บทที่6 (3)
บทที่6 (3)
+++
หลังกลับมาถึงร้าน ชามีมนั่งพักอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง แก้วน้ำวางข้างมือ ส่วนผ้ากันเปื้อนของแม่พาดอยู่บนตัก ลลิตาเก็บรูปที่ใช้เตรียมตัวไปตรวจลงแฟ้ม แล้วนำแฟ้มไปวางไว้หลังเคาน์เตอร์ เธอกลับมานั่งบนเก้าอี้ตัวเดิม เมื่อเห็นชามีมกำลังลูบขอบแก้วน้ำก็ไม่ได้ชวนคุยต่อ
ชานนท์นั่งอยู่ข้างโต๊ะตามที่เด็กชายเรียกไว้ เขาเพิ่งส่งข้อความเรื่องงานให้ธนาเสร็จ จึงวางโทรศัพท์ลงข้างตัว ป้านวลเดินออกมาจากครัวเล็กด้านหลังพร้อมถ้วยข้าวต้ม กลิ่นขิงอ่อน ๆ ลอยมาพร้อมไอน้ำ แกวางถ้วยลงบนโต๊ะกินข้าว ก่อนกลับไปหยิบจานกับช้อนเพิ่ม
“พักเหนื่อยก่อนนะลูก เดี๋ยวข้าวเย็นลงนิดหนึ่งค่อยกิน”
ชามีมเหลือบมองถ้วย แล้วก้มดูผ้าบนตักต่อ
ชานนท์มองนาฬิกา “ใกล้เวลาอาหารกลางวันแล้วหรือครับ”
“ค่ะ วันนี้ป้าทำข้าวต้มไว้ก่อนออกไปตรวจ กลับมาจะได้อุ่นกินเลย” ป้านวลตอบ “มีพอแบ่งนะคะคุณชานนท์ ทานด้วยกันก่อนสิคะ”
เขาหันไปทางเด็กชาย กำลังจะบอกว่าต้องกลับไปทำงานอีกครู่หนึ่ง แต่ชามีมเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
“ชานนท์กินมั้ย”
คำถามทำให้เขาหยุด “ชานนท์กินด้วยได้เหรอ”
เด็กชายมองถ้วยข้าวต้ม แล้วชี้ไปยังเก้าอี้ข้างโต๊ะกินข้าว “นั่งตรงนี้”
“ครับ” ชานนท์หันไปหาธนาซึ่งกำลังเก็บแฟ้มเอกสาร “ฉันมีประชุมกี่โมง”
ผู้ช่วยเปิดตารางดู “อีกชั่วโมงกว่าครับ เป็นประชุมทางโทรศัพท์ ถ้าคุณนนท์ออกจากร้านภายในบ่ายโมงก็ยังมีเวลาเตรียมตัว”
“งั้นฉันกินข้าวก่อน”
“ครับ” ธนารับคำ ก่อนหันไปทางป้านวล “ผมขอรบกวนด้วยนะครับ”
“ได้ค่ะ มีพออยู่แล้ว”
ชามีมลงจากเก้าอี้ อุ้มผ้ากันเปื้อนไปวางบนเก้าอี้ตัวประจำ แล้วเดินไปล้างมือ ป้านวลกำลังจะตาม แต่ลลิตาบอกแกว่าเธออยู่ใกล้อ่างพอดี
เด็กชายเปิดน้ำ ฟอกมือ แล้วเรียกเธอเมื่อแขนเสื้อข้างหนึ่งเลื่อนลงมา “ลิตา”
“ให้ครูช่วยพับแขนเสื้อมั้ยคะ”
คนตัวน้อยยื่นแขนให้ เธอจึงพับขึ้นให้พ้นข้อมือ ชานนท์ยืนมองอยู่ใกล้เคาน์เตอร์ มือเล็กที่เมื่อเช้ากำผ้ากันเปื้อนแน่นตอนอยู่ในห้องตรวจ ตอนนี้กำลังถูสบู่ตามซอกนิ้วอย่างตั้งใจ
พอล้างเสร็จ ชามีมเช็ดมือแล้วเดินกลับมาที่โต๊ะ เขาจัดผ้าของแม่ไว้บนตัก ก่อนขยับเก้าอี้เข้าหาถ้วย
