บทที่4 (1)

+++

ชามีมเลื่อนนิ้วผ่านรูปกระดูกปลายแขน แล้วหยุดอยู่ตรงขอบกระดาษ ชานนท์รอจนเด็กชายพลิกหน้าด้วยตัวเอง จึงยกมือที่รองมุมปกออกเล็กน้อย หนังสือเปิดไปยังภาพกล้ามเนื้อบริเวณคอ มีเส้นบาง ๆ ลากจากภาพไปหาชื่อภาษาอังกฤษหลายคำ

ลลิตาหยิบสมุดคำอ่านขึ้นมา เปิดหาหน้าที่จดไว้เมื่อเช้า “หน้านี้ครูเตรียมมาแล้วค่ะ”

ชามีมไม่ได้มองสมุดของเธอ เขาใช้นิ้วไล่ตามกล้ามเนื้อมัดหนึ่งบนภาพ ก่อนเลื่อนลงมาแตะคำกำกับ

หนังสือขยับออกไปกลางโต๊ะอีกนิด

ชานนท์มองอยู่ แต่ยังไม่เอื้อมไปรับ เมื่อครู่เด็กชายก็เลื่อนหนังสือไปมาเพื่อให้ดูภาพถนัด เขาจึงไม่แน่ใจว่าครั้งนี้ต่างกันหรือไม่

ลลิตาเห็นเช่นเดียวกัน เธอวางสมุดไว้บนตัก ไม่ได้หมุนหนังสือให้เขาแทน

ชามีมแตะคำเดิมอีกครั้ง “ชานนท์อ่าน”

มือของลลิตาหยุดอยู่บนปกสมุด

ธนาซึ่งกำลังตรวจเอกสารข้างเคาน์เตอร์เงยหน้าขึ้น ก่อนก้มลงตามเดิมเมื่อเห็นว่าไม่มีใครขยับเข้าไปถามเด็ก

ชานนท์มองนิ้วเล็กที่วางค้างอยู่ เมื่อครู่เขาอ่านเพราะน้องชี้ให้ดู และเขาพอรู้ชื่อกระดูกเหล่านั้น แต่ครั้งนี้ชามีมเรียกเขาเอง “คำนี้เหรอครับ”

เด็กชายแตะตรงตัวหนังสืออีกครั้ง

ชานนท์โน้มตัวเท่าที่จำเป็น อ่านคำในใจหนึ่งรอบ เขาใช้ภาษาอังกฤษในการทำงานแทบทุกวัน แต่ชื่อกล้ามเนื้อยาว ๆ บนหน้านี้ไม่ใช่คำที่ต้องพบในรายงานหรือการประชุม

ลลิตาเลื่อนสมุดคำอ่านมาวางในพื้นที่ว่างข้างหนังสือ

“ลิตาเช็กไว้แล้วค่ะ เผื่อช่วยได้”

เขาเหลือบดู คำยาวถูกแยกเป็นช่วง มีบางจุดขีดฆ่าแล้วเขียนใหม่ ใต้ลงมามีคำอธิบายภาษาไทยสั้น ๆ

ชานนท์มองเทียบกับตัวพิมพ์ในหนังสือ ก่อนอ่านออกเสียง “สเทอร์โนไคลโดมาสทอยด์”

เสียงต่อเนื่องชัดเจนกว่าตอนเธอค่อย ๆ ไล่ทีละช่วงมาก ลลิตาเผลอยิ้ม “อ่านคล่องกว่าลิตาเยอะเลยค่ะ เมื่อคืนลิตาซ้อมคำนี้อยู่หลายรอบ”

ชานนท์พยักหน้ารับเพียงนิดเดียว สายตายังอยู่ที่เด็กชาย

ชามีมฟังจนจบ นิ้วค้างอยู่ใต้คำเดิม ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ

“ไม่เหมือนแม่”

เขาหยุดทันที

เด็กชายดึงผ้ากันเปื้อนขึ้นจากตัก กดชายผ้าไว้ใกล้จมูก ก่อนลดลงมากอดกับอกอีกครั้ง

“แม่อ่าน”

รอยยิ้มของลลิตาค่อย ๆ จางลง เธอก้มดูหน้าหนังสือ ไม่ได้รีบยืนยันว่าตัวเองรู้ว่าน้องหมายถึงอะไร

“เมื่อก่อนพี่เตยหอมอ่านเว้นเป็นช่วง ๆ ค่ะ” เธอบอกชานนท์เบา ๆ “ลองช้าลงหน่อยมั้ยคะ”

