บทที่3 (3)
บทที่3 (3)
++
เช้าวันใหม่เริ่มต้นบนชั้นสองด้วยเสียงกาต้มน้ำเดือด ป้านวลวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะตัวเล็ก ก่อนยกจานอาหารเช้ามาให้ ชามีมนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างหน้าต่าง เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว แต่ผมหยักศกตรงด้านหน้ามีปอยหนึ่งชี้ออกมา
แกเอื้อมไปหมายจะจัดให้ เด็กชายเบี่ยงศีรษะหนี ป้านวลจึงลดมือลง
“ไม่จับก็ได้จ้ะ กินข้าวก่อน”
ผ้ากันเปื้อนของแม่พับอยู่ข้างตัว ชามีมแตะมันครั้งหนึ่งก่อนหยิบช้อน กินไปได้พักหนึ่งจึงเงยหน้ามองประตูห้อง
“ลิตามา”
“มาตอนบ่ายสองลูก กินข้าวกลางวันแล้วครูถึงจะมา”
เขามองป้าอยู่แถวมือที่วางข้างจาน ก่อนก้มกินต่อ
ป้านวลไม่ได้บอกว่าจะมาอีกเดี๋ยวเดียว แกจำคำที่ครูลลิตายืนยันไว้เมื่อคืนได้ และมีข้อความในโทรศัพท์ให้เปิดดูเผื่อจำผิด
หลังอาหาร ชามีมยกจานไปส่งให้ป้า ล้างมือ แล้วกลับมาหยิบหนังสือกับผ้ากันเปื้อน เมื่อเห็นเขาพยายามอุ้มทั้งสองอย่าง นวลจึงยื่นมือมารอ
“ป้าช่วยถือหนังสือลงไปนะ”
เด็กชายปล่อยให้แกรับไป ส่วนตัวเองกอดผ้า เดินจับราวลงบันไดทีละขั้น
ข้างล่างยังเงียบ ป้ายหน้าร้านพลิกไว้ด้านปิดเหมือนเดิม ชามีมตรงไปยังโต๊ะประจำ รอป้าวางหนังสือลงแล้วจึงปีนขึ้นเก้าอี้
เขาไม่ได้ย้ายไปนั่งเฝ้าประตู
ระหว่างป้าเก็บกวาดกับเตรียมของกลางวัน เด็กชายเปิดหนังสือ ดูรูปบ้าง หยุดลูบผ้าบ้าง บางช่วงลงจากเก้าอี้ไปดื่มน้ำ แล้วกลับมานั่งที่เดิม
ใกล้เที่ยง ธนาโทรเข้ามา
ป้านวลรับสายที่เคาน์เตอร์ ฟังแล้วหันมองเด็กชาย ก่อนตอบว่าครูลลิตาจะมาบ่ายสอง ชานนท์กับธนาจึงนัดตามมาในช่วงหลังจากนั้นเล็กน้อย
พอวางสาย แกเดินมาบอกคนตัวน้อย “วันนี้คุณชานนท์กับคุณธนาจะมาด้วยนะลูก มาหลังครูลิตา”
ชามีมยังแตะนิ้วอยู่บนภาพ ไม่มีคำตอบกลับมา
ป้านวลนั่งลงข้าง ๆ อีกครู่หนึ่ง แล้วจึงลุกไปตักอาหารกลางวัน
ก่อนบ่ายสองไม่กี่นาที ลลิตามาถึงหน้าร้าน เธอส่งข้อความบอกป้านวลจากข้างนอก รอจนแกเดินมาเปิดประตูจึงก้าวเข้าไป กระเป๋าผ้าใบเดิมอยู่บนไหล่ แต่วันนี้มีถุงเล็กอีกใบถือมาด้วย
“มาตรงเวลาเลยค่ะ” ป้านวลทัก
“กลัวรถติด เลยออกเร็วหน่อยค่ะ” หญิงสาวถอดรองเท้าเก็บไว้ข้างผนัง ก่อนเดินมาหยุดในจุดที่เด็กชายมองเห็นได้จากโต๊ะ “สวัสดีค่ะชามีม ครูลิตามาแล้วนะ”
