چپتر 97: چرا اینقدر جذب ماسک من شدی؟
چپتر 97: چرا اینقدر جذب ماسک من شدی؟
اهریمن خندان پلیددل روز بعد دوباره به دیدنم اومد.
«فکر میکردم دیگه نمیای.»
او در پاسخ به حرف دیروزم که گفته بودم میذارم زنده بمونه، با تمسخر گفت: «تو قدرت مرگ و زندگی من رو در دست داری، چطور میتونم نیام؟»
من هم به روش خودم جوابش رو دادم: «لطفا یه لحظه صبر کن. این کاریه که باید سریع بهش رسیدگی کنم.»
«به من توجه نکن، راحت باش.»
میتونستم کارم رو متوقف کنم، اما برای اینکه برتریم رو حفظ کنم، مجبورش کردم منتظر بمونه.
اهریمن خندان پلیددل کنار پنجره رفت و پرسید: «گل دیروز رو نمیبینم.»
در حالی که داشتم سندی رو مهر میزدم، جواب دادم: «انگار بازرس سو برای آب دادن، یه لحظه بردتش بیرون.»
سند بعدی رو بررسی کردم و مهر زدم.
و باز هم یکی دیگه.
و باز هم.
اهریمن خندان پلیددل که به بیرون پنجره خیره شده بود، انگار از انتظار خسته شد و لبه میز کارم نشست.
بعد، طوری که انگار میخواست بگه «چون من رو منتظر گذاشتی، پس باید این مقدار بیادبی رو تحمل کنی، مگه نه؟»، در حالی که کار میکردم، از بالا به من نگاه کرد.
«چرا کارت رو اینقدر سخت میکنی؟ فقط همهشون رو بکش.»
لبخندی زدم و بهش گفتم: «این تویی، فرمانروای اهریمنی خندان، که خیلی راحت زندگی میکنی.»
اهریمن خندان پلیددل با حرفم قهقهه زد.
آدم نباید فریب این ظاهر صمیمی رو بخوره.
تمام کسانی که کنار اهریمن خندان گاردشون رو پایین میارن میمیرن، و فقط کسانی که در برابر این موجود پلیددل هوشیار میمونن، زنده در میرن.
«تموم شد.»
بعد از مهر زدن آخرین سند، سرم رو بلند کردم و اهریمن خندان پلیددل حرف غیرمنتظرهای زد.
«اگه واقعا جانشین بشی، میذاری زنده بمونم؟»
البته که نباید فریب این حرفها رو هم میخوردم.
آیا او واقعا برای التماس برای جونش اومده بود؟
او داشت از تمام این فرآیند لذت میبرد.
آرزوی اهریمن خندان پلیددل اینه که اینطوری با من تعامل داشته باشه و یه روز سقوطم رو ببینه.
او از اون دسته آدمهاییه که فقط وقتی راضی میشه که بتونه اون موقع قهقهه بزنه و مسخرهم کنه.
خنجری بیرون آوردم و خط بلندی روی میز کشیدم.
«میذارم زنده بمونی. اما...»
خط عمودی کوچکی کمی متمایل به سمت راستِ مرکز کشیدم.
«باید به این نقطه برسی تا زنده بمونی.»
چشمهای اهریمن خندان از روی کنجکاوی برقی زد.
«این چیه؟»
«این معیار علاقه منه.»
«اوهو! که اینطور؟»
«باید از خط نیمه بگذری تا زنده بمونی. حتی بین دوستها هم اگه هیچ علاقهای در کار نباشه، چه فرقی با یه غریبه دارن؟ دوستی که فقط اسمش دوست باشه، میمیره.»
«انگار زنده موندن سخته.»
«باید راهی پیدا کنی که ازش عبور کنی.»
«الان کجام؟»
خط عمودی دیگهای کمی جلوتر از نقطه شروع کشیدم.
«فقط همین؟»
«همین الانشم اینجایی.»
اهریمن خندان پلیددل نگاهی به خط انداخت، بعد به من، و دوباره به خط خیره شد.
او نمیتونه جلوی خودش رو بگیره و جذب این رابطه نشه.
نه تنها من باهاش خیلی معمولی رفتار میکنم، بلکه او حتما در من بویی از عدالت یا حقانیت حس میکنه که هرگز نمیتونه در فرقه اصلی پیدا کنه.
