บทที่5 (3)
บทที่5 (3)
+++
หลายวันหลังจากนั้น ธนามาที่ร้านพร้อมแฟ้มเอกสารจากทนาย ชานนท์มาถึงก่อนแล้ว เขากำลังยืนฟังชามีมเล่าเรื่องปลาตัวพุงใหญ่ที่เพิ่งไปดูด้วยกันเมื่อวันก่อน
“วันนี้คงยังไปไม่ได้” เขาบอก “ชานนท์ต้องกลับไปทำงานก่อน”
เด็กชายจับปีกหมวกที่วางอยู่บนโต๊ะ ก้มหน้าต่ำไม่ได้แสดงออกว่าผิดหวัง แต่ชานนท์ก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตรวจตาราง คราวนี้เขาไม่ได้รับปากไว้ก่อน
“วันเสาร์ ตอนบ่าย ถ้าฝนไม่ตก ไปด้วยกันได้นะ”
เด็กชายเอียงคอ ยังคงไม่สบตา แต่พูด “ฝนตกปลาเปียก ไปไม่ได้”
ลลิตาซึ่งกำลังเก็บดินสอหยุดมือ ชานนท์มองเด็กอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยสีหน้าจริงจัง
“ปลาอยู่ในน้ำ ก็เปียกอยู่แล้วมั้ยชามีม”
ชามีมก้มคิด แล้วนำหมวกไปวางข้างกระเป๋าของตัวเอง “ฝนตกหนูเปียก ไม่สบาย”
“ครับ ถ้าฝนตก ชามีมจะเปียกไม่สบายได้ เราค่อยหาวันใหม่นะ”
เด็กชายยอมรับคำอธิบายนั้น ก่อนเดินไปนั่งบนพรมใกล้โต๊ะ หยิบกล่องไม้ที่เล่นค้างไว้มาวางบนตัก ลลิตานั่งลงข้าง ๆ ในระยะที่ช่วยได้เมื่อเขาต้องการ ส่วนป้านวลเดินมาหาชานนท์กับธนาที่เคาน์เตอร์
ธนาเปิดแฟ้ม วางเอกสารให้ทั้งสองคนเห็น
“ทนายตรวจเอกสารกับสอบถามสถานที่ตรวจแล้วครับ กรณีของน้องชามีมยังต้องจัดการเรื่องผู้มีอำนาจให้ความยินยอมแทนน้องให้ชัดเจนก่อน คุณนนท์กับคุณเตยหอมไม่ได้จดทะเบียนสมรส และยังไม่มีการดำเนินการให้คุณนนท์เป็นบิดาโดยชอบด้วยกฎหมาย ส่วนป้านวล ถึงจะเป็นคนดูแลน้องอยู่ตอนนี้ ก็ยังไม่ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ปกครองครับ”
ชานนท์ก้มอ่านข้อความที่ทนายสรุปมา “ทนายมีทางออกให้มั้ย”
“ให้ประสานพนักงานอัยการพิจารณายื่นคำร้องต่อศาลเยาวชนและครอบครัว ขอแต่งตั้งผู้ปกครองครับ ทนายเห็นว่าควรเสนอชื่อป้านวล เพราะเป็นคนที่น้องคุ้นเคยและดูแลอยู่จริง แต่ต้องคุยรายละเอียดกับป้าก่อน แล้วศาลจะพิจารณาอีกทีครับ”
ป้านวลชะงัก มือที่กำลังจับขอบผ้ากันเปื้อนหยุดนิ่ง “ให้ป้าเป็นผู้ปกครองเหรอคะ”
“ครับ แต่วันนี้ยังไม่ต้องตอบตกลง” ธนาบอก “ทนายอยากนัดมาอธิบายหน้าที่กับเอกสารที่ต้องใช้ให้ป้าฟังก่อน”
