บทที่ 15 ต้องตอบแทนอย่างงาม

บทที่ 15 ต้องตอบแทนอย่างงาม

"เรื่องนี้... จะดีหรือ?"

เถียนกุ้ยฮวายังคงลังเลและตัดสินใจไม่ถูก แม้ชีวิตความเป็นอยู่จะดีขึ้นมากแล้ว แต่ในบ้านยังมีลูกชายหลายคน ปากท้องก็เยอะ... ทว่าหากป้าฟ่านปรารถนาจะรับไปเลี้ยงดูจริง ๆ ก็ใช่ว่าจะยกให้ไม่ได้

ไม่รู้ว่าป้าฟ่านไปได้ยินข่าวมาจากที่ใด พอรู้ว่าบ้านฟู่เก็บเด็กชายคนหนึ่งมาได้จากในป่า นางก็เกิดความสนใจขึ้นมาทันที เพราะตัวนางเองไม่สามารถมีลูกได้อีกแล้วจริง ๆ

ส่วนสามีของนางนั้นถูกรีดเค้นจนแทบหมดเรี่ยวแรง ยามนี้พอตกกลางคืนเขาก็ต้องแอบหนีไปนอนในห้องเก็บฟืนเพื่อเลี่ยงการเผชิญหน้านาง

ป้าฟ่านหาใช่คนพิถีพิถันหรือรักษามารยาทนัก นางมุดเข้าไปในห้องของสองสามีภรรยาโดยไม่รอให้เจ้าของบ้านเชื้อเชิญ ซึ่งชาวบ้านส่วนใหญ่ในชนบทก็มักจะเป็นเช่นนี้

ฟู่จิวจิวเห็นจนชินชาเสียแล้ว ถึงขั้นมีบางคนชอบมานั่งมุงดูนางตอนกินนมด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าเป็นรสนิยมแปลกประหลาดแบบไหน เหมือนกับช่วงเทศกาลปีใหม่ที่พวกผู้ใหญ่มักจะขอให้เด็ก ๆ แสดงความสามารถพิเศษอย่างไรอย่างนั้น น่าสงสารฟู่จิวจิววัยแปดเดือนที่ไม่มีทักษะพิเศษอื่นใด จึงมักถูกขอให้นางแสดง ‘การกินนม’ ให้ดูเป็นขวัญตาแทน

ป้าฟ่านได้ยินมาว่าเป็นเด็กอายุประมาณสามสี่ขวบ เดิมทีนางก็กังวลว่าจะเลี้ยงไม่เชื่องหรือดื้อรั้น ทว่าพอเห็นถังเซี่ยนที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงเตา ความกังวลทั้งหลายก็มลายหายไปสิ้น

เสื้อผ้าเดิมของถังเซี่ยนนั้นเปรอะเปื้อนรอยเลือดและดินโคลน จึงถูกเถียนกุ้ยฮวาถอดออกแล้วเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าเก่าของฟู่ปาจินแทน ซึ่งพอจะใส่ได้แบบฝืน ๆ แม้เสื้อผ้าจะมีรอยปะชุนอยู่บ้าง

แต่ใบหน้าของเขากลับหมดจดขาวนวล ดูงดงามราวกับเด็กผู้หญิง ป้าฟ่านมองปราดเดียวก็เกิดความพึงใจอย่างยิ่ง ในใจของนางนั้น เด็กคนนี้ดูดีกว่าเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ของบ้านฟู่เสียอีก

คนโบราณเขากล่าวกันว่า บุรุษที่มีลักษณะใบหน้าอย่างคนใต้ หรือผู้ชายที่มีหน้าตาสวยงามเหมือนสตรี มักจะมีดวงชะตาร่ำรวยมหาศาล ซึ่งเจ้าหนูน้อยคนนี้มีครบถ้วนทุกประการ

"ไป่ว่าน เจ้าต้องยกเด็กคนนี้ให้ข้านะ" ป้าฟ่านตัดสินใจทันทีโดยไม่แม้แต่จะปรึกษาสามีตนเอง

ส่วนฟู่ไป่ว่านแม้จะมีความคิดนี้ผุดขึ้นมาบ้าง ทว่าเขาก็ยังไม่ได้ตัดสินใจเด็ดขาด เถียนกุ้ยฮวาสังเกตเห็นความลังเลบนใบหน้าของสามี นางรู้ดีว่าสองสามีภรรยาจะหารือกันลับหลังอย่างไรก็ได้ แต่ยามนี้ต่อหน้าคนนอกยังตกลงกันไม่ได้ไม่ใช่หรือ?