این برای اهریمن خندان پلیددل یه چاشنی مقاومتناپذیره.
«ارباب جوان دوم، نظرت درباره رهبر فرقه چیه؟»
او این رو پرسید چون احتمالا شک کرده بود که من به این خاطر اینطور رفتار میکنم که به پدرم اعتماد دارم.
یا شاید، دستوری مخفیانه از او دریافت کردم.
«به پدرم فکر نمیکنم. فقط سعی میکنم در لحظه حسش کنم. پدرم کسی نیست که بتونم فقط با فکر کردن بهش درکش کنم. این کار فقط اوضاع رو برام سختتر میکنه.»
اهریمن خندان پلیددل طوری خندید که انگار با حرفم همدردی میکنه.
«اگه حرفهات تموم شده، دیگه باید بلند شی. وقت غذا خوردنمه.»
«باید غذات رو بخوری. بیا بریم بیرون.»
همراه با اهریمن خندان پلیددل دفتر رو ترک کردم.
وقتی از ساختمان خارج شدیم، اهریمن خندان پلیددل درست پشت سرم راه افتاد.
«کجا غذا میخوری؟»
«امروز قصد دارم برای غذا خوردن برم به روستای خاندان اهریمنی.»
«بیا با هم بریم.»
خودم رو به تعجب زدم و ازش پرسیدم: «مشکلی پیش نمیاد؟»
چون او هرگز ماسکش رو برنمیداره، تا حالا نشنیده بودم که با کسی غذا بخوره.
«مشکلی نیست. من فقط کنارت میشینم تا تو غذات رو بخوری، ارباب جوان دوم.»
«منظورم تو نبودی، فرمانروای اهریمنی خندان، منظورم روستای خاندان اهریمنی بود. مشکلی پیش نمیاد، مگه نه؟»
تازه اون موقع بود که اهریمن خندان پلیددل فهمید دارم باهاش شوخی میکنم که اونجا آشوب یا قتلعام راه نندازه، و بلند خندید.
در حالی که سو دهریونگ با نگرانی از اون طرف به ما نگاه میکرد و گلدون رو به سینهش چسبونده بود، از میدون تمرین گذشتیم و به سمت بیرون رفتیم.
***
درست قبل از اینکه وارد روستای خاندان اهریمنی بشیم، اهریمن خندان پلیددل لب به سخن باز کرد.
«میدونستی؟ من تا حالا هرگز به روستای خاندان اهریمنی نرفته بودم. وقتی بیرون کار داشتم، فقط ازش رد میشدم، اما این اولین باره که دارم اینجا قدم میزنم.»
«این برای ساکنین روستای خاندان اهریمنی اتفاق خوشیمنی نیست؟»
او به شوخی من خندید.
«مشکلی نداره که من توی خیابونها راه برم؟»
«اگه نگرانی که مردم بترسن و فرار کنن، لازم نیست نگران باشی.»
«چرا؟»
«وقتی برسیم خودت میبینی.»
و به این ترتیب، وارد روستای خاندان اهریمنی شدیم.
حتی وقتی توی خیابون راه میرفتیم، همه طوری از کنارمون رد میشدن که انگار اتفاق خاصی نیفتاده.
چند نفری که من رو شناختن، به نشونه احترام سر خم کردن، اما هیچکس از دیدن اهریمن خندان پلیددل کنار من وحشت نکرد.
«چرا هیچکس از من نمیترسه؟»
«چون هیچکس فکر نمیکنه تو اهریمن خندان پلیددل باشی.»
«اونها با دیدن این ماسک باید بفهمن که منم، مگه نه؟»
«اونجا رو نگاه کن.»
به یه دستفروش اون طرف خیابون اشاره کردم.
اون دکه انواع و اقسام کالاهای مربوط به فرقه الهی اهریمن آسمانی رو میفروخت.
«اونجا ماسک تو رو هم دارن، فرمانروای اهریمنی خندان.»
«!»
اهریمن خندان پلیددل جا خورد.
واقعا ماسکهایی شبیه به ماسکهای بیچهرگان اونجا بود.
نه تنها ماسکهای سفید، بلکه حتی ماسکهای رنگی یا ماسکهایی که روشون نقاشی شده بود هم وجود داشت.
«اینها دیگه چیان!»
