บทที่6 (2)
บทที่6 (2)
+++
เช้าวันนัด ชามีมลงมาจากชั้นบนพร้อมป้านวล เขาแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เสื้อยืดสีอ่อนถูกพับแขนขึ้นข้างหนึ่ง ส่วนผ้ากันเปื้อนของแม่อยู่ในอ้อมแขน ลลิตาวางภาพเรียงไว้บนโต๊ะเตี้ย ภาพรถ ทางเข้าสถานที่ตรวจ รูปก้านเก็บตัวอย่าง และรูปหน้าร้าน
“วันนี้เราจะไปตามนี้นะคะ”
ชามีมใช้นิ้วแตะภาพรถ ก่อนเลื่อนไปยังรูปอาคาร
“ป้านวลไป ลิตาไป” เธอทวน “คุณชานนท์กับคุณธนาก็ไปด้วย”
“ตรวจ”
“ค่ะ เจ้าหน้าที่จะป้ายข้างในแก้มตามที่เราดูรูปกัน แล้วพอเขาบอกว่าเรียบร้อย เรากลับร้าน”
ชามีมแตะรูปก้าน “เข้าปาก”
“ใช่ค่ะ เข้าปาก”
“ถ้าหนูเจ็บ”
“ถ้าเจ็บก็บอกได้ค่ะ แต่ก้านไม่ใช่เข็ม ไม่ทำชามีมเจ็บ แต่ตอนก้านถูแก้มอาจรู้สึกไม่สบายปาก ถ้าอยากพัก บอกลิตาหรือป้านวลได้”
“บอกชานนท์ได้มั้ย”
“ครับ บอกชานนท์” เจ้าของชื่อรีบรับ
ธนาที่อยู่ด้วยยกมืออีกคน “บอกผมด้วยก็ได้ครับ”
เด็กชายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหยิบรูปหน้าร้านขึ้นมากำไว้ “กลับร้าน”
“ค่ะ เมื่อเสร็จแล้ว เราก็กลับร้าน”
ลลิตาไม่ขอรูปคืน เธอเพียงเก็บภาพที่เหลือลงแฟ้ม แล้วถามป้านวลว่าได้ทำตามคำแนะนำก่อนเก็บตัวอย่างจากสถานที่ตรวจเรียบร้อยหรือยัง
“เรียบร้อยค่ะ ป้าดูตามที่ครูจดไว้แล้ว”
เสียงรถมาจอดหน้าร้าน ธนาเข้ามาตรวจเอกสารกับป้านวลอีกครั้ง ส่วนชานนท์เดินไปหยุดใกล้โต๊ะ“พร้อมออกเดินทางหรือยังครับ”
ชามีมมองรองเท้าของตัวเอง ก่อนนั่งลงสวมทีละข้าง
พอติดแถบรองเท้าเสร็จ เขายื่นรูปหน้าร้านให้ชานนท์ดู
“กลับร้าน”
“ครับ หลังตรวจเสร็จแล้วกลับร้าน”
ชานนท์มองภาพในมือเล็ก เด็กชายกำแน่นจนมุมกระดาษงอไปด้านหนึ่ง เขาจึงไม่ได้ขอถือให้
สถานที่ตรวจเงียบกว่าที่ลลิตาคาดไว้ แต่เมื่อประตูรถเปิด ชามีมยังนั่งอยู่ข้างป้านวล คนตัวน้อยมองผ่านกระจกไปยังประตูอาคาร มีคนสองคนเดินออกมาพร้อมพูดคุยกัน เสียงล้อรถเข็นดังผ่านทางเดินด้านใน
ลลิตาลงจากรถก่อน แล้วหันกลับมาหาเด็กชาย “ถึงแล้วค่ะ นี่ประตูที่เราเห็นในรูป”
ชามีมกอดผ้ากันเปื้อนแน่นขึ้น รูปหน้าร้านยังอยู่ในมือ “กลับร้าน”
“ค่ะ พอตรวจเสร็จ เจ้าหน้าที่บอกว่าเรียบร้อย เรากลับร้านกัน”
