บทที่1 (1)
บทที่1 (1)
+++
แสงแดดยามสายลอดกระจกหน้าร้าน ทาบลงบนชั้นไม้ที่เรียงขวดเครื่องหอม เหนือประตูมีป้าย “Shamim | ชามีม” แขวนคู่กับกระดิ่งทองเหลืองใบเล็ก ร้านกว้างเพียงไม่กี่ก้าวจากประตูถึงเคาน์เตอร์ ด้านหลังมีขวดหัวน้ำหอม หลอดหยด และสมุดสูตรเปิดค้างอยู่
โต๊ะไม้ริมผนังเป็นที่ประจำของเจ้าของชื่อเดียวกับร้าน
เด็กชายวัยสี่ขวบนั่งขาห้อยอยู่บนเก้าอี้ ผมสีน้ำตาลเข้มหยักศกฟู มีปอยตกลงมาปรกคิ้ว มือเล็กขยับแถบกระดาษสีขาวให้ขอบเสมอกัน ก่อนใช้นิ้วแตะนับทีละแผ่น
“หนึ่ง สอง สาม สี่”
คนตัวน้อยมองถาดในมือแม่ แล้วเลื่อนเก้าอี้ไปข้างหน้าเล็กน้อย
“แม่เตย เหลืออีกหนึ่ง”
วาสิตาก้มดูแถบกระดาษบนโต๊ะ “แม่ให้สี่แผ่นแล้วนี่ครับ”
“เมื่อวานห้าแผ่น”
“จำได้ด้วยเหรอครับ”
“ห้าแผ่น” เขาย้ำ พร้อมกางนิ้วให้ดู “หนูจำได้”
หญิงสาวยิ้ม หยิบแถบกระดาษเปล่าเพิ่มให้อีกหนึ่ง เด็กชายรับไปวางต่อท้ายแถว ขยับอยู่นิดหนึ่งจนพอใจ แล้วนับใหม่ตั้งแต่ต้น
เมื่อครบห้า ริมฝีปากเล็กก็คลี่ยิ้ม
วาสิตาวางถาดลงบนเคาน์เตอร์ ก่อนหยิบขวดแก้วใบหนึ่งขึ้นมา “วันนี้แม่มีอะไรให้ทายด้วย”
คนตัวน้อยหันมาทันที “กลิ่นอะไร”
“ถ้าแม่บอกจะเรียกว่าทายได้ยังไงครับ”
เขามองขวดในมือเธออย่างสนใจ ระหว่างรอ แม่แตะหัวน้ำหอมลงบนกระดาษทดลองกลิ่นแล้วพักไว้ครู่หนึ่ง จึงยื่นให้ลูก
ชามีมรับมาดมเบา ๆ “ส้ม”
“มีอะไรอีกครับ”
คนตัวน้อยยกกระดาษขึ้นอีกครั้ง คิ้วเล็กขมวดเข้าหากัน
“ดอกส้มด้วย”
วาสิตาเลิกคิ้ว “แม่ซ่อนไว้แล้วนะ ยังหาเจออีก”
ชามีมหัวเราะสั้น ๆ กอดแถบกระดาษไว้ใกล้อก “จมูกหนูเจอ”
“จมูกเก่งจังเลย”
เด็กชายแตะปลายจมูกตัวเอง ยิ้มจนแก้มกลมยกขึ้น ก่อนหันกลับไปหาแถวกระดาษบนโต๊ะ เขาวางแผ่นที่มีกลิ่นแยกไว้ด้านหนึ่ง ไม่ปนกับห้าแผ่นเดิม
“อันนี้ของหอม”
“แล้วชามีมล่ะครับ”
เขาตอบทันทีอย่างที่แม่ได้ยินแทบทุกวัน “ชามีมแปลว่ากลิ่นหอม ชามีมคือกลิ่นหอม”
“อ๋อ ร้านแม่มีกลิ่นหอมอยู่ตรงนี้อีกคน”
วาสิตายื่นมือออกไป เด็กชายเอียงแก้มมาแตะฝ่ามือเธอเอง หญิงสาวลูบแก้มลูกเบา ๆ ก่อนปล่อยให้เขากลับไปจัดกระดาษต่อ
ชามีมเป็นเด็กออทิสติก เขาไม่ค่อยเริ่มคุยกับคนที่ไม่รู้จัก และมักต้องใช้เวลาเมื่อมีอะไรเปลี่ยนไป แต่ในมุมประจำที่มองเห็นแม่อยู่หลังเคาน์เตอร์ เขามีเรื่องเล่าให้เธอฟังได้ทั้งวัน โดยเฉพาะเรื่องกลิ่นกับหนังสือภาพเล่มโปรด
