บทที่5 (1)
บทที่5 (1)
+++
เช้าวันต่อมา ลลิตามาถึงร้านก่อนเวลาเล็กน้อย เธอสะพายกระเป๋าผ้าใบเดิม แต่มีแฟ้มบาง ๆ เพิ่มมาอีกหนึ่งใบ ข้างในเป็นตารางกิจวัตรของชามีมที่จดจากสิ่งที่เห็นในช่วงหลายวันที่ผ่านมา บางช่องยังเว้นว่างไว้ บางช่องมีเครื่องหมายคำถามเล็ก ๆ อยู่ข้างเวลา
ป้านวลกำลังจัดของหลังเคาน์เตอร์ ส่วนชามีมนั่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง หนังสือสรีระมนุษย์เปิดค้างตรงหน้า ผ้ากันเปื้อนของแม่พับวางชิดต้นขา
“สวัสดีค่ะชามีม”
เด็กชายหยุดนิ้วบนหน้ากระดาษ “ลิตามา”
“ค่ะ ลิตามาแล้ว” เธอวางกระเป๋าไว้ข้างเก้าอี้ แล้วนั่งลงตำแหน่งเดิม ชามีมเหลือบมองแฟ้มในมือ ก่อนกลับไปดูหนังสือ
ลลิตาเปิดตารางให้ป้านวลดู “ลิตาลองจดไว้คร่าว ๆ ค่ะป้า ตรงไหนไม่เหมือนที่น้องทำปกติ ช่วยบอกด้วยนะคะ อย่างช่วงเช้าก่อนลงมาที่ร้าน ลิตายังไม่ได้เห็นเองเลย”
ป้านวลเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนของตัวเอง ก่อนขยับมาดู “ส่วนใหญ่ก็ตามนี้ค่ะ แต่บางวันกินข้าวเสร็จ น้องจะอยากดูหนังสือข้างบนก่อน ไม่ได้ลงมาทันที”
“งั้นตรงนี้ลิตาไม่ใส่เวลาแน่นอนดีกว่า”
เธอขีดแก้ด้วยดินสอ แล้วเขียนกำกับไว้ข้างช่อง
ป้านวลเหลือบมองนาฬิกา “คุณธนาโทรมาแล้วนะคะ บอกว่าใกล้ถึง เมื่อคืนป้าบอกชามีมไว้แล้วว่าวันนี้คุณชานนท์จะมาเช้าหน่อย ก่อนเข้าไปทำงาน”
ลลิตาพยักหน้า ก่อนหันไปทางเด็กชาย “วันนี้คุณชานนท์จะแวะมาก่อนทำงานนะคะ”
ชามีมแตะภาพในหนังสืออยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดโดยไม่เงยหน้า “มาเช้า”
“ค่ะ วันนี้มาเช้า”
ไม่นานรถตู้ก็มาจอดหน้าร้าน ธนาเดินเข้ามาก่อน ตามด้วยชานนท์ในชุดทำงาน เขาพยักหน้ารับคำทักทายของลลิตา แล้วหยุดข้างโต๊ะ
“ชามีม ชานนท์มาแล้วนะ”
เด็กชายเหลือบไปทางมือที่วางอยู่ข้างลำตัวเขา ก่อนเลื่อนสายตากลับมาหาหนังสือ
ชานนท์ไม่ได้เดินเข้าไปใกล้กว่านั้น เขาหันไปหาป้านวลที่เคาน์เตอร์ “ธนาบอกว่าแจ้งเรื่องค่าแรงป้าแล้ว”
“ค่ะ ป้าต้องขอบคุณด้วยนะคะ แต่เพิ่มให้มากอย่างนี้ ป้าก็เกรงใจ”
“ป้าดูแลชามีมเพิ่มจากงานร้าน ก็ควรได้ตามงานครับ”
ป้านวลเม้มปากเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า “ขอบคุณค่ะ”
