บทที่4 (2)
บทที่4 (2)
+++
ป้านวลหยิบสมุดปกสีครีมออกมา ชานนท์จำมันได้ทันที สมุดเล่มที่มีชื่อเขากับหมายเลขโทรศัพท์อยู่หน้าท้าย แต่คราวนี้ป้านวลเปิดจากด้านหน้า ไล่ดูสูตรกับข้อความริมกระดาษ
“คุณชื่ออะไรนะคะ ป้าขอโทษ จำชื่อไม่ได้”
ลูกค้าบอกชื่อ ป้านวลทวนแล้วพลิกต่อ ชานนท์ขยับเก้าอี้ออกเล็กน้อย เปิดทางให้แกวางสมุดตรงพื้นที่ว่างข้างถาด
“วันที่บนขวดเดือนก่อนใช่มั้ยครับ” เขาถาม
ป้านวลรับขวดไปดู “ใช่ค่ะ นี่วันที่”
ธนาช่วยอ่านตัวเลขที่จางตรงขอบฉลาก แล้วป้านวลก็เปิดพบหน้าที่มีวันที่ใกล้กัน แกใช้นิ้วไล่ชื่อที่เขียนอยู่ริมกระดาษ ก่อนหยุด “ชื่อคุณใช่มั้ยคะ”
หญิงวัยกลางคนก้มลงอ่าน ก่อนพยักหน้าทันที “ใช่ค่ะ ตอนนั้นคุณเตยหอมให้ลองสองสามแบบ ฉันชอบกลิ่นดอกไม้ แต่ไม่อยากให้หวานมาก เธอเลยปรับให้ใหม่”
ป้านวลมองกระดาษแต้มกลิ่นที่ชามีมเลื่อนมาเรียงไว้ แล้วหันกลับไปมองเด็กชาย
“ส้มน้อย ดอกมาก” แกทวนเบา ๆ
ชามีมใช้นิ้วแตะกระดาษกลิ่นลาเวนเดอร์อีกครั้ง “แม่ทำ”
“ค่ะ แม่ทำสูตรนี้ไว้”
แกก้มมองสมุดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนใช้ปลายนิ้วลูบขอบกระดาษที่เริ่มนิ่มจากการเปิดบ่อย
ที่ผ่านมาวาสิตาเป็นคนหยิบสมุดเล่มนี้ออกมาเองเสมอ ป้านวลเพียงช่วยเตรียมขวด ติดฉลาก หรือชั่งส่วนผสมตามที่บอก บางครั้งก็ยืนอยู่ข้างกันจนบรรจุเสร็จ โดยไม่เคยนึกว่าวันหนึ่งจะต้องเป็นฝ่ายเปิดหาสูตรเหล่านี้เอง
“ถ้ามีสูตรชัด ๆ อย่างนี้ ป้าพอทำตามได้ค่ะ” แกบอกลูกค้า “เคยช่วยเตยหอมเตรียมอยู่ แต่ให้ป้าดมแล้วรู้ว่าต้องเพิ่มอะไรลดอะไร ป้าทำไม่เป็น”
หญิงคนนั้นมองสมุด แล้วมองขวดเปล่าของตัวเอง “ถ้าพอทำได้ ฉันรอได้นะคะ ไม่รีบค่ะ”
ป้านวลลังเลเล็กน้อย ก่อนเปิดดูข้อความกำกับด้านล่างจนจบ “ได้ค่ะ ขอป้าตรวจของก่อนนะคะ”
แกเดินไปเปิดตู้หลังเคาน์เตอร์ หยิบถาดอุปกรณ์ที่วาสิตามใช้ประจำออกมา ส่วนผสมแต่ละขวดมีฉลากกับวันที่เตรียมติดไว้เรียบร้อย แกเลือกเฉพาะขวดที่ต้องใช้ วางสมุดไว้ข้างเครื่องชั่ง แล้วหยิบแว่นขึ้นมาสวม
ลลิตามองตามอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับมาทางชามีม
เด็กชายดึงมือออกจากกระดาษแต้มกลิ่นแล้ว เขารวบผ้ากันเปื้อนบนตักเข้ามาชิดตัว ก่อนเปิดหนังสือกลับไปยังหน้าที่อ่านค้างไว้