บางวันแม่ต้องขอพักเรื่องกระดูกในหนังสือไว้ก่อน เพราะยังมีน้ำหอมที่ผสมไม่เสร็จ
เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น
รอยยิ้มของชามีมจางลง มือเล็กหยุดอยู่เหนือแถบกระดาษ เขาเหลือบไปทางประตู ก่อนหันหาแม่
“มีคนมา”
“ลูกค้ามาครับ ชามีมนั่งตรงนี้ได้ แม่อยู่ที่เคาน์เตอร์นะ”
เด็กชายจับกระดาษกลิ่นส้มไว้ แต่เมื่อหญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหวานฉุนก็ลอยมาถึงโต๊ะ เขาย่นจมูกแล้วเลื่อนตัวลงจากเก้าอี้ ท่าทางต่างจากเมื่อครู่ แต่แสดงออกว่าไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก
“สวัสดีจ้ะเตยหอม วันนี้มีเครื่องหอมกลิ่นเบา ๆ มั้ย ปวดหัวตุบ ๆ ตั้งแต่เช้าเลย”
หญิงคนนั้นยกมือกดขมับ ขณะชามีมมุดเข้าไปนั่งใต้โต๊ะไม้ตัวเดิม
“แม่เตย กลิ่นชนหนู”
วาสิตาวางขวดในมือลง “แม่รู้แล้วครับ”
เธอหันไปเชิญลูกค้าให้นั่งตรงเคาน์เตอร์ แล้วเดินมาหาลูก ย่อตัวลงห่างจากขอบโต๊ะเล็กน้อย เข้าใจคำว่า ‘กลิ่นชนหนู’ ของลูก รู้ว่าลูกไม่ได้บอกว่าเหม็น แต่เพราะได้กลิ่นใหม่และไม่คุ้น ทำให้รู้สึกไม่มั่นคง
ชามีมยกมือปิดจมูก ไหล่ห่อเข้าหากัน
“กลิ่นแรง…กลิ่นชนหนู”
“หนูอยากให้แม่เปิดประตูมั้ย”
“เปิด”
“ได้ครับ แม่จะเปิดประตู แล้วเอาพัดลมหันออกทางหน้าร้านนะ”
เด็กชายพยักหน้า
เมื่ออากาศเริ่มถ่ายเท เขาค่อย ๆ ลดมือลง แต่ยังนั่งอยู่ในที่เดิม ปลายนิ้วลูบแถบกระดาษในมือไปมา
หญิงที่เคาน์เตอร์ชะโงกมอง “ชามีมจ๊ะ มาหาป้าหน่อย”
เด็กชายขยับตัวลึกเข้าไปอีก
“ขอให้น้องอยู่ตรงนั้นก่อนนะคะ” วาสิตาบอกอย่างสุภาพ “คุณพี่เปลี่ยนกลิ่นน้ำหอมใช่มั้ยคะ น้องรู้สึกไม่คุ้นค่ะ” กลิ่นอาจจะแรงไปสำหรับน้องค่ะ”
“อุ๊ย รู้ได้ไงเนี่ย วันนี้พี่ไปดื่มและนอนบ้านเพื่อนมา อัดน้ำหอมหลายกลิ่นแทบจะอาบเอาเลย ขอโทษนะ ลืมไปว่าชามีมไวต่อกลิ่น”
“ไม่เป็นไรค่ะ น้องแค่ไม่คุ้นกลิ่นใหม่ ๆ เดี๋ยวเปิดประตูไว้สักพักก็ดีขึ้นค่ะ”
วาสิตาหันกลับมาหาลูก
“แม่จะไปคุยกับลูกค้าตรงเคาน์เตอร์ ชามีมอยากอยู่ตรงนี้ก่อน หรือไปนั่งมุมหนังสือครับ”
“ตรงนี้ก่อน”
“ได้ครับ”
เธอไม่ได้ดึงเขาออกมาจากมุม เพียงขยับแก้วน้ำของลูกไปไว้ตรงจุดที่เขาเอื้อมถึง แล้วกลับไปหาลูกค้า
“ชอบกลิ่นดอกไม้หรือกลิ่นสดชื่นคะ”
“อะไรก็ได้ที่ไม่หวานจัดจ้ะ วันนี้ได้กลิ่นหวานแล้วเวียนหัว”