ธนาวางแฟ้มลงบนเคาน์เตอร์ แล้วหยิบเอกสารชุดหนึ่งส่งให้ลลิตา “นี่ฉบับที่แก้ตามตารางที่ครูส่งมาเมื่อคืนครับ รายละเอียดเวลางาน วันหยุด แล้วก็งานที่รับไว้ก่อนหน้านี้ ใส่ไว้ครบแล้ว ลองตรวจอีกครั้งนะครับ”
ลลิตารับมาเปิดดู เธอไล่สายตาตามรายการ ก่อนหยุดตรงวันหยุดประจำสัปดาห์
“ตรงนี้ลิตาคุยกับป้านวลแล้วค่ะ ถ้ามีธุระอยากสลับวันกัน เราจะแจ้งไว้ล่วงหน้า จะได้ไม่ตรงกัน”
“ได้ครับ” ธนาตอบ “ส่งตารางให้ผมด้วยนะครับ จะได้ดูช่วงที่ต้องหาคนมาช่วยเพิ่ม”
ชานนท์มองตารางในมือเธอ “ถ้าจัดคนไม่ได้ บอกผมล่วงหน้า ผมจะดูตารางตัวเองด้วย”
ลลิตาเงยหน้าขึ้น “ค่ะ แต่คนที่จะมาช่วยประจำ ลิตาอยากให้ได้มารู้จักชามีมตอนที่ป้าหรือลิตาอยู่ก่อนนะคะ จะได้ค่อย ๆ ดูกันว่าช่วงไหนเขาสบายใจให้ช่วยอะไรบ้าง”
“อืม อย่าให้มาถึงแล้วรับช่วงเลย”
“ค่ะ” เธอตรวจเอกสารส่วนที่เหลือ ถามธนาเพิ่มอีกสองจุด แล้วจึงลงชื่อ เมื่อส่งชุดหนึ่งกลับให้ผู้ช่วย ลลิตาก็เก็บสำเนาของตัวเองลงแฟ้ม
ป้านวลมองตารางดินสอที่ยังวางอยู่ข้างกัน “ถ้าเรื่องกิจวัตร ป้ามีอีกอย่างให้ดูค่ะ”
แกนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปทางบันได “สมุดของเตยหอม อยู่บนชั้นในห้อง ป้าเห็นเขาจดเรื่องชามีมไว้เรื่อย ๆ บางทีมีเรื่องที่ป้าเองก็ไม่รู้ด้วย”
ลลิตาขยับตัวลุก “ให้ลิตาขึ้นไปช่วยดูด้วยมั้ยคะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ป้ารู้ว่าอยู่ตรงไหน ครูอยู่กับน้องเถอะค่ะ”
ป้านวลขึ้นบันไดไป ไม่นานก็กลับลงมาพร้อมสมุดปกผ้าสีซีดเล่มหนึ่ง ตรงมุมปกมีรอยถลอกเล็กน้อย ยางรัดที่คาดไว้ยืดจนหลวม ภายในมีทั้งกระดาษโน้ตและใบนัดบางใบสอดอยู่
“เล่มนี้ค่ะ”
ลลิตารับมา วางลงบนเคาน์เตอร์แล้วค่อย ๆ ถอดยางรัดออก
หน้าปกด้านในเขียนชื่อ “ชามีม” ไว้ด้วยตัวหนังสือขนาดใหญ่ ใต้ชื่อนั้นเป็นวันที่กับข้อความสั้น ๆ ซึ่งหมึกเริ่มจางลงเล็กน้อย
ชานนท์จำลายมือได้ทันที
เขาขยับเข้ามายืนอีกด้านของเคาน์เตอร์ ขณะลลิตาเปิดผ่านหน้าต้น ๆ บางหน้าเป็นบันทึกหลังนัดโรงพยาบาล บางหน้าจดเรื่องอาหาร การนอน และคำพูดใหม่ที่ลูกเริ่มใช้
ระหว่างข้อความเหล่านั้นมีเรื่องเล็ก ๆ แทรกอยู่ด้วย
วันนี้ได้กลิ่นขิงในขนมก่อนแม่เปิดถุง
บอกว่าเหมือนน้ำที่แม่ชงให้ป้านวล