เธอไม่ได้ยื่นมือเข้าไปดึง เพียงรออยู่ข้างประตูรถ ป้านวลนั่งข้างชามีมและบอกว่าแกจะลงพร้อมเขา เด็กชายมองอาคารอีกครั้ง ก่อนยื่นรูปให้ป้านวลถือ แล้วค่อย ๆ ลงจากรถด้วยตัวเอง เมื่อเท้าแตะพื้น เขารับรูปกลับมากำไว้ตามเดิม
ธนาเดินเข้าไปแจ้งเจ้าหน้าที่ตามที่นัดหมาย ไม่นานก็กลับมาบอกว่ามีมุมรอด้านในที่คนไม่พลุกพล่าน
ลลิตาย่อตัวลงเล็กน้อย “เราเข้าไปนั่งรอก่อนนะคะ ยังไม่ตรวจทันที”
ชามีมมองประตูอัตโนมัติที่เลื่อนเปิดเมื่อมีคนเดินผ่าน “ประตูเปิดเอง”
“ค่ะ เดินเข้าไปใกล้แล้วประตูจะเปิด”
เขามองอยู่พักหนึ่ง ก่อนก้าวไปข้างหน้า เมื่อประตูเลื่อนออก เด็กชายหยุดดูจนมันเปิดสุด แล้วจึงเดินตามลลิตาเข้าไป
ชานนท์เดินอยู่ใกล้ด้านหลัง เขาเห็นชามีมยกผ้าขึ้นแตะปลายจมูก จึงหันไปมองรอบตัว มุมที่นั่งอยู่ห่างจากทางเดินหลัก แต่ยังมีเสียงคนคุยกันจากเคาน์เตอร์ลงทะเบียน ลลิตาพาเด็กชายไปนั่งตรงเก้าอี้ริมผนัง ป้านวลนั่งข้างคนตัวน้อย ส่วนเธอหันไปคุยกับเจ้าหน้าที่เสียงเบา
“ชามีมขอดูอุปกรณ์ก่อนเริ่มได้มั้ยคะ แล้วช่วยบอกน้องก่อนแตะตัวทุกครั้งด้วย”
เจ้าหน้าที่รับคำ และชี้แจงขั้นตอนอีกครั้ง ทั้งเรื่องเอกสาร การยืนยันตัวตน และลำดับการเก็บตัวอย่าง
ป้านวลนำคำสั่งศาลกับเอกสารที่เตรียมไว้ออกมา ธนาช่วยเปิดแฟ้มให้ตรงหน้าที่ต้องใช้ ชานนท์แสดงเอกสารของตัวเอง ก่อนทุกคนลงนามตามที่เจ้าหน้าที่อธิบาย
ระหว่างนั้นชามีมนั่งมองรูปหน้าร้าน ลูบมุมที่งออยู่หลายครั้ง
ลลิตากลับมานั่งข้างคนตัวน้อย “อีกสักครู่เจ้าหน้าที่จะพาเราเข้าห้องนะคะ”
“ก้านเข้าปาก”
“ค่ะ วันนี้ชามีมขอดูก้านก่อนเริ่มได้ด้วย”
“ชานนท์ด้วย”
“ค่ะ คุณชานนท์ก็เก็บตัวอย่างเหมือนกันค่ะ”
เด็กชายหันไปทางชานนท์ซึ่งเพิ่งเก็บบัตรลงกระเป๋า “ชานนท์ทำ”
เขาหยุดคิดนิดหนึ่ง “ให้ชานนท์ทำก่อนเหรอ”
ชามีมพยักหน้า
“ได้เลย ชานนท์เริ่มก่อนแล้วชามีมทำตามนะ”
ลลิตาหันไปขอเจ้าหน้าที่ เมื่อได้รับคำยืนยันจึงบอกเด็กชาย “คุณชานนท์ทำก่อน ชามีมดูได้ค่ะ”
ภายในห้องมีเก้าอี้กับโต๊ะสำหรับเตรียมอุปกรณ์ เจ้าหน้าที่ให้ทุกคนนั่งตามตำแหน่งที่สะดวกและอธิบายว่าจะทำอะไรบ้าง ลลิตาเลือกเก้าอี้ข้างชามีม โดยให้ป้านวลนั่งอยู่ใกล้อีกด้าน