وقتی اهریمن خندان پلیددل دستش رو بلند کرد تا انگار همهشون رو با خاک یکسان کنه، آستینش رو کشیدم.
«فکر کنم اون دست، اون طرف لازم باشه.»
درست همون لحظه، بچهای اون طرف خیابون که دست پدرش رو گرفته بود و ماسک بیچهرگان رو زده بود، اهریمن خندان پلیددل رو با همون ماسک دید و با اشتیاق براش دست تکون داد.
«هزینهای نداره، پس لطفا براش دست تکون بده.»
وقتی آروم آستینش رو تکون دادم، اهریمن خندان پلیددل طوری که انگار نمیتونه مخالفت کنه، براش دست تکون داد.
اون بچه بدون اینکه بدونه شاید تنها کسیه که اهریمن خندان پلیددل تا حالا براش دست تکون داده، از کنارمون گذشت.
«لازم نیست اینقدر تعجب کنی. این هم ممکنه.»
فروشنده بغلی داشت آدمکهای چوبی میفروخت.
نه تنها عروسکهایی شبیه به هشت فرمانروای اهریمنی اونجا بود، بلکه عروسکهایی شبیه به اهریمن آسمانی هم میفروختن.
اهریمن خندان پلیددل با دیدن عروسک اهریمن آسمانی واقعا شوکه شد.
«واقعا این اجازه رو دارن؟»
«اگه توی روستای نزدیک به فرقه الهی اهریمن آسمانی این چیزها رو نفروشن، پس کجا بفروشن؟ که نمیتونن جلوی اتحاد رزمی بفروشن، میتونن؟»
«اونها ترجیح میدن اینها رو جلوی اتحاد رزمی بفروشن تا اینجا.»
«به خاطر اینه که پدرم سعهصدر داره. او اجازه داد هر چقدر میخوان بسازن و بفروشن. از اون روز به بعد، کالاهای مربوط به پدرم و شهریاران اهریمنی سرازیر شد. آدم ممکنه موقع ساختن این چیزها احساس ناامنی کنه، اما قدرت پول درآوردن چیز بزرگیه.»
«این واقعاً خندهداره.»
در نهایت، اهریمن خندان پلیددل از ته دل خندید.
رهگذرها نگاهی بهش انداختن، اما هیچکس فکرش رو هم نمیکرد اون اهریمن خندان پلیددل باشه و به راهشون ادامه دادن.
«وقتی من یا تو میایم اینجا، طبیعتاً حس میکنیم شخصیتهای اصلی هستیم، اما این دنیاییه که این آدمها توش شخصیتهای اصلیان. اگه ما رو بشناسن، میترسن و سر خم میکنن، اما چیزی که براشون مهمه ما نیستیم، بلکه زندگی خودشونه. اونا مجبورن روزبهروز پول دربیارن تا زنده بمونن، باید با آدمها ملاقات کنن، باید بچههاشون رو بزرگ کنن. روستای خاندان اهریمنی چنین جاییه.»
«جالبه. چطور اینقدر خوب این رو میدونی، ارباب جوان دوم؟»
«از وقتی بچه بودم، یواشکی از فرقه میزدم بیرون و توی روستای خاندان اهریمنی پرسه میزدم. این روستا دنیای من بود.»
این بهانه رو تحویلش دادم.
اگه میگفتم کل دنیا رو زیر پا گذاشتم باور نمیکرد، اما روستای خاندان اهریمنی منطقی به نظر میرسید.
نگاه اهریمن خندان پلیددل دوباره به سمت فروشندههایی برگشت که نقاب و عروسکهای روح اهریمن آسمانی رو میفروختن.
بدون معطلی، هنر اهریمنی مخصوصش، یعنی قلب پلید خندان رو آزاد کرد.
فروشندههایی که مشغول فروختن اجناسشون بودن، اخم کردن و سینهشون رو چسبیدن، انگار که دارن خفه میشن.
«بهزودی، اون مرد یکی از اون نقابهایی که میفروخت رو میزنه و به نفر بغلیش خنجر میزنه و اون رو میکشه. اگه بمیرن، تقصیر توئه، ارباب جوان دوم. هر چی باشه، تو کسی هستی که من رو آوردی اینجا.»