ลลิตายกช้อนอีกคันมาวางข้างจานของชานนท์
“วันนี้ป้านวลทำแบบที่ชามีมคุ้นเคยค่ะ มีขิงนิดหน่อย”
เด็กชายก้มมองถ้วยของเขา ก่อนพูดขึ้น “ขิงเส้นเล็ก”
ป้านวลหันมา “วันนี้ป้าหั่นเล็กแล้วค่ะ”
ชามีมตักขิงเส้นหนึ่งขึ้นมาดู แล้ววางกลับลงไปในถ้วย “เล็ก”
“ผ่านมั้ยครับ” ชานนท์ถาม
เด็กชายมองช้อน ก่อนตักข้าวต้มเข้าปาก
ป้านวลหัวเราะเบา ๆ “กินแล้ว แปลว่าผ่านค่ะ ถ้าไม่ผ่านจะนั่งมอง”
ธนาขยับแฟ้มไปวางบนเคาน์เตอร์ แล้วนั่งลงอีกด้าน ลลิตาช่วยป้านวลยกแก้วน้ำมาเพิ่ม เมื่อทุกคนมีอาหารตรงหน้าแล้ว มื้อกลางวันจึงเริ่มขึ้น
ชานนท์ตักข้าวต้มชิม ควันยังลอยขึ้นจากถ้วย เขารอให้เย็นเล็กน้อยก่อนกินต่อ
ชามีมมองช้อนในมือเขา แล้วก้มดูถ้วยตัวเอง “ร้อน”
“ครับ ยังร้อนอยู่”
เด็กชายจึงเป่าอาหารบนช้อนของตัวเองเบา ๆ ชานนท์มองตาม ก่อนทำเช่นเดียวกัน
ลลิตาเห็นเข้าพอดี “คุณชานนท์เป่าตามชามีมหรือคะ”
“ข้าวต้มร้อน”
“ค่ะ ลิตาเห็นอยู่” เธอยิ้มแล้วหันไปยกแก้วน้ำส่งให้ป้านวล มืออีกข้างขยับโดนช้อนที่วางอยู่ริมโต๊ะ ช้อนกลิ้งตกพื้นดังแกร๊ง
ชามีมสะดุ้งเล็กน้อย ช้อนในมือหยุดอยู่เหนือถ้วย
ลลิตาชะงัก ก่อนก้มลงพูดกับเขา “ช้อนครูตกค่ะ”
เด็กชายมองช้อนบนพื้นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลดมือลง “เสียงดัง”
“ค่ะ เสียงดัง ครูขอโทษนะคะ”
ชามีมมองต่ออีกนิด ก่อนกลับไปตักข้าวต้ม ลลิตาจึงก้มเก็บช้อน ส่งให้ป้านวลนำไปล้าง แล้วหยิบคันใหม่มาใช้
ชานนท์มองช้อนในมือเธอ “ดีที่เป็นช้อน ถ้าเป็นแก้วล่ะยุ่งเลย”
ลลิตาหันขวับ “ค่ะ วันนี้เป็นแค่ช้อนที่ลงไปดูพื้น”
“ระวังอย่าเป็นแก้วล่ะ คุณยิ่งซุ่มซ่ามอยู่”
“นิดหน่อยเองค่ะ แบบนี้ยังไม่นับว่าซุ่มซ่าม”
“ลิตาทำช้อนตก” เสียงเล็กดังขึ้นจากอีกฝั่งของโต๊ะ ทั้งคู่หันไปมองชามีม เด็กชายก้มดูถ้วยข้าวต้มอยู่ เขาตักหมูชิ้นหนึ่งขึ้นมา ก่อนพูดต่ออย่างจริงจัง “ลิตาชนโต๊ะ ลิตาเจ็บ ลิตาซุ่มซ่ามนิดหน่อย”
ลลิตาค้างช้อนอยู่กลางทาง ชานนท์ยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม แต่ยังไม่ทันซ่อนรอยยิ้มก็ถูกเธอมองเห็นเสียก่อน
“สอนคำนี้ให้น้องตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”
