บทที่5 (2)
บทที่5 (2)
++
บ่ายวันถัดมา อากาศหลังฝนเย็นกว่าหลายวันที่ผ่านมา แสงแดดลอดผ่านเมฆลงมาเป็นช่วง ๆ พื้นหน้าร้านแห้งแล้ว เหลือเพียงรอยน้ำอยู่ตามขอบกระถางต้นไม้
ลลิตาเก็บดินสอลงกระเป๋า หลังอ่านบันทึกในสมุดของวาสิตาจบหนึ่งหน้า
ถ้าอากาศไม่ร้อน ไปสวนใกล้ร้านช่วงบ่าย ชามีมชอบดูปลา บางวันแวะดูหอยบนใบไม้ด้วย กลับมาจะเล่าว่าหอยไม่มีรองเท้า
เธอเงยหน้ามองเด็กชายที่กำลังนั่งเรียงดินสอสีอยู่ข้างโต๊ะ หนังสือเล่มใหญ่ปิดวางไว้แล้ว ส่วนผ้ากันเปื้อนของแม่พาดอยู่บนตัก
“ชามีมคะ วันนี้อยากไปดูปลาที่สวนมั้ย”
มือเล็กหยุดอยู่เหนือดินสอสีเขียว “ดูปลา”
“ค่ะ ไปสวนที่เคยไปกับแม่ ป้านวลบอกว่าเดินจากร้านไปนิดเดียว”
ชามีมหันไปทางประตู ก่อนนำดินสอในมือวางต่อท้ายแถว แล้วเริ่มเก็บกลับลงกล่องทีละแท่ง
ลลิตารอจนเขาปิดฝากล่อง จึงบอกต่อ “เราไปเข้าห้องน้ำก่อน แล้วใส่รองเท้านะคะ ครูจะเตรียมน้ำไปด้วย”
“หมวกด้วย”
“ค่ะ หมวกด้วย”
ป้านวลซึ่งกำลังพับถุงกระดาษอยู่หลังเคาน์เตอร์ยิ้มออกมา “จำได้หมดเลยนะลูก”
เด็กชายลงจากเก้าอี้ อุ้มผ้ากันเปื้อนเดินไปหาป้า แล้วยื่นให้ “หนูฝากถือ”
“ได้ค่ะ ป้าถือให้”
พอมือว่าง คนตัวน้อยจึงเดินไปเข้าห้องน้ำด้านหลังร้าน ลลิตาหยิบขวดน้ำกับกระดาษทิชชูใส่กระเป๋า ก่อนหันไปถามป้านวล
“เวลาไปสวน ปกติพี่เตยหอมพาเดินทางไหนคะ”
“เลี้ยวขวาไปตามรั้วค่ะ ถึงหัวมุมก็ข้ามถนนตรงทางม้าลาย ทางเข้าอยู่เลยไปหน่อย ทางนั้นรถไม่ค่อยเลี้ยวเข้า”
“แล้วเวลาข้ามถนน น้องยอมจับมือแม่มั้ยคะ”
“จับค่ะ แต่เดินบนทางเท้าน้องชอบเดินเอง เตยหอมจะบอกว่าใกล้ถนนแล้วต้องจับมือ บางทีน้องก็ยื่นให้ก่อน”
ลลิตาพยักหน้า จดจำไว้ ก่อนถามเรื่องบ่อน้ำกับจุดที่นั่งพักอีกเล็กน้อย
ตอนชามีมกลับออกมา เสียงรถก็มาจอดหน้าร้านพอดี
ชานนท์เข้ามาพร้อมธนา เห็นหมวกกับรองเท้าคู่เล็กวางอยู่ข้างเก้าอี้จึงหยุดมอง “จะไปไหนกัน”
“ไปดูปลาที่สวนใกล้ร้านค่ะ” ลลิตาตอบ “ป้าบอกว่าชามีมเคยไปบ่อย วันนี้อากาศดีเลยลองชวนดู”
ชามีมรับผ้ากันเปื้อนคืนจากป้านวล แล้วนั่งลงบนเก้าอี้เตี้ยหน้าร้าน “ชานนท์มา”
“ครับ ชานนท์มาแล้ว” เขาขยับเข้ามาใกล้พอให้เด็กเห็น ก่อนถาม “ชานนท์ไปดูปลาด้วยได้มั้ย”
ชามีมกำลังดึงแถบตีนตุ๊กแกบนรองเท้า เขากดมันลง ใช้นิ้วรีดปลายให้ติดสนิท แล้วจึงตอบ “ไปสวน”
