บทที่ 2 สรุปแล้วคลอดอะไรกันแน่?

    บทที่ 2 สรุปแล้วคลอดอะไรกันแน่?

  เมื่อแว่วเสียงร้องไห้จ้าของบุตรสาว เถียนกุ้ยฮวาก็เริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้น

  สิ่งแรกที่นางทำหลังจากลืมตา คือการกวาดสายตามองหาทารกน้อยที่มีผิวพรรณผุดผ่องราวกับสลักจากหยกในห่อผ้า เมื่อเห็นว่าลูกน้อยยังคงปลอดภัยดี นางจึงค่อยลอบระบายลมหายใจด้วยความโล่งอก

  เด็กหญิงตัวน้อยจ้องมองมารดาด้วยสายตาคล้ายจะตัดพ้อ เถียนกุ้ยฮวาย่อมรู้ดีว่าเจ้าตัวเล็กกำลังโหยหิวน้ำนม ทว่าร่างกายของนางนั้นอ่อนแอเหลือเกิน ยามที่คลอดลูกคนที่ห้า ร่างกายก็แทบจะไม่มีน้ำนมหล่อเลี้ยงแล้ว ลูกคนต่อ ๆ มาจึงยิ่งขาดสารอาหาร พวกลูกชายที่รอดชีวิตเติบโตมาได้ล้วนอาศัยเพียงความดวงแข็งของแต่ละคนทั้งสิ้น

  ฟู่จิ่วแผดเสียงร้องอยู่นานแต่กลับไม่มีสิ่งใดตกถึงท้อง นางจึงตัดสินใจหยุดร้องเสียเพื่อไม่ให้สิ้นเปลืองเรี่ยวแรงกายไปมากกว่านี้

  "ไอ้หยา... ดูสิเมียจ๋า จิวจิวยิ้มแล้ว ดูนั่นสิ น่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน"

  เถียนกุ้ยฮวาขมวดคิ้วด้วยความฉงน "จิวจิว?"

  ฟู่ไป่ว่านเหลือบมองภรรยาแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบหันกลับไปสนใจลูกสาวตัวน้อยต่ออย่างหลงใหล "อืม... เจ้านกมงคลแสนสวยที่อยู่ข้างนอกนั่นมันส่งเสียงร้องแบบนี้แหละ"

  เถียนกุ้ยฮวาแม้ใบหน้าจะยังซีดเซียวแต่ในใจกลับเปี่ยมไปด้วยความสุข นางค้อนให้สามีวงหนึ่ง "ท่านนี่ทำอะไรไม่เป็นเรื่องเอาเสียเลย ลูกสาวบ้านอื่นเขาชื่อหลันเอ๋อร์บ้าง เหมยเอ๋อร์บ้าง ขนาดชื่อของข้ายังมีคำว่าดอกไม้ แต่ท่านกลับตั้งชื่อลูกว่า..."

  ฟู่ไป่ว่านไม่คิดจะใส่ใจคำทัดทาน เขากลับมีความสุขยิ่งนัก "ลูกสาวของข้าคือถุงนำโชค จะให้ไปชื่อโหลเหมือนคนอื่นได้อย่างไร?"

  เขารู้สึกอยู่เสมอว่า นกตัวนั้นบินมาเพื่อแจ้งข่าวอันเป็นมงคลแก่เขาโดยเฉพาะ ชื่อนี้จึงถือว่าถูกต้องเหมาะสมที่สุดแล้ว

  เถียนกุ้ยฮวายันกายลุกขึ้นนั่ง พลางพินิจมองทารกน้อยที่ดูอวบอัดสมบูรณ์ ถึงแม้ในช่วงอุ้มท้องนางจะไม่ค่อยได้กินของบำรุงดี ๆ เลยสักนิด แต่เด็กคนนี้กลับถูกเลี้ยงดูมาในครรภ์จนขาวอวบน่ามอง ดูท่าจะเป็นเด็กที่มีวาสนาสูงส่งไม่น้อย

  "ถุงนำโชคอย่างนั้นรึ? นักพรตเฒ่าคนนั้นคงแค่หลอกเอาเงินไม่กี่อีแปะในกระเป๋าท่านแล้วก็ปั้นน้ำเป็นตัวไปเรื่อย หากบ้านเรามีแต่ลูกสาว เขาก็คงจะทำนายว่าถ้าเกิดลูกชายจะช่วยเปลี่ยนดวงชะตาได้แน่ ๆ"

