บทที่ 39 พี่เจ็ดเก่งที่สุด จุ๊บ ๆ

บทที่ 39 พี่เจ็ดเก่งที่สุด จุ๊บ ๆ

เจี่ยงสี่เหลียงถลึงตาใส่ถังเซี่ยนอย่างโกรธจัด เขาเงื้อมือหมายจะฟาดอีกฝ่ายให้จมดิน แต่มีหรือที่จะตีถังเซี่ยนโดน เพราะถังเซี่ยนหลบหลีกได้อย่างคล่องแคล่วว่องไวทุกครั้งในจังหวะที่ปลายนิ้วของเด็กอ้วนกำลังจะแตะถูกตัว

หลังจากพยายามอยู่หลายครั้ง เจี่ยงสี่เหลียงก็สติแตกด้วยความโมโหจนถึงขั้นลงไปดิ้นพราด ๆ อยู่บนพื้นดิน

"เจ้ากลับมานี่นะ! กลับมาให้ข้าตีสักทีสิ กลับมาเดี๋ยวนี้!"

ถังเซี่ยนมองท่าทางแบบนั้นแล้วก็รู้ทันทีว่า เด็กคนนี้ถูกที่บ้านตามใจจนเสียคนจนกู่ไม่กลับเสียแล้ว

ฟู่จิวจิวเดินเตาะแตะเข้ามาหาถังเซี่ยน พร้อมกับตะโกนสนับสนุนอย่างย่ามใจว่า "ตีเลย! ตีเลย!"

"อ๊ากกก... เจ้าเด็กบ้า! ข้าจะจูบเมียข้า แต่เจ้ากลับมาขวางข้า คอยดูนะ ข้าจะไปบอกท่านแม่ ให้ท่านแม่มาตีเจ้าให้ตายไปเลย"

"เมียเจ้าอย่างนั้นหรือ?"

ฟู่จิวจิวกำลังจะอ้าปากเถียง แต่เด็กชายตัวน้อยกลับชิงพูดขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ

"ใช่แล้ว!" เจี่ยงสี่เหลียงใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำมูกจนเปื้อนหน้า ฟู่จิวจิวเห็นแบบนั้นก็เบ้ปากด้วยความรังเกียจทันที

"นางกลายเป็นเมียเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"

"นางคือเมียข้า ท่านแม่กับท่านยายตั้งใจพานางมาให้เป็นเมียข้า นางก็คือเมียของข้า!"

"เป็นไปไม่ได้"

น้ำเสียงเด็ดขาดและมั่นคงของถังเซี่ยนทำให้ฟู่จิวจิวอดไม่ได้ที่จะหันไปมอง เขาไปเอาความมั่นใจมาจากไหนกัน?

ถังเซี่ยนรู้ดีอยู่แล้ว เขายกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา ลุงฟู่และภรรยารักใคร่เอ็นดูเจ้าก้อนแป้งน้อยขนาดนี้ มีหรือจะยอมให้นางแต่งกับคนโง่เง่าที่ทำตัวบ้ากามแบบนี้ได้ ฟู่จิวจิวเองก็เชื่อมั่นว่าท่านพ่อท่านแม่คงไม่เลอะเลือนถึงขนาดนั้น

"ใช่สิ! ใช่สิ! เจ้าเด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยงอย่างเจ้า ใครใช้ให้มายุ่งเรื่องชาวบ้านกัน ไสหัวไปเลย ไสหัวไป!" เจี่ยงสี่เหลียงอาศัยส่วนสูงที่มากกว่า พยายามจะเข้าไปผลักถังเซี่ยนอีกครั้ง แต่ก็ยังถูกหลบหลีกได้อย่างง่ายดายเช่นเดิม

ครั้งนี้ฟู่จิวจิวเห็นเต็มสองตา เด็กคนนี้มีฝีมือไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ

พอเจี่ยงสี่เหลียงตีไม่โดน ก็ยิ่งโมโหจนกระโดดเหยง ๆ ส่วนฟู่จิวจิวไม่เพียงไม่กลัวว่าเรื่องจะบานปลาย นางยังตบมือส่งเสียงสนับสนุนถังเซี่ยนไม่หยุด

"พี่เจ็ดเก่งที่สุด จุ๊บ ๆ ~"

ถังเซี่ยน "..."

