ตอนที่ 63

“เจ้าเห็นนางเก็บสมบัติหรือ?” หม่าซือเจียวถามเสียงเย็น

ชายหนุ่มชะงัก “ข้าไม่ได้เห็นกับตา แต่….”

“เช่นนั้นก็เป็นเพียงการคาดเดา”

“ดินแดนลับปิดตัวทันทีที่นางออกมา จะเป็นเรื่องบังเอิญได้อย่างไร?”

คำพูดนั้นทำให้คนรอบข้างเริ่มส่งเสียงเห็นด้วย

หม่าซือเจียวก้าวออกมาขวางหน้าจูลี่

“นางเป็นเด็กอายุเจ็ดขวบ ยังไม่ถึงวัยทะลวงชีพจรด้วยซ้ำ พวกเจ้าคิดว่านางมีความสามารถทำให้ดินแดนลับปิดตัวได้หรือ?”

ผู้อาวุโสหญิงคนหนึ่งเพ่งมองจูลี่ ก่อนปล่อยกระแสจิตเข้าตรวจสอบร่างของนางจากระยะไกล

ผ่านไปครู่หนึ่ง สีหน้าของนางก็เปลี่ยนเป็นประหลาดใจ “ไม่มีพลังปราณจริง ๆ”

ผู้อาวุโสอีกคนลองตรวจสอบบ้าง ก่อนพยักหน้า “ชีพจรยังไม่เปิด”

“เด็กทั่วไปต้องมีอายุอย่างน้อยสิบขวบจึงเริ่มทะลวงชีพจร นางเพิ่งเจ็ดขวบ ต่อให้พบแก่นกลางของดินแดนลับก็คงไม่มีพลังมากพอแตะต้องมัน”

สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความระแวงเริ่มเปลี่ยนเป็นความสงสัย

คนจำนวนมากสัมผัสพลังในร่างของจูลี่ด้วยตนเอง แต่ไม่พบสิ่งใดเลย

ในสายตาของพวกเขา นางเป็นเพียงเด็กธรรมดา

เด็กธรรมดาที่เข้าไปในดินแดนลับ ขี่สัตว์อสูรกลับออกมา และมีปลาเต็มแหวนแปดวงเท่านั้น

แม้เรื่องจะฟังดูแปลกอยู่บ้าง แต่ก็ยังง่ายต่อการยอมรับมากกว่าเด็กอายุเจ็ดขวบกลืนดินแดนลับทั้งแห่งเข้าไป

ผู้อาวุโสฉียังคงไม่ยอมแพ้

“ทำไมถึงให้เด็กเจ็ดขวบที่ไม่มีตบะเข้าดินแดนลึกลับ”

หม่าซือเจียวขึ้นมายืนด้านหน้า “ข้าให้นางติดตามศิษย์สายตรงของข้าไปเก็บของ”

โจวหมิงก้มหน้า เขากลายเป็นแพะอีกแล้ว

ผู้อาวุโสมองโจวหมิง ก่อนจะหันไปมองซือหม่าเจียว “ผู้อาวุโสหม่าช่างเลือกศิษย์จริง ๆ”

แม้ตบะของโจวหมิงไม่อ่อนด้อย แต่ไม่ได้หายาก รากฐานก็เหมือนจะธรรมดาเสียจนไม่รู้จะธรรมดายังไง ทว่าพอเห็นดาบในฟักที่โจวหมิงถือ บางทีคนเราอาจจะซ่อนคม จึงพอเข้าใจได้

เหมือนจะสมเหตุสมผลแต่ก็ไม่สมเหตุสมผลเลย 

“ศิษย์รับใช้ที่อายุมากกว่านี้ มีตบะมากกว่านี้ไม่พาไป ดันพาเด็กเจ็ดขวบที่ไร้ตบะเข้าไป”

“นางควบคุมสัตว์อสูรตัวนี้ได้” หม่าซือเจียวเพิ่งคิดข้ออ้างนี้ได้เมื่อไม่ถึงอึดใจก่อน 

ความลับของจูลี่ เปิดเผยไปตอนนี้มีแต่จะถูกแย่งกับถูกฆ่า แถมยังไม่รู้ว่านางไปสร้างหายนะอะไรในดินแดนลึกลับบ้าง

