چپتر 99: وقتی از این سفر برگردم
چپتر 99: وقتی از این سفر برگردم
بعد از ترک دره بدکاران، به فرقه مسیر جنوبی رفتم، جایی که اهریمن تیغه آسمان خونین در اونجا اقامت داشت.
سو دهریونگ که توی حیاط مشغول تمرین بود، با دیدن نقاب سفیدی که از کمرم آویزون بود، جا خورد.
«اوه! امکان نداره! یعنی اهریمن خندان پلیددل رو هم کشتی؟»
سو دهریونگ که انگار خودش از حرفی که زده بود غافلگیر شده بود، سریع جلوی دهنش رو گرفت.
وقتی با لحنی سرد گفتم: «البته. فکر کردی میذارم چنین شروری زنده بمونه؟»، سو دهریونگ برخلاف انتظارم، دستش رو پایین آورد و به نظر میرسید خیالش راحت شده.
«خیالم راحت شد. واقعاً فکر کردم کشتینش.»
«دارم بهت میگم، کشتمش!»
«ارباب عمارت اونقدر احمق نیست که مدرک یه قتل رو به کمرش آویزون کنه.»
«و با این حال، کسی که این رو میدونه ازم میپرسه کشتنش یا نه؟»
«فقط لحظهای که نقاب رو دیدم خیلی غافلگیر شدم. اما اون نقاب برای چیه؟ قصد دارین به دره بدکاران نفوذ کنین؟»
«چرا برای نفوذ به اونجا به این نیاز داشته باشم؟ اگه تو میخواستی نفوذ کنی شاید به کارت میومد.»
چهار گام باد الهیِ من به سطحی رسیده بود که هیچ بیچهرهای نمیتونست حضورم رو حس کنه.
«این یه هدیه از طرف اهریمن خندان پلیددله.»
سو دهریونگ حتی بیشتر از قبل تعجب کرد.
«اهریمن خندان پلیددل بهتون هدیه داده؟»
«اونم هدیهای که خودِ اهریمن خندان با پول خودش از روستای خاندان اهریمنی خریده.»
«اینکه اون با خودش پول داشته حتی عجیبتره. فکر میکردم هر کی رو ببینه میکشه و پولش رو میگیره. به هر حال، ارباب عمارت، شما اولین و آخرین کسی هستین که از اهریمن خندان پلیددل هدیه میگیرین.»
«بازرس سو.»
«بله.»
«آینده ما مثل قلب آدمها غیرقابلپیشبینیه. روزی که برای اولین بار همدیگه رو دیدیم، میتونستی تصور کنی که من و تو توی حیاط خونه ارشد اهریمن تیغه آسمان خونین چنین مکالمهای داشته باشیم؟»
«درسته. وقتی توی میخانه فریب حرفهای شما رو خوردم، واقعاً روحم هم خبر نداشت که چنین جهنمِ تمرینیای در انتظارمه.»
با دیدن آه کشیدنش، لبخند زدم.
«یه روزی، یه حرف دیگه میزنی. میگی: "واقعاً نمیدونستم اون تمرینات جهنمی قراره اون موقع جونم رو نجات بده."»
سو دهریونگ به من نیشخندی زد.
خودِ سو دهریونگ گواه زنده اون حرفها بود.
دیگه هیچ اثری از بدبینی یا افسردگی در اون دیده نمیشد.
واقعاً هیچکس نمیدونه آینده برای یه آدم چی رقم میزنه.
در حالی که اون رو برای ادامه تمریناتش تنها میذاشتم، وارد خونه اهریمن تیغه آسمان خونین شدم.
اهریمن تیغه آسمان خونین داشت کتابها رو از قفسه برمیداشت.
«اگه باز از این شوخیها بکنی، سرت رو به باد میدی.»
«آیا یه آدم فرهیخته که شعر میخونه، اینقدر بیادبانه حرف میزنه؟»
«به خاطر اینه که اون چیزِ بدشگون رو پوشیدی.»
موقع ورود به اتاق، از روی شیطنت نقاب سفید رو زده بودم.
درست مثل کاری که با اهریمن خندان پلیددل کرده بودم، نقاب رو بالا زدم تا مثل کلاه روی سرم قرار بگیره.
«من فردا همراه با اهریمن خندان پلیددل فرقه رو ترک میکنم. اومدم تا ازتون بخوام وقتی نیستم، مراقب امور فرقه باشین.»