"เจ้าห้ามจูบคนอื่น! เจ้าเป็นของข้า เจ้าจูบข้าได้แค่คนเดียวเท่านั้น!" เจี่ยงสี่เหลียงประกาศกร้าวอย่างเอาแต่ใจ

ความจริงเขาเกลียดการเล่นกับเด็กผู้หญิงที่สุด แต่พอเห็นเจ้าก้อนแป้งน้อยที่ทั้งขาวนวลสะอาดสะอ้าน แถมยังมีกลิ่นหอมหวานติดตัว เขาก็รู้สึกชอบขึ้นมาทันที

ฟู่จิวจิวไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย นางหันไปส่งจูบให้ถังเซี่ยนอีกหลายทีเพื่อยั่วโมโหเจ้าเด็กอ้วน

นั่นทำให้เจี่ยงสี่เหลียงโกรธจนสติขาดผึง เขานั่งลงบนพื้นแล้วร้องห่มร้องไห้โฮ โวยวายราวกับโลกจะแตกสลาย

"เจ้าเป็นเมียข้า! เจ้าห้ามจูบคนอื่น! เจ้าจูบข้าได้แค่คนเดียว ฮือ ๆ... ข้าจะไปบอกท่านแม่..."

ภายในห้อง ฟู่ไป่ว่านขมวดคิ้วมุ่น หากไม่ติดว่าต้องรักษาหน้าให้สะใภ้ใหญ่ เขาคงไล่ผู้หญิงสองคนนี้ออกจากบ้านไปนานแล้ว

"ข้าบอกพวกท่านแล้วว่าไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด ฝันไปเถอะ"

โจวซื่อรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ นางจึงเลือกที่จะปิดปากเงียบ ซึ่งเป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุด เถียนกุ้ยฮวาก็รู้สึกว่าผู้หญิงสองคนนี้ช่างไร้สติ คิดเรื่องเลอะเทอะไม่เข้าท่า ประจวบเหมาะกับที่มีเสียงเด็กร้องไห้จ้าดังมาจากข้างนอก จึงช่วยทำลายบรรยากาศอันน่าอึดอัดลงได้

"เกิดอะไรขึ้น หรือว่าเด็ก ๆ จะเป็นอะไรไป รีบไปดูเร็ว!"

พูดยังไม่ทันขาดคำ ฟู่ไป่ว่านก็พุ่งตัวออกไปทันที แต่ทำไมเสียงร้องไห้ถึงได้เงียบกริบลงไปกะทันหันเช่นนี้?

"ห้ามพูดจาเหลวไหล จิวจิวไม่มีวันแต่งให้เจ้า" ถังเซี่ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก

"ถ้าเจ้ากล้าบอกว่านางเป็นเมียเจ้าอีกเพียงคำเดียว ข้าจะทำให้เจ้าเป็นใบ้ไปตลอดชีวิต ได้ยินหรือไม่?"

เจี่ยงสี่เหลียงตกใจจนกางเกงเปียกโชก ขยับตัวไม่ได้และพูดไม่ออก เขาไม่เคยเจอสถานการณ์กดดันและน่ากลัวแบบนี้มาก่อนในชีวิต

"ถ้าได้ยินแล้วก็กะพริบตา" ถังเซี่ยนจ้องมองลงมาจากมุมสูง

เจี่ยงสี่เหลียงรีบพยักหน้าถี่ ๆ เพราะกลัวว่าถ้าช้ากว่านี้เขาจะต้องกลายเป็นใบ้ไปตลอดชีวิตจริง ๆ

"ห้ามไปพูดมั่วซั่วกับใคร ไม่อย่างนั้น..." ถังเซี่ยนคลายจุดให้ เมื่อเห็นเจี่ยงสี่เหลียงพยักหน้ารับคำอย่างหวาดกลัว เขาก็หันไปมองฟู่จิวจิวที่กำลังใช้เท้าเล็ก ๆ เหยียบเจี่ยงสี่เหลียงไว้อย่างแรง แล้วสั่งว่า "เจ้าก็ห้ามพูดเหมือนกัน เข้าใจไหม?"