ป้านวลก้มอ่านตามแล้วยิ้ม “ป้าจำวันนั้นได้ค่ะ น้องเดินมาถามว่าป้าจะกินขิงอีกหรือเปล่า ทั้งที่ของยังอยู่ในถุง”
ลลิตาเงยหน้ามองแก ก่อนอ่านบรรทัดถัดไป
อ่านหนังสือเลยเวลานอน พอแม่บอกว่าต้องพัก
ชามีมบอกให้หัวใจในหนังสือนอนด้วย
ต้องปิดหน้าหัวใจก่อนถึงยอมไป
เสียงหัวเราะเบา ๆ หลุดจากเธอ
ชานนท์ก้มอ่านข้อความนั้นอีกครั้ง มุมปากขยับขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขาเหลือบไปทางโต๊ะริมหน้าต่าง ชามีมกำลังดึงมุมกระดาษที่ติดกันออกช้า ๆ ด้วยปลายนิ้ว
“พี่เตยหอมจดมานานแล้วนะคะ” ลลิตาพูด
“ค่ะ บางทีชามีมทำอะไรใหม่ ๆ เตยหอมก็จดไว้ กลัวลืม พอถึงวันนัดจะได้เล่าให้ฟังถูก”
ลลิตาพลิกต่อไปอีกสองสามหน้า ก่อนหยุดตรงบันทึกที่มีเส้นขีดใต้
บอกว่าอีกแป๊บหนึ่งแล้วชามีมยังไม่เก็บหนังสือ
วันนี้ลองบอกว่าอ่านจบหน้านี้แล้วไปอาบน้ำ
น้องยอมปิดเอง
ถัดลงมาเป็นข้อความที่เขียนคนละวัน
วันนี้ไม่อยากให้จับมือ แต่ยอมเดินข้างแม่ไปล้างมือ
พอถึงอ่างยื่นมือมาให้ช่วยพับแขนเสื้อ
ลลิตาใช้นิ้วคั่นหน้านั้นไว้ แล้วหยิบกระดาษโน้ตของตัวเองออกมา
“ตรงนี้ลิตาขอจดไว้ลองดูนะคะ เมื่อวานบอกจำนวนหน้าก่อนอ่าน น้องก็รอจนจบได้ แต่ถ้าวันไหนยังอยากดูต่อ คงต้องคุยกันอีกที”
ชานนท์มองเธอจดข้อความสั้น ๆ โดยไม่ได้คัดทุกบรรทัดลงไป
“อ่านแล้วมีอะไรที่ผมควรรู้ ช่วยจดไว้ให้ด้วย”
ลลิตาเงยหน้าขึ้น “ได้ค่ะ แต่คุณอ่านเองด้วยได้นะคะ ในนี้อาจมีเรื่องที่คุณอยากรู้มากกว่าที่ลิตาเลือกให้”
เขามองสมุดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “งั้นขอสำเนาไว้ให้ผม”
“ค่ะ ลิตาจะถ่ายไว้ให้ ส่วนเล่มนี้เก็บที่ร้านนะคะ ป้าจะได้เปิดดูด้วย”
“ครับ”
โทรศัพท์ของธนาสั่น ผู้ช่วยก้มอ่านแล้วขยับเข้ามาเตือนเรื่องเวลา ชานนท์มองนาฬิกา ก่อนหันไปทางเด็กชายอีกครั้ง วันนี้เขายังไม่ได้นั่งอ่านหนังสือด้วย แต่ชามีมรู้ตั้งแต่ก่อนมาถึงแล้วว่าเขาจะแวะมาเพียงช่วงสั้น ๆ
ชานนท์เดินกลับไปหยุดข้างเก้าอี้ตัวที่เคยนั่ง “ชานนท์ไปทำงานก่อนนะ”
ปลายนิ้วเล็กหยุดอยู่ข้างภาพ “ไปทำงาน”
“ครับ”
เด็กชายเลื่อนสายตาไปยังแฟ้มในมือธนา แล้วก้มกลับมาหาหนังสือ ชานนท์ยืนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวลาทั้งสองคนและเดินออกจากร้าน