اهریمن تیغه آسمان خونین بدون اینکه برگرده، به برداشتن کتابها از قفسه ادامه داد و گفت: «نگران نباش، خودش به خوبی اداره میشه. بدون من میچرخه، بدون تو هم خیلی خوب میچرخه.»
«درسته؟ اونقدر خوب میچرخه که خودش یه مشکله. اوه، در ضمن ارشد، لطفاً یه پیامی رو از طرف من به فرمانروای شمشیر برسونید.»
«من؟»
«بله. بهشون بگید اونقدر سرم شلوغ بود که وقت نشد خداحافظی کنم.»
دلیل اینکه مخصوصاً از اهریمن تیغه آسمان خونین این رو میخواستم، این بود که امیدوار بودم به این بهانه دوباره همدیگه رو ببینن.
به نظر میرسید اهریمن تیغه آسمان خونین متوجه قصدم شده، چون مخالفت نکرد.
در چنین مواقعی، مشخص بود که اون هم تمایل داره با فرمانروای شمشیر آشتی کنه.
«خب دیگه، من مرخص میشم.»
داشتم میرفتم که اهریمن تیغه آسمان خونین از پشت سرم پرسید: «واقعاً قصد داری اهریمن خندان پلیددل رو بیاری سمت خودمون؟»
«حتی اگه متحدمون نشه، حداقل نمیذارم دشمنمون بشه.»
«واقعاً نیازی به این کار هست؟»
«اگه اهریمن خندان پلیددل با برادرم دست یکی کنه، اوضاع چندین برابر سختتر از الان میشه.»
«اهریمن خندان پلیددل به هر حال آدمی نیست که بخواد صادقانه به ارباب جوان اول خدمت کنه.»
«مشکل همینه. اون دو نفر فاصله مناسب رو حفظ میکنن و در حالی که وظایف و پاداشها رو با هم رد و بدل میکنن، جلو میرن. با توجه به شخصیتهاشون، اونا دچار تضادهای عاطفی یا مسائل مربوط به غرور نمیشن. به همین دلیله که اونا بهتر از رابطهای که اون با بودای اهریمنی داشت، با هم کنار میان.»
و این دقیقاً همون اتفاقی بود که افتاده بود.
اون دو نفر اونقدر خوب با هم کار میکردن که در نهایت رابطهشون نزدیکتر از رابطهای شد که اون با بودای اهریمنی یا اهریمن تیغه آسمان خونین داشت.
«خب دیگه، من مرخص میشم.»
«یه لحظه صبر کن.»
اهریمن تیغه آسمان خونین کتابهایی رو که بیرون آورده بود، دوباره توی قفسه گذاشت، اما در جاهای متفاوت.
لحظهای که آخرین کتاب سر جاش قرار گرفت.
*شیک.*
قفسه کتاب باز شد و یه اتاق مخفی نمایان شد.
اون یه راهروی مخفی پیچیده بود که وقتی کتابهای خاصی در جاهای خاصی قرار میگرفتن، باز میشد.
عجیبتر از وجود یه اتاق مخفی در اینجا، این بود که اون خیلی راحت جلوی چشم من بازش کرده بود.
اهریمن تیغه آسمان خونین وارد اتاق مخفی شد و با چیزی بیرون اومد.
اون چیزی رو که آورده بود، خیلی عادی روی میز جلوی من انداخت.
«بگیرش.»
«این چیه؟»
بستهبندی رو باز کردم و یه لباس زیرین نازک توش پیدا کردم.
«این یه ردای محافظ شبحه. اگه بپوشیش، وقتی کتک میخوری یه ذره کمتر درد میکشی.»
بیشتر از «یه ذره کمتر» بود. ردای محافظ شبح یه زره محافظتی سطحبالا بود که در برابر تیغه و شمشیر نفوذناپذیر بود.
«واقعاً دارین چنین چیز ارزشمندی رو به من میدین؟»
«آره.»
«خودتون باید بپوشینش، ارشد.»
«یه پیرمردی مثل من میخواد باهاش چیکار کنه؟ برازنده من نیست.»
«پس بفروشش.»
«اگه بفروشمش؟»
«پول درمیاری.»
«با اون پول چیکار کنم؟»
که یادم اومد اون هیچ خویشاوندی نداره که ثروتش رو براش به ارث بذاره.
«میتونی به سرزمینهای مرکزی سفر کنی و غذاهای لذیذ بخوری.»