เธอจึงเลื่อนถาดกระดาษทดสอบออกจากขอบโต๊ะ ให้เขามีที่วางหนังสือเหมือนเดิม
ชานนท์มองนิ้วเล็ก ๆ ที่กลับไปแตะภาพกล้ามเนื้อ ทั้งที่เมื่อครู่มือคู่นั้นเพิ่งเลือกกลิ่นได้ตรงกับสูตรในสมุด
“ปกติเขาช่วยแม่แบบนี้หรือครับ” เขาถามป้านวล
“ค่ะ เวลาเตยหอมลองกลิ่น ชามีมชอบมานั่งดู บางวันแม่ยังไม่ทันหยิบขวด น้องก็บอกแล้วว่าจะเอากลิ่นไหน”
ป้านวลตรวจชื่อบนฉลากเทียบกับสมุด ก่อนพูดต่อ “เตยหอมชอบเล่นทายกลิ่นกับลูกค่ะ ให้ดมแล้วถามว่าจำได้มั้ย บางกลิ่นป้ายังนึกไม่ออกว่าเคยดมที่ไหน แต่น้องจำได้ บอกว่าเหมือนถุงที่แม่ซื้อมา หรือเหมือนขวดที่เคยวางตรงนั้น”
แกชี้ไปยังชั้นวางด้านหลัง “ทีแรกป้าก็นึกว่าจำที่วางขวดได้ แต่พอย้ายของ น้องก็ยังเลือกถูก”
ชานนท์เหลือบมองกระดาษสามแผ่นบนถาด เขาเองได้กลิ่นจากขวดเก่าเพียงจาง ๆ พอจะบอกได้ว่าหอม ส่วนจะมีอะไรอยู่ในนั้นบ้าง เขาแยกไม่ออกเลย
แต่ชามีมกลับบอกออกมาได้ทีละอย่าง ทั้งยังจำได้ว่ากลิ่นไหนควรมีมากหรือน้อย
“เคยมีที่เลือกไม่ถูกมั้ยครับ”
“มีค่ะ บางทีน้องก็ส่ายหน้า บางวันไม่อยากดมก็ไม่เอาเลย เตยหอมก็เก็บ” ป้านวลยิ้มบาง ๆ “แม่เขาชอบบอกว่า วันนี้จมูกชามีมหยุดงาน”
มุมปากของลลิตาขยับขึ้น เธอก้มมองเด็กชายซึ่งยังสนใจหน้าหนังสืออยู่ แล้วหันกลับไปดูป้านวลเตรียมของต่อ
ชานนท์ไม่ได้ถามอีก เขาอยากรู้ว่าวาสิตาเริ่มสังเกตเห็นเรื่องนี้เมื่อไร เคยพาลูกไปพบใครหรือไม่ และยังมีอะไรอีกบ้างที่เด็กชายทำได้โดยที่เขาไม่รู้ แต่ป้านวลกำลังตรวจส่วนผสม ส่วนชามีมก็เพิ่งกลับไปหาหนังสือ เขาจึงเก็บคำถามเหล่านั้นไว้ก่อน
ป้านวลทำตามขั้นตอนที่วาสิตาเขียนกำกับอย่างช้า ๆ ตรวจตัวเลขซ้ำก่อนเติมส่วนผสมแต่ละครั้ง เมื่อได้ตัวอย่างตามสูตร แกจึงใช้กระดาษทดสอบแผ่นใหม่แต้มกลิ่น แล้วพักไว้ครู่หนึ่งก่อนส่งให้ลูกค้า
หญิงคนนั้นยกขึ้นดม เธอนิ่งไปเล็กน้อย แล้วลองดมอีกครั้ง “ใช่ค่ะ”
สีหน้าที่เคร่งอยู่ตั้งแต่เข้าร้านค่อย ๆ คลายลง
“กลิ่นนี้เลยค่ะ กลิ่นที่คุณเตยหอมทำให้”
ป้านวลถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “ป้ากลัวจะทำไม่เหมือนเดิม”
“เหมือนค่ะ ตอนแรกจะมีกลิ่นสดชื่นนิดหนึ่ง แล้วก็นุ่มลงแบบนี้” ลูกค้ามองกระดาษในมือด้วยรอยยิ้ม “ที่บ้านฉันช่วงก่อนนอนวุ่นวายค่ะ พอได้กลิ่นนี้แล้วมันรู้สึกสงบขึ้น เลยอยากได้ขวดเดิมอีก”