ชามีมเงยหน้าขึ้นนิดหนึ่ง สายตาหยุดอยู่แถวกระเป๋าของเธอ “ลิตามา”
“ค่ะ ตามที่บอกไว้เมื่อวานเลย” เธอไม่เดินเข้าไปประชิด รอให้คนตัวน้อยก้มกลับไปหาหนังสือก่อน จึงวางกระเป๋าตรงตำแหน่งเดิมแล้วนั่งลงบนเก้าอี้เตี้ย
ชามีมมองถุงในมือเธอ
ลลิตาวางมันข้างกระเป๋า เปิดให้เห็นกล่องใส่แผ่นรองแก้วกับของใช้ส่วนตัว
“ของครูค่ะ วันนี้ครูเอาแก้วน้ำมาเองด้วย จะได้ไม่รบกวนป้าหลายรอบ”
“ป้าไม่ได้ลำบากอะไรเลยค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นลิตาขอรบกวนเฉพาะน้ำก็พอค่ะ แก้วดูแลตัวเองได้”
ป้านวลยิ้ม เดินไปรินน้ำให้ ส่วนชามีมมองอยู่ครู่หนึ่งแล้วเลื่อนหนังสือออกมาจากตัว
ลลิตาก้มดู
วันนี้เป็นภาพกล้ามเนื้อบริเวณคอ หน้าที่เธออ่านสะดุดเมื่อคืน
“หน้านี้เอง” เธอหยิบสมุดเล่มเล็กออกจากกระเป๋า เปิดตรงกระดาษที่คั่นไว้ ข้างในมีคำศัพท์เขียนแยกเสียงเป็นช่วง ๆ “ครูกลับไปหัดมาแล้วนะ”
นิ้วเล็กของเด็กชายแตะลงใต้ภาพ
ลลิตาอ่านชื่อเต็มช้า ๆ คราวนี้ไม่มีช่วงเสียงหายไป
ชามีมไม่เงยหน้า เขามองรูปอยู่พักหนึ่ง แล้วเลื่อนนิ้วต่อไปยังอีกคำ
เธอก้มตรวจสมุดก่อนอ่านให้ฟัง
ป้านวลนำแก้วน้ำมาวาง ยืนฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดเบา ๆ “เมื่อคืนครูยังกลับไปอ่านอีกเหรอคะ”
“อ่านค่ะ เดี๋ยววันนี้โดนครูตัวเล็กแก้อีก”
เด็กชายยังสนใจหน้าหนังสือ ลลิตาไม่ได้ถามว่าอ่านถูกหรือยัง เพียงวางสมุดไว้ข้างตัว แล้วดูรูปต่อไปกับเขา
ไม่นานโทรศัพท์ของป้านวลก็สั่น ธนาแจ้งว่ารถจอดอยู่หน้าร้านแล้ว
ลลิตารอให้ชามีมพลิกหน้าจบ ก่อนบอก “คุณชานนท์กับคุณธนามาถึงแล้วนะคะ เดี๋ยวป้าเปิดประตูให้”
เด็กชายหยุดนิ้วอยู่ตรงริมกระดาษ
เมื่อป้านวลพาทั้งคู่เข้ามา คนตัวน้อยเหลือบมองรองเท้าของคนที่เดินผ่านเคาน์เตอร์ ก่อนมองสูงขึ้นเพียงเล็กน้อย
“ชานนท์มา ธนามา”
ชานนท์ชะงัก เขาได้ยินชื่อตัวเองอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีศอกของใครมาชนให้เป็นเหตุ
“ครับ” เขาตอบสั้น ๆ แล้วเดินไปทางเก้าอี้ตัวที่นั่งเมื่อวาน หยุดจับพนักไว้โดยยังไม่ลากออก “ชานนท์นั่งตรงนี้นะครับ”
ชามีมมองเก้าอี้ ก่อนกลับไปหาหนังสือ มือยังจับผ้ากันเปื้อนตามเดิม
