چپتر 44: سومین بازی قرعهکشی تصادفی (۱)
چپتر 44: سومین بازی قرعهکشی تصادفی (۱)
دینگ دانگ.
[یک گزینه مهارت جدید باز شده است.]
[گزینه مهارت ۳: حالت شبیهسازی – میتوانید یک شبیهسازی مجازی از دادههای توپوگرافی که از مهارت نقشهبرداری خود به دست آوردهاید، اجرا کنید. این کار به شما اجازه میدهد تا تغییرات فیزیکی مختلفی را که در زمین رخ میدهد، مشاهده کنید.]
هاه؟ لوید چند بار پلک زد. آیا به خاطر قطرات عرقی که از پیشانیاش پایین میریخت و وارد چشمانش میشد پلک میزد؟ نه، به خاطر پیامی بود که جلوی رویش ظاهر شده بود. نمیتوانست چیزی را که میخواند باور کند.
واو. این دیگه چیه؟ یه ارتقای اختیاری برای مهارت طراحیم؟
این مهارت چیزی نبود جز شبیهسازی، همان مهارتی که او بهشدت دلش میخواست داشته باشد.
این پاداشی بود که هرگز فکرش را نمیکرد و انتظار به دست آوردنش را هم نداشت. با این حال، لوید مات و مبهوت نماند و سریع دست به کار شد. از مهارتهای نقشهبرداری و طراحی گرفته تا تکنیک هسته آسراهان، او قدرت این مهارتهای اختیاری را کاملاً تجربه کرده بود. اینجا هم قضیه همان بود.
عمل از حرف تاثیرگذارتر است.
او میتوانست صد روز یک دفترچه راهنما را بخواند یا یک روز تمام یک ویدیوی آموزشی را بارها و بارها تماشا کند. اما بهترین راه برای مسلط شدن به یک بازی این بود که فوراً شروع به بازی کند و در حالی که بقیه بازیکنان به او فحش میدهند، یاد بگیرد. بنابراین، لوید بیدرنگ مهارت طراحی خود را فعال کرد.
جرق...!
یک هولوگرام مجازی جلوی رویش ظاهر شد. این هولوگرام فقط برای لوید قابل مشاهده بود و هیچکس دیگری آن را نمیدید. لوید دادههای نقشهبرداری تالاب ماریتز را وارد آن کرد.
زمین تالاب ماریتز در فضای طراحی مجازی پدیدار شد. این روند دقیقاً شبیه تمام نقشهبرداریها و طراحیهای قبلیاش بود، با این تفاوت که حالا یک پنجره انتخاب در پایین فضای مجازی وجود داشت.
[حالت شبیهسازی روشن]
خودشه. لوید فوراً فهمید که این گزینه چه کار میکند و پنجره را فشار داد.
[گزینه مهارت سه: حالت شبیهسازی فعال شد.]
[دادههای توپوگرافی طراحی مجازی فعلی برای شبیهسازی در دسترس خواهد بود.]
ویزز! پسزمینه فضا روشن شد و خطوط و نقاط بیشماری روی زمین تالاب ماریتز ظاهر شدند. شبیه یک مدل گرافیکی سهبعدی به نظر میرسید. برام جالبه که میتونم مثل همون مدلها باهاش کار کنم یا نه. او با خودش فکر کرد که آیا واقعاً همینطور است، بنابراین دستش را دراز کرد و خطی را که یک تپه تشکیل داده بود، نیشگون گرفت. سپس آن را به سمت بالا کشید.
غرش...! قله تپه به دنبال انگشتان لوید به سمت بالا کشیده شد.
حالا، آن تپه کوچک به تپه بلندی تبدیل شده بود که در گوشهای از تالاب ماریتز قرار داشت.
در نتیجه، گلولای تیره و آبی که زمانی آن منطقه را احاطه کرده بود، به سمت زمینهای پایینتر سرازیر شد. واو. او احساس میکرد که به یک خدا تبدیل شده و در حال استفاده از ویرایشگر زمین در یک بازی شبیهسازی است.