“ครับ ไปสวนด้วยกัน”
ชานนท์หันไปทางธนา ผู้ช่วยตรวจตารางในโทรศัพท์แล้วพยักหน้า “ยังมีเวลาครับ ผมรอที่ร้าน ประสานเรื่องเอกสารกับป้านวลไปด้วยได้”
ลลิตายื่นหมวกให้ชามีม เด็กชายสวมเองจนปีกเอียงมาทางหูข้างหนึ่ง “ปีกหมวกบังตาหรือเปล่าคะ”
เขาเงยหน้าขึ้นนิดหนึ่ง “ไม่บัง”
“ถ้าอยากให้ช่วยจัด บอกครูได้นะ”
ชามีมลุกขึ้น ย้ายผ้ากันเปื้อนมาพาดบนแขน แล้วเดินไปถึงประตู ก่อนหยุดดันปีกหมวกขึ้นด้วยตัวเอง
ลลิตาซ่อนรอยยิ้ม ส่วนชานนท์มองตามมือเล็กที่จัดหมวกจนพ้นคิ้ว แต่ยังเอียงอยู่เล็กน้อย
“พร้อมหรือยัง” เขาถาม
ชามีมก้มมองรองเท้าของเขา
ชานนท์มองตาม ปลายเชือกรองเท้าข้างหนึ่งยาวกว่าที่ควร หลังจากเขาคลายแล้วผูกใหม่บนรถ
“อ้อเชือกหลุด ขอบคุณครับที่เตือน” เขาก้มลงผูกให้กระชับ “เรียบร้อยแล้ว”
เด็กชายยืนตรวจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปหาป้านวล “ไปสวนก่อนครับ”
“ค่ะ ป้าอยู่ร้านนะ กลับมาค่อยกินของว่างกัน”
ลลิตาเปิดประตูแล้วหยุดรอด้านนอก ชามีมก้าวพ้นธรณีประตู ก่อนหันกลับมาเล็กน้อย “ปิดประตู”
“ปิดแล้วค่ะ”
เมื่อได้ยินเสียงประตูเข้าที่ เขาจึงออกเดิน
ชานนท์ตามมาทันด้านข้าง ลลิตาชี้ทางขวามือให้เห็น
“เราเดินไปตามรั้วก่อนนะคะ ถึงหัวมุมแล้วหยุดรอกัน”
ชามีมเลือกเดินด้านในของทางเท้า ปลายนิ้วว่างแตะรั้วเป็นช่วง ๆ ส่วนผ้าของแม่อยู่บนแขนอีกข้าง ชานนท์จึงย้ายมาเดินฝั่งติดถนนโดยไม่ต้องให้ใครบอก
ผ่านไปไม่กี่ก้าว เด็กชายหยุดกะทันหัน
รองเท้าเล็กวางอยู่หน้ารอยแตกบนพื้น
ชานนท์ชะลอฝีเท้าตาม ขณะลลิตาก้มมองว่าเขาหยุดดูอะไร
มดแถวหนึ่งกำลังเดินผ่านร่องปูน มีตัวหนึ่งลากเศษใบไม้เล็ก ๆ ซึ่งใหญ่กว่าตัวมันหลายเท่า
ชามีมย่อตัวลง มือข้างที่พาดผ้าอยู่ยกสูงขึ้นไม่ให้ชายผ้าตกพื้น
“มดขนของ”
“ขนชิ้นใหญ่ด้วยนะคะ” ลลิตานั่งยองห่างออกมาเล็กน้อย
เด็กชายมองมดตัวเดิมจนมันลากเศษใบไม้ข้ามรอยแตกได้ แล้วจึงลุกขึ้น “ไม่เหยียบ”
ชานนท์ซึ่งกำลังจะก้าวตามหยุดเท้า ก่อนย้ายไปเหยียบอีกด้าน
ชามีมมองรองเท้าเขา แล้วเดินต่อ
“แม่เขาสอนให้หลบค่ะ” ลลิตาพูดเบา ๆ ระหว่างเดิน “ป้าบอกว่าเวลาเจอสัตว์เล็ก ๆ จะให้ดูได้ แต่ไม่จับแล้วก็ไม่เหยียบ”
ชานนท์หันกลับไปมองแถวมดที่อยู่ด้านหลัง ก่อนมองเด็กชายซึ่งเริ่มเดินช้าลงอีกครั้งเมื่อเห็นใบไม้ติดน้ำอยู่ริมรั้ว
