ข้อมูลเบื้องต้น

"จู่ลี่ เจ้าตัวเล็กแค่นี้ริอาจกินเหล้า คอยดูว่าข้าจะฟาดเจ้าด้วยกระบองหนามได้อย่างไร" ชายชราโกรธจนหนวดกระดิก มือถือกระบองหนามอันใหญ่ เตรียมไล่ฟาดเด็กเจ้าปัญหา

“อาจารย์ ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดไปแล้ว ต่อไปไม่ทำแล้ว” คำรับปากของเด็กหญิงตัวน้อยโขกศรีษะลงกับพื้น ท่าทางจริงใจยิ่ง

เด็กตัวเล็กอยากรู้อยากลองเป็นเรื่องปกติ อาจารย์เฒ่าอย่างเขาควรมีเมตตา จึงยอมรามือแต่โดยดี 

“สุรานี้ ข้าหมักของข้ามาหลายปี ถ้าเจ้าอยากกินของดี ก็ไปหาวิธีหมักเอาเอง”

“ศิษย์รู้แล้ว ต่อไปศิษย์ไม่ทำแล้วเจ้าค่ะ”

ใครจะรู้ว่า วันต่อมาเด็กหญิงวัยเจ็ดขวบผู้นี้ ก็ยังแอบมาขโมยสุราของเขาอยู่ดี แถมยังเมามายอยู่หน้าเรือนให้ดูแล แต่พอป้อนน้ำแกงแก้เมากลับวิ่งหนีไวยิ่งกว่ากระรอกป่า

เด็กบ้าอะไรมอมเหล้าตัวเองให้เมาได้ทุกวี่วัน

“ไหนเจ้าบอกว่าไม่ขโมยสุราของข้าแล้ว” ชายชราโกรธจนเส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนขมับ

“อาจารย์ ศิษย์ไม่ได้ขโมย ศิษย์แค่ยืมมาดื่มก่อน เดี๋ยวสุราที่ศิษย์หมักไว้ได้ที่เมื่อไหร่ศิษย์จะเอาไปคืนให้อาจารย์เจ้าค่ะ”

สวัสดีมิตรรักของกาวหมดทุกท่าน พบกับเรื่องใหม่แกะกล่อง ที่ดองไว้มานานไม่มีโอกาสได้แต่งสักที

คำเตือนตัวโต ๆ

นิยายเรื่องนี้เกิดจากจิตนการล้วน ๆ เหตุการณ์ทุกอย่างเป็นสิ่งสมมุตขึ้น

แนะนำติติงได้หมดนะคะ ติเพื่อก่ออิไรท์ยินดีรับฟังและแก้ไข ขออย่างเดียวอย่าปั่นทอนอิไรท์ก็พอ อิไรท์ใจบาง

ส่วนเรื่องคำผิดเดี๋ยวแต่งจบแล้วส่งพิสูจน์อักษรเสร็จจะมารีไรท์อีกครั้งหนึ่งค่ะ

อ่านนิยายให้เป็นนิยายเด้อค่า ขอให้คอมเม้นท์กับแบบสุภาพด้วยเด้อค่า 

แล้วก็นิยายเรื่องนี้ใช้เอไอคิดชื่อตัวละคร ชื่อไอเทม ชื่อสถานที่  และหาข้อมูล (แต่ก่อนใช้กูเกิ้ลเดี๋ยวนี้พัฒนาแล้ว)

ดังนั้นถ้าชื่อตัวละคร สถานที่ หรือสิ่งของ มันไปเหมือนนิยายเรื่องไหนโทษนังเอไอเด้อค่า