«غذای لذیذ؟ توی این سن، حتی رشتههایی که ناهار خوردم رو هم نمیتونم هضم کنم.»
قلبم به درد اومد چون میدونستم اون فقط شوخی نمیکنه.
از روی تجربه میدونستم.
مهم نیست چقدر استاد بزرگی باشی، نمیتونی از پیری فرار کنی.
«نمیخوای بپوشیش؟ اگه نه، پس نپوش.»
«البته که میخوام.»
تا خواست اون رو پس بگیره، سریع قاپیدمش و همونجا ردای محافظ شبح رو پوشیدم.
مگه رسم ادب نیست که چنین لباس محافظتیای رو همون لحظه بپوشی؟
«کاملاً اندازهست! و خیلی هم راحته.»
اونقدر نازک و انعطافپذیر بود که انگار اصلاً چیزی نپوشیدم.
با وجود نخ کرم ابریشم اعلای آسمانی که روی این ردا پیچیده شده بود و با فعال کردن هنر محافظت بدنی اهریمن آسمانی، حتی اگه ضربه چی شمشیر یا نیروی شمشیر بهم میخورد، بدنم از هم شکافته نمیشد.
اهریمن تیغه آسمان خونین، مردی که اصلاً دنبال کسب اعتبار نبود، از قبل به حیاطی که سو دهریونگ در اون بود رفته بود و شروع به غر زدن سر اون کرده بود، شاید برای اینکه با تشکر من روبرو نشه.
لحظهای تمرین اون دو نفر رو تماشا کردم و بعد بیصدا اقامتگاهش رو ترک کردم.
قصد داشتم محبت اهریمن تیغه آسمان خونین رو با عمل جبران کنم، نه با کلمات.
* * *
«گفتی کی میری؟»
به دلیلی، لی آن حتی کمتر از اهریمن تیغه آسمان خونین نگرانم بود.
«فردا صبح.»
«پس نمیتونیم یه مهمونی خداحافظی بگیریم. آخ، امیدوار بودم بعد از مدتها همگی دور هم جمع بشیم و یه نوشیدنی بخوریم.»
«لی آن! الان این موضوع مهمه؟ دارم با اهریمن خندان پلیددل به سرزمینهای مرکزی میرم. خطرناک نیست؟ "من ازت محافظت میکنم!"... اون لی آنِ قدیمی کجا رفته؟!»
«منم دلم واسه اون لی آنِ مهربون تنگ شده.»
«همهش تقصیر تمریناتته. باید یه فکری به حالش بکنم.»
جلو رفتم و دستهای لی آن رو بررسی کردم.
لایههای پینهای که روی کف دستهاش نشسته بود، از تمرینات سخت و طاقتفرساش حکایت داشت.
«تازگیا وقتی شمشیر دستم میگیرم، یه حس متفاوتی دارم.»
توضیح بیشتری نداد، اما من منظور حرفش رو میفهمیدم.
تکنیک شمشیر آسمان پرنده او که به ستاره هشتم رسیده بود، حتماً مدام داشت وسوسهاش میکرد و به چالش میکشیدش.
انگار داشت صداش میزد تا حریف قدرتمندی واسه مبارزه پیدا کنه.
در مقایسه با من یا شهریاران اهریمنی، اون هنوز کموکاستیهایی داشت، اما تکنیک شمشیر آسمان پرنده در سطح ستاره هشتم، مهارتی بود که بهسختی میشد رقیبی واسهاش توی دنیای رزمی پیدا کرد.
«من دیگه میرم، در حالی که از ترسِ اون اهریمن خندان پلیددلِ وحشتناک میلرزم.»
«مگه خودت شخصاً نرفتی تالار اهریمن آسمانی تا واسه روبرو شدن با اون آزمون وحشتناک اجازه بگیری؟»
«این رو از کی شنیدی؟»
«بازرس سو قبلاً اینجا بود.»
«اون حتماً دهنلقترین دست راستِ کل دنیای رزمیه.»
لی آن به شوخی من نخندید.
«من همیشه اولین کسی بودم که از اخبار مربوط به شما باخبر میشدم، ارباب جوان. وقتی اینطوری فرقه رو ترک میکردید، منم طبیعتاً دنبالتون میاومدم.»
«ناراحتی؟»
با این حرف من، احساسات واقعیاش فوران کرد.
«بله، ناراحتم. خیلی، خیلی ناراحتم.»
