บทที่6 (1)
บทที่6 (1)
++
วันเสาร์ที่ตกลงกันไว้ฝนไม่ตก
ชานนท์มาถึงพร้อมรองเท้าที่ผูกเชือกเรียบร้อย ชามีมก้มตรวจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินไปหยิบหมวกเอง
พอถึงสวน ปลาตัวพุงใหญ่กลับหลบอยู่ใต้เงาสะพานนานกว่าครั้งก่อน ทั้งสามจึงต้องย้ายไปนั่งรอ ระหว่างนั้นชามีมชี้ให้เขาดูแมลงปอที่เกาะราว แล้วถามว่า “ทำไมมันไม่ตก”
ชานนท์ตอบไม่ได้ทันที เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหาข้อมูล แล้วอ่านดูอยู่พักหนึ่งก่อนอธิบายให้ฟัง เด็กชายฟังจบก็หันกลับไปมองแมลงปอตัวเดิม ราวกับกำลังตรวจสิ่งที่เพิ่งได้ยิน
ลลิตาเห็นเขาพิมพ์คำค้นใหม่อีกครั้งเมื่อชามีมถามต่อ เธอยิ้ม แต่ไม่ได้ช่วยตอบแทน
บางวันที่ร้าน ชามีมยื่นหมวกให้ชานนท์ถือ แล้วบอกว่า “ฝากก่อน” เพื่อใช้สองมือจัดรองเท้าของตัวเอง บางวันเรียกเขาไปดูใบไม้ที่มีรอยแหว่ง แล้วถามว่าหนอนกินหรือเปล่า
แต่ก็มีวันที่ชานนท์มาถึงตอนเด็กกำลังเล่นกับลลิตา ชามีมเพียงพูดว่า “ชานนท์มา” แล้วก้มทำสิ่งตรงหน้าต่อ ไม่ได้เรียกให้เขาร่วมด้วย
เขาจึงนั่งรออยู่ใกล้ ๆ เปิดงานอ่านบ้าง คุยกับป้านวลบ้าง จนกระทั่งเด็กชายมีอะไรอยากให้ดูจึงค่อยขยับไปหา
วันหนึ่งชามีมตื่นจากงีบแล้วไม่อยากคุยกับใคร เขากอดผ้ากันเปื้อนอยู่บนเก้าอี้ แม้ชานนท์จะมาถึงแล้วก็ไม่ยอมปล่อยผ้าออกจากแก้ม
ลลิตาบอกเพียงว่าเมื่อคืนนอนหลับไม่ค่อยดี ชานนท์จึงลดเสียงโทรศัพท์แล้วออกไปรับสายด้านนอก พอกลับมา เขานั่งอยู่จนใกล้ถึงเวลาทำงานจึงกล่าวลา
วันนั้นชามีมไม่ได้ชวนอ่านหนังสือ แต่ตอนเขากำลังจะออก เด็กชายกลับพูดขึ้นว่า “ปิดประตูเบา ๆ”
เขาหันมารับคำ แล้วทำตาม
ชานนท์เริ่มรู้จักวันที่ชามีมอยากเล่า วันที่อยากดู และวันที่อยากให้คนอื่นอยู่เงียบ ๆ มากขึ้น แม้บางครั้งยังต้องถามลลิตาว่าควรเข้าไปช่วยหรือรอก่อน เขาคุยกับเธอเรื่องเด็กได้คล่องขึ้น ข้อความที่ส่งหากันมีทั้งเวลานัด รูปหนังสือ และคำถามสั้น ๆ จากสิ่งที่ชามีมพูดไว้
ส่วนเรื่องที่เลานจ์ยังไม่เคยถูกเอ่ยถึง
บางจังหวะน้ำเสียงหรือคำตอบเร็ว ๆ ของเธอก็ทำให้เขานึกย้อนกลับไป แต่พอชามีมเรียก เธอก็หันกลับไปฟังทันที และเขายังไม่เคยเห็นเธอใช้ความใจร้อนแบบคืนนั้นกับเด็กชายเลย