ชานนท์มองคำในสมุดอีกครั้ง เมื่อครู่เขาอ่านรวดเดียวจนจบ เหมือนเวลาทวนชื่อโครงการหรือข้อความสั้น ๆ ให้คนในห้องประชุมฟัง

เขากลับไปมองเด็กชาย “เร็วไปเหรอครับ”

ชามีมไม่ได้ตอบคำถามนั้น ริมฝีปากเล็กขยับอยู่ใกล้ชายผ้า “แม่อ่าน หนูฟัง”

ป้านวลที่กำลังเช็ดแก้วอยู่หลังเคาน์เตอร์หยุดมือ แกเงยหน้ามองเด็กชายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดเสียงเบา“เตยหอมเคยบอกอย่างนี้ค่ะ เวลาน้องอยากเปิดข้ามหน้า แม่ก็จะบอกว่าแม่อ่านก่อน หนูฟังนะ”

ชามีมลูบผ้าตรงกระเป๋าด้านหน้า “หนูฟัง”

ชานนท์ก้มมองมือเล็กที่กอดผ้าอยู่ ก่อนหน้านี้เขาได้ยินเด็กชายเรียกชื่อเขา บอกว่าเขาเจ็บ และบอกให้เขากลับ แต่คำว่า “หนู” ที่พูดออกมาตอนนี้ฟังต่างออกไป เด็กชายไม่ได้กำลังตอบผู้ใหญ่คนไหนในร้าน

เขากำลังนึกถึงบทสนทนาที่เคยมีกับแม่

ชานนท์ไม่รู้ว่าวาสิตาอ่านหนังสือด้วยน้ำเสียงแบบไหน เคยออกเสียงผิดแล้วหัวเราะกับลูกหรือไม่ หรือเวลาง่วงเธอยังต้องอ่านคำเดิมซ้ำอีกกี่ครั้งก่อนเด็กจะยอมปิดเล่ม

เรื่องธรรมดาพวกนั้นเกิดขึ้นมาหลายปีโดยไม่มีเขาอยู่ด้วย

เขามองหน้าหนังสือ แล้วความทรงจำเก่าเรื่องหนึ่งก็ย้อนขึ้นมา

ตอนยังเล็ก เขาเคยนั่งรอพ่ออยู่ตรงโถงบ้านแม่ กระเป๋าเสื้อผ้าวางข้างขา ได้ยินผู้ใหญ่บอกว่าพ่อกำลังมา จึงไม่ยอมขึ้นไปเล่นข้างบน กลัวว่าตอนรถมาถึงแล้วตัวเองจะไม่ได้เห็น

พอเวลาผ่านไป คนที่เดินผ่านก็เริ่มบอกให้เขาเลิกรอ เดี๋ยวพ่อมาก็มีคนเรียกเอง

แต่เขายังนั่งอยู่ตรงนั้น

ชานนท์จำไม่ได้แล้วว่าวันนั้นพ่อมาช้าเพราะอะไร จำได้เพียงความอึดอัดเวลาใครสักคนพูดว่า “บอกแล้วไง” ราวกับการได้ฟังคำตอบไปครั้งหนึ่งควรทำให้เขาหยุดอยากถามได้ทันที

คนตัวน้อยตรงหน้าเขาก็กำลังพูดคำเดิม

และคนที่ชามีมรอ ไม่สามารถมารับเขาได้อีกแล้ว

ชานนท์วางมือลงข้างหนังสือ ไม่แตะมือน้อง

“จะลองอ่านช้าลงนะครับ”

เขายังไม่ได้ใช้คำว่า “พ่อ”

คำนั้นอยู่ใกล้ความรู้สึกของเขาขึ้นทุกที แต่ผลตรวจยังไม่ออก และเด็กชายก็เพิ่งเริ่มรู้จักคนชื่อชานนท์ เขาจึงไม่ได้รีบเติมคำเรียกใดลงไประหว่างกัน

ชานนท์ก้มดูคำอ่าน แล้วเริ่มใหม่ คราวนี้เขาเว้นช่วงให้ได้ยินแต่ละส่วนชัดขึ้น อ่านช้ากว่าครั้งแรก ก่อนหยุดเมื่อจบคำ ไม่อ่านคำอธิบายต่อทันที

ชามีมนิ่งฟัง “ช้า”

