ตอนที่ 81
ตอนที่ 81
หูเจิ้งมองปากเล็ก ๆ ที่อ้าอยู่ตรงหน้า ก่อนก้มมองขนมในมือของตนเอง
“คุณหนูน้อยไม่รับของจากคนแปลกหน้าไม่ใช่หรือขอรับ?”
“ไม่ได้รับ” จูลี่ตอบทั้งที่ยังอ้าปากอยู่ “เจ้าป้อน”
“...”
หูเจิ้งนิ่งไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็หยิบขนมชิ้นหนึ่งออกจากห่อ แล้วยื่นไปใกล้ปากนาง
จูลี่กัดไปครึ่งชิ้น
เสียงกรอบดังขึ้นเบา ๆ
เด็กหญิงเคี้ยวอยู่สองครั้ง ก่อนคิ้วเล็ก ๆ จะขมวดเข้าหากัน
“ไม่อร่อย”
รอยยิ้มบนใบหน้าของหูเจิ้งแข็งค้าง
“ข้าไม่ได้เป็นคนทำขอรับ”
“อ้อ”
จูลี่พยักหน้าแล้วกัดส่วนที่เหลือเข้าไป จากนั้นก็อ้าปากอีกครั้ง
หูเจิ้งมองนางอย่างไม่เข้าใจ “ยังจะกินอีกหรือขอรับ?”
“กิน”
“แต่เมื่อครู่คุณหนูน้อยบอกว่าแข็งและไหม้”
“ของกินทิ้งไม่ได้” แต่ก็ไม่คิดจะกินชิ้นที่สองอีก กากยาแม้ไม่อร่อย แต่กินไปแล้วได้ประโยชน์ แต่ขนมนี่นอกจากไม่อร่อยแล้ว ประโยชน์ใด ๆ ก็ไม่มี
โมเจียที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลแถวนั้นได้แต่ส่ายหัว เพิ่งสอนไม่ให้รับของจากคนแปลกหน้า ตอนนี้กลับส่งมาให้คนแปลกหน้าป้อนเสียแล้ว
ตั้งแต่โมเจียเลื่อนจากศิษย์รับใช้เป็นศิษย์สายนอก ก็คอยตามติดจูลี่แทบจะตลอดเวลา แม้แต่ตอนนอน
ปกติจูลี่มักจะกินแต่อาหารหนัก ไม่เคยรู้มาก่อนว่าชอบของหวานด้วยเช่นกัน
นางวางสมุนไพรในมือลง ก่อนเดินเข้ามาหา
“จูลี่” หญิงสาวเช็ดปากให้ศิษย์น้องอย่างใส่ใจแล้วเงยหน้าขึ้น
โมเจียมองขนม ก่อนมองหูเจิ้ง “เจ้าซื้อจากที่ใด?”
“โรงครัวขอรับ เมื่อเช้าพ่อครัวเพิ่งอบเสร็จ ข้าเห็นว่ากลิ่นหอมดีจึงนำมาให้คุณหนูน้อยลองชิม”
“โรงครัวของหุบเขา?”
“ขอรับ”
โมเจียหยิบขนมชิ้นหนึ่งขึ้นมาดู พลิกไปพลิกมา ก่อนใช้นิ้วบิออกเล็กน้อย
เศษขนมแข็งจนแทบไม่แตก
หญิงสาวขมวดคิ้ว โรงครัวของหุบเขาโอสถไม่เคยทำขนม
พ่อครัวที่นั่นทำเป็นเพียงอาหารง่าย ๆ อย่างข้าวต้ม ผัดผัก ต้มเนื้อ หากให้นึ่งหมั่นโถวสักเข่งยังต้องคอยลุ้นขยันนวดแป้งหรือไม่ แล้วเหตุใดเช้าวันนี้จึงเกิดนึกอยากอบขนมขึ้นมา?
ที่สำคัญ ต่อให้พ่อครัวเผลอทำจริง ฝีมือก็ไม่น่าจะเลวร้ายถึงขั้นนี้
โมเจียยกขนมขึ้นดม
กลิ่นน้ำตาลไหม้กลบกลิ่นอื่นเสียเกือบหมด ทว่านางคลุกคลีกับสมุนไพรมานาน ตอนเป็นศิษย์รับใช้ทำหน้าที่แยกสมุนไพร พอมาเป็นศิษย์สายนอกคอยติดตามจูลี่ก็ยังช่วยหม่าซือเจียวคัดแยกสมุนไพรอยู่ ย่อมสัมผัสได้ว่ามีกลิ่นบางอย่างปะปนอยู่จาง ๆ
“หูเจิ้ง”
“ขอรับ?”
“พ่อครัวคนใดเป็นคนทำ?”