หลายสัปดาห์ต่อมา
หลังผ่านการไต่สวนและขั้นตอนที่เกี่ยวข้อง ธนานำสำเนาคำสั่งศาลมาที่ร้าน ป้านวลเช็ดมือจนแห้งก่อนรับเอกสาร แกก้มอ่านชื่อของตัวเองกับชื่อชามีมช้า ๆ แล้วเลื่อนแว่นให้เข้าที่เพื่ออ่านอีกครั้ง
“เรียบร้อยแล้วนะคะ”
“ศาลมีคำสั่งแต่งตั้งป้าเป็นผู้ปกครองของชามีมแล้วครับ” ธนาบอก “ชุดนี้เก็บไว้ที่ร้านก่อน ส่วนเอกสารที่ต้องใช้วันนัดตรวจ ทนายแยกไว้ให้อีกชุดครับ”
แกพยักหน้า ใช้ฝ่ามือเกลี่ยกระดาษให้เรียบทั้งที่มันไม่ได้ยับ
“ถ้ามีอะไรที่ป้าต้องทำเพิ่ม บอกป้าด้วยนะคะ”
“ครับ ทนายจะติดต่ออธิบายเรื่องหลังจากนี้ให้ป้าอีกครั้ง”
ชานนท์นั่งอยู่อีกด้านของเคาน์เตอร์ เขารอจนป้านวลเก็บเอกสารลงแฟ้มเรียบร้อยจึงถาม “ได้วันตรวจหรือยัง”
ธนาเปิดกำหนดการให้ดู “ได้แล้วครับ เจ้าหน้าที่ยืนยันเอกสารกับวิธีเก็บตัวอย่างมาแล้ว รายละเอียดอยู่ในนี้ครับ”
ลลิตารับกระดาษอีกชุดมาอ่าน ก่อนถามเรื่องระยะเวลาที่ต้องอยู่และจำนวนคนที่เข้าไปด้วยได้ ธนาตอบตามข้อมูลที่ได้รับ แล้วจดคำถามที่ยังต้องสอบถามเพิ่มไว้
“ลิตาขอรูปทางเข้ากับห้องรอได้มั้ยคะ” เธอถาม “จะได้ให้ชามีมดูก่อน แล้วค่อยบอกว่าจะไปกับใคร ทำอะไรบ้าง”
“ผมจะขอให้ครับ”
ชานนท์ตรวจวันนัดในโทรศัพท์ “กันช่วงเช้าวันนั้นไว้ทั้งหมด เผื่อเวลาเดินทางด้วย”
“ครับ”
เขาหันมาหาลลิตา “ตอนบอกชามีม ผมควรอยู่ด้วยมั้ย”
“อยู่ก็ดีค่ะ เราจะได้บอกตรงกัน แล้วถ้าน้องถามอะไร คุณจะได้ยินด้วย”
“งั้นบอกผมว่าจะคุยวันไหน”
ลลิตาพยักหน้า ก่อนมองไปทางหน้าร้าน
ชามีมยืนอยู่ข้างกระถางต้นไม้ กำลังใช้กระบอกฉีดน้ำใบเล็กพ่นตามที่ป้านวลเคยสอน ผ้ากันเปื้อนพาดอยู่บนพนักเก้าอี้ใกล้ตัว พอฉีดครบต้นหนึ่ง เขาก็ขยับไปอีกต้นอย่างตั้งใจ
“ลิตาจะดูจังหวะที่เขาไม่เหนื่อยค่ะ บอกทีละช่วงก่อน ถ้ามีคำถามค่อยตอบเพิ่ม”
ชานนท์เก็บโทรศัพท์ลง แล้วหยิบเอกสารวิธีเก็บตัวอย่างมาอ่านเองอีกครั้ง เขายังอ่านไม่ทันจบ เสียงจากหน้าร้านก็ดังขึ้น
“ชานนท์”
เขาเงยหน้า เด็กชายชี้ไปยังกระถางอีกฝั่งซึ่งยังวางอยู่สูงเกินเอื้อม “ต้นนั้นยังไม่กินน้ำ”
ชานนท์วางกระดาษลง เดินไปยกกระถางลงบนพื้นตามที่เด็กชี้ “ตรงนี้ได้มั้ย”