แกพยักหน้ารับ ก่อนกลับไปเตรียมบรรจุภัณฑ์ตามขนาดที่ลูกค้าเคยซื้อ
ระหว่างรอ หญิงคนนั้นหันมาทางชามีม “ขอบใจนะจ๊ะ ที่ช่วยหากลิ่นให้”
เด็กชายหยุดนิ้วอยู่บนหน้ากระดาษครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้เงยหน้าขึ้น
ลูกค้ายิ้มให้เขา แล้วหันกลับไปเก็บขวดเปล่าของตัวเองใส่กล่อง ลลิตาจึงนั่งอยู่ตามเดิม ปล่อยให้คำขอบคุณนั้นผ่านมาถึงเด็กชายโดยไม่มีใครเรียกให้เขาตอบรับ
ป้านวลติดฉลาก ตรวจฝาขวด แล้วส่งของให้ลูกค้าพร้อมทวนวิธีใช้ตามที่วาสิตาเขียนไว้
เมื่อรับเงินเรียบร้อย แกก็เดินไปส่งถึงประตู
“ขอบคุณมากนะคะ” หญิงคนนั้นบอกอีกครั้ง “คราวหน้าฉันติดต่อมาก่อนได้ใช่มั้ยคะ”
“ได้ค่ะ โทรมาถามก่อนได้เลย ป้าจะได้ดูว่าของมีครบหรือเปล่า”
เสียงกระดิ่งดังขึ้นตอนประตูเปิด แล้วดังอีกครั้งเมื่อป้านวลปิดมันลง
ภายในร้านเงียบลง แต่กลิ่นจากการทดลองยังคงอยู่
กระดาษแต้มกลิ่นหลายแผ่นวางรวมกันบนถาดหลังเคาน์เตอร์ ข้างอุปกรณ์ที่เพิ่งใช้เสร็จ แม้ขวดส่วนใหญ่จะปิดฝาแล้ว กลิ่นดอกไม้ เปลือกส้ม และไม้ก็ยังปะปนกันอยู่ในอากาศ
ชามีมกดปลายนิ้วลงบนขอบหน้าหนังสือ
ครั้งหนึ่ง แล้วอีกครั้ง เขาเบือนหน้าออกจากเคาน์เตอร์ ยกชายผ้ากันเปื้อนขึ้นแตะจมูก ก่อนลดลงเพียงนิดเดียว
“ปิด”
ป้านวลกำลังเก็บเงินเข้าลิ้นชัก ธนาขยับแฟ้มหลบให้แกวางถุงกระดาษ เสียงเปิดปิดลิ้นชักทำให้คำสั้น ๆ นั้นเบาจนแทบไม่ได้ยิน ชานนท์หันกลับมาทางเด็กชาย
“ปิด…ปิดหมด”
คราวนี้ชามีมยกมือปิดจมูกด้วย ไหล่เล็กเกร็งขึ้น หนังสือยังเปิดอยู่ตรงหน้า แต่เขาไม่ได้มองภาพแล้ว
ชานนท์มองตามสายตาของเด็กไปยังเคาน์เตอร์ “ขวดพวกนั้นเหรอ”
“กลิ่นแรง ปิดหมด” เด็กชายเริ่มโยกตัว “ปิด กลิ่นแรง ปิดหมด ปิดหมด ปิดหมด”
ชานนท์ลุกขึ้นทันที
ลลิตาหันไปมองถาดกระดาษทดสอบ ก่อนบอกป้านวล
“ป้าคะ ขอถุงที่ปิดสนิทได้สักใบค่ะ”
ป้านวลรีบหยิบให้ สีหน้าเปลี่ยนไปเมื่อเห็นมือของชามีม “กลิ่นเยอะไปแล้วใช่มั้ยลูก เดี๋ยวป้าเก็บให้ค่ะ”
ชานนท์หยุดอยู่ข้างเคาน์เตอร์ มองขวดเล็กที่ยังวางอยู่กับอุปกรณ์ “ขวดไหนยังเปิด”
“สองใบนี้ค่ะ แล้วก็ถ้วยตรงนี้”
แกชี้ให้ เขาจึงปิดฝาตามที่บอก ส่วนธนาช่วยยกถาดอุปกรณ์ที่ใช้แล้วไปวางยังจุดที่ป้านวลเตรียมเก็บ ลลิตารวบกระดาษแต้มกลิ่นใส่ถุง ปิดให้สนิท แล้วส่งให้แกนำออกจากบริเวณที่เด็กนั่ง