ฟู่จิวจิวพยักหน้าด้วยรอยยิ้มหวาน ที่แท้เด็กชายคนนี้ก็เป็นยอดฝีมือเร้นกายหรือนี่? ถึงขั้นสกัดจุดได้ด้วย!

ฟู่จิวจิวเหยียบเจี่ยงสี่เหลียงไว้ ซึ่งเจ้าเด็กอ้วนก็ไม่กล้าแม้แต่จะขัดขืน ได้แต่จ้องมองเจ้าก้อนแป้งน้อยที่ยามนี้ประกาศชัดว่าไม่ใช่เมียของตนด้วยสายตาละห้อย ฮือ ๆ ใจของเขาเจ็บปวดเหลือเกิน

"จิวจิว ไม่เป็นไรใช่ไหม?"

หลังจากฟู่ไป่ว่านออกมา สิ่งแรกที่ทำคือรีบเข้าไปตรวจดูบุตรสาว เมื่อเห็นฟู่จิวจิวจูงมือถังชีพร้อมรอยยิ้มสดใส เขาก็โล่งอก

"ถังชี เกิดอะไรขึ้น?"

ถังเซี่ยนเหลือบมองเจี่ยงสี่เหลียงที่ยังคงสะอึกสะอื้น "ไม่มีอะไรขอรับ เขาหกล้มเองแล้วก็ร้องไห้"

"สี่จื่อ! ต้าสี่จื่อ! เจ้าเป็นอะไรไป?" แม่เฒ่าโจวและพี่หญิงรองโจวรีบถลันตามมา พร้อมถามไถ่ลูกหลานตนเองเป็นอันดับแรก

"ท่านแม่... ท่านยาย... แงงง..." เจี่ยงสี่เหลียงร้องไห้โฮออกมาอีกรอบ

"เกิดอะไรขึ้น? มีใครรังแกเจ้าหรือเปล่า?" แม่เฒ่าโจวพูดกระทบกระเทียบ "ไม่ต้องกลัวนะ ใครรังแกเจ้า บอกยายมา ยายจะจัดการให้เอง!"

"ข้า..." เจี่ยงสี่เหลียงเหลือบมองถังเซี่ยนที่ยืนทำท่าทางเฉยเมย เมื่อนึกถึงความรู้สึกที่ขยับตัวไม่ได้และพูดไม่ออกเมื่อครู่ มันก็น่ากลัวเกินไป เขาไม่อยากเจอแบบนั้นอีกแล้ว

"ฮือ ๆ... ไม่มี... ไม่มีใครตีข้า"

ฟู่จิวจิวเงยหน้าขึ้นยิ้มละไม ใบหน้าดูไร้เดียงสาและบริสุทธิ์ยิ่งนัก ส่วนถังเซี่ยนเองก็ทำท่าทางเหมือนเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับตน

"จริงหรือ?" พี่หญิงรองโจวถามย้ำ สายตาของนางคอยจับจ้องที่ถังเซี่ยนตลอดเวลา แต่ถังเซี่ยนก็ปล่อยให้นางสำรวจได้ตามสบาย

เจี่ยงสี่เหลียงถูกขู่จนขวัญกระเจิง "อื้อ จริงขอรับ ท่านแม่... ข้าอยากกลับบ้าน ข้าอยากกลับบ้าน! ข้าไม่เอาเมียแล้ว ข้าไม่เอาเมียแล้ว!"