«مزخرف نگو. تو کسی بودی که وقتی گفتم میخوام برم غذا بخورم، اصرار کردی دنبالم بیای. تو هم کسی هستی که داری آدم میکشی. و یه چیزی هست که باید بدونی.»
«اون چیه؟»
«مرتکب شدن قتل در حضور ارباب عمارت دنیای زیرین مجازاتش گردن زدنه. یالا، امتحان کن و معاوضه کن. جون اونا در ازای جون تو، فرمانروای اهریمنی خندان.»
اول شروع به راه رفتن کردم و ادامه دادم:
«میتونی با اون عروسک پدرم که اونجاست ور بری، اما حق نداری با نون شب مردم بازی کنی.»
حس کردم که اهریمن خندان پلیددل پشت سرم قلب پلید خندانش رو عقب کشید.
این کار رو کرده بود تا واکنشم رو ببینه، نه اینکه از همون اول قصد کشتنشون رو داشته باشه.
اون الان داره از بازی کردن با من لذت میبره.
احتمالاً پیشبینی میکنه که هر چی بیشتر کوتاه بیاد، لذت لحظهای که من رو میکشه هیجانانگیزتر میشه.
جایی که بهش رسیدم، میخانه می روان بود.
«خب، اینجا پاتوق همیشگی منه.»
«داغونه. چرا بین این همه جا، اینجا؟»
«چون همیشه میام اینجا یه کم یکنواخت شده، اما صاحبش رو دوست دارم. اون تنها کسیه که میدونه تو فرمانروای اهریمنی خندان واقعی هستی.»
اون شخص، یعنی جو چون-به، بیرون اومد و مثل همیشه با گرمی ازم استقبال کرد.
«خوش اومدید، ارباب عمارت.»
نگاهش به سمت اهریمن خندان پلیددل چرخید.
جو چون-به برای لحظهای جا خورد و چهرهای وحشتزده به خودش گرفت.
«این آدم واقعاً میدونه من کی هستم.»
«چون با من اومدی. میدونه نسخه واقعی اومده.»
لبخندی زدم و به جو چون-به گفتم:
«همونیه که فکر میکنی. خوشبختانه فقط من غذا میخورم، پس لازم نیست زیاد نگران باشی.»
«بله!»
با این حال، فشاری که از طرف اهریمن خندان پلیددل میومد حتی از پدرم هم بیشتر به نظر میرسید.
هر چی باشه، اهریمن خندان پلیددلِ توی شایعهها، شروری بود که آدمها رو بیدلیل میکشت.
«بین تمام مهمونهایی که تا حالا آوردم اینجا، به نظر میرسه از تو بیشتر از همه میترسه، فرمانروای اهریمنی خندان. حتی بیشتر از پدرم.»
«رهبر فرقه هم اومده اینجا؟»
«آره.»
«غیرمنتظرهست.»
«هر کسی یه بار اولی داره.»
«انگار همه بار اولشون رو با تو تجربه میکنن، ارباب جوان دوم.»
لبخند کمرنگی زدم و اون هم از روی عادت همین کار رو کرد.
این بار من پرسیدم:
«تا حالا توی میخانهای مثل اینجا غذا خوردی؟»
«وقتی بچه بودم.»
«با کی غذا خوردی؟»
جواب نداد.
اما میتونستم حدس بزنم کی بوده.
قبل از اینکه شاگرد اهریمن خندان بشه، گفته بود که یه بار با پدرش توی بازار غذا خورده.
این خاطرهای بود که مثل یه نقاشی توی ذهنش باقی مونده بود.
ناگهان اون صحنه رو تصور کردم.
پسر کوچولویی که دست پدرش رو گرفته و وارد میخانه میشه.
اهریمن خندان پلیددل گفته بود که از سن کم با کشتوکشتار عجین شده، اما آیا واقعاً حقیقت داشت؟ آیا چشمهای اون پسر کوچولویی که وارد میخانه شده بود، پر از نیت کشتن بود؟
در همین حین، غذا سرو شد.
جو چون-به حتماً فکر میکرد اگه حتی یه اشتباه کوچیک بکنه واقعاً ممکنه بمیره؛ حتی موقع نفس کشیدن هم احتیاط میکرد.
نگاهش وقتی که غذا رو با امنیت روی میز گذاشت و برگشت تا بره، انگار داشت این رو میگفت: «به لطف شما، من امروز در مقام یه میخانهدار به استادیِ کامل رسیدم.»