ชานนท์เหลือบมองลลิตา เธอยังรออยู่เช่นเดียวกัน เขาจึงกลับมาถามเด็กชาย

“ให้ช้ากว่านี้อีกเหรอครับ”

นิ้วเล็กแตะใต้คำเดิม “อีก”

เขาจึงอ่านใหม่ ช้าลงอีกนิดหนึ่ง คราวนี้พอจบช่วงแรกก็เว้นให้ ก่อนต่อช่วงถัดไป

ชามีมขยับริมฝีปากตามบางพยางค์ สายตายังอยู่บนภาพ ไม่ได้มองผู้ชายที่นั่งอ่านให้ฟัง

ชานนท์อ่านจนจบแล้วหยุด

รออยู่พักหนึ่ง นิ้วเล็กจึงเลื่อนไปตามแนวกล้ามเนื้อ ก่อนแตะคำถัดไป

เขาก้มดู เป็นอีกชื่อที่ไม่คุ้นนัก “คำนี้ขอดูก่อนนะครับ”

ชานนท์หันไปอ่านจากสมุด ลลิตาใช้ปลายปากกาชี้บรรทัดให้โดยไม่ได้ออกเสียงแทรก เขาทวนในใจแล้วจึงอ่านให้คนตัวน้อยฟัง เริ่มช้าตั้งแต่ต้นเหมือนครั้งก่อน

ไม่มีคำแก้จากชามีม

แต่เขาก็ไม่ได้ถือว่านั่นแปลว่าตัวเองทำถูกทั้งหมด เด็กชายอาจเพียงกำลังดูรูปอยู่ เขาจึงรอจนปลายนิ้วขยับอีกครั้ง ก่อนอ่านต่อ

ป้านวลเช็ดแก้วเสร็จแล้ว วางมันลงบนผ้าอย่างระวัง แกไม่ได้เดินมาล้อมโต๊ะ ยืนมองจากข้างเคาน์เตอร์อยู่พักหนึ่งจึงหันกลับไปเก็บของที่ค้างไว้

ธนาลดเสียงโทรศัพท์จนหมด แล้วพิมพ์ตอบข้อความงานแทนการโทรออก

ที่โต๊ะ ชามีมพลิกกลับไปหาคำยาวคำแรก

ชานนท์ยังนั่งเก้าอี้ตัวเดิม ไม่ได้ถือโอกาสเลื่อนเข้าไปใกล้ขึ้น แม้หนังสือจะถูกขยับมาทางเขาแล้วก็ตาม

นิ้วเล็กแตะใต้ตัวหนังสือ “อ่านอีก”

“ครับ”

เขาก้มอ่านซ้ำด้วยจังหวะที่เพิ่งลองด้วยกัน

ลลิตานั่งฟังอยู่ด้านข้าง สมุดคำอ่านเปิดอยู่บนโต๊ะ เธอไม่ได้บอกให้เขาดีใจที่น้องขอ ไม่ได้ชวนชามีมชมว่าคุณชานนท์อ่านเก่ง เพียงรอช่วยเมื่อเขาหันมาหาคำที่ไม่แน่ใจ

อ่านจบแล้ว เด็กชายลูบภาพอยู่ครู่หนึ่ง มืออีกข้างยังเก็บผ้าของแม่ไว้ใกล้ตัว

ชานนท์มองนิ้วที่หยุดบนหน้ากระดาษ รอโดยไม่ถามว่าจะเอาอีกไหม

จนเมื่อชามีมเลื่อนไปแตะคำใหม่ เขาจึงก้มลงอ่านต่อ

ชานนท์อ่านศัพท์คำเดิมซ้ำให้ชามีมฟังช้า ๆ อีกครั้ง

เด็กชายฟังจนจบ นิ้วเล็กแตะเส้นกล้ามเนื้อในภาพอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนหนังสือกลับเข้าหาตัว ชานนท์จึงปล่อยมือจากขอบปก เอนกลับไปนั่งตามเดิมโดยไม่ถามว่าจะให้อ่านต่อหรือไม่

เสียงเคาะกระจกดังขึ้นสองครั้ง

ป้านวลเงยหน้าจากเคาน์เตอร์ หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งยืนอยู่ด้านนอก ยกขวดแก้วใบเล็กให้ดูเมื่อสบตากัน แกเหลือบมองป้ายปิดร้าน ก่อนเดินไปเปิดประตู

“ขอโทษนะคะ เห็นป้ายว่าปิด แต่พอดีมีคนอยู่ ฉันเลยลองเคาะดู”