เจ้าหน้าที่แสดงก้านสำหรับให้ดู โดยแยกจากอุปกรณ์ที่เตรียมเก็บตัวอย่างจริง
ชามีมมองปลายก้าน “เหมือนที่ร้าน”
“คล้ายกันค่ะ” ลลิตาบอก “อันนี้เจ้าหน้าที่เตรียมไว้ให้ดู”
คนตัวน้อยไม่ขอจับ เพียงมองจนเจ้าหน้าที่วางลง
ชานนท์นั่งบนเก้าอี้ตามคำแนะนำ เจ้าหน้าที่บอกก่อนเริ่ม แล้วจึงใช้ก้านเก็บตัวอย่างด้านในกระพุ้งแก้มของเขาตามขั้นตอน
ชามีมนั่งนิ่ง มองมือของเจ้าหน้าที่สลับกับใบหน้าชานนท์
เมื่อเจ้าหน้าที่นำก้านออก ชานนท์ปิดปากแล้วเหลือบมองเด็กชาย “ชานนท์ทำแล้ว”
“ชานนท์เจ็บ”
“ไม่เจ็บ” เขานึกถึงความรู้สึกเมื่อครู่ “ชานนท์รู้สึกคันในแก้มนิดหน่อย”
เด็กชายยกนิ้วแตะแก้มตัวเอง “คัน”
“อาจรู้สึกต่างกันได้ค่ะ” ลลิตาบอก “ถ้าชามีมไม่สบาย บอกครูได้”
เจ้าหน้าที่จัดอุปกรณ์ชุดใหม่และแจ้งว่าจะเริ่มเมื่อพร้อม ชามีมขยับถอยไปครึ่งก้าว ผ้ากันเปื้อนถูกดึงเข้ามาแนบอก ลลิตาเงยหน้าขอเวลา เจ้าหน้าที่จึงวางอุปกรณ์รอไว้
“ชามีมอยากดูอีกมั้ยคะ หรืออยากพักก่อน”
เด็กชายมองก้าน แล้วมองรูปหน้าร้านที่ยังอยู่ในมือ “พัก”
“ได้ค่ะ พักก่อน”
ป้านวลนั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่พูดเร่ง ชานนท์เลื่อนเก้าอี้กลับไปเล็กน้อย ให้เด็กชายมองเห็นทางไปประตูห้องได้ถนัด
ผ่านไปครู่หนึ่ง ชามีมจึงชี้ก้าน “เข้าปากแล้วเอาออก”
“ค่ะ ถูแก้มตามที่เจ้าหน้าที่บอก แล้วเอาออก” ลลิตาตอบ “ถ้าต้องทำอีก เจ้าหน้าที่จะบอกก่อน”
เขาลูบชายผ้ากันเปื้อน แล้วถามอีกครั้ง “เสร็จกลับร้าน”
“ค่ะ เจ้าหน้าที่บอกว่าเสร็จแล้วกลับร้าน”
ชามีมยืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนนั่งลงบนเก้าอี้ข้างลลิตา “หนูทำ”
ลลิตามองเขาแล้วหันไปพยักหน้าให้เจ้าหน้าที่ “ชามีมพร้อมลองแล้วค่ะ”
เจ้าหน้าที่บอกเด็กชายก่อนนำก้านเข้าใกล้ ชามีมอ้าปาก แต่เมื่อก้านแตะด้านในแก้ม เขาก็ขยับหน้าหนีทันที “พัก”
เจ้าหน้าที่นำก้านออก ลลิตารับคำ “ได้ค่ะ พักก่อน”
ชามีมเม้มปาก ดึงผ้าขึ้นแตะแก้ม แล้วมองเจ้าหน้าที่อย่างระแวดระวัง “แปลก”
“รู้สึกแปลกในปากใช่มั้ยคะ”
เขาพยักหน้า
“ครูอยู่นี่ค่ะ อยากพักอีกหน่อยมั้ย”
ชามีมก้มดูรูปหน้าร้าน ป้านวลรออยู่ข้าง ๆ จนเขาลดผ้าลงแล้วหันกลับมาทางลลิตา
“หนูทำ”