با چشمهام جوابش رو دادم.
«باید منتظر موند و دید، صاحبکار.»
کسی چه میدونه چه موقعیتهای دیگهای ممکنه پیش بیاد.
چاپستیکهام رو برداشتم و از روی ادب از اهریمن خندان پلیددل پرسیدم:
«میخوای با هم غذا بخوریم؟»
«نقاب من سوراخ دهن نداره. راهی هست که بتونم غذا بخورم؟»
«نظرت چیه نقاب رو یه کم بدی بالا و از زیرش بخوری؟»
«اونوقت حقیرانه به نظر نمیرسم؟»
«پس راهی نیست.»
«گشنهم نیست، پس لطفاً بدون توجه به من غذات رو بخور.»
«باشه، پس من اول میخورم.»
واقعاً تنهایی غذا خوردم.
اهریمن خندان پلیددل فقط تماشام میکرد.
هر کس دیگهای بود این کار رو دیوونگی میدونست، اما من داشتم کار دشوارِ تنها غذا خوردن جلوی اهریمن خندان پلیددل رو به سرانجام میرسوندم.
«همیشه نقاب زدن سخت نیست؟»
«برای تو باید سختتر باشه، ارباب جوان دوم.»
«برای من؟»
«چون تو نقاب نداری، مجبوری در طول روز چندین حالت مختلف به چهرهت بدی، مگه نه؟»
«آه، ممکنه حق با تو باشه.»
با شروع اون بحث، داستانهای مختلفی براش تعریف کردم.
از زمانی که اهریمن تیغه آسمان خونین، فرمانروای شمشیر شکوفه آلو و بودای اهریمنی اومدن اینجا براش گفتم، درباره آبوهوا حرف زدم و حتی گفتم که فروختن نقابهای سفید جلوی اتحاد رزمی میتونه سودآور باشه.
اون بدون کلمهای حرف، به داستانهام گوش داد.
بعد از اینکه غذام تموم شد و چاپستیکها رو زمین گذاشتم، اهریمن خندان پلیددل حرف غیرمنتظرهای زد.
«ارباب جوان دوم، یه درخواستی دارم.»
«بگو، میشنوم.»
«لطفاً با رهبر فرقه صحبت کن و بخواه که مهرم رو آزاد کنه.»
تظاهر کردم که جا خوردم.
اما وقتی گفت درخواستی داره، پیشبینی کرده بودم که همین باشه.
این درخواستی بود که قرار بود از برادرم بکنه، اما حالا که سرنوشت اون و من عوض شده بود، داشت از من میخواست.
«این کار سادهای نیست.»
«واسه همین دارم از تو میخوام، ارباب جوان دوم. بنا به دلایلی، حس میکنم تو میتونی از پسش بربیای.»
«اگه مهرت رو برات آزاد کنم، تو چیکار برام میکنی؟»
«فقط لب تر کن. چی میخوای؟ حمایت کامل من رو میخوای؟»
برادرم اون رو میخواست.
اما من داشتم نقشه بزرگتری میکشیدم.
«نه.»
«حمایت من رو نمیخوای؟»
«حمایت اجباری نمیخوام. این کار فقط هماهنگی بین کسایی که واقعاً ازم حمایت میکنن رو از بین میبره.»
«پس چی میخوای؟»
در حالی که به دو چشمی که پشت نقاب بود زل زده بودم، گفتم:
«حداقل وقتی با من تنهایی، لطفاً نقابت رو بردار.»
«!»
جو فوراً منجمد شد.
«آخه چرا اینقدر روی نقاب من کلید کردی؟»
«من روی نقاب کلید نکردم.»
«پس قضیه چیه؟»
«اگه قراره با هم دوست باشیم، میخوام دوستهای واقعی باشیم.»
«!»
بعد از لحظهای سکوت، اهریمن خندان پلیددل با سردی پرسید:
«میتونی منِ بدون نقاب رو تحمل کنی؟»
در حالی که به دو چشمش که از داخل سوراخهای خالی با یه قلب پلیدِ بدوی میدرخشیدن خیره شده بودم، با آرامش پرسیدم:
«تو میتونی من رو بدون اون نقاب تحمل کنی؟»