ทางจากร้านไปหัวมุมไม่ได้ไกล แต่มีเรื่องให้ชามีมหยุดดูแทบตลอดทาง
เขาเห็นหอยตัวเล็กเกาะอยู่ใต้ใบไม้เปียก จึงยกนิ้วชี้โดยไม่แตะ
“หอย”
ลลิตาก้มดูตาม “ตัวเล็กจัง”
ชามีมขยับเข้าไปอีกนิด แล้วหยุดอยู่ห่างจากใบไม้ “ไม่มีรองเท้า”
ชานนท์มองเท้าซึ่งซ่อนอยู่ใต้ตัวหอย ก่อนหันไปทางลลิตา เธอกำลังเม้มปากกลั้นยิ้ม
“หอยคงไม่ต้องใส่” เขาตอบ
เด็กชายคิดอยู่ครู่หนึ่ง “พื้นเปียก”
“อืม แต่หอยเดินแบบนี้ได้”
ชามีมมองตามตัวหอยที่ค่อย ๆ เคลื่อน ก่อนก้มดูรองเท้าของตัวเอง
ลลิตารอให้เขาดูอีกพักหนึ่ง แล้วชี้ไปยังหัวมุมที่อยู่ไม่ไกล
“ไปดูปลาต่อมั้ยคะ ถึงข้างหน้าเราจะข้ามถนนแล้ว”
“ไป” เด็กชายเดินต่อ คราวนี้พอถึงปลายรั้ว เขาหยุดเท้าก่อนลลิตาจะบอกเสียอีก “รอ”
ชานนท์หยุดข้างเขา
ชามีมเหลือบไปทางถนน แล้วยกมือว่างออกจากข้างตัว
ลลิตายื่นมือให้เห็นก่อน เด็กชายจึงวางมือลงในมือเธอแล้วจับไว้
“ตรงนี้จับมือกันก่อนนะคะ”
“รถมา”
“ค่ะ รอรถผ่านก่อน”
ชานนท์ยืนอีกฝั่ง มองมือเล็กที่จับลลิตาอยู่ เด็กชายยอมให้เธอจับอย่างเป็นธรรมชาติในจังหวะที่รู้ว่าจะต้องทำอะไร
เมื่อรถหยุดให้ทาง ลลิตาจึงพาเขาข้าม ชานนท์เดินอยู่ใกล้ด้านนอกจนถึงทางเท้าอีกฝั่ง พอพ้นถนนและหยุดในจุดปลอดภัย ชามีมก็คลายมือเอง
ลลิตาปล่อย แล้วบอกทางต่อ “ถึงสวนแล้วค่ะ เดินเข้าไปข้างในก่อน”
สวนเล็ก ๆ อยู่ถัดจากอาคารชุมชน มีต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงา ทางเดินยังชื้นอยู่บางช่วง กลิ่นดินหลังฝนปนกับกลิ่นใบไม้ลอยมาเมื่อมีลมพัด
ชามีมหยุดตรงป้ายหน้าสวน ก่อนเดินเลี้ยวไปทางบ่อน้ำอย่างคุ้นเคย
“เขาจำทางได้” ชานนท์พูด
“ค่ะ แต่ครูขอเดินด้วยนะชามีม”
ลลิตาขยับตามไปอยู่ด้านข้าง เด็กชายไม่ได้เร่งหนี เพียงชี้ไปข้างหน้า
“ปลา ปลาเยอะ”
ริมบ่อมีรั้วกั้นเตี้ย ๆ และม้านั่งอยู่ห่างออกมา ชามีมเดินไปหยุดหลังรั้ว วางมือบนราวแล้วชะโงกดูจากจุดนั้น
“เท้าอยู่ข้างในปลอดภัย” เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนขยับปลายรองเท้ากลับมาจากขอบพื้นอีกนิด
ชานนท์ได้ยินจึงมองลลิตา เธอตอบเบา ๆ
“น่าจะเป็นคำที่แม่เคยเตือนค่ะ”
เธอวางกระเป๋าไว้บนม้านั่งใกล้ตัว แล้วกลับมายืนข้างเด็กในระยะเอื้อมถึง ชานนท์เลือกยืนอีกด้าน ไม่ปล่อยให้ชามีมอยู่ริมบ่อตามลำพัง
