ตอนที่ 28

คืนนั้นจูลี่นั่งย่างเนื้อแรดเกราะทมิฬ กับโจวหมิงแค่สองคน

“จูลี่ เลือด เลือด กัดปากตัวเองหรือ เหตุใดจึงเลือดเยอะปานนั้น" โจวหมิงขมวดคิ้วเข้าไปใกล้เพื่อดูปากของเด็กหญิง

“หา?” จูลี่มองชายหนุ่มตาปริบ ๆ ไม่เข้าใจทำไมอีกฝ่ายพูดเรื่องอะไร ก่อนจะส่ายหน้า “ไม่เจ็บนี่เจ้าคะ”

ไม่รู้เหตุใดอยู่ดี ๆ ก็เลือดก็เต็มปากของจูลี่ พอสังเกตุดี ๆ ฟันน้ำนมซี่หนึ่งติดมาพร้อมกับเนื้อแรดที่มีรอยฟันแทะอยู่

โจวหมิงถึงร้อง “อ้อ” ออกมาคำหนึ่ง 

“ฟันน้ำนมเจ้าหลุดนะ ไหนดูสิว่าซี่ไหน” โจวหมิงใช้มือแยกปากของจูลี่ขึ้นดู เห็นชัดว่าฟันบนซี่หน้าหายไปแล้ว

จูลี่กลายเป็นเด็กหญิงฟันหร๋อแล้วตอนนี้

โจวหมิงหยิบเอาฟันที่ติดอยู่กับเนื้อแรดมาวางไว้ในมือจูลี่ “เก็บไว้เถอะ ฟันซี่แรกที่หลุดใช่หรือไม่”

จูลี่พยักหน้า ก่อนจะวิ่งเข้ากระท่อมไปส่องคันฉ่อง จากตอนแรกไม่คิดอะไร ตอนนี้ความแค้นก็แน่นอกแล้ว

เช้าวันต่อมา ซากแรดหกซากกองอยู่หน้ากระท่อม จูลี่ก็กินไม่ได้ โจวหมิงก็ไม่อยากเก็บให้ เพราะทำให้แหวนของเขาพื้นที่เต็ม

สองคนศิษย์พี่ศิษย์น้องมองหน้ากันปริบ ๆ

“งั้นเอาไปให้อสูรในป่ากินดีหรือไม่” จูลี่ถาม

“เช่นนั้นเอาไปให้ส่วนดูแลสัตว์อสูรดูแลไม่ดีกว่าหรือ?” นอกจากไม่เสียเปล่าแล้วยังสร้างบุญคุณได้ด้วย

“ได้เจ้าค่ะ” เด็กหญิงพยักหน้า ก่อนจะแยกย้าย ตัวนางทำหน้าที่ที่หม่าซือเจียวสั่งไว้ ส่วนโจวหมิงขนซากแรดหกตัวไปให้ส่วนดูแลสัตว์

เมื่อกลับมาสองศิษย์พี่น้องก็พากันออกประตูด้านหลังสำนัก เป้าหมายคือล่าแรดเกราะทมิฬอีกครั้ง

สองศิษย์พี่น้องก็มุ่งหน้ากลับเข้าสู่หุบเขาศิลาเหล็กอีกครั้ง คราวนี้จูลี่ไม่ได้พกแค่เหล้าเซียน แต่มีถุงสมุนไพรพิษสีเขียวคล้ำที่แอบปล้นมาจากห้องปรุงยาของอาจารย์หม่าซือเจียวติดมือมาด้วย

พอมาถึงโจวหมิงก็นั่งลงพื้น พร้อมสุราอีกสองไห

“ศิษย์พี่ทำอะไรเจ้าคะ?” จูลี่ขมวดคิ้ว ในมือเทผงสีเขียวคล้ำใส่ไหเหล้าไม่หยุด

“ก็กินไง ไม่ใช่ว่ารอให้พวกมันตีกันแล้วเจ้าเก็บซากหรอกหรือ?” ประสบการณ์สอนให้เขารู้ว่าอยู่กับจูลี่นั่งกินเฉย ๆ ซากอสูรก็ตกมาใส่หัวได้

“มาช่วยกันผสมยาพิษหน่อยเจ้าค่ะ” เด็กหญิงส่งผงพิษห่อหนึ่งให้โจวหมิงช่วย

“เจ้าจะวางยาพวกมันหรือ?” เขารับมาแล้วเทใส่ไหสุราแบบงง ๆ

“เจ้าค่ะ” เด็กหญิงพยักหน้าหงึกหงัก 

โจวหมิงถึงกับเกาหัว อยู่กับเด็กขี้เมา ต้องทำอะไรแบบเมา ๆ ด้วยหรือ? เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าแรดเกราะศิลาชอบดื่มเหล้า

แต่คิดก็เรื่องหนึ่ง มือก็ยังทำตาม 

ไม่ช้าสุราสิบกว่าไหก็ถูกจูลี่เทใส่อ่างใบใหญ่ ที่ปล้นมาจากหม่าซือเจียวอีกเช่นกัน 

“เอาละ เรียกพวกมันมากินได้แล้ว” เด็กหญิงยิ้มแก้มปริ พวกมันไม่สู้กัน กระดูกก็ไม่เสียหาย รอบนี้นางต้องได้แต้มอย่างแน่นอน

ไอพิษลอยขึ้นมาจากอ่างที่เต็มไปด้วยสุรา บ่งบอกว่ากินเข้าไปมีตายแน่นอน

ต่อให้เป็นสัตว์ที่โง่แค่ไหนก็น่าจะเดาได้ยาก ยิ่งแรดเกราะทมิฬเป็นสัตว์อสูรแรกตื่นขั้นสูง ถึงจะไม่ได้ฉลาดมาก แต่ก็พอมีความคิดเป็นของตัวเองอยู่

ทว่า….