آه بلندی کشید و تمام احساسات سرکوبشدهاش رو بیرون ریخت.
«نگرانم! میخوام دنبالت بیام و ازت محافظت کنم! شما بهم مقامِ نالایقِ فرمانده جوخه سایه شبح رو دادید، نه فقط یه محافظ ساده، اما چیزی که من هنوز میخوام اینه که کنارتون باشم و ازتون محافظت کنم. من کسی هستم که میخوام کنارتون بمیرم، حتی توی مرگ. این رویای منه... اگه به استاد بزرگتری نسبت به الان تبدیل بشم، میتونم واقعاً ازتون محافظت کنم، باید تا وقتی که اونقدر مفید بشم تحمل کنم، باید تحمل کنم و تمرین کنم...»
بعد، بغض گلوی لی آن رو گرفت.
«... میدونم خیلی مشغله داری و بهت سخت میگذره، ارباب جوان... واسه همین نمیخواستم اینا رو بگم... متأسفم. من... من به تمریناتم با جدیت ادامه میدم.»
بالاخره اشکهایی که نگه داشته بود، از چشمهاش جاری شد.
«وسایلت رو جمع کن.»
برای لحظهای، لی آن از تعجب جا خورد.
«متأسفم، اشتباه کردم. لطفاً من رو بیرون نکنید.»
«چی میگی؟ وسایلت رو جمع کن. فردا با هم میریم.»
لحظهای مبهوت موند.
«واقعاً؟»
«درسته. اگه تو ازم محافظت نکنی، پس کی بکنه؟ با هم میریم. برو و تا جایی که دلت میخواد ازم محافظت کن.»
«بله! حتماً!»
برای اولین بار بعد از مدتها، لی آن از خوشحالی بالا و پایین پرید.
«ممنونم، ارباب جوان. خیلی ازتون ممنونم.»
«زندگی دور از خونه سخته، آخه تشکر واسه چی؟ همسفرمون هم که اون اهریمن خندان پلیددله.»
«حتی اگه بهجای اهریمن خندان پلیددل، رهبر فرقه هم بود باز میاومدم! بعداً میبینمتون. کلی وسیله باید جمع کنم. زنها کلی چیز واسه آماده کردن دارن!»
لی آن انگار که خیلی عجله داشته باشه، زودتر از من از میدون تمرین بیرون دوید.
با دیدن شور و حالش، یه چیز رو فهمیدم.
تمرین هنرهای رزمی خوبه، و تغییرات توی زندگی هم خوبن، اما اون احساسی که الان باعث شده از خوشحالی بالا و پایین بپره، مهمترین چیزه...
الان، همین لحظه، مهمترینه.
شاید پشتِ آرزوی من واسه قویتر شدنِ اون، یه جور خودخواهی نهفته بود، یه جور تمایل واسه آرامش خاطرِ خودم.
ممکنه یه ناخودآگاهِ بزدلانه در کار بوده باشه که فکر میکرد سختیِ اون، سختیِ منم میشه؟
زندگی اون انقدر زنده و پویاست و در زمان حال پیش میره، اما من شاید واسه پنهان کردنِ اضطرابِ خودم، اون رو به این میدون تمرین تبعید کرده بودم.
بالاخره فهمیدم که زمان واقعی برای اجرای هنر تصفیه سموم بدن هیچ ربطی به اون نداشت، بلکه لحظهای بود که بر اضطراب خودم غلبه کردم.
واسه همین بود که تونستم این تصمیم رو بگیرم.
آره، الان واقعاً وقتشه.
وقتی از این سفر برگردیم، اون به آدم دیگهای تبدیل شده.
* * *
صبح روز بعد، همراه با لی آن به دره بدکاران رفتم.
وقتی رسیدیم، اهریمن خندان پلیددل از قبل آماده رفتن شده بود.
«قصد دارم بیسروصدا سفر کنم، واسه همین فقط یه دوست رو واسه رسیدگی به کارهام همراه خودم میارم.»
نقابِ اون فردِ بیچهره که توسط اهریمن خندان پلیددل معرفی شد، یه خط آبیِ سرد روش کشیده شده بود.
«این نقاب آبیه.»
اون با ادب به من تعظیم کرد.
اون دست راستِ اهریمن خندان پلیددل بود، کسی که من بهخوبی میشناختمش.
مهارت رزمیاش عالی بود و وفاداریاش از اون هم بیشتر.
