنها زمانی که شر باحاله، وقتیه که یه شرِ دیگه رو سرکوب میکنه.»
اون خندید.
با تمام وجود خندید، اما مردمکهای چشماش توی سوراخهای نقاب، با سردی فرو رفته بودن.
اگه تکنیک چشم الهی من نبود، نمیتونستم متوجه بشم.
واقعاً شگفتانگیزه که آدم بتونه با چنین چشمهای فرو رفته و سردی، اینقدر شاد بخنده.
«شایعات درست بود.»
«کدوم شایعات رو میگی؟»
«این شایعه که ارباب جوان دوم تبدیل به یکی از اون آدمهای طریقت راستینِ لجباز و خشک شده.»
«اگه چنین حسی داشتی، احتمالا به این دلیله. یه جایی، ما از اون آدمهای طریقت راستینِ لجباز و خشک هم بدتر شدیم. برای همین دارم فکر میکنم که از همین حالا، همه چیز رو درست کنم.»
اهریمن خندان پلیددل در حالی که آروم میخندید، پرسید:
«این همون طریقت اهریمنیِ جدیدیه که ارباب جوان دوم خوابش رو میبینه؟»
«میشه گفت.»
«پس ما هیچوقت نمیتونیم کنار هم باشیم. من از این به بعد هم به حمایت از ارباب جوان اول ادامه میدم.»
«گمانم چارهای نیست. پس من دیگه مرخص میشم.»
مودبانه تعظیم کردم و رو برگردوندم.
بعد، از پشت سر پرسید:
«اوه، دلیل سوم چی بود؟»
قدمهام رو به سمت در متوقف کردم و به سمتش برگشتم.
«من با آدمهایی که نقاب میزنن دوست نمیشم.»
لحظهای بود که باید باعث خنده میشد، اما اون نخندید.
من دیدمش.
با صدا نخندید، اما اون دو تا چشمش توی سوراخهای نقاب داشتن لبخند میزدن.
این یعنی واقعاً عصبانی بود.
تا حالا، اون جلوی هیچکس نقابش رو برنداشته بود.
بنابراین، طبیعتاً هیچکس تا حالا چهرهی زیر اون نقاب رو ندیده بود.
هیچکس نمیدونست اون چه شکلیه، یا چند سالشه.
خواستن ازش برای برداشتن نقابش یه تابو بود، نقطهضعفِ حساسش.
اما حتی اون هم یه بار توی زندگیش چهرهاش رو به کسی نشون داده بود.
به من، قبل از بازگشتم، وقتی که برای گرفتن موادِ اون هنر بزرگ اومده بودم.
به من، تنها کسی که دوستش شد و زنده موند.
من چهرهی زیر اون نقاب رو دیدم.