“มีอะไรหรือคะ”

“เคยซื้อเครื่องหอมจากคุณเตยหอมค่ะ อยากได้กลิ่นเดิมอีกขวด”

ป้านวลมองขวดในมืออีกฝ่าย สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนไป “คุณยังไม่ทราบข่าวใช่มั้ยคะ”

หญิงคนนั้นลดขวดลง “ข่าวอะไรคะ”

ป้านวลบอกเรื่องวาสิตาสั้น ๆ เสียงที่ใช้เบากว่าตอนเปิดประตู ลูกค้ายืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนยกมือแตะอก “เสียใจด้วยนะคะ ฉันไม่รู้เลย เพิ่งซื้อไปเมื่อเดือนก่อนเอง”

แกพยักหน้ารับ ขยับหลีกให้อีกฝ่ายเข้ามานั่งตรงเคาน์เตอร์

หญิงคนนั้นมองขวดในมือ หมุนมันช้า ๆ “วันนั้นยังคุยกันอยู่เลยค่ะ คุณเตยหอมบอกว่าถ้าใช้หมดให้เอาขวดกลับมา จะได้รู้ว่าคราวก่อนผสมแบบไหนไว้”

ป้านวลดึงเก้าอี้ออกให้ “ป้าช่วยดูร้านค่ะ เรื่องผสมเตยหอมทำเองทั้งหมด”

“ถ้าอย่างนั้นไม่เป็นไรนะคะ ฉันไม่ได้อยากมารบกวนในเวลาแบบนี้”

เธอวางขวดลงบนเคาน์เตอร์อย่างระวัง

“กลิ่นนี้ใช้แล้วรู้สึกสบายดีค่ะ ปกติฉันไม่ชอบกลิ่นหวาน แต่พอตอนเย็นหยิบมาดมแล้วมันผ่อนคลาย ช่วงนี้นอนไม่ค่อยหลับ เลยนึกถึงขึ้นมา ไม่ทราบว่าพอมีที่ทำไว้แล้วเหลือบ้างมั้ยคะ”

ป้านวลหยิบขวดขึ้นดู ฉลากสีครีมเล็ก ๆ มีตัวหนังสือจางลงตรงขอบ แต่ยังอ่านวันที่ได้ “อาจมีอยู่ค่ะ แต่ป้าไม่แน่ใจว่าใบไหน เตยหอมทำหลายกลิ่น บางทีก็ปรับให้ลูกค้าแต่ละคน”

“ฉันจำชื่อไม่ได้ด้วย คุณเตยหอมบอกชื่อดอกไม้กับอะไรอีกสองสามอย่าง ฉันฟังแล้วก็ลืม”

ป้าเปิดฝา ลองยกขึ้นดมใกล้ ๆ เหลือเพียงกลิ่นบางเบาติดอยู่ในขวด แกจับได้ว่ามีความสดชื่นเจือกลิ่นดอกไม้ แต่จะให้บอกว่าเป็นอะไรบ้างก็จนใจ

“ป้าจำไม่ได้จริง ๆ ค่ะ”

“ลองที่มีอยู่ก่อนได้มั้ยคะ เผื่อฉันดมแล้วจะจำได้”

“ได้ค่ะ ป้าหยิบให้ลอง”

ชานนท์ยังนั่งอยู่ข้างโต๊ะหนังสือ เขาเห็นป้านวลเปิดลิ้นชัก หยิบแถบกระดาษออกมา ก่อนเดินไปเลือกขวดจากชั้น

ธนารวบแฟ้มบนเคาน์เตอร์ไปวางอีกด้าน เปิดพื้นที่ให้แกเตรียมของ

ป้านวลแต้มกลิ่นจากขวดที่ทำเสร็จแล้วทีละแผ่น เขียนชื่อกำกับไว้ตรงปลาย ก่อนส่งให้ลูกค้า

หญิงคนนั้นรับไปดมแล้วส่ายหน้า “อันนี้หวานไปค่ะ”

แผ่นถัดมาสดชื่นกว่า เธอหลับตาลองอยู่ครู่หนึ่ง “ใกล้ขึ้น แต่กลิ่นเดิมนุ่มกว่านี้ เหมือนมีอะไรอุ่น ๆ อยู่ข้างหลัง”