"พี่สะใภ้ เรื่องนี้พวกข้ายังตัดสินใจให้ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ"

ป้าฟ่านเปลี่ยนสีหน้าเป็นบึ้งตึงทันที "อะไรกัน? พวกเจ้ามีลูกชายตั้งแปดคนแล้ว จะเลี้ยงเด็กคนนี้ไว้เพิ่มภาระทำไมอีก?" หรือว่าทั้งสองคนจะรู้สึกว่าเด็กคนนี้มีสง่าราศีสูงส่งจนไม่กล้าส่งต่อให้คนอื่นกันแน่?

เถียนกุ้ยฮวายิ้มบาง ๆ พลางมองถังเซี่ยนที่หลับตาพริ้ม นางไม่รู้เลยว่าเด็กน้อยกำลังแสร้งหลับด้วยความคิดที่ลึกซึ้งเกินวัย

"แม้ว่าไป่ว่านกับซานจินจะเป็นคนพาเขากลับมา แต่พ่อแม่ที่แท้จริงของเขาอาจจะตามหาเมื่อไหร่ก็ได้ พวกข้าจะไปตัดสินใจแทนได้อย่างไรกัน?"

ฟู่จิวจิวทำหน้าเคร่งเครียด นางกังวลเหลือเกินว่าท่านพ่อท่านแม่จะใจดีจนตอบตกลงไป โชคดีที่พวกเขาไม่เลอะเลือน พี่ชายที่หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ หากยกให้ป้าฟ่านไป คงถูกรังแกจนยับเยินแน่...

นางส่ายหัวเล็กน้อย ชาติก่อนนางเป็นหญิงโสดวัยยี่สิบกว่าปี การมีความคิดปกป้อง ‘ของสวยงาม’ บ้างก็เป็นเรื่องธรรมดา

ป้าฟ่านไม่สนใจเหตุผลเหล่านั้น "จะตามหาทำไมกัน ถ้าจะหาคงเจอตั้งนานแล้ว เจ้ายกเขาให้ข้าเถอะ หรือว่าเจ้ามีความคิดอื่นซ่อนอยู่?"

นางรีบร้อนมาที่นี่ก็เพราะกลัวว่าสองสามีภรรยาจะยกเด็กคนนี้ให้ลูกชายคนโตของพวกเขา "พวกเจ้าคงไม่ได้คิดจะยกเขาให้ต้าจินหรอกนะ?"

ประจวบเหมาะกับที่โจวซื่อนำยามาส่งพอดี พอได้ยินประโยคนี้เข้า ร่างกายของนางก็สั่นไหวเล็กน้อย ใบหน้าซีดเผือดลงทันที

ทว่าป้าฟ่านก็ยังคงพูดต่อไป "เมียต้าจิน ตอนนี้เจ้ายังสาว แม้จะยังไม่มีลูก แต่อีกสองปีเดี๋ยวก็มีเอง ส่วนข้าอายุขนาดนี้แล้ว ไม่มีหวังแล้วจริง ๆ เจ้าอย่ามาแย่งกับข้าเลยได้ไหม?" ป้าฟ่านสมกับเป็นคนปากเสียที่สุดในหมู่บ้าน ใครเกลียดอะไรนางยิ่งจี้จุดสิ่งนั้น ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือเป็นโดยสันดาน

โจวซื่อวางถ้วยยากระแทกขอบเตียงเตาอย่างแรง "ข้าไม่เอา! ข้าสามารถมีลูกเองได้!" พูดจบ นางก็สะบัดหน้าเดินจากไปด้วยความโกรธทันที