“เปิดประตูหลังช่วยหน่อยได้มั้ยคะ” ป้านวลบอกธนา “ปกติเตยหอมจะเปิดระบายไว้เวลาผสมค่ะ”
ธนารับคำแล้วเดินไปจัดการ
ลลิตาขยับพ้นทางให้อากาศถ่ายเท ก่อนกลับมานั่งบนเก้าอี้ตัวเดิม ชามีมยังเอาผ้ากันเปื้อนปิดจมูกอยู่ เธอจึงบอกเขาสั้น ๆ
“เก็บกระดาษแล้วค่ะ กำลังเปิดประตูให้ลมเข้า”
เด็กชายไม่ตอบ
ชานนท์ปิดฝาขวดใบสุดท้าย ตรวจอีกครั้งแล้วหันกลับมา “ปิดหมดแล้ว”
ชามีมเหลือบไปทางเคาน์เตอร์ มือยังไม่ลดลง
เขาจึงยืนอยู่ห่าง ๆ ไม่เรียกซ้ำ
อากาศจากประตูหลังค่อย ๆ พัดผ่านเข้ามา ป้านวลนำถาดที่เก็บเรียบร้อยแล้วออกไปจากห้อง ก่อนกลับมาเช็ดบริเวณที่ใช้ผสมกลิ่น
ผ่านไปพักหนึ่ง ชามีมจึงค่อย ๆ ลดมือจากจมูก เหลือเพียงชายผ้ากันเปื้อนที่ยังยกไว้ใกล้ใบหน้า
ลลิตาวางมือลงบนตัก รอจนเขาหันกลับมาทางหนังสือเอง
“จะนั่งตรงนี้ก่อน หรือไปนั่งรับลมตรงประตูหลังคะ”
ชามีมขยับหนังสือเข้าหาตัว “ตรงนี้”
“ค่ะ” เธอไม่ได้ถามอะไรต่อ
เด็กชายวางผ้าลงบนตัก แต่ยังจับชายผ้าไว้ ลูบมุมกระดาษอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพลิกกลับไปหน้าก่อนหน้า
ชานนท์จึงกลับมานั่งที่เดิม โดยระวังไม่ให้ขาเก้าอี้ครูดพื้น
ป้านวลมองชามีมด้วยสีหน้ารู้สึกผิด “ป้าน่าจะเก็บกระดาษก่อนมัวแต่คุยส่งลูกค้า เมื่อก่อนเตยหอมจะเก็บออกทีละชุด ไม่ปล่อยไว้รวมกันอย่างนี้”
ลลิตาเงยหน้าขึ้นฟัง “เวลาน้องเริ่มไม่สบายกับกลิ่น ป้าสังเกตจากอะไรได้อีกบ้างคะ”
“จะหันหน้าหนีค่ะ บางทีก็ยกผ้าปิดจมูก ถ้าอยู่ใกล้แม่จะขยับไปเบียด แล้วบอกให้ปิด” ป้านวลถอนหายใจ “แต่บางทีน้องก็กอดผ้าอยู่แล้ว ป้าก็เลยไม่ทันเอะใจ”
“เมื่อกี้น้องหยุดดูหนังสือด้วยค่ะ แล้วหันหนีเคาน์เตอร์” ลลิตาบอก “คราวหน้าถ้าเห็นหลายอย่างพร้อมกัน เราลองถามเขาสั้น ๆ ก่อนได้ค่ะ”
ป้านวลพยักหน้า “ค่ะ ป้าจะจำไว้”
ชานนท์มองมือเล็กที่ยังจับชายผ้าอยู่
เมื่อครู่ทุกคนกำลังดีใจที่หาสูตรเจอ ลูกค้าได้ของที่ต้องการ ป้านวลทำตามสูตรสำเร็จ และเขาเองก็มัวแต่นึกว่าลูกชายจำกลิ่นได้อย่างไร
ระหว่างนั้น ชามีมกลับต้องพูดคำเดิมถึงสองครั้งกว่าพวกเขาจะเริ่มเก็บของ เขาเหลือบมองถุงกระดาษทดสอบที่ป้านวลนำออกไปแล้ว ก่อนหันกลับมาทางหนังสือ
เด็กชายแตะภาพหนึ่งครั้ง แล้วเลื่อนนิ้วไปตามเส้นในภาพต่อช้า ๆ คราวนี้ชานนท์มองเห็นแล้วว่าชามีมเริ่มกลับมาสนใจสิ่งตรงหน้า แต่เขายังไม่ถามให้อ่านต่อ