وقتی دنبال هنر بزرگ بازگشت اومده بودم، اون هنوز دست راستِ اهریمن خندان پلیددل بود.
و اون همون شخصیت تراژیکی بود که نتونست اهریمن خندان پلیددلِ بعدی بشه، چون نفرِ فعلی خیلی زیاد عمر کرده بود.
من هم لی آن رو به اونها معرفی کردم.
«این محافظ منه.»
لی آن با ادب به اهریمن خندان پلیددل تعظیم کرد.
«من لی آن هستم. از دیدارتون خوشبختم.»
من یه جمله دیگه هم اضافه کردم.
«اون قلب منه.»
صورت لی آن کمی سرخ شد، اما با توجه به موقعیت، سرش رو پایین انداخت و ساکت موند.
با حرف من، اهریمن خندان پلیددل خندید و گفت:
«اول دست راستت رو رو میکنی، حالا هم بهم میگی قلبت کجاست.»
«دارم تمام نقاط ضعفم رو فاش میکنم تا نشه فهمید کدومشون واقعیه.»
«خب، راه بیفتیم؟»
«بله.»
من و اهریمن خندان پلیددل سوار کالسکه شدیم، در حالی که لی آن و نقاب آبی روی صندلی راننده نشستن.
اون دو نفر روی صندلی راننده سرشون رو به نشونه احترام واسه هم تکون دادن.
هرچند تازه با هم آشنا شده بودن، اما وجه اشتراکِ محافظت از اربابهاشون رو با هم داشتن.
همین که کالسکه شروع به حرکت کرد، اهریمن خندان پلیددل نتونست خوشحالیاش رو پنهان کنه.
«حس خیلی خوبی دارم.»
«خیلی وقت بود که به سرزمینهای مرکزی نرفته بودم، واسه همین منم خوشحالم.»
واقعاً همین حس رو داشتم.
مدتی بود که توی فرقه حبس شده بودم و فقط بین عمارت دنیای زیرین، میدون تمرین، تالار اهریمن آسمانی و میخانه می روان رفتوآمد میکردم.
خوشبختانه هر وقت احساس خفگی میکردم، میتونستم از هنر جابهجایی فضا-زمان واسه استراحت توی یه جای جدید استفاده کنم؛ اگه اون نبود، واقعاً کلافه میشدم.
پس، ناگفته پیداست که اهریمن خندان پلیددل بعد از دو سال حبس بودن، چقدر باید کلافه بوده باشه.
«اون نقاب رو با خودت آوردی.»
نقاب سفیدی که اون بهم هدیه داده بود، از کمرم آویزون بود.
«فرمانروای اهریمنی خندان اون رو بهم داده، پس معلومه که باید میآوردمش.»
«یه بهترش رو واسهات میسازم، نه مثل این چیز ارزونقیمت.»
منظورش این بود که یکی مثل همونی که خودش زده میسازه، که چشمها از بیرون دیده نشن.
«نه، همین خوبه. این رو بیشتر دوست دارم.»
«اون رو دوست داری؟»
«مگه خودتون شخصاً اون رو واسم نخریدید، فرمانروای اهریمنی خندان؟ همین بهتنهایی کافیه.»
«ارباب جوان. من مردی هستم که اول به آدما شک میکنه. مخصوصاً به اونایی که حرفای قشنگ میزنن مشکوکم.»
«معلومه که باید شک کنی. دارم با مردی که کلمه «پلیددل» توی لقبشه انقدر خوب رفتار میکنم؛ حتماً یه نیت پنهانی دارم، مگه نه؟»
«نیت پنهانیت چیه، ارباب جوان؟»
نیشخندی زدم.
«پرسیدید که مگه نشون دادنِ حالتهای مختلفِ چهره سختتر نیست؟ راستش من اینطوری ترجیح میدم. توی موقعیتهایی مثل الان، میتونم با یه همچین چهره مبهمی از جواب دادن به سوال طفره برم، مگه نه؟»
اون نتونست بیشتر اصرار کنه.
درست همونطور که من بهش اصرار نکردم تا به قولش واسه برداشتنِ نقابش عمل کنه.
«نمیخوای بپرسی کجا میریم؟»
«احتمالاً میریم یه جایی توی این دنیای خستهکننده.»
اهریمن خندان پلیددل به شوخی من بلند خندید.
در همین حال، کالسکه فرقه اصلی رو ترک کرد و با سرعت به سمت سرزمینهای مرکزی به راه افتاد.