แกเหลือบไปทางชามีม เด็กชายกำลังนำชิ้นไม้สองชิ้นมาประกบกัน พอไม่พอดีก็หมุนใหม่ ลลิตานั่งดูโดยไม่ได้ยื่นมือไปทำแทน
“แล้วถ้าป้ารับหน้าที่นี้ ป้ายังกลับไปดูแลคนที่บ้านได้มั้ยคะ หรือต้องย้ายมาอยู่กับชามีมเลย”
ชานนท์เงยหน้าขึ้นจากเอกสาร
ธนาขยับกระดาษอีกแผ่นมาตรงหน้าแก “เรื่องหน้าที่ตามกฎหมายกับตารางที่ใครจะอยู่ดูแลน้องแต่ละช่วง ต้องแยกคุยให้ชัดครับ ผมไม่อยากอธิบายแทนทนายแล้วทำให้ป้าเข้าใจคลาดเคลื่อน ให้เขามาคุยกับป้าโดยตรงดีกว่า ทั้งเรื่องดูแลน้อง เอกสาร แล้วก็ทรัพย์สินของน้องด้วย”
“ป้าไม่เคยทำเรื่องพวกนี้เลยค่ะ กลัวรับแล้วจะทำไม่ถูก”
“ถึงต้องให้ป้ารู้ก่อนว่ารับอะไรบ้างครับ” ชานนท์บอก “ฟังแล้วมีตรงไหนไม่เข้าใจ ถามให้ครบ ไม่ต้องรีบเซ็น”
ป้านวลมองเขา “แล้วพอรู้ผลตรวจว่าเป็นลูกคุณชานนท์ล่ะคะ”
“เรื่องสถานะของคุณนนท์ ทนายจะดำเนินการอีกส่วนครับ” ธนาตอบ “ผลตรวจเป็นหลักฐานเรื่องสายเลือด ยังมีขั้นตอนทางกฎหมายต่อ เขาจะอธิบายให้ทุกคนฟังพร้อมกันครับ”
ป้านวลพยักหน้าช้า ๆ แต่สีหน้ายังครุ่นคิด “ถ้าเป็นเรื่องของชามีม ป้าก็อยากช่วยค่ะ แต่ป้าขอฟังให้เข้าใจทั้งหมดก่อน”
“ได้ครับ” ชานนท์ตอบ “แล้วถ้าป้าเห็นว่ารับไม่ไหว ก็บอกตรง ๆ เราจะให้ทนายดูทางอื่น”
แกก้มมองเอกสารอีกครั้ง ก่อนใช้นิ้วแตะบรรทัดที่เขียนชื่อชามีมไว้ “ป้าอยากให้มีคนช่วยกันดูน้องค่ะ เตยหอมไม่อยู่แล้ว ป้าก็กลัวว่าถ้าวันไหนตัวเองเป็นอะไรขึ้นมาอีกคน จะไม่มีใครรู้ว่าต้องทำยังไง”
ชานนท์มองไปทางพรม ชามีมประกบชิ้นไม้สำเร็จแล้ว เขายกขึ้นให้ลลิตาดู พอเธอก้มลงมอง เด็กชายก็ชี้ช่องว่างตรงกลางแล้วอธิบายอะไรบางอย่างเบา ๆ
“ถึงต้องวางไว้ให้เรียบร้อย” ชานนท์พูด “ไม่ใช่ให้ป้ารับอยู่คนเดียว”
หลังจากนั้น ทนายจึงนัดมาพูดคุยกับป้านวลโดยตรง แกเตรียมกระดาษที่จดคำถามไว้มาอ่านทีละข้อ ทั้งเรื่องหน้าที่ของตัวเอง การดูแลเงินของชามีม และสิ่งที่ต้องทำหากภายหลังชานนท์ดำเนินการเรื่องสถานะบิดาเรียบร้อยแล้ว
บางข้อทนายต้องอธิบายซ้ำ ป้านวลก็ยอมถามอีกจนเข้าใจ ก่อนขอเวลากลับไปคุยกับคนที่บ้าน
เมื่อแกตัดสินใจรับหน้าที่ จึงเริ่มรวบรวมเอกสารและให้ข้อมูลประกอบการยื่นคำร้อง โดยมีทนายช่วยประสานขั้นตอนกับพนักงานอัยการ