این فوقالعادهست. لوید ناخودآگاه آب دهانش را قورت داد. او یک دانشجوی مهندسی عمران بود و مهندسی عمران چیزی فراتر از ساختن ساختمانها بود. نه، برپا کردن ساختمانها و سازهها کار مهندسان معماری است. مهندسان عمران کارهایی بسیار بسیار بیشتر از صرفاً ساختن ساختمانها انجام میدهند. دیالوگی در یک فیلم معروف وجود داشت که میگفت باد چیزی است که باید بر آن غلبه کرد، نه اینکه فقط برایش آماده شد. لوید فکر میکرد که مهندسی عمران هم دقیقاً با همین رویکرد به ارزیابیهای توپوگرافی میپردازد. خب، کاملاً هم شبیه نیست. توپوگرافی چیزیه که هم باید براش آماده شد و هم باید بر اون غلبه کرد.
به عبارت دیگر، هدف مهندسی عمران برنامهریزی و تغییر زمینهای مختلف برای بهبود زندگی انسانها بود. کوهها را میشکافت تا تونل ایجاد کند. خطوط ساحلی ناهموار را اصلاح میکرد و سپس بندر میساخت. زمینهای بیشماری را مطالعه میکرد و بر آنها غلبه مییافت تا جادهها و راهآهنها را بسازد. سیستمهای فاضلاب را طراحی میکرد و زمینها را احیا میکرد یا گاهی آنها را میشکافت. روی صخرههای شیبدار پل میساخت و به مردم اجازه میداد با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. از آغاز بشریت، رشتهای که بیشترین تأثیر را بر انسانها گذاشته بود، مهندسی عمران بود. این چیزی بود که لوید به آن اعتقاد داشت.
بنابراین، مطالعه و آزمایش دقیق زمین برای رسیدن به چنین هدفی ضروری بود. و حالا، من اون سلاح رو تو دستام دارم. من، من دارمش. او مشتهایش را گره کرد. پس از آن بود که لوید نسخه مینیاتوری تالابی را که در حیاط پشتیاش ساخته بود، نابود کرد.
سپس با سرعت رفت تا حمام کند و گلولای را از بدنش پاک کرد. پس از آن، برای پنج روز متوالی با حبس کردن خود در اتاق خوابش، خودش را از دنیا منزوی کرد. خاکریزها و آبراهها روی تالاب ماریتز مجازی اضافه و پاک میشدند. او دوباره آنها را اضافه میکرد و بار دیگر پاکشان میکرد. این کار بارها و بارها تکرار شد. او تا جایی که میتوانست شبیهسازی را اجرا کرد. او با دقت برنامه توسعه تالاب را بررسی کرد و آن را بارها بازبینی نمود. به لطف این مهارت، لوید توانست مدل ساختوسازی را که در حیاط پشتیاش تکمیل کرده بود، اصلاح کند. حالا، مدل بسیار پیچیدهتر و دقیقتر شده بود. در تمام این مدت که این اتفاقات میافتاد، خاویر مجبور بود کنار لوید بماند و به او خدمت کند.
«ارباب لوید، وقت ناهارتونه.»
«اوهوم. همونجا بذارش.»
«فکر میکنم بهتره الان غذاتون رو بخورید.»
«الان؟ ولی من سرم شلوغه. میشه باهام حرف نزنی؟»
«اما شما حتی صبحونهای رو که براتون آوردم هم تموم نکردید.»
«هی. داری بهم غر میزنی؟»
«من فقط از روی نگرانی حرف میزنم.»
«نگرانی؟ تو؟ نگران من؟»
«بله.»
«امکان نداره. تو نگران منی؟ ببینم. تو کی هستی؟ خاویر عزیز منو کجا قایم کردی؟»
«شوخی کردم. نمیبینی که الان دارم سعی میکنم تمرکز کنم؟»
«بله.»