ชานนท์รอครู่หนึ่งจึงยกเก้าอี้ออกเล็กน้อยแล้วนั่งลง ลลิตาไม่ได้ขยับจัดตำแหน่งให้ใหม่ เธอเพียงเก็บแก้วของตัวเองพ้นบริเวณที่เขาจะวางแขน
ธนาทักทายเธอแล้ววางแฟ้มบนเคาน์เตอร์
“คุณธนาส่งรายละเอียดมาให้แล้วค่ะ” ลลิตาบอก “ลิตาอ่านเบื้องต้นเมื่อคืน แต่มีบางเรื่องอยากถามเพิ่ม”
“ผมก็มีเรื่องต้องคุย” ชานนท์ตอบ
เธอพยักหน้า ก่อนหันไปหาป้านวล “ป้านั่งดูหนังสือกับน้องสักครู่ได้มั้ยคะ ลิตาขอคุยตรงโต๊ะข้างเคาน์เตอร์ ยังอยู่ในร้านนี่แหละค่ะ”
“ได้ค่ะ” ป้านวลเดินมานั่ง
ลลิตาบอกชามีมว่าจะไปคุยตรงไหน แล้วชี้ให้เห็น เด็กชายเหลือบตามมือก่อนดึงหนังสือกลับเข้ามา เธอลุกโดยไม่หยิบเล่มของเขาไปด้วย ชานนท์บอกว่าเขาจะไปนั่งคุยตรงนั้นเช่นกัน รอให้ป้านวลเข้าที่แล้วจึงลุกตาม
โต๊ะข้างเคาน์เตอร์อยู่ห่างจากมุมอ่านหนังสือเพียงไม่กี่ก้าว ลลิตาเลือกนั่งด้านที่มองเห็นชามีม ชานนท์อยู่ฝั่งตรงข้าม ส่วนธนานั่งเยื้องออกไป เปิดแฟ้มรายละเอียดงานที่เตรียมมา
“ผมอยากจ้างคุณมาช่วยดูแลชามีมที่นี่” ชานนท์เริ่ม “ช่วงนี้ยังไม่มีแผนพาเขาย้ายไปไหน”
“ค่ะ ลิตาขอคุยหน้าที่กับเวลาก่อนนะคะ ในรายละเอียดที่คุณธนาส่งมา มีทั้งดูแลกิจวัตรกับช่วยเรื่องการสื่อสาร”
เขาพยักหน้ายืนยัน
“ต้องการให้ดูแลทั้งวันเลยเหรอคะ หรือเป็นช่วงที่ป้านวลไม่อยู่”
ชานนท์หันไปทางธนา ผู้ช่วยเลื่อนตารางที่สอบถามป้าไว้มาให้ทั้งคู่ดู “ป้ายังช่วยช่วงกลางวันได้บางวันครับ แต่หลังจากสองสามวันนี้จะอยู่เต็มเวลาเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว ส่วนกลางคืนยังต้องจัดคนเพิ่ม”
ลลิตาอ่านตาราง ไล่ดูวันที่ป้าระบุว่าไปกลับได้ “ลิตารับกลางวันถึงเย็นได้ค่ะ แต่ค้างคืนประจำไม่ได้ อยากให้แยกส่วนนี้ให้ชัดตั้งแต่แรก”
ชานนท์พยักหน้า “กลางคืนผมกำลังหาคนเพิ่ม”
“ถ้าได้คนแล้ว ลิตาอยากให้มาพบกันก่อนนะคะ จะได้คุยเรื่องที่น้องคุ้น อะไรทำเองได้ อะไรยังต้องช่วย แล้วให้ป้านวลเล่าวิธีที่แม่เคยดูแลด้วย”
“ได้”
“คนใหม่ไม่จำเป็นต้องทำเหมือนพี่เตยหอมทุกอย่างค่ะ แต่ควรรู้ก่อนว่าอะไรสำคัญกับน้อง จะได้ไม่เผลอเปลี่ยนโดยไม่บอก”
ธนาบันทึกไว้ ขณะลลิตาหยิบสมุดตารางของตัวเองออกมา
เธอมีงานเป็นครั้งคราวที่รับปากไว้ก่อนแล้วสองช่วง บอกวันกับเวลาให้ฟังตรง ๆ และขอเก็บวันหยุดประจำไว้หนึ่งวัน ส่วนวันอื่นเสนอเวลาเริ่มตั้งแต่เช้าจนหลังมื้อเย็นของชามีม