"แค่ก ๆ..." เถียนกุ้ยฮวาลอบขำ เด็กคนนี้โตป่านนี้แล้วยังทำตัวเช่นนี้อีก หรือที่คิดจะมาสู่ขอชิงบุตรสาวนาง? ฝันไปเถอะ

"เด็กอยากกลับบ้านแล้วล่ะ ร้องไห้โยเยขนาดนี้ ท่านพาเขากลับไปเถอะ อากาศมันร้อนจัด ถ้าร้องจนป่วยไข้ไปจะลำบาก"

แม่เฒ่าโจวทำหน้าบูดบึ้ง "พวกเราเดินทางมาตั้งไกลขนาดนี้ น้ำสักอึกก็ไม่ได้ดื่ม ข้าวปลาไม่ให้กินสักมื้อเลยหรือ?"

"น้ำน่ะมีให้ดื่มไม่อั้น แต่เป็นพวกท่านเองที่บอกว่าดื่มไม่ลงไม่ใช่หรือ? ส่วนข้าว... อาหารบ้านป่าเรียบง่ายมีให้เยอะแยะ ถ้าอยากอยู่กินก็ตามใจ?"

เจี่ยงสี่เหลียงแอบชำเลืองมองถังเซี่ยน พอเห็นสายตาเตือนของอีกฝ่ายก็ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ "ไม่กิน! ไม่กิน! ข้าจะกลับไปกินขาหมูที่บ้าน! กลับบ้าน! ข้าจะกลับบ้านเดี๋ยวนี้!"

"เจ้าเด็กนี่ น่าขายหน้าจริง ๆ" พี่หญิงรองโจวอดไม่ได้ที่จะใช้นิ้วจิ้มหน้าผากลูกชายด้วยความระอา

ทว่า เจี่ยงสี่เหลียงที่ไม่มีที่ระบายความอัดอั้น จู่ ๆ ก็แผดเสียงร้องไห้ดังกว่าเดิม "ท่านตีข้า! ข้าจะไปบอกท่านย่า คอยดูนะว่าท่านย่าจะจัดการท่านยังไง!"

คนเป็นแม่สั่งสอนลูก แต่กลับถูกลูกข่มขู่กลับ พี่หญิงรองโจวจึงรู้สึกอับอายขายหน้ายิ่งนัก

ส่วนแม่เฒ่าโจวถึงจะอยากกินข้าวฟรีเพียงใด แต่เห็นท่าไม่ดีจึงต้องยอมถอย "ท่านแม่ รีบไปกันเถอะ"

โจวซื่อเองก็รู้สึกว่าให้พวกเขารีบไปเสียดีกว่า นางจะได้อยู่อย่างสงบ "งั้นข้าไปส่งที่หน้าบ้านนะเจ้าคะ"

ผลคือนางกลับถูกแม่เฒ่าโจวถลึงตาใส่แทนคำขอบใจ

ฟู่ไป่ว่านเบ้ปากพลางส่ายหัวด้วยความสมเพช เด็กคนนี้มันโตมาแบบไหนกัน?

เถียนกุ้ยฮวามองถังเซี่ยนอย่างครุ่นคิด นางรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่น่าจะง่ายขนาดนั้น เด็กบ้านนั้นขนาดแม่ตัวเองยังไม่กลัว แต่กลับกลัวถังเซี่ยนจนตัวสั่น น่าสนใจจริง ๆ

ฟู่จิวจิวอาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังสนใจกลุ่มแขกที่กำลังจากไป หยอกล้อเด็กชายตัวน้อยอีกครั้ง

"พี่เจ็ดเก่งที่สุด จุ๊บ ๆ ~"

ถังเซี่ยนถึงขั้นพูดไม่ออก ยัยหนูคนนี้ช่าง... เป็นเด็กเจ้าชู้ตัวน้อยเหลือเกิน เขาต้องหาโอกาสบอกนางเสียหน่อยแล้วว่าห้ามไปจุ๊บใครมั่วซั่ว ไม่อย่างนั้นพอโตขึ้น จะไม่ถูกพวกผู้ชายไม่รักดีฉวยโอกาสเอาเปรียบแย่หรือ?