“ผมยังได้สอนอะไร คุณต่างหากที่มีหน้าที่สอน”
ลลิตาแย้งไม่ออก เพราะคิดไม่ทัน แล้วคนตัวน้อยก็พูดอีก
“ลิตาชนชานนท์” คราวนี้นิ้วเล็กชี้มาทางท้องของชานนท์ “ชานนท์เจ็บ”
ธนาก้มหน้าลงทันที ไหล่ขยับนิดหนึ่งจนป้านวลต้องหันไปมอง
ลลิตามองเด็กชาย แล้ววางช้อนลง “ชามีมจำเก่งเลยนะคะ”
“หนูเห็น หนูจำได้”
“ค่ะ ครูก็จำได้ ขอโทษนะคะทีหลังครูจะระวัง” เธอยกมือแตะหน้าแข้งตัวเอง แล้วมองไปทางชานนท์ “ของคุณลิตาก็ขอโทษไปแล้วด้วย”
“ครับผมจำได้”
“งั้นพยานช่วยจำด้วยนะคะ ว่าขอโทษแล้วก็อย่าพูดถึงบ่อยนัก”
“ผมไม่ได้พูดนะ ลูกศิษย์คุณพูด”
ชามีมหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ลิตาขอโทษแล้ว”
“ใช่ค่ะ”
“ชานนท์เจ็บ”
“ครับ อันนั้นก็ใช่”
ลลิตาหันไปทางชานนท์ “เห็นมั้ยคะ น้องจำได้ทั้งสองอย่าง”
“ครับ แต่เรื่องที่ผมเจ็บดูจะจำได้ชัดกว่า พูดก่อนเรื่องขอโทษ”
“ก็คุณตัวใหญ่กว่าค่ะ”
“เกี่ยวอะไรกับขนาดตัว”
“เห็นง่ายกว่า ชัดกว่าเพราะงั้นอย่าทานเยอะนะคะ อ้วนง่ายนะ!”
ธนาหลุดหัวเราะออกมาจนต้องยกมือปิดปาก ชานนท์หันไปมอง ผู้ช่วยจึงรีบหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่ม
ชามีมก้มกินข้าวต้มต่อ พอพบขิงอีกเส้น เขาก็ใช้ช้อนเขี่ยไว้ข้างถ้วย แล้วตักข้าวคำถัดไป
ไม่มีใครถามว่าทำไมไม่กิน ป้านวลเพียงเลื่อนจานเล็กไปใกล้ เผื่อเขาอยากตักขิงออกมาไว้ข้างนอก
ระหว่างกิน ชานนท์สังเกตว่าเด็กชายเลือกตักหมูก่อน แล้วค่อยกินข้าวต้มตาม บางครั้งหยุดดูเส้นขิงที่ป้านวลหั่นไว้ ก่อนตักผ่านไปยังอีกด้านของถ้วย
เขาเพิ่งเคยนั่งกินอาหารมื้อนี้ด้วยกัน จึงยังไม่รู้ว่าปกติชามีมกินแบบนี้ทุกวันหรือเปล่า แต่เด็กชายดูเพลินกับการเลือกของในถ้วย และยังตักอาหารเข้าปากต่อเรื่อย ๆ
เมื่อกินได้เกือบหมด ชามีมวางช้อนลงแล้วดึงผ้ากันเปื้อนบนตักขึ้นมาจัดใหม่
“อิ่มแล้วหรือคะ” ป้านวลถาม
“หนูอิ่ม”
“เดี๋ยวป้าเก็บให้”
ชามีมยกแก้วขึ้นดื่ม ก่อนส่งถ้วยให้ป้านวลด้วยสองมือ แกเลื่อนถ้วยเข้าหาตัว แล้วบอกว่าจะนำไปล้าง
ชานนท์ดูเวลาอีกครั้ง ยังพอมีเวลา แต่ต้องออกจากร้านในไม่ช้า
“วันนี้ชานนท์ต้องกลับไปประชุม” เขาบอกเด็กชาย “อีกสักพักจะกลับแล้วนะ”