ชามีมก้มตรวจดิน ก่อนพยักหน้าแล้วบีบกระบอกฉีดน้ำต่อ
ชานนท์ย่อตัวอยู่ข้าง ๆ รอจนละอองน้ำเกาะเต็มใบเล็ก ๆ แล้วถามว่าพอหรือยัง
“อีกนิดนึง”
“โอเค” เขาจึงรออย่างใจเย็น ไม่รีบเร่งเด็กชาย เอกสารวันนัดยังวางอยู่บนเคาน์เตอร์ มีชื่อเขากับชื่อชามีมอยู่คนละบรรทัด อีกไม่นานพวกเขาจะได้ไปตรวจเพื่อหาคำตอบที่รอมาตลอดหลายสัปดาห์
แต่ตอนนี้เด็กชายกำลังส่งกระบอกฉีดน้ำมาให้
“ชานนท์ทำ ต้นเล็ก”
เขารับไว้ แล้วขยับไปยังกระถางถัดไปตามคำบอก
“โอเค ถ้าพอบอกนะ”
หลังจากได้วันนัดตรวจ ลลิตาใช้เวลาช่วงที่ชามีมพักกลางวันโทรไปสอบถามเจ้าหน้าที่ เธอนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ สมุดจดเล่มบางเปิดค้างตรงหน้า ปลายปากกาขีดเส้นใต้คำว่า “เก็บตัวอย่าง” สองครั้ง
“ขอถามรายละเอียดหน่อยนะคะ วิธีที่จะใช้กับเด็กเป็นแบบไหนคะ”
เธอฟังคำตอบ ก่อนจดเพิ่มใต้วันที่นัด
เจ้าหน้าที่อธิบายว่าในกรณีนี้จะใช้ก้านเก็บตัวอย่างป้ายด้านในกระพุ้งแก้ม ทั้งชานนท์และชามีมต้องผ่านการตรวจเอกสารและยืนยันตัวตนตามขั้นตอน ส่วนป้านวลนำคำสั่งแต่งตั้งผู้ปกครองกับเอกสารที่แจ้งไว้ไปแสดง
“ก่อนเก็บตัวอย่างมีอะไรที่ต้องเตรียมเป็นพิเศษมั้ยคะ อย่างเรื่องกินข้าวหรือน้ำ”
ลลิตาจดคำแนะนำที่ได้รับ แล้วทวนวันเวลาอีกครั้ง
“น้องไวต่อเสียงกับกลิ่นค่ะ แล้วก็อาจต้องใช้เวลาทำความคุ้นเคยกับคนและสถานที่ ถ้าเราไปถึงก่อนเวลา มีมุมที่คนน้อยหน่อยให้นั่งรอมั้ยคะ”
เจ้าหน้าที่บอกว่าจะช่วยประสานให้ และขอให้แจ้งอีกครั้งเมื่อมาถึง
ลลิตายิ้ม แม้ปลายสายจะมองไม่เห็น “ขอบคุณมากค่ะ แล้วพอจะมีรูปทางเข้าหรือห้องที่ใช้เก็บตัวอย่างให้ดูไหมคะ ลิตาอยากให้น้องเห็นไว้ก่อน”
เธอได้รับคำตอบว่าจะส่งรูปบริเวณทางเข้าและห้องรอมาให้ ส่วนห้องเก็บตัวอย่างจะตรวจสอบอีกครั้งว่าวันนั้นใช้ห้องใด
หลังวางสาย ลลิตาอ่านข้อความที่จดไว้ทวนอีกรอบ ก่อนส่งรายละเอียดเรื่องเอกสารและการเตรียมตัวให้ธนา ไม่นานผู้ช่วยก็ตอบกลับมายืนยันว่าจะจัดชุดเอกสารให้ครบ และส่งคำถามเพิ่มเติมที่ทนายฝากไว้
ลลิตาอ่านแล้วส่งต่อให้เจ้าหน้าที่ ก่อนปิดสมุดเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเล็ก ๆ บนบันได ป้านวลเดินลงมาก่อน ชามีมตามลงมาช้า ๆ มือหนึ่งจับราว อีกมือรวบผ้ากันเปื้อนของแม่ไว้