สายตาของผู้อาวุโสฉีเลื่อนไปหยุดที่แหวนสีดำบนนิ้วโป้งของจูลี่

“ยังมีแหวนวงนั้น”

จูลี่หดมือกลับโดยไม่รู้ตัว

การเคลื่อนไหวเล็กน้อยนี้ไม่อาจรอดพ้นสายตาผู้ฝึกตนระดับสูง

ผู้อาวุโสฉีหรี่ตา “เหตุใดเจ้าไม่ถอดมันออกมาตั้งแต่แรก?”

จูลี่ตอบตามตรง “มันไม่ใช่แหวนเก็บของเจ้าค่ะ”

“เป็นหรือไม่ ข้าตรวจดูก็รู้”

หม่าซือเจียวขมวดคิ้ว “ผู้อาวุโสฉี ท่านตรวจค้นนางมากพอแล้ว”

“กระจกยังชี้มาที่นาง” ชายชรายืนยัน “หากแหวนวงนั้นไม่มีสิ่งใด ข้าจะคืนให้ทันที”

จูลี่ก้มมองแหวนบนนิ้วโป้ง สมบัติทั้งหมดไม่ได้อยู่ในแหวนเก็บของทั้งแปดวง แต่อยู่ในโลกภายในแหวนสีดำวงนี้

ไหสุราคู่ใจอยู่ริมแม่น้ำ

กระจกตามวิญญาณสองชิ้นลอยอยู่เหนือทุ่งหญ้า

ส่วนเสี้ยววิญญาณของดินแดนลับกำลังหลอมรวมเข้ากับภูเขาและผืนดิน

แม้จะรู้ว่าคนอื่นไม่สามารถตรวจพบโลกภายในแหวนได้ จูลี่ก็ยังลังเลเล็กน้อย

โจวหมิงเดินเข้ามายืนข้างนาง ก่อนพูดเสียงเบา

“หากไม่ให้ตรวจ พวกเขาจะยิ่งสงสัย”

เด็กหญิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอดแหวนสีดำออกจากนิ้วโป้ง

ทันทีที่แหวนหลุดจากมือ แสงสีดำจาง ๆ บนพื้นผิวก็ดับลง

มันกลายเป็นวงแหวนเหล็กธรรมดา ไม่มีอักขระ ไม่มีพลังปราณ และไม่มีร่องรอยของพื้นที่มิติแม้แต่น้อย

จูลี่ส่งให้ผู้อาวุโสฉีอย่างไม่เต็มใจนัก “ระวังทำหายนะเจ้าคะ”

ผู้อาวุโสฉีรับมา ก่อนส่งกระแสจิตเข้าไปตรวจสอบทันที

ไม่มีการตอบสนอง

เขาเพิ่มพลังปราณเข้าไป

แหวนยังคงนิ่งสนิท

ไม่มีพื้นที่เก็บของ ไม่มีม่านอาคม และไม่มีสิ่งใดซ่อนอยู่ภายใน

เขาหมุนแหวนตรวจดูทุกด้าน สีหน้าค่อย ๆ เคร่งเครียดขึ้น

“เป็นอย่างไร?” ผู้อาวุโสอีกคนถาม

“เหมือนแหวนธรรมดา”

“เป็นไปไม่ได้ กระจกชี้ไปที่มันชัดเจน”

“กระจกชี้ไปที่เด็ก ไม่ได้ชี้แหวน”

ผู้อาวุโสฉีนำแหวนสีดำวางลงบนแท่นหยกตรวจสมบัติ แท่นหยกไม่มีแสงตอบสนอง

เขาหยิบยันต์ตรวจมิติออกมาแปะลงบนแหวน

ยังคงนิ่ง ไม่มีแม้แต่ร่องรอยการสั่นไหว

ผู้อาวุโสอีกสามคนผลัดกันตรวจสอบ แต่ผลลัพธ์ยังคงเหมือนเดิม แหวนวงนี้ธรรมดาจนไม่ต่างจากเศษเหล็ก