ปลาใต้ผิวน้ำว่ายเข้ามาเมื่อเห็นเงาคน ตัวสีส้มแทรกขึ้นระหว่างปลาสีเข้มสองตัว ก่อนอ้าปากตรงผิวน้ำ
ชามีมยื่นนิ้วตาม “ปลาหาว”
ลลิตาก้มมอง “ตัวไหนคะ”
“ตัวส้ม”
ปลาตัวนั้นอ้าปากอีกครั้งพอดี เด็กชายจึงหันมาทางเธอเร็วขึ้น
“อีกแล้ว”
“หาวอีกแล้วเหรอคะ”
มุมปากเล็กยกขึ้น เขาก้มกลับไปดูปลา ขณะชานนท์กำลังจะอธิบายอะไรบางอย่างก็หยุดไว้ก่อน ปลาตัวใหญ่สีดำว่ายช้า ๆ เข้ามาจากใต้เงาไม้ ชามีมชี้ตามทันที
“ตัวใหญ่”
ชานนท์มองไปยังปลาสีส้มที่ว่ายอยู่ข้างกัน “ตัวนั้นเหรอ”
“ไม่ใช่” เด็กชายขยับนิ้ว “ตัวพุงใหญ่”
ลลิตามองตามแล้วหลุดหัวเราะเบา ๆ
“อ๋อ ตัวนี้เอง ครูก็มองผิดตัวเหมือนกัน”
ชานนท์โน้มตัวดูจากด้านข้าง จนเห็นปลาสีดำซึ่งอยู่ลึกลงไปอีกนิด
“เห็นแล้ว ตัวพุงใหญ่”
ชามีมจับตาดูมันจนว่ายผ่านใต้สะพานไม้เล็ก ๆ แล้วหายไป
เขารออยู่ตรงเดิม
ผ่านไปครู่หนึ่งก็ขยับไปอีกสองก้าว ลลิตาเดินตามโดยไม่ได้เรียกให้กลับมาจุดเก่า ชานนท์จึงตามไปด้วย
“ไปไหนคะ”
เด็กชายก้มดูใต้เงาสะพาน
“ปลาคงว่ายไปอีกฝั่ง” ชานนท์ตอบ
ชามีมหันมาทางเขา “ไปดู”
ทั้งสามเดินอ้อมไปตามทาง ลลิตาชี้พื้นช่วงที่ยังเปียกก่อนถึง
“ตรงนี้ลื่น เดินช้า ๆ นะคะ”
เด็กชายลดฝีเท้า ก้าวหลบแอ่งน้ำเล็ก ๆ แล้วหยุดรอให้เธอเดินทัน พอถึงอีกฝั่งก็ชะโงกมองผ่านรั้วทันที
ปลาสีดำตัวเดิมโผล่ออกมาจากใต้สะพาน
“มาแล้ว!”
เสียงชามีมดังขึ้นกว่าตอนอยู่ในร้าน เขายกนิ้วชี้แล้วหัวเราะสั้น ๆ เมื่อปลาสีส้มว่ายแทรกขึ้นมาบังอีกครั้ง
“ส้มบัง”
ชานนท์ขยับตามสายตาคนตัวน้อย คราวนี้มองเห็นทั้งสองตัวชัดเจน “ตัวส้มอยากให้ดูด้วย”
ชามีมยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนบอกจริงจัง “ดูพุงใหญ่ก่อน ส้มดื้อ เด็กดีต่อแถวนะ”
“ปลาฟังด้วย” ชานนท์ออกอาการประหลาดใจ แม้คิดว่าอาจบังเอิญ เขาหันไปหาลลิตา “คุณเห็นมั้ย”
ลลิตาหันหน้าหนีไปทางต้นไม้ แต่ชานนท์เห็นไหล่เธอขยับ
“เขาสั่งคิวปลาให้โชว์ตัวได้ด้วยเหรอ”
“น่าจะได้ คุณก็ระวังนะคะ อีกหน่อยคงโดนสั่ง อย่าแซงคิวด้วย”
เขาเหลือบมองเธอ ก่อนกลับไปยืนดูปลาตามคิวของชามีม
เด็กชายอยู่ตรงนั้นอีกพักใหญ่ บางครั้งย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อมองผ่านช่องรั้ว บางครั้งก็ยืนเขย่งเมื่อปลาเข้าไปอยู่ใต้เงาไม้ ลลิตาคอยอยู่ข้าง ๆ และเตือนสั้น ๆ เมื่อเขาขยับเท้าเข้าใกล้ฐานรั้วเกินไป