จู่ ๆ แรดเกราะทมิฬนับสิบก็ต่อแถว ต่อแถวมากินสุราพิษตัวละนิดตัวละหน่อย

โจวหมิงพยายามสงบสติอารมณ์ สัตว์อสูรพวกนี้ต้องการอะไร เขามองจูลี่ที่ดูภูมิใจกับวิธีล่าสัตว์อสูรของตนเองยิ่งแล้วก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมา

มิน่าหม่าซือเจียวถึงยอมรับเขาที่ไร้พรสวรรค์มาเป็นศิษย์สายตรง เพราะหากเด็กประหลาดคนนี้คลาดสายตาอาจจะก่อหายนะแปลก ๆ ขึ้นมาอีกก็เป็นได้

แรดเกราะศิลากินสุราพิษแล้วก็เดินโซซัดเซโซ บางตัวก็ล้มลงตรงนั้น บางตัวก็วิ่งหนีหายไป

“ศิษย์พี่เจ้าคะ ฝากท่านเก็บพวกมันแล้วเอาไปแลกแต้มที” เด็กหญิงยิ้มหน้าบาน

“แล้วเจ้าจะอยู่ที่นี่คนเดียวหรือ?” 

“เจ้าค่ะ ไม่ต้องห่วงข้าไม่เป็นไร” จูลี่ว่า

โจวหมิงก็เชื่อว่าจูลี่ไม่เป็นไรเช่นกัน ทำให้แรดเกราะทมิฬนับสิบต่อแถวกินยาฆ่าตัวตายเช่นนี้ ยังจะมีอะไรทำร้ายนางได้อีก

พอเห็นโจวหมิงจากไปแล้ว เด็กหญิงก็เดินไปลากซากแรดมารวมกันอย่างทุลักทุเล

นางเป็นแค่ผุ้รวบรวมปราณ ออกแรงลากอยู่นานแทบไม่ขยับเลย สุดท้ายยอมแพ้นั่งแหมะลงบนพื้นแล้วเปิดไหสุราขึ้นมาดื่ม

เพียงแต่หลังจากแรดเกราะทมิฬตัวที่ห้าสิบสองกินสุราแล้ว ก็ไม่มีตัวอื่นมาอีก

“ทำไมหมดแล้วเหรอ?” จูลี่หันซ้ายมองขวา เดินสำรวจพื้นที่

“หมดสิ ฝูงหนึ่งคิดว่าพวกมันมีมากแค่ไหนกัน” อสูรลึกลับส่งเสียงเอือระอาออกมา

“อะไรกัน ทำไมน้อยเช่นนี้” ตะขาบยังมีเป็นพัน ตอนนั้นถ้าไม่ติดว่าไม่มีถุงใส่นางหอบมายกรังแล้ว ทำไมแรดถึงมีแค่นี้

“ห้าสิบกว่าตัวนี้ก็กองเป็นภูเขาแล้ว เหอะ สูญพันธ์หมดแล้วมั้ง” เสียงลึกลับยังคงพ่นลมหายใจเหนื่อยหน่ายออกมา

“เจ้าเป็นคนออกคำสั่ง โทษข้าได้อย่างไร” แรดกระจายอยู่เต็มพื้นที่ จูลี่เลยเดินสำรวจเข้าไปด้านใน

เสียงลึกลับไม่อยากเถียงกับเด็ก ก็เงียบไป จูลี่เลยถือโอกาสเดินสำรวจพื้นที่ ก็พอดีกับที่โจวหมิงกลับมา

“จูลี่ แต้มทั้งหมดสองพันหนึ่งร้อยแต้ม” โจวหมิงยื่นป้ายหยกให้กับจูลี่

เด็กหญิงเบะปากทันที

“แรดตัวตั้งใหญ่ ทำไมได้แต้มน้อยนักละเจ้าคะ?” เคยได้แต้มทีละเป็นหมื่น พอได้แค่สองพันก็อดน้อยใจอยู่บ้าง

“แต่ถ้าเอาแรดทั้งหมดที่เจ้าฆ่าไปส่ง ก็ได้อย่างน้อยหนึ่งหมื่นหกพันแต้มแล้วนะ” โจวหมิงว่า

“งั้นต้องรบกวนศิษย์พี่แล้วเจ้าค่ะ” จูลี่โค้งคำนับแล้วก็ออกเดินนำหาซากแรดที่กระจายไปเต็มพื้นที่

หลังจากโจวหมิงส่งแรดเกราะทมิฬเสร็จ สำนักก็เกิดปัญหาขึ้นมาอีก ซากแรดห้าสิบกว่าตัวกองเป็นภูเขาอยู่หลังโถงภารกิจแล้ว

*******************************************

ถึงวันนี้มาน้อยแต่มานะ