“ตื่นแล้วหรือคะ” ลลิตาทัก
“หนูตื่นแล้ว” เด็กชายตอบ ก่อนหาวจนตาหยี
ป้านวลยิ้ม “ตอนแรกยังไม่อยากลงค่ะ พอบอกว่าครูลิตารออยู่ก็หยิบผ้าตามมาเลย”
ชามีมหยุดตรงขั้นสุดท้าย มองรองเท้าแตะของตัวเองที่วางชิดกันอยู่ข้างบันได แล้วสอดเท้าเข้าไปทีละข้าง “น้ำ”
“ป้าเตรียมไว้แล้วค่ะ”
แกเดินไปหยิบแก้ว ส่วนลลิตาเลื่อนสมุดเก็บพ้นขอบเคาน์เตอร์ รอให้ชามีมดื่มน้ำและนั่งพักจนหายง่วง
สองวันก่อนวันนัด ชานนท์แวะมาที่ร้านหลังประชุมเสร็จ เขาถอดเสื้อสูทพาดไว้บนพนักเก้าอี้ ขณะลลิตานำรูปสถานที่ตรวจที่เพิ่งพิมพ์ออกมาวางบนโต๊ะ ชามีมกำลังต่อชิ้นไม้เป็นแถวยาว เขาเรียงตัวสุดท้ายให้ชิดกัน ก่อนเงยขึ้นมองกระดาษในมือเธอ
“รูปอะไร”
“รูปที่ที่เราจะไปวันมะรืนค่ะ” ลลิตาวางรูปแรกลง เป็นภาพทางเข้าอาคารที่เจ้าหน้าที่ส่งมา “จำได้มั้ยคะว่าครูลิตาบอกว่าเรามีนัดไปตรวจ”
ชามีมมองภาพอยู่ครู่หนึ่ง “หนูไปตรวจ”
“ค่ะ ป้านวลจะไปด้วย ครูลิตาไปด้วย แล้วก็คุณชานนท์”
เด็กชายหันไปทางชานนท์ “ชานนท์ไป”
“ครับ ชานนท์ไปด้วย” เขาตอบ
ลลิตาวางภาพห้องรอข้างกัน แล้วชี้เก้าอี้ตัวหนึ่งในรูป “พอไปถึง เราจะเข้าไปนั่งรอตรงนี้ก่อน ครูคุยกับเจ้าหน้าที่ไว้แล้วค่ะ”
ชามีมเลื่อนนิ้วจากประตูในภาพแรกไปยังเก้าอี้ในภาพที่สอง “แล้วกลับร้าน”
“หลังเจ้าหน้าที่เก็บตัวอย่างเสร็จ แล้วบอกว่าเรียบร้อย เรากลับร้านค่ะ”
“เก็บอะไรครับ”
ชานนท์มองลลิตาหลัง ๆ ชามีมเริ่มมีคำลงท้ายให้ได้ยินอยู่เรื่อย ๆ นั่นบ่งบอกว่าเขาสบายใจขึ้นมาก ลลิตาหยิบกระดาษอีกใบออกมา เป็นรูปก้านเก็บตัวอย่างที่ได้รับจากเจ้าหน้าที่
“เจ้าหน้าที่จะใช้ก้านนุ่ม ๆ แบบนี้ป้ายข้างในแก้มค่ะ” เธอแตะนิ้วที่แก้มตัวเอง “ตรงนี้ ข้างในปาก”
ชามีมยกมือแตะแก้มตาม แต่ยังมองรูปบนโต๊ะ “เข้าปากหนู”
“ค่ะ เข้าปากชามีม แล้วถูด้านในแก้มสักครู่ เจ้าหน้าที่บอกว่าต้องทำตามจำนวนก้านที่เขาเตรียมไว้ ครูจะบอกก่อนเริ่มแต่ละครั้งนะคะ”
เด็กชายก้มดูรูปอีกครั้ง “หนูเจ็บมั้ย”
ลลิตาวางมือบนตัก “ไม่ได้ใช้เข็มค่ะ ก้านจะถูอยู่ข้างในแก้ม อาจรู้สึกแปลก ๆ หรือไม่สบายปาก ถ้าชามีมอยากพัก บอกครูได้”