พอเขาเริ่มยืนจัดผ้าบนแขนบ่อยขึ้น เธอจึงถาม
“นั่งพักดื่มน้ำก่อนมั้ยคะ”
ชามีมหันไปมองม้านั่ง “นั่ง”
ลลิตาหยิบขวดน้ำ ส่วนชานนท์เดินไปยืนข้างม้านั่งให้เด็กเลือกที่ก่อน
ชามีมขึ้นไปนั่งตรงกลาง วางผ้ากันเปื้อนบนตัก แล้วใช้สองมือจัดชายผ้าไม่ให้ห้อยลงพื้น หมวกเลื่อนมาบังคิ้วอีกครั้ง เขาจึงถอดออกแล้วยื่นไปด้านข้าง
ชานนท์รับไว้
เด็กชายหันมองมือเขา ก่อนบอก “ถือก่อน”
“ครับ ถือให้”
ลลิตาส่งขวดน้ำให้ ชามีมเปิดฝาเอง ดื่มหลายอึกแล้วปิดกลับจนแน่น ก่อนยื่นคืนเธอ
“ขอบคุณครับ”
ลลิตาและชานนท์เผลอมองหน้ากัน วันนี้เด็กชายพูดขอบคุณและมีคำลงท้ายด้วย แม้จะยังไม่มองตา แต่ยอมสื่อสารได้มากขึ้น เมื่อหันกลับไปเห็น คนตัวน้อยเช็ดริมฝีปากด้วยหลังมือ ลลิตาจึงยื่นกระดาษให้เลือกหยิบ เด็กชายรับมาเช็ดอีกครั้งแล้วมองหาถังขยะ
“เดี๋ยวครูเก็บใส่ถุงไว้ก่อนค่ะ ถังอยู่ตรงทางออก”
ชามีมยื่นกระดาษคืนให้ แล้วมองไปยังบ่ออีกครั้ง
ชานนท์นั่งลงข้าง ๆ โดยเหลือที่ว่างระหว่างกัน หมวกใบเล็กอยู่ในมือเขา ปีกหมวกมีรอยยับตรงตำแหน่งที่เจ้าของดันขึ้นหลายครั้ง
“เวลาอยู่ข้างนอก เขารู้ว่าต้องทำอะไรหลายอย่างเลย” เขาพูดกับลลิตาเบา ๆ
“ป้าบอกว่าแม่พามาทางนี้บ่อยค่ะ คงค่อย ๆ ฝึกกันมา” เธอมองชามีมซึ่งกำลังใช้ปลายนิ้วเขี่ยใบไม้เล็ก ๆ ที่ติดชายผ้าออก “แต่เราก็ยังต้องอยู่ใกล้นะคะ บางทีเห็นอะไรเพลิน ๆ เขาอาจลืมหยุดได้ เหมือนเด็กคนอื่น”
ชานนท์พยักหน้า นึกถึงตอนชามีมรีบตามปลามาถึงอีกฝั่ง แม้จะเดินตามทางเดิม แต่สายตาจับอยู่ในน้ำแทบตลอด
“ถ้าต้องเปลี่ยนทาง ควรบอกก่อนใช่มั้ย”
“ค่ะ บอกว่าจะไปไหน แล้วดูว่าเขาเข้าใจหรือยัง ถ้าไม่แน่ใจก็หยุดคุยกันก่อน ไม่ต้องรีบดึงไป”
เด็กชายขยับตัวข้างเขา ชานนท์จึงหยุดสนทนา
ชามีมยื่นมือมาทางหมวก
เขาส่งคืน เด็กชายสวมมันอีกครั้ง คราวนี้จับปีกทั้งสองด้านแล้วดึงจนตรงขึ้นเอง
“ดูปลาอีก”
“ได้ค่ะ ดูอีกหน่อยแล้วค่อยกลับร้านนะคะ”
ชามีมลงจากม้านั่ง รอให้ลลิตาเก็บขวดน้ำแล้วเดินไปด้วยกัน
คราวนี้ปลาตัวพุงใหญ่อยู่ใกล้ผิวน้ำ ชามีมจึงไม่ต้องเดินตาม เขายืนดูมันขยับครีบอยู่พักหนึ่ง ก่อนยกมือข้างว่างโบกสั้น ๆ
“หนูกลับก่อน ดูแลบ้านนะ”
ชานนท์มองหน้าคนตัวน้อย แต่คำถัดมาบอกชัดว่าเขากำลังพูดกับใคร “บอกปลาดูแลบ้าน?”