ระหว่างรอ ชีวิตในร้านยังดำเนินต่อไป
ลลิตากับป้านวลเริ่มจัดเวลางานได้ลงตัวขึ้น ช่วงที่มีคนมาช่วยเพิ่มเติม ทั้งคู่ให้เข้ามารู้จักชามีมก่อน ค่อย ๆ บอกว่าใครจะอยู่ด้วยในวันไหน ส่วนชานนท์ได้รับตารางชุดเดียวกันไว้ในโทรศัพท์
เขาไม่ได้มาได้ทุกวัน แต่วันไหนบอกว่าจะมา ก็พยายามจัดงานให้เสร็จตามเวลานั้น หากต้องเปลี่ยน เขาจะโทรบอกป้านวลหรือลลิตาก่อน เพื่อให้ชามีมรู้ล่วงหน้า
ก่อนกลับในวันนั้น ชานนท์รอจนชามีมเดินไปล้างมือกับลลิตา จึงหันมาหาป้านวลซึ่งกำลังรวบเอกสารบนเคาน์เตอร์
“ป้าครับ”
“คะ”
เขาเหลือบมองสมุดปกผ้าสีซีดที่วางอยู่ข้างแฟ้ม ก่อนถาม
“อัฐิเตยหอมเก็บไว้ที่ไหนครับ”
มือของป้านวลหยุดลงเล็กน้อย
แกบอกชื่อวัดซึ่งอยู่ห่างจากร้านออกไปไม่มาก แล้วอธิบายทางเดินจากศาลาเข้าไปยังบริเวณที่เก็บอัฐิด้านหลัง
“มีชื่อกับรูปอยู่ค่ะ ป้าเพิ่งพาชามีมไปเมื่อวันก่อน”
ชานนท์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาบันทึกชื่อวัด “ป้ามีรูปตรงนั้นมั้ยครับ”
“มีค่ะ เดี๋ยวป้าส่งให้”
แกเปิดโทรศัพท์เครื่องเก่า เลื่อนหารูปอยู่ครู่หนึ่งก่อนยื่นมาให้เขาดู ช่องเก็บอัฐิเรียงอยู่บนผนังสีอ่อน ตรงช่องหนึ่งมีรูปของวาสิตาอยู่เหนือแผ่นป้ายชื่อ ด้านล่างวางแจกันดอกไม้คู่เล็ก
ชานนท์มองภาพนั้นนานกว่าที่จำเป็นต้องใช้จำตำแหน่ง “ขอบคุณครับ”
ป้านวลรับโทรศัพท์กลับ แล้วถามเบา ๆ “คุณชานนท์จะไปหรือคะ”
“ครับ”
แกพยักหน้า ไม่ได้ถามว่าจะไปเมื่อไร
เสียงน้ำด้านหลังร้านหยุดลง ตามด้วยเสียงชามีมบอกลลิตาว่าแขนเสื้อเปียก ชานนท์หันไปมอง เด็กชายกำลังยื่นแขนให้เธอช่วยพับขึ้นอีกนิด
เขาเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า รอให้ชามีมเดินกลับมาจึงบอกลาก่อนออกไปทำงาน
สองวันต่อมา ชานนท์แวะไปที่วัดตามลำพัง เขาให้คนขับจอดรออยู่ด้านหน้า แล้วถือดอกไม้เดินผ่านศาลาไปตามทางที่ป้านวลบอก ช่วงบ่ายของวันธรรมดามีคนอยู่ไม่มาก เสียงพระสวดจากลำโพงดังแว่วมาจากอาคารอีกฝั่ง ลมพัดใบไม้แห้งครูดไปกับพื้นเป็นระยะ