ธนาตรวจเวลาบนโทรศัพท์ ก่อนขยับเข้ามาข้างเก้าอี้ “คุณนนท์ครับ อีกสักครู่ต้องออกแล้วครับ จะได้ทันนัด”
ชานนท์พยักหน้า เขาเหลือบมองนาฬิกาของตัวเอง แล้วหันไปหาลลิตา “พรุ่งนี้ผมมาช่วงบ่ายเหมือนเดิมได้มั้ย”
“ลิตาอยู่ค่ะ แต่รบกวนแจ้งเวลากับป้านวลไว้ด้วยนะคะ จะได้บอกชามีมก่อน”
เขาหันไปทางป้านวล “บ่ายสองครับ ถ้ามีอะไรเปลี่ยน ผมจะโทรมาบอก”
“ได้ค่ะ”
ชานนท์มองเด็กชายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนโน้มตัวไปข้างหน้าเพียงเล็กน้อย โดยยังนั่งอยู่บนเก้าอี้ของตัวเอง
“ชามีม”
ปลายนิ้วเล็กหยุดตรงขอบภาพ
“วันนี้ต้องกลับไปทำงานแล้วนะ”
เด็กชายไม่ได้เงยหน้า แต่ชานนท์เห็นว่ามือซึ่งกำลังจะพลิกหน้าหยุดรออยู่ เขาจึงพูดต่อ
“พรุ่งนี้บ่ายสอง จะมาอีก”
ชามีมลูบขอบกระดาษหนึ่งครั้ง “ชานนท์กลับ”
“ใช่ กลับก่อน”
เขารออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลุกขึ้นช้า ๆ
ลลิตาขยับกระเป๋าของตัวเองให้พ้นทาง ส่วนธนาหยิบแฟ้มจากเคาน์เตอร์แล้วกล่าวลาป้านวล
ชานนท์กำลังจะเดินตามผู้ช่วยไป เมื่อเสียงเล็กดังขึ้นจากโต๊ะ
“พรุ่งนี้มา”
เขาหยุด หันกลับไปมอง
ชามีมยังมองหนังสืออยู่ มืออีกข้างจับผ้ากันเปื้อนบนตักไว้เหมือนเดิม
“พรุ่งนี้มา” ชานนท์ตอบ “บ่ายสอง”
เด็กชายแตะหน้ากระดาษเบา ๆ แล้วจึงพลิกไปอีกหน้า
ชานนท์ยืนอยู่ตรงนั้นอีกอึดใจ ก่อนกล่าวลาลลิตากับป้านวล แล้วเดินออกไปพร้อมธนา
เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังขึ้น
ชามีมไม่ได้หันตาม แต่ปลายนิ้วที่กำลังไล่ไปตามภาพหยุดอยู่ชั่วครู่
ลลิตารอจนประตูปิด ก่อนหยิบหนังสือของตัวเองขึ้นมาวางข้าง ๆ
เด็กชายขยับผ้ากันเปื้อนให้พ้นมุมกระดาษ แล้วเลื่อนนิ้วต่อไปยังภาพถัดไป
ครู่หนึ่ง เขาจึงชี้คำใต้ภาพมาทางเธอ
ลลิตาก้มดู ก่อนเริ่มอ่านให้ฟังเบา ๆ อีกครั้ง
ประตูรถตู้คันหรูปิดลงอย่างนุ่มนวล คนขับเคลื่อนรถออกจากหน้าร้าน ชานนท์นั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองป้านวลที่ยืนส่งอยู่ตรงประตูจนรถเลี้ยวพ้นไป
คำพูดของชามีมยังติดอยู่ในหู
พรุ่งนี้มา
ตอนตอบรับ เขาไม่รู้ว่าเด็กชายกำลังถาม ย้ำให้แน่ใจ หรือเพียงพูดตามสิ่งที่ได้ยิน แต่ชามีมเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาเองก่อนเขาออกจากร้าน