  เถียนกุ้ยฮวาใช้ปลายนิ้วสัมผัสแก้มเนียนของบุตรสาวเบา ๆ จนหัวใจแทบจะละลาย

  นักพรตผู้นั้นเคยกล่าวไว้ว่า 'ฟู่ไป่ว่านหมายถึงแบกหนี้ล้าน ทว่าหากมีลูกสาวจะนำพาความร่ำรวยนับล้านมาให้'

  ในคราแรกฟู่ไป่ว่านเพียงฟังผ่านหูไม่เก็บมาใส่ใจ แต่ยามนี้เขากลับเอ่ยออกมาด้วยความปรีดา "ช่างเถิด อย่างไรเสียข้าก็มีลูกสาวแล้ว เมียจ๋า... จะว่าไป ลูกสาวคนนี้ไม่เหมือนพวกเจ้าตัวแสบพวกนั้นเลยนะ ตอนพวกนั้นเกิดมา แต่ละคนตัวยับย่นเหมือนลูกหนูตกน้ำ ดูลูกสาวข้าสิ ขาวผ่องอวบอัดไปเสียหมด"

  ไม่ว่าคำทำนายของนักพรตจะศักดิ์สิทธิ์เพียงใด แต่เมื่อเห็นหน้าลูกสาว ฟู่ไป่ว่านก็รู้สึกว่าตนเองได้รับกำไรมหาศาลแล้ว ชีวิตหลังจากนี้ดูเหมือนจะมีจุดมุ่งหมายที่ชัดเจนขึ้นมาทันที

  เถียนกุ้ยฮวาที่ผ่านการคลอดลูกมาหลายคนและเคยเห็นเด็กแรกเกิดมานักต่อนัก ต้องยอมรับความจริงว่าบุตรสาวของนางคนนี้หน้าตาสะสวยโดดเด่นที่สุดจริง ๆ

  "ชู่ว... อย่าส่งเสียงดังไป ลูกสาวหลับไปแล้ว"

  ความจริงฟู่จิ่วไม่อยากจะหลับเลยสักนิด ทว่าเปลือกตามันกลับหนักอึ้งเกินกว่าจะฝืน ร่างกายที่เล็กจ้อยขนาดนี้ย่อมไม่สามารถตื่นทำงานได้นานเกินไปนัก

  นอนเถอะ... นอนเสียเถอะ ในความฝันคงมีทุกอย่างที่ข้าต้องการ

  .....

  ทางด้านฟู่ลิ่วจินวิ่งกระหืดกระหอบมุ่งหน้าไปหาฟู่ซานจิน ที่เพิ่งจะขึ้นเขาไปล่าสัตว์ท่ามกลางสายฝนที่ยังโปรยปราย

  หากไม่ทำเช่นนี้จะทำอย่างไรได้? ในเมื่อคนทั้งบ้านต่างฝากท้องรอดวงตะวันลับขอบฟ้า แม้ความหวังจะริบหรี่นัก เพราะขนาดวันฟ้าใสยังล่าสิ่งใดไม่ได้เลย หากวันฝนตกเช่นนี้เก็บเห็ดกลับมาได้บ้างก็ถือว่าโชคดีโขแล้ว

  ยามฝนหยุดตกก็ประจวบเหมาะกับเวลาอาหารพอดี ชาวบ้านที่รวมตัวกันใต้ต้นหลิวใหญ่กำลังเตรียมจะแยกย้ายกลับไปหุงหาอาหาร เมื่อเห็นฟู่ลิ่วจินวิ่งหน้าตั้งมา ทุกคนจึงชะงักฝีเท้าด้วยความอยากรู้

  "ลิ่วจิน จะรีบร้อนไปที่ใดรึ? แม่ของเจ้าคลอดหรือยัง?"

  "คลอดแล้วขอรับ! คลอดแล้ว!"

  "หึ... คงได้น้องชายมาประดับบ้านอีกคนล่ะสิ?"

  ฟู่ลิ่วจินวิ่งเหยาะ ๆ พลางหันกลับมาฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟัน "ป้าฟ่าน ครั้งนี้เป็นน้องสาวขอรับ!"

  "จริงรึ? แม่ของเจ้าคลอดลูกสาวจริง ๆ หรือนั่น?"

  ฟู่ลิ่วจินเร่งรีบจะไปหาพี่สาม จึงไม่มีเวลาจะสนทนากับนางต่อ

  ป้าฟ่านที่ยังไม่หายสงสัยจึงคว้าตัวฟู่ปาจินที่วิ่งตามมาด้วยขาสั้นป้อมไว้ แล้วหิ้วปีกยกตัวเด็กน้อยขึ้นจนเท้าลอยเหนือพื้น

  "พี่หก... พี่หกช่วยด้วย..."

  "ปาจิน บอกป้ามาเสียดี ๆ ว่าแม่ของเจ้าคลอดอะไรออกมา?"