เมื่อเสียงรถค่อย ๆ ห่างออกไป ลลิตาจึงย้ายสมุดมาวางบนโต๊ะข้างตัว ห่างจากพื้นที่หนังสือของชามีมเล็กน้อย ป้านวลลากเก้าอี้มานั่งด้วย
หน้าหลัง ๆ มีบันทึกวันที่ถี่ขึ้น บางหน้าเขียนรายการของที่ต้องเตรียมไว้เมื่อฝากลูกกับป้านวล มีตั้งแต่เสื้อผ้าสำรอง ตำแหน่งผ้าเช็ดตัว ไปจนถึงหนังสือที่ชามีมเลือกบ่อยในช่วงนั้น
“ช่วงหลังพี่เตยหอมต้องฝากน้องไปโรงพยาบาลบ่อยมั้ยคะ” ลลิตาถาม
ป้านวลมองข้อความในสมุด ก่อนพยักหน้า “มีค่ะ ช่วงเดือนก่อนต้องไปตรวจอยู่สองสามครั้ง บางวันป้ามาอยู่แทน บางวันเตยหอมก็พาชามีมไปด้วย”
“เรื่องหัวใจใช่มั้ยคะ”
“ค่ะ เขาเพิ่งรู้เรื่องก่อนหน้านั้นไม่นาน แล้วก็เริ่มจดให้ป้าละเอียดขึ้น เผื่อวันไหนต้องไปโรงพยาบาลอีก”
ลลิตาเงยหน้ามองแก ป้านวลถอนหายใจ ก่อนเหลือบไปทางชามีม
เด็กชายยังเปิดหนังสืออยู่ มือหนึ่งจับชายผ้ากันเปื้อนที่เลื่อนจากข้างตัวลงมาบนตัก
ลลิตาจึงลดเสียงลง “เรื่องช่วงที่พี่เตยหอมไปตรวจ ไว้เราหาเวลาคุยกันอีกทีนะคะ ลิตาอยากรู้ว่าตอนแม่ไม่อยู่ ปกติน้องอยู่กับป้ายังไงบ้าง”
“ได้ค่ะ” ป้านวลขยับใบนัดที่สอดอยู่ให้พ้นขอบสมุด ลลิตารับมาวางรวมกันอย่างระมัดระวัง ก่อนเปิดกลับมายังหน้าที่คั่นไว้
บันทึกอีกหน้าหนึ่งมีรอยวงกลมล้อมคำว่า “ดอกไม้ผ้าห่ม”
ใต้คำนั้นวาสิตาเขียนไว้ว่า
ชามีมเรียกคาโมมายล์ว่าดอกไม้ผ้าห่ม ถามว่าทำไม บอกว่าเหมือนตอนแม่ห่มผ้าให้ แม่เลยเรียกตามไปด้วยแล้ว
ลลิตาอ่านซ้ำ ก่อนเงยหน้ามองป้านวล
“ดอกไม้ผ้าห่มคือกลิ่นไหนคะป้า”
ยังไม่ทันที่แกจะตอบ เสียงเล็ก ๆ จากอีกฝั่งโต๊ะก็ดังขึ้น “ขวดเหลือง”
ลลิตาหันไป ชามีมยังมองหนังสือ แต่ปลายนิ้วหยุดอยู่ตรงขอบหน้าแล้ว
“ชามีมรู้จักดอกไม้ผ้าห่มด้วยเหรอคะ”
“แม่เรียก”
เธอพยักหน้า แล้วมองตามเมื่อเด็กชายเลื่อนหนังสือพ้นตัก รวบผ้ากันเปื้อนขึ้นมากอด ก่อนลงจากเก้าอี้
ชามีมเดินไปหยุดหน้าตู้เตี้ยข้างเคาน์เตอร์ เขาชี้ขวดแก้วสีชาที่มีฉลากสีเหลืองอยู่ด้านใน “ขวดนี้”
ป้านวลก้มมอง “อ๋อ คาโมมายล์ค่ะ เตยหอมทำเครื่องหมายสีไว้ น้องจำขวดได้”
ลลิตาเดินตามไปหยุดห่างออกมาเล็กน้อย เธอก้มดูฉลากผ่านบานตู้ โดยไม่ได้เปิดมัน “ดอกไม้ผ้าห่มอยู่ตรงนี้เอง”
ชามีมแตะปลายนิ้วกับกระจกตรงหน้าขวด “ก่อนนอน”