ธนาวางแท็บเล็ตบนตัก เปิดข้อความที่เพิ่งได้รับ แล้วรอจนรถพ้นปากซอยจึงรายงาน
“ทนายตรวจสำเนาเอกสารเบื้องต้นแล้วครับ ข้อมูลในสูติบัตรกับจดหมายของคุณเตยหอมสอดคล้องกัน แต่ยังต้องขอดูเอกสารฉบับจริง ส่วนเรื่องตรวจความเป็นพ่อ กำลังประสานกับสถานพยาบาลเรื่องขั้นตอนและเอกสารที่ต้องใช้ครับ”
ชานนท์หันกลับมา “ได้วันหรือยัง”
“ยังครับ ทางนั้นขอตรวจรายละเอียดก่อน ถ้ามีอะไรต้องเพิ่มเติม ทนายจะแจ้งมา”
“เอาขั้นตอนให้เรียบร้อยก่อน นัดได้เมื่อไรบอกฉัน”
“ครับ”
“ให้เขารวบรวมรายการที่ต้องใช้มาให้ครบ อย่าให้ป้าต้องวิ่งหาเอกสารหลายรอบ แล้วถ้าต้องพาชามีมไปด้วย ให้บอกล่วงหน้าว่าจะทำอะไรบ้าง”
ธนาบันทึกเพิ่ม “ผมจะขอรายละเอียดมาให้ครูลิตาช่วยเตรียมน้องด้วยครับ”
ชานนท์พยักหน้า ก่อนหันกลับไปมองนอกหน้าต่าง
เมื่อครู่ชามีมยังนั่งเปิดหนังสืออยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม ผ้ากันเปื้อนวางบนตัก มือข้างหนึ่งจับชายผ้าไว้ ส่วนอีกข้างเลื่อนตามภาพเหมือนตอนที่เขาเพิ่งเข้าไปถึง
ถ้าไม่ได้อยู่ในร้านตลอด เขาคงไม่รู้ว่าระหว่างนั้นเด็กชายทำอะไรไปบ้าง
เลือกกลิ่นจากขวดเก่า บอกส่วนผสมทีละอย่าง แล้วชี้ได้แม้กระทั่งว่ากลิ่นไหนควรมีน้อยกว่ากัน
เขายังจำตอนป้านวลเปิดสมุดเจอสูตรได้ แกก้มอ่านซ้ำอยู่สองรอบ ส่วนลูกค้าก็ยืนยันว่าวาสิตาเคยปรับกลิ่นให้ตามนั้นจริง ๆ
“คุณนนท์ครับ เรื่องค่าเช่า...”
“เมื่อกี้เขาบอกให้ปิดก่อนแล้วใช่มั้ย”
ธนาหยุดเลื่อนหน้าจอ ก่อนเงยหน้าขึ้น “ครับ”
“ก่อนจะพูดว่าปิดหมด”
ผู้ช่วยนึกย้อนอยู่ครู่หนึ่ง “น่าจะใช่ครับ ผมได้ยินตอนน้องพูดครั้งที่สอง”
ชานนท์ก้มมองมือของตัวเอง “ฉันก็เหมือนกัน”
ตอนนั้นเขากำลังมองสมุดสูตร ป้านวลเก็บเงิน ส่วนธนาขยับแฟ้มหลบของบนเคาน์เตอร์ ทุกคนยังอยู่ใกล้เด็กชาย แต่ไม่มีใครหันไปจนชามีมยกมือปิดจมูกแล้วพูดซ้ำ
เขาเพิ่งเห็นว่าเด็กชายแยกกลิ่นได้ละเอียดเพียงใด จึงมัวแต่อยากรู้ว่าวาสิตาสอนอะไรลูกไว้บ้าง ส่วนเรื่องที่กลิ่นเหล่านั้นอาจมากเกินไปสำหรับชามีม เขาไม่ได้คิดถึงเลย
“พอปิดขวดแล้ว น้องก็ยังต้องรออีกพักหนึ่งครับ” ธนาพูด “กลิ่นคงยังอยู่”
“อืม” ชานนท์มองออกไปยังรถที่จอดติดกันอยู่ตรงสัญญาณไฟ เขานึกถึงมือเล็กซึ่งยังยกผ้าปิดจมูก แม้เขาจะบอกว่าปิดหมดแล้ว
คราวนั้นเขาทำได้เพียงยืนรอ
