ตอนที่ 27

โจวหมิงลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าร่าง เขาย่อตัวลงนั่งขัดสมาธิข้างยายหนูตัวดี แผ่นหลังเหยียดตรงเปรี๊ยะ มือขวากำด้ามกระบี่บินแน่นจนเส้นเลือดปูด ส่วนมือซ้ายกางออกกว้าง ค้างอยู่ในท่ากึ่งเตรียมพร้อม... 

เตรียมพร้อมคว้าพุงกะทิของจูลี่แล้วโกยแนบแบบสี่คูณร้อย

“ศิษย์พี่ ดื่มเหล้าสิเจ้าคะ หน้าซีดปานกระดาษไหว้เจ้าขนาดนี้ เดี๋ยวหมูย่างก็จืดหมดหรอก” จูลี่เอ่ยเสียงอ้อแอ้ หยิบหมูย่างเคี้ยวตุ้ย ๆ หน้าตาเฉย แววตาปรือปรอยไร้ความทุกข์ร้อนชวนให้คนมองรู้สึกอยากเอาหัวโขกต้นไม้ตาย

โฮกกกกก!

ทันใดนั้น เสียงแผดร้องอันทรงพลังก็กึกก้องกัมปนาท แรดเกราะทมิฬตัวหัวหน้าที่สูงใหญ่ปานบ้านย่อม ๆ ตัวหนึ่ง พุ่งพรวดออกมาจากพุ่มไม้หนา สีผิวของมันดำสนิทเกราะหนาเตอะ นัยน์ตาสีแดงก่ำจับจ้องมาที่สิ่งมีชีวิตตัวจ้อยสองตัวที่บังอาจมาตั้งวงเหล้าในถิ่นของมัน

โจวหมิงสะดุ้งโหยง ตัวสั่นงันงก ลมหายใจแทบหยุดชะงัก 

มาแล้วบิดาเอ๋ย ตัวใหญ่ขนาดนี้ขวิดทีเดียวข้าได้ไปเกิดใหม่แน่ 

ชายหนุ่มงอนิ้วเตรียมตะครุบพุงเด็กน้อยทันที

ทว่า เหตุการณ์กลับพลิกผันเกินกว่าที่สมองมนุษย์จะคาดเดา

“เจ้าพวกหน้าโง่ มัวแต่มองอะไรอยู่ เร็วสิ” เสียงลักลับดังเข้าไปในโสตประสาทของแรดเกราะทมิฬตัวหัวหน้าแบบตรงประเด็น

พลั่ก ตึง โครม!

แรดตัวหัวหน้าก้มหัวลงต่ำ พุ่งชนใส่ลูกน้องสามสี่ตัวรอบข้างอย่างบ้าคลั่งในทันที 

นอแหลมคมขวิดเข้าสีข้างจนเกราะทมิฬแตกกระจาย เสียงกระดูกหักดัง กร๊อบ พลั่ก สนั่นหุบเขา 

แรดลูกน้องหน้าตาตื่นสติหลุด คิดจะหนี แต่ก็ชนกันเองมั่วซั่วจนเกิดเป็นความพินาศสันตะโร ชนหิน ชนต้นไม้ ไม่ช้าก็กลายเป็นซากหกตัวรวด

หลังจากกวาดล้างลูกน้องเสร็จ แรดตัวหัวหน้าก็แทบจะโกยหน้าตั้งออกจากพื้นที่

ความเงียบเข้าปกคลุมหุบเขา

จูลี่พ่นกระดูกหมูทิ้ง กะพริบตาปริบ ๆ มองซากแรดเหลวแหลกหกตัวตรงหน้า ก่อนจะยู่หน้าอย่างหงุดหงิด “ศิษย์พี่ ฝากเก็บให้หน่อยเจ้าค่ะ เดี๋ยวเราจะเอาไปแลกแต้มกัน”

กินหมูป่ายังไม่ทันถึงครึ่งตัว ภารกิจก็เสร็จแล้ว เพียงแต่ถุงเก็บของของนางเต็ม จึงหันไปยิ้มหวานกับโจวหมิง

“ศิษย์พี่โจว ฝากเก็บหน่อยนะเจ้าคะ ของท่านตัวหนึ่ง อีกห้าเป็นของข้าเจ้าค่ะ” เด็กหญิงแจกแจงแบ่งทรัพยากรเสร็จก็สะบัดตูดเดินนำกลับสำนัก

โจวหมิงที่ยืนอ้าปากค้างจนคางแทบกระแทกพื้น รีบสะบัดมือเก็บซากแรดเกราะทมิฬสภาพแหลกละเอียดอีก 6 ตัวที่เหลือเข้าไปในแหวนเก็บของระดับต่ำทันที