เขาเพิ่งทำบุญอุทิศให้วาสิตาเสร็จ ยังถือกระดาษแผ่นเล็กที่เขียนชื่อเธอไว้ในมือ พอเดินพ้นศาลาจึงพับเก็บลงในกระเป๋าเสื้อ บริเวณที่เก็บอัฐิอยู่ใต้ชายคาด้านหลัง มีต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงา เขาหยิบรูปที่ป้านวลส่งให้ขึ้นมาดู แล้วไล่สายตาตามช่องบนผนัง
ไม่นานก็พบ
วาสิตา อุ่นวรา
ชานนท์หยุดอยู่ตรงหน้า
รูปที่ใช้เป็นรูปวาสิตาในวัยที่เขาไม่เคยเห็น เธอสวมเสื้อสีอ่อน ผมยาวรวบไว้ด้านหลัง ยิ้มบาง ๆ ให้กล้อง ดวงตายังเหมือนเดิม แต่ใบหน้าดูเป็นผู้ใหญ่กว่าครั้งสุดท้ายที่พบกัน
เขามองวันเดือนปีบนป้าย แล้ววางดอกไม้ลงในที่ซึ่งเตรียมไว้
ก่อนมาถึง เขาคิดว่าจะอยู่เพียงครู่เดียว แต่พอยืนตรงนี้กลับนึกไม่ออกว่าควรเริ่มพูดอะไร
หลายวันมานี้ชื่อของเธออยู่ในเอกสาร อยู่ในบทสนทนากับทนาย อยู่ในสมุดที่ลลิตาถ่ายส่งให้ และอยู่ในคำสั้น ๆ ของชามีม
แม่เขียน
แม่อ่าน
แม่ให้รอ
ทุกครั้งเขามีบางอย่างต้องทำต่อ ถามป้านวล ติดต่อธนา หรือรอดูว่าเด็กต้องการอะไร จึงยังพอจัดการกับสิ่งตรงหน้าได้ทีละเรื่อง
แต่ที่นี่ไม่มีคำถามให้เธอตอบแล้ว
ชานนท์เงยหน้ามองรูปอีกครั้ง
วาสิตาในความทรงจำของเขามักสะพายกระเป๋าผ้า มีสมุดหรือหนังสือโผล่พ้นปากกระเป๋าอยู่เสมอ บางวันรีบจนผมหลุดจากยางรัด เธอจะใช้หลังมือปัดมันออกจากหน้า แล้วบ่นว่าทำไมอากาศในมหาวิทยาลัยถึงร้อนกว่าที่อื่น
เขาเคยตอบว่าคงเป็นเพราะเธอเดินเร็วเกินไป
“ก็พี่นนท์บอกว่าจะรออยู่ตรงนี้ เตยกลัวพี่รอนาน”
ตอนนั้นเธอหยุดยืนหอบอยู่ใต้ตึก ส่วนเขานั่งอยู่บนม้านั่ง มีน้ำเย็นอีกขวดวางรอไว้ข้างตัว
“พี่เพิ่งมาถึง”
“จริงหรือเปล่า”
เขายื่นขวดน้ำให้ เธอรับไปแนบแก้มก่อนเปิดดื่ม แล้วยิ้มเหมือนเพียงเห็นเขาอยู่ตรงนั้นก็หายเหนื่อยแล้ว
ช่วงแรกเขาจำตารางเรียนของเธอได้ดีกว่าตารางของตัวเอง วันไหนเลิกเร็วจะขับรถมารับ บางครั้งไม่มีธุระอะไร เพียงหาอะไรกินด้วยกันแล้วไปส่งเธอที่หอ
วาสิตาเลือกร้านเล็ก ๆ ใกล้มหาวิทยาลัย เขาเคยชวนไปที่อื่น เธอกลับบอกว่าไม่ต้องไกลเพราะยังมีงานต้องทำต่อ “เจอพี่แป๊บเดียวก็ได้”
เขาเคยคิดว่าเธอเป็นคนอยู่ด้วยง่าย
ต่อมาจึงเริ่มรู้ว่า คำว่า “แป๊บเดียว” ของเธอไม่ได้หมายความว่าไม่สำคัญ