คราวหน้าคงต้องฟังให้เร็วกว่านี้
ธนาปล่อยให้เงียบอยู่พักหนึ่ง ก่อนกลับมารายงานเรื่องที่ค้างไว้
“ส่วนค่าเช่ากับค่าใช้จ่ายของน้องชามีม ผมประสานฝ่ายบัญชีให้เตรียมไว้แล้วครับ จะแยกรายการให้ตรวจสอบได้ และจัดการต่อเนื่องตามที่คุณนนท์คุยกับป้านวลไว้”
“อย่าให้ป้าต้องสำรองจ่าย ของจำเป็นก็ให้ซื้อได้เลย”
“ครับ ผมจะคุยวิธีเบิกจ่ายที่สะดวกกับป้าอีกที”
ชานนท์นิ่งคิด ก่อนถามขึ้น “สัญญาเช่าที่ร้านเหลืออีกนานมั้ย”
“ผมยังไม่ได้ดูฉบับจริงครับ ได้เบอร์ติดต่อเจ้าของไว้แล้ว”
“ขอดูด้วย แล้วถามว่าเขามีแผนจะเอาห้องคืนหรือเปล่า”
ธนาแตะบันทึกลงในแท็บเล็ต “ครับ”
“ถามด้วยว่าจะขายมั้ย”
ปลายนิ้วของผู้ช่วยหยุดไปเล็กน้อย ก่อนเงยหน้ามองเจ้านาย “ให้สอบถามราคาไว้ก่อนหรือครับ”
“อืม”
“ได้ครับ ผมจะลองคุยให้ แต่ระหว่างนี้เราคงต่อค่าเช่าไปตามเดิมก่อน”
“จัดการอย่าให้ขาด”
ชานนท์เหลือบมองอาคารพาณิชย์ริมถนน ห้องแถวบางช่วงปิดประตูเหล็ก บางห้องติดป้ายให้เช่า เขาไม่เคยสนใจว่าผู้เช่าห้องหนึ่งจะอยู่ต่อได้อีกนานเพียงใด ตราบใดที่ยังจ่ายค่าเช่าตามกำหนด
แต่ร้านของวาสิตามีมากกว่าของบนชั้นกับโต๊ะขายสินค้า
ชามีมรู้ว่าหนังสืออยู่ตรงไหน ต้องเดินไปล้างมือทางไหน และหลังจากนั้นจะกลับมานั่งกินข้าวที่โต๊ะตัวใด เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถ้าต้องย้ายของเหล่านั้นออก เด็กชายจะยอมให้ใครจับอะไรได้บ้าง
“ฉันยังไม่คิดจะให้เขาย้าย” ชานนท์พูด
“ครับ”
“แต่ถ้าเจ้าของจะเอาห้องคืนขึ้นมา ฉันต้องรู้ก่อน”
ธนาพยักหน้าแล้วจดเพิ่ม เขาไม่ได้ถามต่อเรื่องซื้อ
ชานนท์หันกลับมา “ค่าแรงป้านวลด้วย ตอนนี้ป้าอยู่กับชามีมทั้งวันทั้งคืน ไม่ใช่แค่มาช่วยร้านเหมือนเดิม”
“ผมจะคุยแยกส่วนที่ดูแลน้องเพิ่มเติมให้ครับ”
“ให้เหมาะกับเวลาที่ป้าอยู่ แล้วเรื่องคนมาช่วยช่วงกลางคืน ไปถึงไหนแล้ว”
“กำลังตรวจประสบการณ์กับเวลาที่สะดวกครับ ยังไม่มีคนที่ผมอยากส่งให้พิจารณา”
“หาเผื่อไว้ ป้ามีบ้านของป้า จะให้อยู่ตลอดไม่ได้”
“ครับ ส่วนครูลิตา คืนนี้เธอจะยืนยันตารางที่ติดงานเดิมมาให้ ผมจะรวบรวมช่วงเวลาที่ยังต้องหาคนดูแลเพิ่มให้ครบครับ”
ชานนท์รับคำสั้น ๆ ก่อนเอนหลังพิงเบาะ
ภาพลลิตาที่นั่งข้างโต๊ะกลับเข้ามาในความคิด เธอรวบกระดาษแต้มกลิ่นออกก่อน แล้วจึงถามชามีมว่าอยากนั่งที่เดิมหรือไปตรงประตูหลัง