ชามีมมองเก้าอี้ที่เขานั่ง “ชานนท์ทำงาน”
“ครับ ชานนท์ไปทำงาน”
เด็กชายรับคำเบา ๆ แล้วลงจากเก้าอี้ อุ้มผ้ากันเปื้อนไปยังโต๊ะริมหน้าต่าง
ลลิตาช่วยป้านวลยกจานไปหลังเคาน์เตอร์ พอกลับออกมา ชานนท์จึงถามเธอ
“ถ้าวันไหนผมมาไม่ได้ ผมถามคุณเรื่องชามีมได้ใช่มั้ย”
“ได้ค่ะ ถ้าลิตากำลังยุ่งกับน้อง อาจตอบช้าหน่อยนะคะ”
“ผมไม่ได้ขอให้คุณเฝ้าโทรศัพท์”
“ดีค่ะ ลิตาจะได้เฝ้าชามีมอย่างเดียว”
เขาเหลือบมองเธอ “แล้วเฝ้าขาโต๊ะด้วย”
“ค่ะ ลิตาจะดูให้ขาโต๊ะปลอดภัย”
“ดีครับ”
“แต่ถ้าคุณยังพูดเรื่องนี้ทุกครั้งที่เจอกัน ลิตาคงต้องขอค่าดูแลขาโต๊ะเพิ่ม”
“เพิ่มจากค่าดูแลชามีม?”
“คนละหน้าที่กันนี่คะ”
ธนาซึ่งยืนรออยู่ใกล้ประตูหันไปมองหน้าร้าน ทำเหมือนกำลังตรวจว่าคนขับนำรถมาจอดหรือยัง
ชานนท์ส่ายหน้า ก่อนเดินไปหาเด็กชาย “ชามีม ชานนท์กลับไปทำงานก่อนนะ”
เด็กชายกำลังลูบผ้าบนตัก เขาหยุดมือแล้วพูดตาม “ชานนท์กลับ”
“ครับ”
ชานนท์รออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อชามีมกลับไปสนใจของบนโต๊ะ เขาจึงกล่าวลาป้านวลกับลลิตา แล้วออกไปพร้อมธนา ก่อนประตูปิด เขาได้ยินเสียงเด็กชายเรียกป้านวลให้มาดูอะไรบางอย่างที่กระถางหน้าต่าง
คืนนั้น หลังกลับถึงบ้าน ลลิตาได้รับข้อความจากป้านวล แกบอกว่าชามีมขึ้นห้องและหลับแล้ว วันนี้เขาอาบน้ำช้ากว่าปกติเล็กน้อย เพราะมัวแต่ถามว่าต้นไม้หน้าต่างจะนอนตอนไหน แต่สุดท้ายก็ยอมขึ้นไปพร้อมผ้ากันเปื้อนของแม่
ลลิตาอ่านข้อความแล้วยิ้ม ก่อนพิมพ์ตอบขอบคุณ
เธอเพิ่งวางโทรศัพท์ได้ไม่นาน หน้าจอก็สว่างขึ้นอีกครั้ง
ชานนท์: ชามีมนอนหรือยังครับ
ลิตา: หลับแล้วค่ะ ป้านวลเพิ่งส่งข้อความมาบอก
ชานนท์: วันนี้หลังผมกลับ เขาเป็นยังไงบ้าง
ลลิตานึกถึงช่วงบ่าย เด็กชายรดน้ำต้นไม้กับป้านวล ดูหนังสืออยู่พักหนึ่ง แล้วลงไปนั่งเรียงกล่องไม้บนพรม เขาถามถึงชานนท์ก่อนที่เธอจะกลับ
ลิตา: ช่วงบ่ายน้องเล่นกับป้านวลค่ะ แล้วก็ดูหนังสือ ก่อนลิตากลับน้องถามว่าพรุ่งนี้ชานนท์มาหรือเปล่า
ข้อความถูกอ่านไปแล้ว แต่ปลายทางยังเงียบอยู่พักหนึ่ง
ชานนท์เปิดตารางงานในโทรศัพท์ ตรวจนัดของวันพรุ่งนี้อีกครั้ง ช่วงเช้ามีประชุมต่อเนื่องสองนัด ส่วนบ่ายสองยังว่างตามเวลาที่ธนากันไว้ให้