ในขณะที่ป้าฟ่านยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ "เห็นไหมเล่า เมียต้าจินไม่เอา พวกเจ้าก็ยกเขาให้ข้าเถอะ"

เถียนกุ้ยฮวากวาดสายตามองสามี เห็นไหมเล่า? บอกแล้วว่าสะใภ้ใหญ่ไม่มีทางตกลง ดีที่มีคนยอมเป็นตัวร้ายมาเอ่ยถาม ไม่อย่างนั้นแม่สามีลูกสะใภ้คงต้องบาดหมางกันอีก

ฟู่จิวจิวชำเลืองมองเด็กชายที่ยังแสร้งหลับทั้งที่ตื่นแล้ว พลางคิดว่าเจ้าหนูนี่เจ้าเล่ห์จริง ๆ หน้าตาสวยงามก็ส่วนหนึ่ง แต่เรื่องที่ต้องทำให้คนอื่นขัดเคืองใจกัน นางจะไม่ยอมให้ท่านพ่อท่านแม่ต้องมารับกรรมเด็ดขาด

ฟู่จิวจิวรู้ว่าเขาไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องใบหน้า นางลองแตะไปไม่กี่ครั้งเขาก็ถลึงตาใส่ ดังนั้น นางจึงยื่นอุ้งมืออวบอ้วนราวกับกรงเล็บปีศาจน้อยไปยังใบหน้าของเขาอีกครั้ง...

ถังเซี่ยนสัมผัสได้ถึงการรุกล้ำของนาง ในที่สุดเขาก็ไม่สามารถแสร้งหลับได้อีกต่อไป ชั่วขณะที่เขาลืมตาขึ้น รอบกายพลันปกคลุมด้วยกลิ่นอายของผู้สูงศักดิ์ หว่างคิ้วมีความสุขุมลุ่มลึกและน่าเกรงขาม ซึ่งไม่เหมาะสมกับอายุแม้แต่น้อย

เขามองเด็กน้อยที่มีคราบน้ำนมติดอยู่ที่มุมปาก ที่เขาไม่ยอมลืมตาขึ้นก่อนหน้านี้ เป็นเพราะไม่อยากเห็นภาพที่ท่านป้าคนนั้นกำลังให้นมบุตร ซึ่งมันทำให้น่าอึดอัดใจอย่างยิ่ง

"โอ้! ตื่นแล้วหรือเด็กน้อย ให้ข้าดูหน่อยเถิด โธ่เอ๋ย... เด็กที่น่าสงสาร ทำไมถึงถูกทิ้งไว้ในที่เช่นนั้นได้นะ พ่อแม่เจ้าช่างใจดำทำใจทิ้งลงได้สวรรค์ลงโทษจริง ๆ" ป้าฟ่านร้องห่มร้องไห้ตีบทแตก ทำท่าทางสงสารจับใจ นางอดไม่ได้ที่จะยื่นมือสีดำหยาบกร้านเข้าไปหาถังเซี่ยน...

ถังเซี่ยนสามารถอดทนให้อุ้งมือน้อย ๆ ของฟู่จิวจิวป้วนเปี้ยนบนใบหน้าได้ นั่นเป็นเพราะนางยังเป็นเพียงทารก และยังเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขาโดยบังเอิญ

แต่ผู้หญิงแก่คนนี้โผล่มาจากไหนกัน? เครื่องหน้าอันประณีตของเขาม้วนขมวดเข้าหากัน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกว่า "อย่าแตะต้องข้า"

ป้าฟ่านชะงักงันไปในทันที... ผู้ใหญ่ทั้งสามคนในห้อง รวมถึงเจ้าก้อนแป้งน้อยฟู่จิวจิว ต่างถูกน้ำเสียงทรงพลังนั้นทำให้ตกตะลึง สายตาของเขาเย็นเยียบปานจะปลิดชีวิตคนได้ มันหนาวสั่นถึงกระดูกและเต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างถึงที่สุด

ป้าฟ่านหัวเราะแห้ง ๆ อย่างขัดเขิน "เด็กน้อย อย่ากลัวไปเลย ข้าเป็นคนดีนะ พวกเราเป็นคนช่วยชีวิตเจ้าไว้ เจ้าลืมไปแล้วหรือ?"