หูเจิ้งตอบโดยไม่ต้องคิด “พ่อครัวจางขอรับ”
“พ่อครัวจางลาพักกลับบ้านตั้งแต่เมื่อวาน”
รอยยิ้มของหูเจิ้งชะงักไปเล็กน้อย ก่อนกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
“เช่นนั้นคงเป็นพ่อครัวอีกคน ข้าเพิ่งมาถึงหุบเขาได้ไม่นาน จึงยังจำชื่อคนในโรงครัวได้ไม่ครบ”
“อ้อ”
โมเจียไม่ซักต่อ นางเพียงเก็บเศษขนมไว้ในฝ่ามืออย่างเงียบ ๆ
หูเจิ้งเหลือบมองจูลี่
เด็กหญิงกินขนมหมดไปหนึ่งชิ้นแล้ว แต่ยังคงนั่งกอดไหสุรา สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
เขารออยู่ครู่หนึ่ง ยังไม่มีอาการใดเกิดขึ้น
ขณะเดียวกัน เสียงหนึ่งพลันดังขึ้นในร่างของจูลี่ “แกล้งปวดท้องสิ”
จูลี่ก้มมองท้องตัวเอง “เหตุใดต้องปวด?”
“ในขนมมียา”
“ข้ารู้”
“รู้แล้วยังกิน”
จูลี่ทำหน้าอีหลักอีเหลื่อ ปกตินางกินกากยาพิษได้ แค่ขนมมีพิษทำไมจะไม่ลองกินเล่า
เห็นจูลี่ยังหน้ามึนมันจึงอธิบายต่อ “อย่าให้คนอื่นรู้ว่าเจ้าไม่มีปัญหากับพิษ”
จูลี่กระพริบตาปริบ ๆ “รู้กันทั้งสำนักแล้วไม่ใช่หรือ?”
“ก็เจ้าหมอนี่มันแปลก มีคนปกติที่ไหนผสมพิษลงในขนมแล้วส่งให้คนอื่นกิน ถ้าไม่คิดสังหาร ข้าบอกให้ปวดท้องก็ปวดไปสิ ถามอะไรมากมาย” เสียงของสิ่งมีชีวิตลึกลับยังดังขึ้นในหัวอย่างต่อเนื่องด้วยความโมโห
“เจ้าอ้วน…..”
“หืม?” ตอนนี้ความน่าเกรงขามใด ๆ ก็หายไปหมดแล้ว กลายเป็นเจ้าอ้วนของจูลี่อย่างเต็มรูปแบบแล้วจริง ๆ
"ปวดท้องต้องทำยังไง?”
“ก็ทำท่าบิด ๆ เหมือนตอนหิวนั่นละ เหมือนกัน”
จูลี่เข้าใจแล้ว
นางวางไหสุราลง ค่อย ๆ งอตัว ใช้มือทั้งสองกุมท้อง ก่อนเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง
“ปวดท้อง”
โมเจียรีบหันมามอง “ปวดตรงไหน?”
“ตรงนี้”
จูลี่ชี้ไปทั่วทั้งท้อง
“ปวดมากหรือไม่?”
“มาก”
“ปวดอย่างไร?”
จูลี่ส่ายหน้า จริง ๆ คือไม่ได้ปวด จึงไม่รู้
โมเจียรีบจับข้อมือนางเพื่อตรวจชีพจร แต่จูลี่กลับดึงมือออก แล้วเอนตัวลงนอนกับพื้น หดแขนขาเข้าหากัน
“โอ๊ย” เสียงร้องเรียบสนิท ไม่มีความเจ็บปวดเจืออยู่แม้แต่น้อย
โมเจียนิ่งไปครู่หนึ่ง
จูลี่คิดว่ายังไม่เหมือนตอนหิวมากพอ จึงพลิกตัวไปอีกด้าน แล้วกลิ้งกลับมา “ปวดมาก ขนมทำให้ปวด”
โมเจียอุ้มจูลี่ขึ้นมาแล้วเดินจากไป ทิ้งท้ายแค่ว่า “ข้าจะพานางไปหาอาจารย์”
หูเจิ้งกลับขมวดคิ้วแน่น
เขาใส่ยาทำให้คัน เหตุใดเด็กหญิงจึงปวดท้อง? หรือเขาหยิบยาผิด?
สิ่งที่เขาต้องการทดสอบคือ เมื่อจูลี่ตกใจหรือทรมาน นางจะปล่อยกลิ่นอายที่ซ่อนอยู่ออกมาหรือไม่
เดิมมันคือยาทำให้คัน แค่คันเขาอ้างได้มากมายว่าใช้สมุนไพรผิด แต่ถ้าปวดท้องจะเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
แล้วใบหน้าของจูเหิ้งก็ซีดเผือดขึ้นมาทันที หากว่ายาที่จูลี่ได้รับเป็นยาพิษร้ายแรง เขาอาจถูกจับไปสอบสวน
ชายหนุ่มไม่รู้ว่าตนเองต้องทำอย่างไรดี
ควรอยู่ต่อหรือพอแค่นี้ แล้วค่อยหนีไปแจ้งผลการตรวจสอบให้เจ้านาย