“วันที่ติดงานเดิม ลิตาเลื่อนบางส่วนได้ แต่ขอคุยกับเจ้าของงานก่อนค่ะ ไม่อยากรับปากทางนี้แล้วไปทิ้งอีกที่”
“ให้คำตอบได้เมื่อไรครับ”
“คืนนี้ค่ะ ลิตาจะส่งตารางที่ยืนยันแล้วให้คุณธนา”
ชานนท์มองเธอ ก่อนพยักหน้าให้ผู้ช่วยบันทึก
“ส่วนงานประจำวัน ลิตาช่วยน้องกินข้าว แต่งตัว เล่น อ่านหนังสือ แล้วก็ฝึกสื่อสารผ่านกิจกรรมพวกนี้ได้ค่ะ แต่ขอคุยกับทีมที่โรงพยาบาลด้วย ว่าเดิมเขาวางแผนอะไรไว้ จะได้ไม่ต่างคนต่างทำ”
“ผมให้ติดต่อแล้วครับ”
“ค่ะ ถ้ามีนัด ลิตาไปด้วยได้ในวันที่อยู่ดูแล แต่เรื่องเอกสารกับการตัดสินใจรักษา ขอให้ผู้ใหญ่ที่รับผิดชอบจัดการให้เรียบร้อยก่อน”
ธนารับช่วง “ผมกำลังประสานกับทนายอยู่ครับ เรื่องไหนต้องให้ใครลงนามจะตรวจให้ชัด แล้วแจ้งก่อนวันนัด”
ลลิตาพยักหน้า จดลงในสมุดของตัวเอง
“อีกอย่าง งานบ้านส่วนรวมกับดูแลร้าน ลิตาคงรับทั้งหมดไม่ไหวนะคะ ของที่ใช้กับน้อง ลิตาจัดการได้ แต่ถ้าต้องผสมน้ำหอมด้วย น่าจะต้องจ้างอีกคนค่ะ”
ปากกาของธนาหยุดไปนิดหนึ่ง
ชานนท์มองเธอ “ผมไม่ได้จะให้คุณผสมน้ำหอม”
“ถามให้ครบค่ะ เผื่อในคำว่า ‘งานอื่นตามที่มอบหมาย’ มีซ่อนอยู่”
ธนาก้มดูเอกสาร ก่อนเลื่อนปากกาขีดเส้นใต้หัวข้อหน้าที่ให้ชัดขึ้น “ผมจะระบุแยกไว้ครับ”
ลลิตายิ้มให้เขา แล้วกลับมาเปิดดูรายละเอียดต่อ
ชานนท์มองหญิงสาวที่กำลังถามทีละเรื่อง เธอไม่ได้ตอบตกลงเพราะเห็นตัวเลข และไม่ได้ปฏิเสธการพูดถึงเงินเพราะอยากแสดงว่ามาด้วยความสงสาร
เธอกำลังดูว่างานนี้ทำได้จริงหรือไม่
เขายังมีความทรงจำอีกภาพของเธออยู่ แต่ภาพตรงหน้าก็ชัดขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน
“แล้วคุณคาดหวังให้ผมทำอะไรบ้าง” เขาถาม
ลลิตาเงยหน้าจากเอกสาร “คุณสะดวกมาหาน้องบ่อยแค่ไหนคะ”
“ผมจะจัดเวลา”
“ถ้าพอรู้วันกับช่วงเวลา แจ้งล่วงหน้าจะช่วยได้ค่ะ ไม่ต้องเหมือนกันทุกวันก็ได้ แต่ถ้าบอกน้องไว้แล้วมีอะไรเปลี่ยน ขอให้บอกกันก่อน”
เขาก้มมองตารางบนโต๊ะ ก่อนตอบ “ครับ”
ลลิตารอ แล้วจึงถามต่อ “คุณอยากให้ลิตาช่วยเรื่องไหนเป็นหลัก นอกเหนือจากดูแลตอนป้านวลไม่อยู่”
เขามองผ่านไหล่เธอไปยังมุมอ่านหนังสือ
ชามีมกำลังชี้ภาพให้ป้านวลดู แกก้มลงมองใกล้ ๆ พูดอะไรสั้น ๆ แล้วเด็กชายก็เลื่อนนิ้วไปตำแหน่งถัดไป
“ผมอยากรู้ว่าควรเข้าหาเขายังไง” ชานนท์ตอบ “แล้วก็อยากให้เขาอยู่กับผมได้ โดยไม่ต้องคอยระวังว่าผมจะทำอะไรให้ตกใจอีก”