ป้านวลยิ้มอย่างนึกขึ้นได้ “บางคืนเตยหอมใช้กลิ่นนี้ค่ะ แต่ไม่ได้ใช้ทุกวัน น้องชอบถามหาตอนแม่เตรียมที่นอน”
ลลิตาก้มมองสมุดในมืออีกครั้ง ก่อนถามเด็กชาย “อยากดูขวด หรืออยากดมคะ”
ชามีมยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลดมือลง “ดู แค่ดู”
“ค่ะ ดู แค่ดูนะคะ” เธอยืนอยู่ด้วยจนเขาหันกลับไปทางโต๊ะ เด็กชายปีนขึ้นเก้าอี้ วางผ้ากันเปื้อนลงบนตัก แล้วดึงหนังสือกลับมาตรงหน้า
ลลิตาจึงกลับไปนั่งที่เดิม ใต้บันทึกของวาสิตา เธอวางกระดาษโน้ตแผ่นเล็กของตัวเองไว้คั่นหน้า เขียนวันที่กับข้อความสั้น ๆ
ได้ยินชื่อดอกไม้ผ้าห่มแล้วลุกไปชี้ขวด บอกว่าอยากดูเฉย ๆ
เธออ่านทวน ก่อนวางดินสอลง
ข้างกันนั้น ชามีมเลื่อนหนังสือมาทางเธอ ปลายนิ้วแตะภาพที่เปิดค้างไว้
ลลิตาขยับสมุดของวาสิตาออกให้พ้นมุมหนังสือ แล้วก้มดูสิ่งที่เขาอยากให้ดูต่อ
“หน้านี้นะคะ”
เด็กชายเลื่อนหนังสือเข้ามาทางเธออีกนิด ลลิตาจึงวางมือใกล้ขอบกระดาษแล้วเริ่มอ่านชื่อใต้ภาพช้า ๆ คำไหนไม่แน่ใจ เธอหยุดดูคำอ่านที่วาสิตาเขียนกำกับไว้ก่อน
ชามีมฟังอยู่เงียบ ๆ พอเธออ่านจบคำหนึ่ง นิ้วเล็กก็เลื่อนไปยังภาพถัดไป
ป้านวลเก็บใบนัดที่สอดหลุดออกจากสมุดกลับเข้าที่ ก่อนนำแก้วน้ำของตัวเองมานั่งอีกด้านของโต๊ะ
ลลิตาอ่านต่อได้อีกสองสามคำ ชามีมก็ใช้นิ้วแตะรอยดินสอเล็ก ๆ ข้างภาพ
“แม่เขียน”
เธอก้มดูตาม เป็นคำอ่านภาษาไทยที่วาสิตาแบ่งเสียงไว้ทีละช่วง ตัวหนังสือบรรทัดสุดท้ายเบียดกับขอบกระดาษจนต้องตวัดหางขึ้น
“ค่ะ ลายมือแม่เตย”
ชามีมลูบผ่านรอยนั้นเบา ๆ ก่อนดึงมือกลับมาจับผ้ากันเปื้อนบนตัก
ลลิตารอ เผื่อเขาจะชี้คำต่อไป แต่เด็กชายกลับยกผ้าขึ้นแนบแก้ม จมูกซุกลงตรงรอยพับอยู่ครู่หนึ่ง
“แม่ให้รอ”
เธอวางปลายนิ้วที่คั่นบรรทัดลงข้างหนังสือ
“แม่บอกให้หนูรอ แป๊บเดียว” เสียงเล็กเบาลง เขากำชายผ้าไว้แล้วพูดต่อ “เดี๋ยวแม่กลับ”
ป้านวลหยุดมือที่กำลังจัดใบนัด แกมองเด็กชาย ก่อนค่อย ๆ วางกระดาษลงบนสมุด
ลลิตารู้สึกแน่นขึ้นมาในอก เธอนึกถึงบันทึกที่เพิ่งอ่าน เรื่องขนมกลิ่นขิง เรื่องหัวใจที่ต้องปิดหนังสือให้นอนด้วยกัน วาสิตาคงเคยพูดว่าเดี๋ยวกลับอีกหลายครั้ง และก่อนวันนั้น แม่ก็กลับมาหาเขาทุกครั้งจริง ๆ
“แม่บอกว่าจะกลับมา ชามีมจำได้เหรอคะ”
เด็กชายพยักหน้าเล็กน้อย หนังสือยังเปิดอยู่ตรงหน้า แต่มือทั้งสองข้างกลับมาอยู่กับผ้ากันเปื้อนแล้ว