บางนัดเธอต้องสลับเวลางานเพื่อมา บางครั้งมาถึงแล้วก็ยังหยิบรายงานขึ้นมาทำระหว่างรอ ส่วนเขาเพียงโทรเปลี่ยนร้าน เปลี่ยนเวลา หรือบอกว่าวันนี้คงไปไม่ได้
ทีแรกเธอรับคำง่าย ๆ หลังจากนั้นจึงเริ่มถามว่าเมื่อไรจะได้เจอกันจริง ๆ
เขาเคยตอบว่าเธอคิดมาก
ตอนนั้นเขาเรียนจบแล้ว ชีวิตเต็มไปด้วยงานใหม่ เพื่อน และนัดหมายที่เปลี่ยนได้ตลอด เขายังมีเวลาพบเธอ เพียงแต่ไม่เคยคิดว่าต้องกันมันไว้ให้แน่นอนเหมือนเรื่องอื่น
วาสิตาอยู่ในช่วงเรียนปีสุดท้าย พูดถึงงาน เรื่องที่บ้าน และอนาคตมากขึ้น ส่วนเขายังรู้สึกว่าบางเรื่องค่อยคิดก็ได้
จนถึงเย็นวันนั้น
เธอเรียนจบแล้ว กำลังเตรียมเรื่องรับปริญญา ก่อนหน้านั้นสองวันเธอโทรมาขอนัดเจอ น้ำเสียงจริงจังกว่าปกติ
“วันนี้เตยมีเรื่องสำคัญอยากคุยด้วย พี่นนท์มาได้มั้ยคะ”
เขาจำได้ว่าตัวเองเปิดตารางดู แล้วตอบรับ “ได้ เจอกันร้านเดิม”
เย็นนั้นเขาไปพบเพื่อนตามที่นัดไว้อีกแห่ง ตั้งใจว่าจะอยู่เพียงไม่นาน แต่พอใกล้เวลา เพื่อนคนหนึ่งเพิ่งมาถึง อีกคนชวนอยู่กินข้าวต่อ เขามองโทรศัพท์แล้วส่งข้อความไปบอกวาสิตาว่าจะช้าหน่อย
เธอตอบกลับมาว่า “เตยรออยู่แล้ว”
เขาอ่าน แล้วคิดว่ารออีกสักพักคงไม่เป็นไร
กว่าจะโทรหาเธออีกครั้ง เวลาก็เลยนัดไปนานแล้ว
“วันนี้คงไปไม่ทันแล้วเตย พรุ่งนี้ได้มั้ย”
ปลายสายเงียบไป ก่อนเธอถาม “พี่นนท์ยังอยู่กับเพื่อนเหรอคะ”
“อืม เพิ่งสั่งอาหารกัน”
“แต่เรานัดกันแล้ว”
เขาจำได้ว่าตัวเองเริ่มหงุดหงิดตั้งแต่ได้ยินน้ำเสียงนั้น “พี่ก็โทรมาบอกอยู่นี่ไง”
“เตยไม่ได้อยากให้พี่โทรมาบอกว่าไม่มา”
เสียงเธอสั่น เขาได้ยิน แต่ตอนนั้นกลับคิดเพียงว่าทำไมเรื่องแค่นี้จึงต้องกลายเป็นปัญหาอีก
คืนนั้นเขาไปหาเธอในที่สุด หลังออกจากร้านกับเพื่อน วาสิตายืนรออยู่หน้าหอ กระเป๋าผ้าใบเดิมอยู่บนไหล่ มือข้างหนึ่งจับสายกระเป๋าแน่น
“พี่มาแล้ว มีอะไรจะคุย”
เธอมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง “วันนี้พี่รับปากเตยไว้”
“พี่รู้ พี่ขอโทษ แต่พี่ก็มาแล้วไง”
“มันไม่ใช่แค่ว่ามาถึงแล้วก็จบหรือเปล่าคะ”
เขาถอนหายใจ ความเหนื่อยกับความหงุดหงิดทำให้ไม่อยากฟังประโยคถัดไป “เตยจะให้พี่ทำยังไง”
“เตยอยากรู้ว่าถ้ามีเรื่องสำคัญจริง ๆ เตยพึ่งพี่ได้มั้ย”