ป้านวลวางขวดคืน ปิดฝาให้เรียบร้อย ก่อนหันไปหาขวดถัดไป

ที่โต๊ะไม้ นิ้วของชามีมหยุดอยู่บนหน้ากระดาษแล้ว คนตัวน้อยเงยหน้าขึ้น มองมือของป้านวล ก่อนเลื่อนสายตาไปยังขวดเปล่าบนเคาน์เตอร์

ลลิตาสังเกตเห็น แต่ยังไม่ได้พูดอะไร

เด็กชายมองขวดนั้นอยู่อีกครู่หนึ่ง แล้วชี้ “ขวดนั้น”

ป้านวลหันมา “ขวดนี้หรือจ๊ะ”

แกหยิบขวดของลูกค้าขึ้นให้เห็น ชามีมยกมือค้างอยู่ ก่อนพยักหน้าเล็กน้อย

“อยากลองดมเหรอคะ” ลลิตาถาม

“ดม” ชามีมบอก

หญิงสาวหันไปขออนุญาตลูกค้า อีกฝ่ายรีบพยักหน้าให้ ป้านวลจึงถือขวดเดินมาที่โต๊ะ

ชามีมปิดหนังสือ ใช้มือข้างหนึ่งวางทับปก อีกข้างยังจับผ้ากันเปื้อน

ป้านวลเปิดฝา ถือขวดไว้ห่างจากปลายจมูกเขาเล็กน้อย รอให้เด็กชายเป็นฝ่ายโน้มเข้ามาเอง

เขาสูดกลิ่นสั้น ๆ แล้วถอยกลับ

ผ่านไปครู่หนึ่งจึงขยับเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้หลับตาลงนิดหนึ่ง ก่อนหันหน้าออก

ป้านวลปิดฝา “พอแล้วนะลูก”

ชามีมมองชั้นด้านหลังเคาน์เตอร์ “ดอกม่วง”

ป้าหันตาม “ลาเวนเดอร์เหรอจ๊ะ”

เขายังมองอยู่ตรงนั้น ไม่ตอบชื่อที่แกถาม แต่ยกนิ้วชี้สูงขึ้น

ป้านวลเดินไปหยิบขวดหนึ่งลงมา

ชามีมส่ายหน้า “ข้าง ๆ”

แกมองขวดในมือ แล้ววางคืน ก่อนหยิบใบที่อยู่ติดกันออกมาแทน “ใบนี้?”

เด็กชายพยักหน้า

ชานนท์มองจากขวดแรกไปยังใบที่ป้าเพิ่งหยิบ ทั้งสองขนาดใกล้กัน ฉลากลายมือเหมือนกัน ต่างเพียงชื่อที่เขายังอ่านไม่เห็นจากระยะนี้

“เอากระดาษด้วยค่ะ” ลลิตาบอก “วางบนถาดนี้ก็ได้”

เธอเลื่อนถาดไม้เปล่ามาไว้บนพื้นที่ว่าง ไม่ย้ายหนังสือที่มือคนตัวน้อยยังวางทับอยู่

ป้านวลนำแถบกลิ่นที่เตรียมสำหรับลองไว้มาให้ ชามีมรับจากปลายกระดาษ ยกขึ้นดมแล้ววางลงบนถาด

“ดอกม่วง” เขาแตะกระดาษแผ่นนั้น ก่อนชี้กลับไปที่ขวดเก่าของลูกค้า “มี”

ลลิตามองตามมือ แล้วทวนเพียงสิ่งที่เขาบอก “กลิ่นดอกม่วงมีอยู่ในขวดนี้ด้วย”

ชามีมไม่ได้ตอบเธอ หันกลับไปหาชั้นอีกครั้ง “ส้ม”

ป้านวลเดินไปดูขวดกลุ่มกลิ่นสดชื่น หยิบใบหนึ่งขึ้นมาให้เห็น “ส้มใบนี้มั้ยลูก”

เขาส่ายหน้า มองต่ำลงไปอีกชั้น

ป้านวลชะโงกดู แล้วหยิบขวดสีชาใบเล็กที่วางอยู่ริมถาดขึ้นมา

ชามีมแตะนิ้วลงบนโต๊ะหนึ่งครั้ง “อันนั้น”

“เบอร์กามอตค่ะ” ป้าบอกลูกค้า ก่อนเตรียมแถบทดลองกลิ่นอีกแผ่น

ระหว่างรอ เด็กชายหยิบแผ่นลาเวนเดอร์ขึ้นมาดมอีกครั้ง แล้ววางกลับตำแหน่งเดิม พอได้รับแผ่นใหม่ เขาดมเพียงสั้น ๆ จึงเลื่อนไปไว้ข้างกัน