เจ้าหน้าที่อธิบายว่าจะเริ่มใหม่และทำตามขั้นตอนอย่างไร ลลิตาทวนให้เขาฟังสั้น ๆ ก่อนถาม
“พร้อมให้เจ้าหน้าที่ทำต่อมั้ยคะ”
“หนูพร้อม”
ครั้งนี้เด็กชายจับชายผ้ากันเปื้อนแน่น ขณะปล่อยให้เจ้าหน้าที่เก็บตัวอย่างต่อจนเสร็จตามขั้นตอน
เมื่อเจ้าหน้าที่บอกเรียบร้อย ชามีมปิดปากทันที แล้วยกมือแตะแก้มตัวเองทั้งสองข้าง
ลลิตารอให้เขาเงยขึ้นเล็กน้อย “เจ้าหน้าที่บอกว่าเสร็จแล้วค่ะ”
“กลับร้าน”
“ค่ะ กลับร้านกัน”
ธนาขยับเข้ามารับเอกสารที่เหลือจากเจ้าหน้าที่ เขาตรวจชื่อและรายละเอียดตามที่ได้รับแจ้ง ก่อนสอบถามเรื่องการรับผลอย่างเป็นทางการ
ชามีมมองก้านที่เจ้าหน้าที่เก็บแยกไว้ แล้วถามขึ้น “ก้านกลับบ้านมั้ย”
เจ้าหน้าที่หันมายิ้ม “ก้านอยู่ที่นี่ค่ะ เราจะนำตัวอย่างไปตรวจต่อ”
เด็กชายมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามลลิตา “ก้านไม่กลับร้าน”
“ค่ะ ก้านอยู่ที่นี่ ชามีมกลับร้าน”
เขาดูพอใจกับคำตอบนั้น จึงลงจากเก้าอี้
ชานนท์ยืนรออยู่ใกล้ประตู เขาอยากเอื้อมมือไปแตะไหล่เด็กชาย แต่ชามีมกำลังจัดผ้ากันเปื้อนบนแขนด้วยตัวเอง เขาจึงเพียงเปิดประตูรอ
“ชานนท์”
“ครับ”
ชามีมแตะแก้มตัวเอง “ชานนท์คัน”
“อืม คันนิดหน่อย”
“หนูไม่คัน”
ลลิตาหลุดยิ้ม “แล้วชามีมรู้สึกยังไงคะ”
เด็กชายขมวดคิ้วนิดหนึ่ง เหมือนกำลังหาคำ “แปลก”
“แปลกในปากเหรอคะ”
“อืม” คนตัวน้อยพยักหน้าแว่บหนึ่งเขาสบตาเธอ
ชานนท์พยักหน้าอย่างจริงจัง “ชานนท์คัน ชามีมแปลก”
“ค่ะ” ลลิตาหันไปมองเขา “ความรู้สึกไม่เหมือนกัน แต่เก่งทั้งคู่เลยค่ะ”
ชามีมพยักหน้าเบา ๆ สายตาอยู่ที่ผ้ากันเปื้อนของแม่ ในขณะที่ชานนท์ทำหน้า “แปลก” ก่อนจะเห็นสายตายิ้ม ๆ ของลลิตาจึงยกไหล่
“ผมควรดีใจใช่มั้ยที่ถูกชมว่าเก่ง”
“ค่ะ” เธอรับ “เด็กต้องชอบอยู่แล้วเวลาคนชมว่าเก่ง”
“…”
ระหว่างนั่งรถกลับ ชามีมเอนอยู่ข้างป้านวล ผ้ากันเปื้อนของแม่พาดบนตัก รูปหน้าร้านที่กำไว้เริ่มยับตรงขอบ แต่เขายังไม่ยอมปล่อย ลลิตานั่งเยื้องมาอีกด้าน
“ตอนนี้ออกจากที่ตรวจแล้วนะคะ เรากำลังกลับร้าน”
“กลับร้านชามีม”
“ค่ะ กลับร้านชามีม”
ธนาพูดกับชานนท์เบา ๆ เรื่องกำหนดรับผลตามที่เจ้าหน้าที่แจ้ง และทนายจะประสานรายละเอียดการรับเอกสารอีกครั้ง ชานนท์รับคำ ก่อนหันไปมองเด็กชาย