  ฟู่ปาจินมองดูฝูงชนที่กรูล้อมเข้ามาด้วยดวงตากลมโตที่กลอกกลิ้งไปมา

  โดยเฉพาะป้าฟ่านที่ปากกว้างราวกับจะเขมือบหัวคน ทุกครั้งที่เจอเขามักจะเดินเลี่ยงไปทางอื่นเสมอ ในใจเด็กน้อยพลันคิดว่า น้องสาวคือของล้ำค่าประจำบ้าน พวกคนเหล่านี้คงไม่ได้คิดจะมาแย่งชิงน้องสาวของเขาไปหรอกนะ?

  "น้องชายขอรับ"

  ด้วยคำกล่าวที่ว่าเด็กน้อยย่อมไม่โกหก ป้าฟ่านจึงเม้มปากแล้วหลุดหัวเราะออกมา "เห็นไหมล่ะ ข้าบอกแล้วว่าจะเป็นลูกสาวได้อย่างไร บ้านนั้นน่ะมันบ้านผู้ชายล้วน!"

  "ปาจิน เป็นน้องชายจริง ๆ รึ?"

  ฟู่ปาจินพยักหน้ายืนยันด้วยสีหน้าจริงจัง น้องสาวคือสมบัติล้ำค่า จะยอมให้ใครรู้ความจริงแล้วมาแย่งไปไม่ได้เด็ดขาด "น้องชายขอรับ"

  "มี... ไอ้นั่นด้วยใช่หรือไม่?"

  "ขอรับ มีหนอนน้อยด้วย"

  เมื่อได้ยินว่าคลอดลูกชาย ชาวบ้านต่างก็รู้สึกหมดสนุก ป้าฟ่านวางฟู่ปาจินลงพื้นแล้วโบกมือให้ทุกคนแยกย้ายกันไป

  ฟู่ปาจินที่เท้าแตะพื้นอย่างมั่นคงแล้ว ยืนมองผู้คนสลายตัวไปราวกับนกกระจอกแตกรัง ก่อนจะแอบแสยะยิ้มในใจ

  คิดจะมาแย่งน้องสาวข้าอย่างนั้นรึ? ฝันไปเถอะ!

  .....

  "พี่สาม... พี่สาม... โอ๊ย!"

  ฟู่ลิ่วจินวิ่งขึ้นเขาไปจนพบฟู่ซานจินที่กำลังง้างคันศรเตรียมจะปลิดชีพเหยื่อ ทว่าเสียงตะโกนลั่นของน้องชายทำให้ฟู่ซานจินเสียสมาธิจนยิงพลาดเป้าไปอย่างน่าเสียดาย

  "ลิ่วจิน เจ้าจะร้องตะโกนหาอะไร ไก่ป่าตกใจหนีไปหมดแล้ว!"

  ฟู่ซานจินส่ายหัวด้วยความเสียดาย แต่ก็รีบเข้าไปพยุงน้องชายที่สะดุดล้มขึ้นมา "เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?"

  "ท่านแม่คลอดแล้วขอรับ!"

  ฟู่ซานจินยังคงอาลัยอาวรณ์ไก่ป่าตัวเมื่อครู่ ท้องนี้ของท่านแม่ คนสิบคนก็ทายว่าเป็นลูกชายไปเสียเก้าคนแล้ว เขาจึงไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นเท่าใดนัก

  "คงได้น้องชายมาเพิ่มอีกคนล่ะสิ?"

  "เป็นน้องสาว! น้องสาวตัวน้อยขอรับ!" ฟู่ลิ่วจินตะโกนก้องด้วยความตื่นเต้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อย้ำเตือนให้พี่ชายได้ยินถนัด

  ฟู่ซานจินได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ทันใดนั้นเอง ไก่ป่าที่เพิ่งจะบินหนีไปไม่รู้ว่าตื่นตระหนกสิ่งใด มันจึงบินกลับมาพร้อมส่งเสียงร้องลั่นมาจากเนินดินฝั่งตรงข้าม ก่อนจะร่วงหล่นลงมาแทบเท้าของพวกเขา ดิ้นขลุกขลักเพียงชั่วครู่ก็นิ่งสนิทไป

  สองพี่น้องมองหน้ากันด้วยความงุนงง

  "พี่สาม... กระต่าย! นั่นกระต่าย!"