«حالت جدی چهره و چشمام. نمیتونی ببینیشون؟»
«نه، نمیتونم. اما...»
خاویر آهی طولانی کشید.
«میخوام بهتون بگم که تمام روز مثل کسی که عقلش رو از دست داده، دستاتون رو تو هوا و جلوی هیچی تکون میدید.»
«اوه، با توجه به توهینهای نامحسوست، تو واقعاً خود خاویری. اما، متأسفانه برات، من دیوونه نشدم.» لوید در حالی که دستهایش را در هوا تکان میداد، با بیخیالی جواب داد.
لوید میفهمید که حرف خاویر از کجا نشأت میگیرد. به هر حال، این فضای شبیهسازی فقط برای چشمای من قابل دیدنه. حتی الان هم، لوید با ظرافت در حال کنترل فرم زمین تالابی بود که در فضای شبیهسازی تصویر کرده بود. او در حال آزمایش راههای مختلف برای استفاده از تکنیک زهکش عمودی بود. البته، این قرار نبود...
«من میشینم...» خاویر سر جایش نشست.
لبخند شیطنتآمیزی روی صورت لوید نقش بست.
«آره، خوبه. فقط یه مدت استراحت کن. در اصل، روش زهکش پاکتی همون روش زهکش ماسهای یا زهکش کاغذی هست... چهار یا شش لوله با قطر ۱۲ سانتیمتر که به یک دستگاه سوراخکن مخصوص متصل شدن، به طور همزمان به داخل زمین فشار داده میشن... عمق نصب میتونه تا ۳۵ متر باشه و قطر نصب ۱۲ سانتیمتره که اون رو عملی میکنه... فلان و فلان...»
«ها...؟ اینا چیه...»
خروپف. یک سرویس لالایی غافلگیرکننده. او با به یاد آوردن کلمات کتاب درسی مهندسی عمران، با اشتیاق شروع به خواندن کرد. خاویر کمکم حواسپرت به نظر میرسید و چشمانش خیلی زود تمرکزشان را از دست دادند.
سپس شروع به چرت زدن کرد و بدنش به آرامی به یک طرف خم شد. لوید به آرامی دستش را دراز کرد و بدن خمیده خاویر را نگه داشت و آن را به سمت پشتی صندلی هدایت کرد. سرویس لالایی اجباری ادامه یافت تا خاویر کاملاً بیهوش شود.
«نوع زهکش تخته پلاستیکی رو میشه به دو دسته تقسیم کرد. اولی یک ماده زهکشی بیبافت هست و یک صفحه بیبافت سوزنکاریشده با ضخامت حدود ۵ میلیمتر، حدود ۱۰۰ میلیمتر عرض داره... بفرما. بگیر بخواب، بوپ.»
خروپف...
خاویر به خواب عمیقی فرو رفت و حالا که لوید محیط مناسبی برای کار ایجاد کرده بود، برگشت تا روی حالت شبیهسازی تمرکز کند. یک روز، دو روز و سه روز گذشت. غر زدنهای خاویر و دفاع لالایی به یک اتفاق روزمره تبدیل شد. با این حال، پروژه احیای تالاب ماریتز شروع به شکلگیری کرد.
«تموم شد.»
در روز پنجم، گوشههای لب لوید از روی رضایت بالا رفت. حالا وقت آن بود که یک تیم برای پروژه تشکیل دهد و تجهیزات سنگین را به دست بیاورد.
«هی، پودونگ؟ بانگول!؟»
«پودونگ!»
«بانگول!»
آن شب ماه به روشنی میدرخشید و لوید بیرون در حیاط پشتیاش بود. البته، لوید مطمئن شده بود که خاویر در خواب عمیقی است.
«دارم به این فکر میکنم که یه دوست جدید احضار کنم.»