ลลิตาวางปากกาลง “เรื่องนี้ช่วยกันได้ค่ะ แต่ลิตากำหนดไม่ได้ว่าน้องจะคุ้นกับคุณเร็วแค่ไหน หรือจะเรียกคุณว่าพ่อเมื่อไร”
ชานนท์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง “ผมไม่ได้จ้างคุณให้บังคับเขารักผม”
น้ำเสียงเขาไม่ได้ดัง แต่ชัดจนธนาหยุดจด
“ผมแค่อยากให้เขาไม่กลัวเวลาผมอยู่ใกล้”
ลลิตาสบตาเขา ก่อนพยักหน้า “ค่ะ ลิตาเข้าใจ”
เธอเหลือบไปทางเด็กชาย แล้วพูดต่อ “แต่เรื่องเมื่อวาน ลิตายังไม่อยากสรุปว่าน้องกลัวคุณนะคะ น้องขอให้คนออกไป อาจเพราะอยากให้รอบตัวเงียบลง หรืออยากมีคนอยู่ด้วยน้อยลงตอนนั้น เราต้องดูต่อ”
ชานนท์นิ่งฟัง
“วันนี้น้องก็ยังให้คุณนั่งที่เดิมได้ค่ะ ไม่ได้แปลว่าทุกอย่างเหมือนเมื่อวานเสียทีเดียว”
เขามองเก้าอี้ที่ตัวเองเพิ่งลุกมา ก่อนหันกลับมาที่เอกสาร
“แล้วคุณจะดูจากอะไรว่าแผนที่ทำอยู่ได้ผล”
“ดูหลายอย่างค่ะ น้องบอกความต้องการได้มั้ย เวลาต้องเปลี่ยนกิจกรรมรับมือได้ยังไง กิน นอน แล้วก็ใช้ชีวิตประจำวันเป็นยังไงบ้าง รวมถึงเขาอยู่กับคนดูแลได้สบายขึ้นหรือเปล่า”
ลลิตาแตะสมุดของตัวเอง “ลิตาจะจดสิ่งที่เห็นไว้ให้ แล้วเราค่อยคุยกัน ไม่ใช้แค่ว่าวันนี้พูดกี่คำ หรือยอมทำตามทุกอย่างมั้ย”
“ได้ครับ”
“บางวันอาจต้องพักกิจกรรมหรือปรับให้ง่ายลง แต่ไม่ได้หมายความว่าปล่อยน้องไว้เฉย ๆ เราก็ดูแลกันต่อในแบบที่วันนั้นเขารับได้”
ชานนท์พยักหน้าอีกครั้ง
ธนาจึงเลื่อนรายละเอียดค่าตอบแทนมาให้เธออ่าน ตัวเลขสูงกว่าที่ลลิตาคาดไว้ เธอมองแล้วกลับไปเทียบกับเวลางานอีกครั้ง
“จำนวนนี้รวมช่วงเย็นตามที่คุยกันแล้วใช่มั้ยคะ”
“ครับ รวมหน้าที่ดูแลประจำวัน บันทึกข้อมูล และประสานเรื่องกิจกรรมกับผู้เกี่ยวข้องด้วย” ธนาตอบ “ถ้ามีวันต้องอยู่เกินเวลาหรือไปนัดนอกสถานที่ จะระบุเงื่อนไขเพิ่มให้ชัดครับ”
“แล้ววันหยุดที่ตกลงกัน ใครจะอยู่กับน้องคะ”
“เราจะจัดคนรับช่วงครับ” ชานนท์ตอบ “ไม่ให้คุณต้องยกเลิกวันหยุดทุกครั้งที่หาคนไม่ได้”
เธอมองเขา ก่อนจดคำถามสุดท้ายลงข้างตาราง
“ถ้าอย่างนั้นลิตารับในหลักการค่ะ ขอให้คุณธนาปรับรายละเอียดเวลาตามที่คุยกัน แล้วลิตาจะยืนยันงานเดิมที่ต้องไปให้เรียบร้อยคืนนี้”
“เริ่มได้เมื่อไร” ชานนท์ถามเอง