“แล้วที่ผ่านมาเตยพึ่งพี่ไม่ได้หรือไง”
“เตยไม่ได้หมายความอย่างนั้น”
“แต่เตยกำลังพูดอย่างนั้น”
เธอเงียบไป เขาจำได้ว่าเธอมองลงที่พื้นอยู่พักหนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นใหม่
“เตยไม่ได้ขอให้พี่อยู่ด้วยทุกวัน วันนี้เตยขอวันเดียว แล้วพี่ก็บอกเองว่าจะมา”
“พี่มีงาน มีเพื่อน มีเรื่องอื่นต้องทำเหมือนกัน”
“เตยรู้ค่ะ”
“แต่พอพี่ไปทำอย่างอื่น เราก็ต้องมาทะเลาะกันแบบนี้”
“เพราะพี่นัดเตยไว้แล้ว”
เขาจำประโยคของเธอได้ชัดในตอนนี้ ทั้งที่คืนนั้นกลับรู้สึกว่าได้ยินแต่คำตำหนิ
วาสิตาขยับเข้ามาหนึ่งก้าว “พี่นนท์ เราคุยเรื่องของเราจริง ๆ ได้มั้ย เรื่องต่อจากนี้”
เขาหันหน้าหนี มองรถที่แล่นผ่านปากซอย ก่อนตอบกลับไปด้วยอารมณ์
“ถ้าปัญหามันมากขนาดนั้น ถ้าคบกันแล้วต้องตัวติดกันตลอด ถึงจะมีความสุข แต่สักวันก็คงต้องทะเลาะกัน งั้นก็เลิกกันเถอะ ชีวิตพี่มีแค่เตยคนเดียวไม่ได้”
เธอนิ่งไป
เขายังพูดต่อ “ความเห็นไม่ตรงกันสักเรื่อง แยกย้ายไปมีชีวิตของตัวเองดีกว่ามั้ย ก่อนที่เราจะต้องเกลียดกันสักวัน”
ความเงียบหลังประโยคนั้นยาวกว่าที่เขาคาดไว้
วาสิตามองหน้าเขา คล้ายรอให้พูดอะไรอีก แต่เขายืนกอดอกอยู่ตรงนั้น ไม่ยอมเป็นฝ่ายถอนคำพูด
สุดท้ายเธอพยักหน้า “ค่ะ”
คำเดียวทำให้เขาชะงัก แต่ความโกรธยังอยู่ เขาคิดว่าเธอคงกำลังเอาชนะเช่นเดียวกัน
“พี่นนท์กลับเถอะ”
“แล้วเรื่องสำคัญที่จะคุยล่ะ”
เธอก้มหน้าลง ก่อนตอบเบาจนเขาแทบไม่ได้ยิน “ไม่เป็นไรแล้วค่ะ”
เขาไม่ได้ถามต่อ
หลังจากนั้นวาสิตาก็เงียบไปจริง ๆ
ช่วงแรกเขายังเปิดดูโทรศัพท์ บางครั้งนึกจะโทรหา แต่ก็วางมันลง เขาเป็นคนบอกเลิก เธอยอมรับแล้ว จะกลับไปเริ่มบทสนทนาอย่างไรโดยไม่ต้องย้อนมาทะเลาะเรื่องเดิมอีก
พอเวลาผ่านไป เขาจึงบอกตัวเองว่าทั้งคู่คงไม่เหมาะกัน
เธอต้องการความสัมพันธ์แบบหนึ่ง ส่วนเขายังไม่ต้องการใช้ชีวิตอย่างนั้น
คำอธิบายนั้นอยู่กับเขามาหลายปี จนกระทั่งมีสูติบัตรของชามีมวางอยู่ตรงหน้า
ชานนท์ยกมือขึ้นลูบข้างกราม ก่อนลดลงช้า ๆ
หากย้อนนับช่วงเวลา เธอคงท้องแล้วในเย็นวันนั้น
เรื่องสำคัญที่เธอจะบอก คือเรื่องชามีมหรือเปล่า