แรดหกตัวนี้กินพื้นที่แหวนเก็บของของเขายิ่ง

ชายหนุ่มกุมขมับแน่น หนังหัวชาหนึบ พลางบ่นอุบอิบตลอดทาง “คนธรรมดาเขามาล่าแรดต้องสู้ยิบตา แต่เจ้านั่งกินหมูย่างเฉย ๆ แรดก็ออกมาตบกันเองจนกลายเป็นซากให้เจ้าเอาไปแลกแต้ม"

เมื่อทั้งคู่กลับมาถึงโถงภารกิจยอดเขาฉี่ฝาน จูลี่ก็ตรงดิ่งไปที่หน้าโต๊ะแลกแต้มทันที ยายหนูตบป้ายไม้เสียงดัง ปัง ก่อนจะหันไปพยักพะเผยอหน้าให้โจวหมิงส่งสัญญาณ

“ศิษย์พี่โจว เอาแรดออกมาเลยเจ้าค่ะ”

โจวหมิงถอนหายใจยาว สะบัดแขนเสื้อปล่อยซากแรดเกราะทมิฬทั้ง 6 ตัวลงบนลานหอภารกิจเสียงดัง ตึง!

ศิษย์ผู้ดูแลคลังแต้มเดินถือพู่กันออกมาตรวจดูซากแรดอย่างเชื่องช้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความชื่นชม 

ทว่าพอก้าวเข้าไปใกล้ ลองใช้ปลายเท้าเขี่ย ๆ ดูก็ต้องขมวดคิ้วจนหน้าย่น นัยน์ตาฉายแววปลาบปลื้มใจในตอนแรกพลันเปลี่ยนเป็นว่างเปล่าทันควัน

“ศิษย์น้องจู นี่มันอะไรกัน?” ผู้ดูแลคลังถามเสียงหลง

“แรดเกราะทมิฬอย่างไรเล่าเจ้าคะ แลกแต้มได้ตัวละสามร้อยห้าสิบแต้ม รับไม่อั้นด้วย” จูลี่ตอบฉะฉาน แววตาประกายวิบวับ

“รับไม่อั้นน่ะใช่... แต่คลังภารกิจระบุชัดเจนว่าต้องการกระดูกสันหลังหนาแน่นและเขานอที่สมบูรณ์ เพื่อเอาไปหลอมชุดเกราะ” ผู้ดูแลคลังเอามือกุมขมับ ชี้พู่กันไปที่ซากแรดตัวแรก 

“แล้วดูแต่ละตัวที่เจ้าเอามา มีตัวไหนสภาพสมบูรณ์บ้าง” ผู้ดูแลส่ายหน้า ก่อนจะใช้มีดกรีดหมายจะเอากระดูกออกมา นอใช้ไม่ได้เหลือกระดูกก็ยังดี

ใครจะคิดว่าแม้แต่กระดูกก็หักเป็นท่อน ๆ แล้ว

“เจ้า เจ้า ไปทำอีท่าไหนแรดเกราะทมิศถึงกระดูกป่นปานนี้”

“แล้วแลกได้เท่าไหร่เจ้าคะ?” สภาพดีไม่ดีจูลี่ไม่สนใจ สนแค่ว่านางจะได้แต้มไปซื้อแหวนเก็บของไหมก็เท่านั้น

“แลกไม่ได้! สภาพขยะเช่นนี้หอภารกิจไม่รับซื้อเด็ดขาด เอาคืนไปเลยไป” ผู้ดูแลคลังโบกมือไล่อย่างไร้เยื่อใย

เขาไม่มีทางเชื่อว่านี่เป็นฝีมือของจูลี่ มีเพียงโจวหมิงเท่านั้นที่สีหน้าเลื่อนลอย จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจ เหตุใแรดพวกนั้นถึงต่อสู้กันเองจนตายเป็นซากให้เด็กหญิงเก็บประโยชน์ไปได้ขนาดนั้น

เด็กหญิงยืนแข็งค้าง 

นางมองแรดทั้งหกตัวราวกับจะร้องไห้ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความแค้นอย่างแสนสาหัส ก่อนจะพึมพำออกมา

“ได้ เดี๋ยวคราวหน้าข้าจะเก็บมันมาในสภาพสมบูรณ์” แต่คำพูดของจูลี่เพิ่งจบไป ผู้ดูแลก็โบกมือไล่ 

“แรดหกตัวนี้แลกแต้มไม่ได้ เจ้าก็เอามันกลับไปเถอะ ทิ้งไว้นี่ก็เกะกะ”

แล้วคืนนั้นจูลี่ก็ได้เรียนรู้สิ่งหนึ่ง ไม่ใช่สัตว์อสูรทุกตัวเนื้อจะอร่อย แรดเกราะทมิฬเนื้อทั้งเหนียว ทั้งเคี้ยวยาก