  ฟู่ซานจินมองตามนิ้วชี้ของน้องชาย ก็เห็นกระต่ายตัวอ้วนพีตัวหนึ่งกระโดดพรวดออกมา เขาไล่ตามไปตามสัญชาตญาณ ทว่ากระต่ายตัวนั้นกลับรีบร้อนวิ่งชนเข้ากับต้นไม้อย่างจังจนสลบเหมือดไปเสียอย่างนั้น

  ยามนี้สองพี่น้องมีทั้งไก่ป่าตัวเขื่องในมือซ้าย กระต่ายอ้วนในมือขวา แถมบนหลังยังแบก 'เหอโส่วอู*[1]' สมุนไพรล้ำค่าที่ทำให้ฟู่ลิ่วจินสะดุดล้มเมื่อครู่นี้ไว้ด้วย

  เมื่อลงมาถึงตีนเขา พวกเขาก็พบกับฟู่เอ้อร์จินที่ไปทอดแหในสระน้ำท้ายหมู่บ้าน และได้ปลามาเต็มตะกร้าถังทั้งสองใบในมือของฟู่เอ้อร์จินนั้นเต็มปรี่ ส่วนเทียนฝูลูกชายของเขากำลังหลับปุ๋ยอยู่บนแผ่นหลัง

  จะว่าไปก็น่าประหลาดใจนัก ปกติแม้แต่ปลาขนาดเท่าฝ่ามือเขายังจับไม่ติดสักตัว แต่วันนี้กลับมีทั้งปลาตะเพียนและปลาเฉาตัวใหญ่พากันกระโดดขึ้นมาเหนือน้ำให้เก็บไม่หยุดหย่อน

  เมื่อได้รับแจ้งข่าวว่าสมาชิกใหม่คือน้องสาว ฟู่เอ้อร์จินก็ดีใจจนปิดไม่มิด เขาเร่งฝีเท้าเดินทางกลับบ้านด้วยความตื่นเต้น

  ขณะที่สามพี่น้องกำลังเดินเข้าหมู่บ้าน ป้าฟ่านที่เพิ่งจะอิ่มหนำจากมื้ออาหารก็เดินออกมาพอดี เมื่อเห็นของสดในมือของพวกเขา นางก็เกิดความโลภขึ้นมาทันที เนื่องจากภัยแล้งที่ยาวนานทำให้ไม่มีบ้านไหนมีเนื้อกินมานานแล้ว

  "เอ้อร์จิน วันนี้พวกเจ้าดวงดีเสียจริงนะ จับปลาได้มากมายขนาดนี้เชียวรึ?"

  ฟู่เอ้อร์จินผู้ซื่อสัตย์พยักหน้ารับตามตรง "ใช่ขอรับ วันนี้ในสระมีปลาสด ๆ เต็มไปหมด เพียงแค่เดินไปเก็บก็ได้มาตามใจชอบเลย เสียดายที่ข้าเอาถังไปน้อยไปหน่อย ไม่เช่นนั้นคงได้มากกว่านี้"

  ป้าฟ่านกลอกตาไปมาด้วยความทึ่ง นางใช้ชีวิตมานานเพิ่งเคยได้ยินว่ามีปลาให้เลือกเก็บได้ง่าย ๆ เช่นนี้ เห็นทีนางต้องรีบไปดูบ้างเสียแล้ว

  "เอาเถอะ ๆ พวกเจ้ารีบกลับบ้านไปเสีย แม่ของเจ้าคลอดน้องชายให้เพิ่มอีกคนแล้วนะ"

  พูดจบนางก็ไม่รอช้า รีบวิ่งกลับบ้านไปคว้าถังเพื่อมุ่งหน้าไปยังสระน้ำทันที

  "น้องชายอย่างนั้นรึ?"

  สามพี่น้องหันมามองหน้ากันด้วยความฉงน ก่อนที่ฟู่ซานจินจะเอ่ยถาม "ลิ่วจิน... เจ้าบอกว่าเป็นน้องสาวไม่ใช่หรือ?"

  ฟู่ลิ่วจินเองก็นิ่งอึ้งไปเช่นกัน "ก็น้องสาวน่ะสิขอรับ ป้าหวังบอกมากับปากเองเลยว่าคราวนี้เป็นน้องสาว ข้าฟังไม่ผิดแน่ ๆ"

  "แล้วป้าฟ่านไปได้ยินมาจากที่ใดกัน?"

  "ปาจินเป็นคนบอกข้าเอง!" ป้าฟ่านตะโกนตอบขณะหิ้วถังวิ่งผ่านหน้าไป

  สรุปแล้ว... ทารกที่เพิ่งลืมตาดูโลกคนนี้ เป็นน้องชายหรือน้องสาวกันแน่?

  [1] สมุนไพรจีนโบราณ เชื่อกันว่าช่วยบำรุงร่างกาย เส้นผม และเสริมอายุวัฒนะ มักปรากฏในตำรับยาจีนและเรื่องเล่ากำลังภายใน