“หยุดมั้ย”
“หยุดพักได้ค่ะ เราบอกเจ้าหน้าที่ก่อน”
ชามีมวางนิ้วค้างบนรูปก้านอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเลื่อนไปยังภาพรถที่ลลิตาวางต่อท้าย “กลับร้าน”
“ค่ะ เจ้าหน้าที่บอกว่าเสร็จแล้ว เรากลับร้านกัน”
คนตัวน้อยหยิบภาพรถขึ้นมา ถือไว้ใกล้ผ้ากันเปื้อนบนตัก ก่อนกลับไปต่อชิ้นไม้
ลลิตาปล่อยให้เด็กชายเล่นต่อ แล้วหันมาคุยกับป้านวลเรื่องเวลาอาหารในเช้าวันนัดตามคำแนะนำของสถานที่ตรวจ ชานนท์ฟังอยู่เงียบ ๆ ก่อนถามเบา ๆ
“ถ้าไปถึงแล้วเขาไม่ยอมเข้าไปล่ะ”
“เราลองรอตรงที่น้องสบายใจก่อนค่ะ ลิตาคุยกับเจ้าหน้าที่ไว้แล้วว่าจะขอเวลาให้น้องทำความคุ้นเคย”
“แล้วถ้าไม่ยอมตรวจ”
“ก็ต้องดูตอนนั้นค่ะ ว่าชามีมไม่สบายตรงไหน อยากพักหรือมีอะไรที่ยังไม่เข้าใจ” เธอเหลือบมองเด็กชาย “ถ้าลองแล้วยังไม่พร้อม เราค่อยคุยกับเจ้าหน้าที่ว่าจะทำอย่างไรต่อ แต่จะไม่ฝืนใจน้องค่ะ”
ชานนท์พยักหน้า เขาก้มมองรูปอาคารบนโต๊ะ ทุกอย่างดูเรียบง่ายเมื่อวางอยู่บนกระดาษ แต่สถานที่จริงมีทั้งคน เสียง และสิ่งที่ไม่รู้ล่วงหน้า
“คุณไปดูสถานที่มาก่อนเหรอ”
“เปล่าค่ะ เจ้าหน้าที่ส่งรูปให้ ลิตาขอรายละเอียดห้องที่จะใช้ไว้อีกที ถ้าได้มาแล้วจะเอาให้ชามีมดู”
“แล้วก้านนี่”
“เขาส่งรูปมาให้ค่ะ ลิตาถามแล้วว่ามีตัวอย่างสำหรับให้น้องดูมั้ย เขาบอกว่าวันตรวจมีให้ดูได้ ส่วนที่ใช้เก็บจริงเจ้าหน้าที่จะเตรียมเอง”
ชานนท์มองรายการคำถามในสมุดของเธอ บางบรรทัดมีคำตอบจดไว้ บางบรรทัดยังมีวงกลมรออยู่
“คุณถามละเอียดดี”
ลลิตาเงยหน้าขึ้น “ชมใช่มั้ยคะ”
“ผมพูดว่าอะไร”
“คุณพูดว่าถามละเอียดดีค่ะ” เธอยิ้ม “ลิตาขอเก็บเป็นคำชมแล้วกันนะคะ”
เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบรูปทางเข้าขึ้นมาดูอีกครั้ง
ชามีมวางชิ้นไม้ตัวสุดท้ายแล้วเรียก “ชานนท์”
“ครับ”
เด็กชายชี้รูปที่อยู่ในมือเขา “อันนั้นร้านมั้ย”
“ไม่ใช่ นี่ที่ตรวจ”
“ร้านอยู่ไหน”
ลลิตาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดรูปหน้าร้านที่ถ่ายไว้เมื่อเช้า แล้วเลื่อนให้ดู
ชามีมยื่นมือมารับโทรศัพท์ เขามองป้ายเหนือประตู ก่อนแตะตรงรูปกระดิ่ง “ร้านชามีม”