เขากลับมาที่หน้าต่างข้อความ
ชานนท์: พรุ่งนี้ผมมา บ่ายสองครับ
ลิตา: ค่ะ ลิตาจะบอกป้านวลไว้ แล้วพรุ่งนี้เช้าบอกชามีมด้วย
เขามองข้อความนั้น ก่อนพิมพ์เพิ่ม
ชานนท์: ฝากบอกเขาว่าผมจะมา
ลิตา: ได้ค่ะ
ชานนท์วางโทรศัพท์ลงข้างแฟ้มงาน บนโต๊ะยังมีเอกสารที่ต้องอ่านต่อ และผลตรวจที่ต้องรอก็ยังมาไม่ถึง เขาหยิบปากกาขึ้นมา ก้มลงดูหน้ากระดาษ แต่สายตากลับไปหยุดที่โทรศัพท์อีกครั้ง
พรุ่งนี้ชานนท์มาหรือเปล่า
วันนี้เด็กชายถามถึงเขาหลังจากเขากลับไปแล้ว
ชานนท์เปิดข้อความขึ้นมาอ่านอีกครั้ง ก่อนส่งหาธนาว่าให้กันเวลาบ่ายสองไว้ตามเดิม แล้วจึงกลับไปเปิดแฟ้มงานต่อ โดยมีรอยยิ้มบาง ๆ ค้างอยู่ที่มุมปาก
ช่วงบ่าย ร้านเปิดเพียงครึ่งวันตามที่ป้านวลพอจะดูแลไหว
สินค้าสำเร็จรูปที่วาสิตาทำไว้ยังเหลืออยู่บนชั้นไม่กี่กลิ่น ป้านวลจัดขวดแต่ละใบให้หันฉลากออกด้านหน้า ส่วนสมุดสูตรเก็บอยู่ในลิ้นชัก เธอยังไม่ได้รับทำกลิ่นตามคำสั่งซื้อของลูกค้า เพราะไม่มั่นใจว่าจะปรุงให้เหมือนเดิมได้
“เมื่อเช้ามีลูกค้าโทรมาถามกลิ่นที่ช่วยให้หลับสบายค่ะ” ป้านวลบอกลลิตาขณะนับขวด “ป้าบอกไปว่าตอนนี้ยังทำเพิ่มไม่ได้”
ลลิตามองขวดบนชั้น “ของที่พี่เตยหอมทำไว้ยังพอขายได้อีกสักพักมั้ยคะ”
“ถ้าขายเท่าที่มี ก็คงได้ค่ะ แต่ป้าลองทำตามสูตรในสมุดแล้ว กลิ่นยังไม่เหมือนที่หนูเตยหอมทำ”
ป้านวลหยุดมือ ดวงตาเลื่อนไปยังชั้นวางที่เคยมีขวดเรียงเต็มกว่านี้
“สูตรจดส่วนผสมกับสัดส่วนเริ่มต้นไว้ แต่ตอนปรุงจริง เตยหอมจะดมแล้วค่อย ๆ ปรับ ป้าทำตามตัวเลขได้ แต่ไม่รู้ว่าต้องเติมอะไรอีกถึงจะได้กลิ่นเดิม”
“ชามีมช่วยดูมั้ยคะ” ลลิตาถามอย่างระมัดระวัง
“ป้าเคยให้ลองดมค่ะ น้องบอกว่าไม่เหมือน” ป้านวลยิ้มจาง ๆ “ป้าก็ไม่กล้าถามให้ช่วยมาก กลัวน้องเหนื่อย”
ลลิตาพยักหน้า เธอเริ่มเข้าใจว่าการปรุงกลิ่นของวาสิตาไม่ได้อยู่แค่ในสูตรที่เขียนไว้ แต่ต้องอาศัยการสังเกตและประสบการณ์ด้วย
“ลิตาเพิ่งรู้ว่ากลิ่นมีผลกับความรู้สึกคนได้มากขนาดนี้ค่ะ ลูกค้าหลายคนมาซื้อเพราะอยากพักผ่อนหรือหลับสบาย” เธอมองขวดเครื่องหอมบนชั้น “ลิตาอยากเรียนรู้เรื่องนี้เพิ่ม แต่ยังไม่รู้อะไรเลยค่ะ”