«پودونگ؟»
«بانگول!؟»
«فقط فکر کردم بهتره شما دو تا بیاید و تماشام کنید.»
لوید پوزخندی زد. امشب، او قصد داشت یک شریک احضار جدید انتخاب کند. این کار برای پروژه احیایی بود که انتظار میرفت به زودی آغاز شود.
«امیدوارم یه چیزی مربوط به آب دربیاد. اما حتی اگه اینطور هم نشد برام مهم نیست. فقط یکی رو میخوام که به اندازه شما دو تا بزرگ باشه.»
پروژه احیای تالاب ماریتز. روش زهکش عمودی برای این پروژه به کار گرفته میشد. به طور خلاصه، این روش شامل حفر چندین سوراخ در کف تالاب و قرار دادن تختههای زهکشی پلاستیکی برای محکم کردن پایه ضعیف بود. نقشهبرداری بهم نشون داد که تالاب شبیه زمینهای هلند قبل از احیا شدنشونه. زمینهای سطح پایین برای مدت طولانی با گل و آب گلآلود راکد مونده بودن. رسوبات ضخیم زغالسنگ نارس پر از آب بود. نهتنها این، بلکه نرم و خمیری بود و به راحتی فرو میرفت.
اما، اگر لوید با موفقیت آب آنجا را تخلیه میکرد چه؟ کارها آسانتر میشد. هنگامی که آب از رسوبات زغالسنگ نارس بیرون کشیده میشد، به دلیل وزن خودش به سمت پایین فشرده میشد. این پدیده تحکیم نامیده میشد.
پس خیلی مهمه که اول آب رو تخلیه کنم. اما من هیچ تجهیزاتی برای زهکش عمودی ندارم. حتی یه پمپ هم برای مکش آب ندارم. با این حال، البته جایگزینهایی وجود داشت که او میتوانست استفاده کند.
خاویر میتوانست از انفجار مانای خود برای سوراخ کردن زمین استفاده کند و شرکای احضار میتوانستند آب را از تالاب بیرون بکشند. به همین دلیل بود که لوید شبانه با پودونگ و بانگول تنها ایستاده بود: تا یک شریک احضار دیگر انتخاب کند.
«هی، پودونگ؟ بانگول؟»
«پودونگ!»
«بانگول!»
لوید در حالی که تکتک کلماتش از ته دل بود، گفت: «کاشکی این جدیده هم بتونه به همون خوبی که شماها میتونید، آب رو جمع کنه.»
پودونگ و بانگول در جمعآوری آب عالی بودند. پودونگ از گونههای غولپیکرش برای نگه داشتن مقادیر عظیمی از آب استفاده میکرد و بانگول از معده بادکردهاش به عنوان سطل بهره میبرد. آنها میتوانستند به راحتی به اندازه مخازن آب معمولی، آب را نگه داشته و منتقل کنند. این اساساً به خاطر اندازه غولپیکری که این دو هنگام خوردن تخمه آفتابگردان سرخ پیدا میکردند، امکانپذیر بود. شرکای احضار دیگر هم باید مشابه میبودند. فقط کافیه چهار یا پنج تا شریک احضار داشته باشم که بتونن به اندازه پودونگ یا بانگول بزرگ بشن. نه بیشتر. هر شریک احضار قدرتها و تواناییهای ویژه متفاوتی داشت و بیشتر آنها هنگام تغییر شکل، عظیمالجثه میشدند.
لوید قصد داشت از اندازه بسیار بزرگ آنها نهایت استفاده را ببرد.
اصلاً برام مهم نیست که قدرت ویژهش چیه. اگه به آب ربط داشته باشه که نور علی نوره، اما نمیخوام شانس خودم رو زیاد از حد امتحان کنم. من فقط یه گنده میخوام! یکی که بتونه آب رو منتقل کنه، حالا چه با دهنش باشه چه با یه قسمت دیگه از بدنش. او انتظارات پایینی داشت. تا الان خیلی خوششانس بودم. پودونگ و بانگول با ارائه حیاتیترین مهارتها در زمان مناسب، به لوید کمک کرده بودند. با این حال، لوید با خودش فکر کرد که بهتر است دیگر امیدی به داشتن چنین شانسی نداشته باشد. با این فکر، لوید پنجره قرعهکشی تصادفی را باز کرد.