“พรุ่งนี้อยู่ได้เต็มช่วงที่เสนอค่ะ ส่วนสัปดาห์แรกให้ป้านวลช่วยส่งต่อเรื่องกิจวัตรก่อน แล้วปลายสัปดาห์เราค่อยมาคุยกันว่าตารางตรงไหนยังติดขัด”
“ตกลงครับ”
ลลิตาปิดสมุด แต่ยังวางมืออยู่บนปก
“แล้วเรื่องที่คุณอยากให้ช่วยเข้าหาน้อง คุณต้องมาลองด้วยนะคะ”
ชานนท์เลิกคิ้วนิดหนึ่ง “ผมก็มาแล้ว”
“ค่ะ วันนี้มาแล้ว ลิตาหมายถึงวันอื่นด้วย ครูทำความคุ้นแทนคุณไม่ได้”
เขามองเธอ ก่อนตอบเรียบ ๆ “เรื่องนั้นผมพอเข้าใจ”
“ดีค่ะ จะได้ไม่เผลอรวมไว้ในงานอื่นตามที่มอบหมาย”
ธนาไอเบา ๆ แล้วก้มจัดเอกสาร ชานนท์เหลือบไปทางผู้ช่วย ก่อนกลับมามองลลิตา
เธอไม่ได้หลบตา แต่รอยยิ้มคราวนี้ไม่เหมือนการท้าทาย เธอหยิบสมุดกับปากกาเก็บ แล้วหันไปเมื่อได้ยินป้านวลเรียก
“ครูลิตาคะ คำนี้ป้าอ่านไม่ได้อีกแล้ว”
“ไปแล้วค่ะ”
ลลิตากลับไปนั่งข้างโต๊ะเตี้ย ป้านวลเลื่อนให้เธอดูคำที่ชามีมแตะอยู่ ก่อนลุกไปเตรียมน้ำเพิ่ม หญิงสาวบอกเด็กชายว่าคุยเสร็จแล้ว แล้วหยิบสมุดคำอ่านออกมาวางตรงที่เดิม
ชานนท์เดินกลับมาด้วย แต่หยุดข้างเก้าอี้ก่อน “ชานนท์นั่งดูด้วยนะ”
ชามีมเหลือบมอง เขารอแล้วจึงนั่งลง
วันนี้ไม่ต้องให้ครูชี้เก้าอี้ให้ใหม่
ลลิตาอ่านชื่อกล้ามเนื้อตามที่น้องแตะ บางคำมองจากหนังสือได้เลย บางคำต้องก้มตรวจสมุดที่เตรียมมา ชานนท์เห็นรอยเขียนแยกพยางค์กับคำที่ขีดแก้ไว้หลายแห่ง
เมื่อคืนเธอไม่ได้เพียงกลับบ้านแล้วรอมาใหม่
ชามีมพลิกหน้า คราวนี้เป็นรูปแขน เขาเลื่อนหนังสือกลางโต๊ะ แล้วแตะข้อความใกล้ข้อมือ
ลลิตาไม่ได้รีบอ่าน เพราะเห็นว่าสายตาเด็กเลื่อนไปทางมือชานนท์
ชายหนุ่มก้มดูตาม
คำนี้เขาอ่านได้
“เรเดียสครับ กระดูกปลายแขนด้านนิ้วโป้ง”
เขาวางแขนตัวเองบนเข่า ใช้นิ้วอีกข้างชี้ด้านนิ้วโป้งให้ดูโดยไม่เอื้อมไปแตะเด็ก
ชามีมมองแขนเขา แล้วก้มกลับไปที่ภาพ
นิ้วเล็กเลื่อนไปยังกระดูกอีกชิ้น
ชานนท์อ่านคำถัดไป ก่อนหยุดรอ
ลลิตายังนั่งอยู่ข้าง ๆ แต่ไม่ได้ช่วยตอบแทนเขา เธอเก็บปากกาที่วางเกะกะพ้นมุมหนังสือ แล้วปล่อยให้ทั้งสองคนดูหน้าที่เปิดอยู่ต่อ
ชานนท์ไม่รู้ว่าครู่ต่อไปน้องจะดึงหนังสือกลับ หรือจะชี้ให้เขาอ่านอีกกี่คำ
ตอนนี้เขาอ่านจบหนึ่งคำแล้ว
จึงรอดูว่านิ้วเล็กจะเลื่อนไปตรงไหนต่อ
+++
คุยท้ายตอน: มาถึงตอนนี้เริ่มหายเศร้ากันรึยังคะ ทุกคนพยายามทำให้ชามีมสดใสขึ้นอยู่นะคะ เอาใจช่วยน้องด้วย เจอกันตอนหน้าค่ะ