“หนูเตยหอมชอบเล่าว่าลูกค้าบางคนบอกว่าได้กลิ่นแล้วรู้สึกผ่อนคลายขึ้นค่ะ” ป้านวลตอบ “แต่ป้าก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง รู้แค่ว่ากลิ่นของหนูเตยหอมทำให้หลายคนกลับมาซื้อซ้ำ”
ลลิตายังไม่ทันได้ถามต่อ เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้น ธนาเดินเข้ามาก่อน ตามด้วยชานนท์
“สวัสดีค่ะคุณชานนท์ คุณธนา” ลลิตาทัก
ธนาพยักหน้าให้ ก่อนหันไปทางป้านวล “ผมมีเรื่องเจ้าของบ้านมาแจ้งครับ เมื่อวานผมได้คุยกับเขาแล้ว เขายินดีพิจารณาขาย แต่ยังไม่ได้ตกลงราคา และไม่ได้กำหนดว่าต้องตัดสินใจเมื่อไรครับ”
ป้านวลชะงัก “เขาจะขายบ้านนี้เหรอคะ”
“ครับ เขาเปิดทางให้คุยได้ แต่ยังให้เช่าต่อได้ตามปกติ” ธนาตอบ “ผมขอเอกสารกับรายละเอียดเบื้องต้นมาแล้ว จะให้ฝ่ายกฎหมายกับฝ่ายประเมินช่วยตรวจดูครับ”
ชานนท์หันมาทางป้านวล “ผมยังไม่ได้ตกลงซื้อ แค่อยากรู้ว่ามีทางเลือกอะไรบ้าง ถ้าเจ้าของขายจริง ป้ากับชามีมจะได้ไม่ต้องกังวลว่าจะต้องย้ายกะทันหัน”
ป้านวลรีบโบกมือ “ป้าเกรงใจค่ะ คุณช่วยทั้งค่าเช่าทั้งค่าใช้จ่ายร้านแล้ว ยังจะต้องซื้อบ้านอีกหรือคะ”
“ผมไม่ได้จะตัดสินใจแทนป้า” ชานนท์บอก “ถ้าป้าอยากอยู่ที่นี่ต่อ ผมก็จะดูทางที่ทำให้ร้านกับห้องพักยังอยู่ได้ แต่ถ้าป้าไม่อยากให้ผมซื้อ เราก็คุยเรื่องต่อสัญญาเช่าได้เหมือนกัน”
ป้านวลนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนมองขึ้นไปทางชั้นสอง
“ป้าแค่อยากให้ชามีมได้อยู่ที่เดิมค่ะ ที่นี่มีความทรงจำของน้อง ของแม่ แล้วก็ร้านที่เขาคุ้น อยู่ตั้งแต่จำความได้ ถ้าอยู่ต่อได้ ป้าก็สบายใจ”
“งั้นเริ่มจากดูสัญญาเช่ากับเงื่อนไขขายให้ชัดก่อน” ชานนท์หันไปสั่งธนา “ไม่ต้องให้เจ้าของรีบตอบ เอาที่เขาสะดวก แต่ถ้าเขาต้องการขายจริง ขอให้บอกเราก่อน”
“ครับ ผมจะจัดการให้ เจ้าของก็คุยดีครับ เขาเคยเกริ่นกับคุณเตยหอมเหมือนกันว่าถ้าจะซื้อก็ได้ แต่ตอนนั้นคุณเตยหอมบอกว่ายังไม่มีกำลัง ทางนั้นก็เอ็นดูชีวิตสองแม่ลูก ผมว่าไม่น่าจะคุยยาก”
“ดีแล้ว แต่เราก็ไม่ต้องฉวยโอกาสจากความใจดีของเขา”
“ทราบแล้วครับ”
ลลิตามองชานนท์อยู่ครู่หนึ่ง เขาพูดเหมือนกำลังจัดการเรื่องบ้านหลังหนึ่งตามงาน แต่รายละเอียดที่ถามกลับวนอยู่กับการที่ชามีมจะต้องย้ายหรือไม่