เขามองรูปบนผนัง รออยู่ครู่หนึ่งทั้งที่รู้ว่าไม่มีคำตอบ
เขาไม่รู้ว่าเธอตัดสินใจไม่บอกตั้งแต่เมื่อไร ไม่รู้ว่าหลังจากแยกกันตรงหน้าหอแล้ว เธอกลับขึ้นไปใช้คืนนั้นอย่างไรบ้าง
เรื่องที่วาสิตาเลี้ยงลูกเพียงลำพัง เขาเพิ่งได้รู้ผ่านคำบอกเล่าของป้านวลกับหน้าสมุดที่ถ่ายส่งมา มีบันทึกเรื่องวันนัดโรงพยาบาล คำที่ลูกเริ่มใช้ อาหารที่ลองได้เป็นครั้งแรก และวันที่นอนไม่หลับจนเธอต้องลุกมานั่งอ่านหนังสือด้วย
หลายปีเหล่านั้นเธอไม่ได้โทรหาเขาเลย
แต่เมื่อคิดถึงคนที่จะดูแลชามีมต่อ เธอกลับเขียนชื่อเขาไว้
ชานนท์ก้มมองดอกไม้ที่เพิ่งวางลง ก่อนพูดขึ้นเป็นครั้งแรก
“พี่ไม่รู้ว่าทำไมเตยถึงไม่บอกเรื่องชามีม”
เสียงของเขาเบากว่าตอนคุยงาน ไม่ได้เตรียมถ้อยคำมา และยังมีบางอย่างติดค้างอยู่ในอก
“พี่ไม่เห็นด้วยหรอก ที่เก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว”
เขาหยุด มองชื่อบนแผ่นป้ายอีกครั้ง “แต่เตยคงมีเหตุผลของเตย ถ้าพี่ทำอะไรผิด พี่ขออโหสิกรรมด้วย และขอโทษที่...พูดกับเตยอย่างนั้น ในวันสุดท้ายที่เราเจอกัน”
ลมพัดผ่านชายคา ใบไม้แห้งใบหนึ่งไถลมาหยุดใกล้รองเท้า ชานนท์ขยับหลบแล้วเงยหน้าขึ้น
“พี่อ่านจดหมายแล้ว”
เขานึกถึงชามีมที่นั่งอยู่บนพรม มือข้างหนึ่งกอดผ้ากันเปื้อน อีกข้างพยายามหมุนชิ้นไม้ให้ต่อกันได้ นึกถึงเสียงเรียกชื่อเขา และหมวกใบเล็กที่เด็กยื่นให้ถือก่อนจัดรองเท้า
“เรื่องชามีมไม่ต้องห่วง พี่จะดูแลเขาให้ดี”
คำต่อมาชัดขึ้นกว่าประโยคก่อน
“ไม่ว่าผลตรวจจะออกมาแบบไหน พี่จะไม่ปล่อยให้เขาไม่มีคนดูแล”
เขายืนเงียบอยู่พักใหญ่ ก่อนก้มศีรษะลงเล็กน้อย
“พี่มารับหน้าที่ต่อแล้ว หลับให้สบายนะ เตย”
ตอนเดินกลับผ่านศาลา โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่น เป็นข้อความจากธนาแจ้งว่ายืนยันเวลานัดกับทนายแล้ว พร้อมถามว่าจะให้ไปรับที่สำนักงานหรือไม่
ชานนท์ตอบกลับเรื่องเวลา ก่อนเปิดตารางของวันเสาร์
ช่วงบ่ายยังว่างตามที่เขาบอกชามีมไว้
เขาเพิ่มเวลาเดินทาง แล้วส่งข้อความหาธนาอีกครั้ง
วันเสาร์ก่อนเข้าร้าน เตือนให้เตรียมรองเท้าที่เดินสะดวกไว้ด้วย
เมื่อเก็บโทรศัพท์ เขาจึงเดินต่อไปยังรถที่จอดรออยู่หน้าวัด
+++