“ส้ม”

ลูกค้ายกมือแตะขวดของตัวเอง มองกระดาษสองแผ่นด้วยความสนใจ

“เหมือนจะจำได้แล้วค่ะ คุณเตยหอมเคยพูดชื่อเบอร์กามอต”

ป้านวลหันไปทางชั้น ตั้งใจจะถามว่าจะลองอะไรต่อ แต่ชามีมชี้ก่อน

“ไม้” คราวนี้นิ้วของเขาอยู่ต่ำลง ใกล้กลุ่มขวดเล็กที่วาสิตาจัดไว้ในถาดแยกต่างหาก

ป้านวลก้มดู “มีหลายใบเลยลูก ใบไหน”

ชามีมมองอยู่พักหนึ่ง ก่อนเลื่อนตัวลงจากเก้าอี้

ลลิตาขยับถอยเปิดทาง เขากอดผ้ากันเปื้อนเดินไปหยุดห่างจากชั้น แล้วชี้ไปยังขวดที่อยู่หลังใบใหญ่กว่า

ป้านวลหยิบออกมาให้เห็น “อันนี้?”

เด็กชายพยักหน้า

“ซีดาร์วูดค่ะ” แกอ่านฉลาก แล้วหันไปบอกธนา “รบกวนช่วยเลื่อนถาดข้างบนนั้นให้ป้าหน่อยค่ะ จะเอาขวดกลับเข้าไปทีเดียว เดี๋ยววางผิดที่”

ธนาช่วยตามที่ขอ ส่วนชามีมกลับมาปีนขึ้นเก้าอี้ของตัวเอง รอแถบกระดาษแผ่นที่สาม

พอได้ดม เขาถือค้างนานกว่าสองแผ่นแรกเล็กน้อย ก่อนวางลงข้างกลิ่นดอกไม้กับส้ม

ปลายนิ้วเลื่อนกระดาษทั้งสามออกจากกัน ไม่ให้แตะทับ

ชานนท์ก้มมองถาด ตอนแรกเขาคิดว่าคนตัวน้อยเพียงจำขวดที่แม่เคยหยิบได้ แต่ชามีมเพิ่งปฏิเสธขวดที่ป้านวลเลือกให้สองครั้ง และเลือกใบอื่นด้วยตัวเอง

เขาเหลือบมองลลิตา

เธอกำลังดูมือน้องเช่นกัน ไม่ได้มีท่าทีว่าเตรียมคำตอบนี้ไว้แล้ว

“เขาเคยทำแบบนี้กับคุณเหรอ” ชานนท์ถามเบา ๆ

“ลิตาเคยเห็นน้องจำกลิ่นได้ค่ะ แต่ยังไม่เคยเห็นแยกจากขวดผสมแบบนี้”

เธอพูดจบก็หันกลับไป เมื่อเด็กชายชี้ขวดเก่าอีกครั้ง

“ดม”

ป้านวลเปิดให้ลองตามเดิม ชามีมโน้มเข้ามาดม แล้วกลับไปหยิบแถบทั้งสามขึ้นมาทีละแผ่น คนตัวน้อยวางกลิ่นส้มแยกออกไปนิดหนึ่ง แตะกระดาษกลิ่นดอกไม้

“ส้มน้อย” นิ้วเลื่อนกลับมาแตะลาเวนเดอร์ “ดอกมาก”

ลูกค้าเงยหน้าขึ้นทันที

“ใช่ค่ะ” เสียงของเธอดังขึ้นด้วยความประหลาดใจ ก่อนรีบลดลงเมื่อเห็นเด็กชายหยุดมือ “ขอโทษค่ะ ฉันเพิ่งนึกออก ตอนลองครั้งแรกกลิ่นส้มชัดไปหน่อย เลยขอคุณเตยหอมให้ปรับให้นุ่มลง เธอบอกว่าจะลดส้มแล้วเพิ่มดอกไม้ให้”

ป้านวลมองกระดาษบนถาด แล้วหันไปทางกล่องเอกสารหลังเคาน์เตอร์

“เดี๋ยวนะคะ เตยหอมอาจจดไว้”

+++

คุยท้ายตอน:  เอาการบ้านมาส่ง เอาต้าวชามีม เวอร์ชั่นหนุ่มคิวท์มาส่งด้วย เจนออกมาร่ารักมาก ๆ เลยค่ะ

++