“ส่วนร้าน ป้าจะเปิดขายของที่มีอยู่ต่อก่อนค่ะ” ป้านวลพูด “ป้ากำลังลองทำกลิ่นตามสูตรที่หนูเตยหอมจดไว้ แต่ยังไม่เหมือน ป้าคงต้องฝึกไปเรื่อย ๆ”
ชานนท์พยักหน้า “ไม่ต้องรีบทำอะไรที่ป้าไม่มั่นใจครับ”
“ลิตาอยากขอดูสมุดสูตรได้มั้ยคะ” ลลิตาถามป้านวล “ลิตายังทำอะไรไม่เป็นหรอกค่ะ แต่อยากรู้ว่าพี่เตยหอมจดเรื่องกลิ่นไว้ยังไง เผื่อจะได้เข้าใจสิ่งที่ลูกค้าถามมากขึ้น”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวป้าหยิบให้ดู แต่ป้าก็อ่านไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรนะคะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ลิตาจะค่อย ๆ ดู ถ้าตรงไหนไม่เข้าใจก็ถามป้า”
ชามีมพลิกหน้าหนังสือไปอีกหน้า แล้วเลื่อนมันเข้าหาขอบโต๊ะทางชานนท์
“ชานนท์ดู”
ชานนท์เดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม “ได้ ชานนท์ดู”
ลลิตาเตรียมจะเลื่อนกล่องฉลากที่วางเกะกะบนโต๊ะให้พ้นทาง แต่ข้อศอกกลับไปชนม้วนสติกเกอร์ มันกลิ้งลงพื้นไปหยุดตรงรองเท้าของธนาพอดี
ธนาก้มเก็บให้ ก่อนส่งคืนด้วยสีหน้าสุภาพ “วันนี้ยังไม่พังครับ แค่หนีลงพื้น”
ลลิตารับมาแล้วหันไปมองเขา “คุณธนาอย่าพูดเหมือนคุณชานนท์สิคะ”
“ผมยังไม่ทันได้ว่าอะไร” ชานนท์แย้ง
“ลิตาก็ไม่ได้บอกว่าคุณว่า แค่เล่าให้ฟังค่ะ”
ชานนท์ส่ายหน้าเบา ๆ มองม้วนสติกเกอร์ในมือเธอแล้วหันกลับไปทางหนังสือของชามีม มุมปากเขายกขึ้นบาง ๆ ก่อนก้มลงตามนิ้วเล็ก ๆ ที่ชี้ภาพตรงหน้า
ร้านยังไม่กลับมาคึกคักเหมือนวันที่วาสิตาอยู่ ป้านวลกำลังพยายามรักษาสิ่งที่ทำได้ ลลิตาเริ่มอยากเรียนรู้เรื่องกลิ่นที่วาสิตาทิ้งไว้ ส่วนชานนท์กำลังหาทางให้ร้านกับห้องพักยังเป็นที่คุ้นเคยของชามีม
ไม่มีใครเร่งให้ทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิมในทันที
คุยท้ายตอน: หนังสือสัญญาว่าไม่รัก กำลังถูกส่งมาที่มุกดาหาร ส้มผักกำลังเตรียมตัวจะแพ็กหนังสือ รีบส่งการบ้านแล้วไปเปิดโรงงานน้อย ๆ ก่อนนะคะ ใครสั่งไว้รอรับได้เลย กลาง ๆ อาทิตย์หน้าน่าจะไปถึงหน้าบ้านคนอ่าน หลังส่งหนังสือแล้วจะมาทำชามีมเต็มตัวซะทีค่ะ ไว้เจอกันตอนหน้านะคะ