สุดท้ายผู้อาวุโสฉีจึงวางมันไว้ข้างกระจกตรวจสมบัติ

เข็มบนหน้าปัดไม่ขยับ

ชายชราขมวดคิ้ว ก่อนส่งแหวนคืนให้จูลี่

ทันทีที่เด็กหญิงสวมมันกลับลงบนนิ้วโป้ง เข็มของกระจกก็หันมาทางนางอีกครั้ง

ทุกคนเงียบลง

ผู้อาวุโสฉีถอดแหวนจากนิ้วของนาง

เข็มเปลี่ยนทิศ

เมื่อสวมกลับไป เข็มก็หันกลับมาทางจูลี่

เขาทดลองซ้ำสามครั้ง

ผลยังคงเหมือนเดิม

จูลี่เริ่มเวียนหัวแทนกระจก “พอหรือยังเจ้าคะ?”

ผู้อาวุโสหญิงเดินเข้ามาจับข้อมือของนาง แล้วตรวจชีพจรอย่างละเอียดอีกครั้ง

นางตรวจตั้งแต่จุดตันเถียน เส้นชีพจร ไปจนถึงทะเลจิต แต่ไม่พบพลังหรือสมบัติใดซ่อนอยู่ในร่าง

“ไม่มีอะไรเลย” นางกล่าว “ร่างกายของเด็กคนนี้ยังไม่เริ่มฝึกตนด้วยซ้ำ”

ผู้อาวุโสฉีมองกระจกในมืออย่างไม่เข้าใจ

“แล้วเหตุใดมันจึงชี้มาที่นาง?”

จูลี่ยกมือขึ้น “บางทีมันอาจเสียแล้วเจ้าค่ะ”

“กระจกตรวจสมบัติเป็นของวิเศษระดับสูง ไม่มีทาง”

แกร๊ก!

รอยร้าวปรากฏขึ้นกลางหน้าปัด

ผู้อาวุโสฉียังพูดไม่ทันจบ กระจกในมือก็แตกออกเป็นสองส่วน

เพล้ง!

เศษกระจกร่วงลงบนพื้นต่อหน้าทุกคน

จูลี่ก้มมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้น

“ตอนนี้เสียแล้วเจ้าค่ะ”

ใบหน้าของผู้อาวุโสฉีกระตุก

เขาตรวจแหวนเก็บของทุกวงแล้ว ค้นตัวเด็กจนทั่วแล้ว แม้แต่แหวนสีดำที่น่าสงสัยที่สุดก็ถูกผู้อาวุโสหลายคนร่วมกันตรวจสอบ แต่ไม่มีใครพบสิ่งใด

หากยังกล่าวหาต่อไป เขาคงกลายเป็นชายชราที่จงใจรังแกเด็กอายุเจ็ดขวบ

หม่าซือเจียวเก็บแหวนทั้งเจ็ดวงแล้วส่งคืนให้จูลี่

“ตรวจสอบเสร็จแล้วใช่หรือไม่?”

ผู้อาวุโสฉีมองเศษกระจกในมือ ก่อนตอบเสียงแข็ง

“นางอาจไม่ได้เป็นผู้ทำให้ดินแดนลับปิดตัว แต่เรื่องนี้ยังต้องตรวจสอบต่อไป”

“เช่นนั้นก็ไปตรวจสอบที่ซากประตู อย่ารบกวนศิษย์ของข้าอีก” หม่าซือเจียวหันกลับทันที “ศิษย์สำนักชิงเฟิง รวมตัว”

บรรดาศิษย์รีบเดินตามไป เหลือเพียงโจวหมิงกับจูลี่อยู่ท้ายกลุ่ม

จูลี่สวมแหวนเก็บของกลับทีละวง ก่อนหยิบปลาที่ตกพื้นขึ้นมาเช็ดอีกครั้ง

โจวหมิงก้มมองนาง “เมื่อครู่เจ้ากลัวหรือไม่?”

“กลัวเจ้าค่ะ”

โจวหมิงรู้สึกประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าจูลี่จะยอมรับตรง ๆ “กลัวพวกเขาพบของในแหวนมิติหรือ?”