เด็กชายบอกว่า “ตรงนี้”
เธอก็ปล่อยให้นั่งตรงนั้น
ชานนท์ยังมีเรื่องที่ไม่เข้าใจเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้นอยู่มาก แต่วันนี้เขาเห็นแล้วว่าตอนที่ชามีมบอกความต้องการ เธอฟัง และไม่ได้ทำให้มันยุ่งยากขึ้นด้วยคำถามอีกหลายข้อ
โทรศัพท์ในมือธนาสั่น ผู้ช่วยเปิดอ่านแล้วบอกคนขับให้ใช้เส้นทางขึ้นทางด่วน ก่อนหันกลับมาทางเจ้านาย “ทางนั้นแจ้งว่าการจราจรหน้าอาคารติดนิดหน่อยครับ แต่เรายังไปทัน”
ชานนท์มองนาฬิกา แล้วพยักหน้า เขาหยิบโทรศัพท์ส่วนตัวขึ้นมา เปิดรายการนัดหมายของวันถัดไป ช่วงบ่ายยังมีชื่อร้านที่บันทึกไว้ตั้งแต่เมื่อคืน
“ประชุมพรุ่งนี้เช้าคาดว่าจะจบกี่โมง”
ธนาเปิดตาราง “ก่อนเที่ยงครับ เป็นประชุมภายใน แต่ช่วงบ่ายมีเอกสารรออนุมัติอีกชุด”
“ให้ส่งมาก่อนเที่ยง”
“ได้ครับ ถ้าบางส่วนยังไม่เรียบร้อย ผมจะแยกรายการเร่งด่วนให้ก่อน”
“บ่ายสองฉันนัดชามีมไว้”
ธนาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แล้วรับคำตามปกติ “ครับ ผมกันเวลาเดินทางให้ด้วย”
ชานนท์ตรวจรายการบนหน้าจออีกครั้ง ก่อนแตะเพิ่มเวลาออกจากสำนักงาน เขาเผื่อไว้มากกว่าที่ใช้เดินทางวันนี้เล็กน้อย
“ก่อนไปโทรบอกป้าอีกที แต่ถ้าตารางมีอะไรเปลี่ยน ให้บอกฉันก่อน”
“ครับ”
เขาปิดหน้าจอ แต่ยังไม่ได้เก็บโทรศัพท์ ก่อนหน้านี้ชามีมเป็นฝ่ายบอกให้เขากลับ เขาก็กลับ แม้จะยังอยากอยู่ต่อ ส่วนวันนี้เด็กชายเลื่อนหนังสือมาให้ แล้วเรียกชื่อเขาเพื่อขอให้อ่าน
เขาอ่านเร็วไป ต้องเริ่มใหม่ อ่านคำเดิมซ้ำ แล้วรอจนมือเล็กชี้ไปยังคำถัดไป ระหว่างนั้นไม่มีใครบอกเขาว่ากำลังทำได้ดีหรือไม่ แต่ชามีมยังเลือกให้เขาอ่านต่ออยู่หลายคำ
ชานนท์วางโทรศัพท์ลงข้างตัว “ธนา”
“ครับ”
“ก่อนออกเดินทางพรุ่งนี้ เตือนฉันด้วย”
ผู้ช่วยพยักหน้า แล้วตั้งเวลาแจ้งเตือนเพิ่มในตาราง
ชานนท์หันกลับไปมองถนน รถเริ่มเคลื่อนผ่านสัญญาณไฟ เขายังมีนัดที่ต้องไป มีเอกสารต้องอ่าน และเรื่องของชามีมอีกหลายอย่างที่ต้องรอคำตอบ
แต่เวลาบ่ายสองของวันพรุ่งนี้ เขารับปากไว้แล้ว
++
คุยท้ายตอน: มาส่งการบ้านค่ะ ความสัมพันธ์พ่อลูกกำลังค่อย ๆ พัฒนาแล้วนะคะ คิดว่าคนอ่านน่าจะสบายใจ ความน่าสงสารก็น่าจะคลายลงบ้างแล้ว ก็มาลุ้นต่อว่าชีวิตชามีมจะไปทางไหนนะคะ ><