دینگ دانگ.
[بازی قرعهکشی تصادفی]
[برای انتخاب یک احضار، RP خرج کنید.]
[یک شریک احضار قوی و منحصربهفرد، وفاداری تزلزلناپذیر خود را به همراه طیف وسیعی از مهارتها به اربابش ارائه میدهد.]
[هزینه سومین بازی قرعهکشی تصادفی = ۱۰۰ RP]
همم... هزینه انتخاب یه شریک احضار جدید ۱.۵ برابر شده.
اما مشکلی نیست. من تو خرج کردن RP صرفهجویی کردم و پسانداز دارم. لوید بررسی کرد که چقدر RP دارد. او مقدار خیرهکننده ۹۳۱ امتیاز داشت که ۲۰ تای آن از سفر اخیر (یا پیکنیک) به تالاب همراه با بارون به دست آمده بود.
به اندازه کافی RP دارم. گاهی اوقات، هر زمان که RP به دست میآورد، موجی از وسوسه به او هجوم میآورد و به این فکر میکرد که آن را شتابزده خرج کند. با این حال، او جلوی خودش را میگرفت و به خود یادآوری میکرد که RP آخرین راه چاره او در مواقع اضطراری است. حالا خوشحال بود که با آن وسوسه مبارزه کرده است. هدف اینه که چهار تا شریک احضار انتخاب کنم که به اندازه پودونگ و بانگول باشن و بتونن آب حمل کنن.
اگر هر انتخاب ۱.۵ برابر بیشتر از انتخاب قبلی RP هزینه داشت، لوید محاسبه کرد که به حدود ۸۰۰ RP نیاز خواهد داشت.
بیا امتحانش کنیم. لوید با قاطعیت به پایین خیره شد.
[آیا میخواهید بازی قرعهکشی تصادفی را شروع کنید؟]
[بله / خیر]
او بدون یک ثانیه تردید، بله را انتخاب کرد.
[بازی قرعهکشی تصادفی در حال شروع است.]
فووش! یک دایره جادویی در هوا ظاهر شد و نوری رنگپریده تمام محیط اطرافش را فرا گرفت.
فضا به غرش درآمد و شبحی را احضار کرد که لوید نمیتوانست فوراً آن را تشخیص دهد. اولین چیزی که دید یک بدن گرد بود. سپس، سرش ظاهر شد. باسن و پاهای گردی داشت و شبح کلی آن مثل یک توپ گرد بود. صبر کن، قرار نیست از همون نوع پودونگ باشه، مگه نه؟ لوید نگاهش را متمرکز کرد و شریک تازه احضار شدهاش را زیر نظر گرفت.
سرانجام، سومین شریک احضار خودش را نشان داد و موجی از شوک به همراه آن به بیرون پرتاب شد.
جرق!
چیزی با لحنی بانمک فریاد زد: «هامانگ!»
به سمت لوید پرواز کرد و در آغوشش فرود آمد. لوید شریک احضار جدید را با هر دو دستش گرفت. او بافت مخملی و نرم پوست را روی کف دستانش احساس کرد و فوراً دوست جدیدش را بررسی کرد. چشمان لوید گشاد شد. او ناخودآگاه زمزمه کرد: «صبر کن... یه اسب آبی تشنه؟ اون اینجا چیکار میکنه؟»
«هامانگ!»
یک اسب آبی کوچک، تپل و صورتی کمرنگ که نامش «هامانگ» بود، در حالی که از روی کف دست لوید به او نگاه میکرد، لبخند درخشانی زد.