“ค่ะ หลังตรวจเสร็จเรากลับร้านชามีม”
เด็กชายส่งโทรศัพท์คืน แล้วนำภาพรถมาวางข้างรูปที่ตรวจ
วันต่อมา ลลิตานำก้านสำลีสะอาดสำหรับฝึกแยกต่างหากมาวางให้ชามีมดู โดยบอกก่อนว่าเป็นของสำหรับดูและลองที่ร้าน ไม่ใช่ก้านที่เจ้าหน้าที่จะใช้เก็บจริง
“อยากจับดูมั้ยคะ”
ชามีมหยิบขึ้นมา มองปลายสีขาวแล้วพลิกอีกด้าน “นุ่ม”
“ค่ะ ลองแตะหลังมือครูได้มั้ย”
เด็กชายแตะเบา ๆ
“ครูรู้สึกนุ่ม ๆ” ลลิตาบอก แล้วถาม “ชามีมอยากแตะมือตัวเองมั้ย”
คนตัวน้อยลองแตะหลังมือตัวเองหนึ่งครั้ง ก่อนวางก้านลง ลลิตาไม่หยิบขึ้นมาให้ลองอีก เธอเก็บมันไว้ในกล่องเล็ก แล้ววางรูปสถานที่ไว้ใกล้ ๆ เผื่อเขาอยากดู
ต่อมาเมื่อชานนท์มาถึง ชามีมเป็นคนเปิดกล่องเอง
“ชานนท์ดู”
เขาหยิบก้านขึ้นมาเมื่อคนตัวน้อยยื่นให้ มองลลิตาเป็นเชิงถาม เธอจึงบอกว่าเป็นก้านสำหรับฝึก “ถ้าคุณสะดวก ลิตาขอลองอธิบายให้ชามีมดูอีกครั้งนะคะ”
“ได้สิ”
ลลิตาบอกก่อนแตะก้านใกล้แก้มเขา แล้วสาธิตท่าทางคร่าว ๆ จากด้านนอก “วันตรวจเจ้าหน้าที่จะเอาก้านเข้าไปในปาก แล้วถูด้านในแก้มค่ะ”
ชามีมขยับเข้ามาดู เขายกนิ้วแตะแก้มตัวเองอีกครั้ง “เข้าไป”
“ค่ะ”
“เข้าไปเยอะมั้ย”
ลลิตาหันไปเปิดสมุดดูข้อความที่เจ้าหน้าที่ตอบไว้ แล้วอธิบายตามที่ได้รับ
เด็กชายฟัง ก่อนส่ายหน้าเมื่อเธอถามว่าอยากลองท่าอ้าปากไหม
“ไม่ลอง หนูไม่ลอง”
“ได้ค่ะ วันนี้ดูแค่นี้”
คนตัวน้อยปิดกล่อง แล้วนำกลับไปวางข้างรูปหน้าร้าน
ชานนท์มองตาม “เขาจะยอมให้ทำมั้ยเนี่ย”
“ไม่แน่ใจค่ะ ค่อยดูพรุ่งนี้อีกที” ลลิตาตอบ “ก็หวังว่าจะยอมนะคะ คุณต้องทำเป็นเพื่อน”
คุยท้ายตอน: ตอนก่อนชานนท์โดนบ่นเยอะเลยค่ะ ชานนท์ในวันนั้นไม่น่ารักจริง ๆ เถียงไม่ได้เลย แต่ ณ เวลานั้นมันมีอะไรหลาย ๆ อย่าง เข้ามาประกอบ อยากให้รอดูไปก่อนนะคะ จริงอยู่เรื่องนี้ถ้า เตยหอมไม่ตาย เรื่องก็จะไปเป็นอีกโทน ก็จะเป็นพลอต พ่อตามง้อแม่ แต่ด้วยความที่ส่วนหนึ่งคือเขียนพลอตแนวนี้มาหลายเรื่อง อยากบอกเล่าในมุมอื่นด้วย ความรักแบบอื่น ซึ่งมันก็มีเรื่องแบบนี้จริง ๆ ครอบครัวพัง แตกสลาย กลับไปแก้ไขไม่ได้ เมื่อคนให้แก้ไม่อยู่แล้ว มาดูต่อนะคะ ไว้จบแล้ว ถ้าไม่ให้อภัยชานนท์ ค่อยว่ากันเนอะ
+++