ฟู่ไป่ว่านและเถียนกุ้ยฮวามองหน้ากัน นี่มันช่างหน้าหนาเกินพิกัดไปแล้วกระมัง?

คนที่ช่วยชีวิตเขาคือสามคนพ่อลูกตระกูลฟู่ และคนที่ออกเงินค่ารักษาก็คือบ้านของพวกเขา ป้าฟ่านกลับเข้ามาแอบอ้างชิงเอาความดีความชอบไปต่อหน้าต่อตา ช่างน่าขันจริง ๆ ซึ่งถังเซี่ยนก็หาใช่เด็กโง่เขลา เขารับรู้ความจริงทั้งหมด

"ท่านช่วยข้าอย่างนั้นหรือ?"

"ข้า..." ป้าฟ่านมองสามีภรรยาบ้านฟู่สลับไปมา แล้วยิ้มอย่างมีพิรุธ

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้ากลับบ้านกับข้าเถอะ มาเป็นลูกชายของข้า ต่อไปข้าจะเลี้ยงดูเจ้าอย่างดีเอง" นางพยายามจะตบตาและสรุปเอาเอง

ทว่าถังเซี่ยนมีดวงตาที่เฉียบคมและใบหน้าเล็ก ๆ ที่ทรนง ราวกับมองเห็นความเป็นไปของมนุษย์มาจนหมดสิ้น

"ไม่จำเป็น ครอบครัวของข้าจะมารับข้าเอง" ถังเซี่ยนรู้ดีว่าร่างกายต้องการการพักฟื้น และสองสามีภรรยาบ้านฟู่ก็เป็นคนมีเมตตาที่ไม่ทอดทิ้งเขาในยามวิกฤต จึงนับว่าเป็นคนที่น่าเชื่อถือ

"ท่านลุงฟู่ ท่านป้าฟู่ ช่วงเวลานี้ต้องรบกวนพวกท่านแล้ว"

เขามองไปยังเจ้าก้อนแป้งน้อย คาดว่าช่วงเวลานี้คงต้องถูกเด็กคนนี้เกาะติดแน่ ทว่าเขากลับไม่ได้รู้สึกรังเกียจนางนัก เมื่อเห็นฟู่ไป่ว่านและเถียนกุ้ยฮวาไม่ได้โต้แย้งอะไร เขาจึงกล่าวสืบไปว่า

"เมื่อครอบครัวของข้ามารับข้าถึงที่นี่ ข้าจะตอบแทนพวกท่านอย่างงามแน่นอน"

ฟู่ไป่ว่านและเถียนกุ้ยฮวาไม่ได้หวังสิ่งตอบแทนใด ๆ ถือเสียว่าทำความดีเพื่อสะสมบุญกุศลให้ลูกหลาน จึงพยักหน้าตกลงรับดูแล ใครจะคิดว่าเด็กน้อยคนนี้จะมีความคิดความอ่านเป็นของตัวเอง และมีท่วงท่าการพูดจาราวกับผู้ใหญ่ที่เคร่งครัด

พอป้าฟ่านได้ยินคำว่า ‘ตอบแทนอย่างงาม’ ไม่ว่าเรื่องนั้นจะเป็นจริงหรือเท็จนางก็นึกอยากจะได้ส่วนแบ่ง จึงพยายามโน้มน้าวอีกครั้ง

"เด็กน้อย บ้านนี้มีลูกชายตั้งแปดคน แถมยังมีลูกสาวที่ยังต้องกินนมอยู่ จะดูแลเจ้าให้ดีได้อย่างไรกัน เจ้ากลับบ้านไปกับข้าเถอะนะ"

ถังเซี่ยนขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเด็ดขาด "ไม่จำเป็น"