ลลิตายิ้มกว้าง หันไปหาชามีม “หนูบอกให้ปลาอยู่ดูแลบ่อเหรอคะ”
“ครับ” เด็กชายตอบหันจากรั้ว “กลับร้านชามีม กลับบ้าน ดูแลบ้าน”
“ค่ะ กลับร้านกัน กลับไปดูแลบ้านเรากัน”
ลลิตาไม่ขอให้ดูต่อ ชานนท์ก็ลุกจากขอบม้านั่งที่เพิ่งนั่งพักแล้วเดินตามมา
ขากลับชามีมยังหยุดดูหอยตัวเดิม มันเคลื่อนไปจากจุดเดิมเกือบสองคืบแล้ว เด็กชายมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนบอก “เดินช้า”
ชานนท์ก้มดู “คงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะถึงบ้าน”
ชามีมยืนรออีกนิด ก่อนหันไปทางร้าน เขาไม่ได้ขอให้ใครช่วยย้ายหอย ลลิตาจึงปล่อยให้มันเดินต่อ แล้วก้าวตามเด็กชายไป
พอใกล้ถนน เธอบอกล่วงหน้า “ถึงทางข้ามแล้วนะคะ”
ชามีมหยุดตรงจุดเดิม มือข้างหนึ่งรวบผ้ากันเปื้อนเข้าหาตัว ส่วนอีกข้างยื่นออกมา
ลลิตารับมือเขาไว้ ชานนท์ย้ายไปยืนด้านติดรถตามเดิม
ครั้งนี้เขามองตามสายตาของคนตัวน้อย เห็นว่าชามีมกำลังรอรถผ่านไปจนพ้น ไม่ได้เพียงหยุดเพราะผู้ใหญ่หยุด เขาจึงรอด้วยกัน ก่อนข้ามกลับไปอีกฝั่ง
เมื่อถึงหน้าร้าน ป้านวลเงยหน้าขึ้นจากเคาน์เตอร์
“กลับมาแล้วหรือคะ เจอปลามั้ย”
ชามีมดันปีกหมวกขึ้น “พุงใหญ่”
ป้านวลชะงัก ก่อนหัวเราะ “เจอเจ้าพุงใหญ่อีกแล้วเหรอคะ”
“ส้มบังด้วย”
ลลิตาหัวเราะตาม ขณะชานนท์เปิดประตูให้เด็กเดินเข้าไปก่อน
ชามีมหยุดเช็ดรองเท้าบนพรม ถอดหมวกแล้วยื่นให้ป้านวล จากนั้นหันกลับมาทางเขา
“ชานนท์”
“ครับ”
“พรุ่งนี้ดูพุงใหญ่”
เขานิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนตอบ “ขอดูเวลาทำงานก่อนนะ แล้วจะบอกว่าวันไหนไปได้”
ชามีมมองอยู่แถวมือของเขา ครู่หนึ่งจึงพยักหน้าแล้วเดินไปวางผ้ากันเปื้อนบนเก้าอี้
“ล้างมือก่อนค่ะ” ลลิตาบอก
“ไปสวนมา” เด็กชายตอบ แล้วเดินไปทางอ่างล้างมือด้วยตัวเอง “ต้องล้างมือ”
ชานนท์มองตาม ก่อนก้มเห็นเศษใบไม้เล็ก ๆ ติดอยู่บนแขนเสื้อของตัวเอง เขาหยิบมันออก นึกไม่ออกว่าไปติดมาตั้งแต่ตอนไหน
ธนาปิดแฟ้มแล้วเดินเข้ามาหา “เป็นยังไงบ้างครับ”
ชานนท์เหลือบไปทางชามีมที่กำลังฟอกสบู่ ก่อนตอบด้วยสีหน้าจริงจัง “พรุ่งนี้ดูตารางให้หน่อย”
“มีนัดเพิ่มเหรอครับ”
“มีคนชวนไปดูปลา”
+++
คุยท้ายตอน: ความสดใสของชามีมกลับมาแล้วเห็นมั้ยคะ คนตัวน้อย ๆ จะต้องก้าวผ่านไปให้ได้ แล้วมีคนที่รักเขาโอบอุ่น น้องจะผ่านมันไปได้ในสักวัน การสูญเสียเจ็บปวด แต่คนเราเลี่ยงมันไม่ได้ ไม่ว่าเราจะพร้อมหรือไม่พร้อม ถ้ามันจะมา มันจะเข้ามา เหมือนที่ชามีมเจอค่ะ มาดูความแข็งแรง และสดใสของน้องต่อไปด้วยกันนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ
+++