จูลี่ส่ายหน้า “กลัวพวกเขายึดปลา”

โจวหมิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเร่งฝีเท้าเดินตามคนอื่น

เขาไม่น่าถามเลยจริง ๆ

เมื่อมาถึงเรือเหาะ อสูรเกราะศิลาพยายามก้าวขึ้นไป แต่เพียงวางขาหน้าลงบนตัวเรือ เรือทั้งลำก็เอียงวูบ

ศิษย์หลายสิบคนรีบวิ่งไปอีกฝั่งด้วยความตกใจ

ผู้ควบคุมเรือตะโกนทันที “ไม่ได้ มันหนักเกินไป”

อสูรเกราะศิลาชักเท้ากลับ ก่อนมองเรือเหาะด้วยสายตาดูถูก สมบัติวิเศษของมนุษย์ช่างบอบบางนัก

จูลี่ตบเกราะบนขาของมันเบา ๆ “เจ้าหิน เข้าไปในแหวนก่อน”

อสูรเกราะศิลาส่ายหัว

“ถึงสำนักแล้วจะปล่อยออกมา”

มันยังส่ายหัว

จูลี่หยิบขวดโอสถรักษาระดับสูงออกมาเขย่าสองครั้ง

อสูรเกราะศิลาก้มศีรษะลงทันที ท่าทางว่าง่ายราวกับเมื่อครู่ไม่เคยปฏิเสธมาก่อน

จูลี่แตะแหวนสีดำ แสงสีดำวูบหนึ่งปกคลุมร่างใหญ่โต ก่อนอสูรเกราะศิลาจะหายเข้าไปในโลกภายในแหวน

ผู้ที่เห็นเหตุการณ์ต่างคิดว่านางใช้ถุงเก็บอสูรของหม่าซือเจียว จึงไม่ได้สงสัยอะไร

เรือเหาะของสำนักชิงเฟิงค่อย ๆ ลอยขึ้นจากพื้น ก่อนทะยานเข้าสู่ชั้นเมฆ

เมื่อไม่มีผู้ใดสนใจ จูลี่จึงนั่งลงตรงมุมหนึ่งแล้วส่งจิตเข้าไปในแหวนมิติ

ภายในโลกกว้างใหญ่ อสูรเกราะศิลายืนอยู่กลางทุ่งหญ้า พลังจากเสี้ยววิญญาณของดินแดนลับกำลังไหลเข้าสู่ร่างของมันอย่างต่อเนื่อง

เกราะสีเทาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเข้ม รอยแตกร้าวบนร่างสมานตัวจนหมด กลิ่นอายระดับย่อยขั้นกลางมั่นคงขึ้นอย่างรวดเร็ว

มันเงยหน้าคำรามด้วยความยินดี

โฮก!

จูลี่พยักหน้าอย่างพอใจ อย่างน้อยโอสถที่ใช้ล่อมันเข้ามาก็ไม่เสียเปล่า

ทว่านางยังไม่ทันถอนจิตออก กระจกตามวิญญาณสองชิ้นที่ลอยอยู่เหนือทุ่งหญ้าก็สั่นขึ้นพร้อมกัน

กริ๊ง!

กระดิ่งสีดำดังตอบรับ

กระจกทั้งสองชิ้นประกบเข้าหากัน ก่อนฉายภาพของสถานที่แห่งหนึ่งขึ้นกลางอากาศ

ในภาพมีตำหนักสีดำตั้งอยู่บนยอดเขา

หน้าประตูตำหนักมีเด็กหญิงคนหนึ่งถูกโซ่สีทองตรึงเอาไว้ ดวงตาทั้งสองข้างของนางปิดสนิท

แม้ใบหน้าจะซีดขาวและดูมีอายุมากกว่าหลายปี แต่จูลี่กลับจำนางได้ทันที

เด็กหญิงผู้นั้นคือคนเดียวกับที่นางเคยเห็นในความทรงจำของดวงตาสีทอง

ทันใดนั้น เด็กในภาพก็ลืมตาขึ้น ดวงตาข้างหนึ่งเป็นสีทอง ส่วนอีกข้างดำสนิทเหมือนแหวนบนนิ้วของจูลี่

ริมฝีปากของนางขยับช้า ๆ

“พี่สาว…ช่วยข้าด้วย”