ลลิตาไม่ได้ถามต่อ เธอนั่งอยู่ที่เดิมจนเขาพูดขึ้นอีกครั้ง
“ทำไม แม่ไม่กลับ สักที หนูรอ”
ป้านวลก้มหน้าลงครู่หนึ่ง ส่วนลลิตาขยับมือออกจากหน้าหนังสือ ให้เด็กชายมีที่วางผ้าได้เต็มตัก
“แม่เตยเสียชีวิตแล้วค่ะ กลับมาที่ร้านไม่ได้แล้ว”
ชามีมนิ่งไป ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ “แม่บอกแป๊บเดียว”
“ค่ะ แม่เคยบอกอย่างนั้น”
ลลิตาอยากให้ตัวเองมีคำตอบมากกว่านี้ อยากอธิบายให้เขาเข้าใจว่าทำไมวันนั้นจึงต่างจากทุกวัน แต่คำที่ชามีมจำได้ก็ยังเป็นคำของแม่ และเธอเปลี่ยนสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นไม่ได้
เธอจึงเงียบ รออยู่ข้างโต๊ะ
เสียงรถแล่นผ่านหน้าร้านไปคันหนึ่ง ป้านวลขยับแก้วน้ำของตัวเองออกจากขอบโต๊ะช้า ๆ แล้วนั่งฟังต่อโดยไม่ได้พูดแทรก ชามีมลดผ้าลงจากแก้ม ลูบชายผ้าอยู่หลายครั้ง ก่อนเหลือบกลับมาทางหนังสือ
“แม่อ่าน”
ลลิตามองตาม หน้าที่เปิดค้างอยู่ยังเป็นหน้าเดิม มีรอยดินสอของวาสิตาอยู่ใกล้ปลายนิ้วเขา
เธอรอจนเด็กชายคลายมือจากผ้าข้างหนึ่ง แล้วดันหนังสือมาทางเธอ
“ลิตาอ่าน”
“ได้ค่ะ ครูลิตาอ่านนะคะ”
เธอขยับหนังสือเพียงเล็กน้อยให้ทั้งคู่มองเห็น แล้วเริ่มจากคำที่หยุดค้างไว้ เสียงของเธอเบาและช้าพอให้ชามีมเลื่อนนิ้วตามภาพ
บางคำเด็กชายพูดทวน บางคำเขาเพียงแตะภาพรอให้เธออ่านอีกครั้ง ลลิตาก็อ่านซ้ำตามที่ขอ
เมื่อมุมกระดาษเลื่อนลงจากโต๊ะ ชามีมยกมือไปจับแล้วหันมาทางป้านวล “ป้าจับ”
“ตรงนี้หรือคะ” แกประคองมุมหนังสือไว้ เด็กชายจึงนำมือกลับไปแตะภาพได้สะดวกขึ้น
ทั้งสามนั่งอยู่รอบโต๊ะ ลลิตาอ่าน ป้านวลช่วยจับมุมกระดาษ ส่วนชามีมเลื่อนนิ้วไปทีละภาพ มืออีกข้างยังรวบผ้ากันเปื้อนอยู่บนตัก
พอถึงคำสุดท้าย ลลิตาหยุดรอ
เด็กชายมองหน้านั้นอีกครู่หนึ่ง ก่อนใช้นิ้วสอดใต้กระดาษ ยกขึ้นเล็กน้อยแล้วเลื่อนมาทางเธอ
“อ่านอีก ลิตาอ่านอีกหน้า”
ลลิตาช่วยพลิกให้ ป้านวลขยับมือประคองมุมใหม่
ส่วนชามีมดึงชายผ้าของแม่ให้พ้นขอบหนังสือ
แล้วแตะภาพแรกบนหน้าถัดไป...
++
คุยท้ายตอน: ช่วงนี้ก็จะดำเนินเรื่องราบ ๆ เรียบ ๆ หน่อยนะคะ ปูเรื่องให้คนอ่านรู้จักชีวิตประจำวันของชามีมกับคนที่มาแทนแม่ค่ะ เอาใจช่วยน้องด้วยนะคะ
++