ชามีมกำลังใช้นิ้วรีดรอยยับบนรูป เขารีดอยู่หลายครั้งจนมุมกระดาษพอจะเรียบ แล้วจึงวางภาพลงบนผ้ากันเปื้อน เมื่อรถเลี้ยวเข้าถนนใกล้ร้าน เด็กชายยืดตัวขึ้น
“ถึงร้าน”
“อีกนิดค่ะ” ลลิตามองออกไป “เลี้ยวตรงหัวมุมแล้วก็ถึง”
รถจอดหน้าประตู ชามีมมองป้ายร้าน ก่อนหันมาทางเธอ “ร้านชามีม”
“ถึงแล้วค่ะ”
คนตัวน้อยยื่นรูปหน้าร้านให้ลลิตา เธอรับไว้ ก่อนช่วยเปิดประตูรถให้ป้านวลพาเขาลง
พอเข้าไปในร้าน ชามีมถอดรองเท้า วางเรียงไว้ข้างเก้าอี้ แล้วเดินไปยังโต๊ะริมหน้าต่าง เขานำผ้ากันเปื้อนของแม่วางลงบนตักก่อนนั่ง
ลลิตาตามเข้ามาหยุดข้างโต๊ะ “วันนี้ชามีมอยากพักก่อนมั้ยคะ”
เด็กชายมองแก้วน้ำที่ป้านวลกำลังยกมาให้ แล้วพยักหน้า “กินน้ำ”
“ได้ค่ะ กินน้ำแล้วพักกัน”
ชานนท์ยืนอยู่ใกล้เคาน์เตอร์ มองลลิตารับรูปที่ชามีมยื่นคืนไปเก็บ เธอวางมันไว้ในแฟ้มเดียวกับรูปทางเข้าและก้านเก็บตัวอย่าง
ระหว่างอยู่ที่นั่น เธอจำได้ว่าต้องบอกอะไรก่อน ชามีมขอพักเมื่อไร และเมื่อเจ้าหน้าที่บอกว่าเสร็จแล้ว เธอก็พาเด็กชายกลับมาตามที่พูดไว้
“ขอบคุณครับ” เขาบอก
ลลิตาหันมา “วันนี้ชามีมบอกได้หลายอย่างเลยค่ะ ทั้งขอพัก ทั้งบอกว่ารู้สึกแปลก”
ชานนท์มองเด็กชายที่กำลังดื่มน้ำ ก่อนพยักหน้า “เขาถามจนแน่ใจว่าจะได้กลับร้าน”
“ค่ะ เขารู้แล้วว่าจะกลับมาที่ไหน”
ชามีมวางแก้วลง แล้วดึงผ้ากันเปื้อนเข้ามาใกล้ตัว จากนั้นหันมาทางชานนท์
“ชานนท์กลับมั้ย”
คำถามในวันนี้ต่างจากวันแรก ๆ ที่เจอ ชานนท์เงียบไปครู่หนึ่งแล้วมองนาฬิกา ยังพอมีเวลาก่อนต้องออกไปทำงาน
“ยัง ชานนท์อยู่ได้อีกหน่อย”
เด็กชายพยักหน้า แล้วชี้ไปยังเก้าอี้ข้างโต๊ะตัวที่เคยเป็นของวาสิตา
“ชานนท์นั่ง”
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ชามีมยอมอนุญาตให้คนอื่นนั่งเก้าอี้ตัวของแม่ เขาไม่ได้ลืมแม่ แต่พร้อมแล้วที่จะให้คนอื่นมาอยู่ในชีวิต
“ชานนท์พัก”
“ครับ ชานนท์ก็ต้องพัก”
ชานนท์เดินไปนั่งตามที่บอก ส่วนลลิตาเก็บแฟ้มไว้บนเคาน์เตอร์ แล้วกลับมานั่งอีกด้านหนึ่ง ไม่มีใครหยิบหนังสือขึ้นมาทันที ชามีมดื่มน้ำอีกอึก ก่อนวางมือบนผ้ากันเปื้อนและมองออกไปทางหน้าร้านที่คุ้นเคย
++