วาสิตาหยิบขวดมาสองใบ กำลังจะเปิดสมุดสูตรก็ได้ยินเสียงจากใต้โต๊ะ
“แม่เตย”
“ครับ”
มือเล็กยื่นออกมา ในมือมีแถบกระดาษที่แม่ให้ทายเมื่อครู่ “อันนี้”
วาสิตารับมา “ส้มกับดอกส้มของเราเหรอครับ”
“อันนี้เบา”
“งั้นแม่ขอให้คุณป้าลองนะครับ”
เด็กชายปล่อยกระดาษให้เธอ แล้วดึงมือกลับไปวางบนตัก
วาสิตาเตรียมแถบทดลองกลิ่นแผ่นใหม่จากขวดเดียวกัน รอครู่หนึ่งก่อนส่งให้ลูกค้า “ลองตัวนี้ดูค่ะ ว่าชอบโทนนี้มั้ย”
หญิงคนนั้นรับไปดมเบา ๆ “อันนี้ดี ไม่หวานเลี่ยน เอาขวดเล็กให้ฉันขวดหนึ่งจ้ะ”
ระหว่างแม่จัดของ ชามีมคลานออกจากใต้โต๊ะ เขายังไม่เข้าใกล้เคาน์เตอร์ แต่กลับขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ของตัวเอง แล้วตรวจดูแถวกระดาษทั้งห้าแผ่น
แผ่นริมสุดเคลื่อนไปนิดหนึ่ง เขาใช้นิ้วดันกลับเข้าที่
“ขอบใจนะชามีม เลือกกลิ่นให้ป้าด้วย”
เด็กชายฟังอยู่ แต่ไม่เงยหน้า นิ้วเล็กยังแตะขอบกระดาษ
วาสิตาไม่ได้เร่งให้เขาตอบ หญิงสาวส่งถุงให้ลูกค้าแล้วเดินไปส่งที่ประตู
เมื่อเสียงกระดิ่งเงียบลง ชามีมจึงหันมา “แม่เตย ป้ากลับแล้ว”
“กลับแล้วครับ”
“กลิ่นยังอยู่”
“ยังเหลืออยู่นิดหน่อย เราเปิดประตูไว้อีกสักพักนะ”
เขาพยักหน้า ก่อนมองมือเปล่าของแม่ “ของหนูล่ะครับ”
วาสิตาชะงัก แล้วนึกขึ้นได้ “แผ่นกลิ่นส้มใช่มั้ย แม่วางไว้ตรงนี้ครับ”
เธอหยิบจากถาดส่งคืนให้ เด็กชายรับไปดม ริมฝีปากค่อย ๆ คลายออก “ยังหอม”
“ชอบมากเลยเหรอครับ”
“หนูชอบ” เขายื่นกลับมาให้เธอบ้าง “แม่เตยดมด้วย”
วาสิตาโน้มลงดมตามที่ลูกต้องการ “หอมจริงด้วย”
ชามีมยิ้มอีกครั้ง คราวนี้เขาขยับกระดาษไปแตะใกล้ปลายจมูกแม่ แล้วหัวเราะเมื่อเธอทำจมูกฟุดฟิดตาม
“แม่เป็นกระต่าย” เด็กชายว่าพลางหัวเราะ
“กระต่ายดมกลิ่นส้มได้มั้ยครับ”
“ได้ครับ แต่ห้ามกินกระดาษ”
“อ้าว กินไม่ได้เหรอครับ แม่เตยว่าน่าอร่อยนะ”
“ไม่ได้! กระดาษไม่ใช่ของกิน หนูจำได้ แม่เตยบอก”
เสียงตอบดังขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะ วาสิตาหัวเราะตาม ก่อนใช้นิ้วแตะขอบโต๊ะเบา ๆ เรียกความสนใจลูก
“ชามีมครับ อีกหน่อยป้านวลจะมา แม่ต้องออกไปส่งน้ำหอม”
รอยยิ้มยังอยู่ แต่เด็กชายหยุดแกว่งเท้า “ส่งที่ไหน”
“ร้านตรงปากซอยที่เราเคยเดินผ่านกัน แม่เอาถุงไปให้เขา แล้วจะกลับมาที่ร้าน”
“หนูไปด้วย”
“วันนี้รอกับป้านวลนะครับ ข้างนอกร้อน แม่มีของต้องถือด้วย”
เขาก้มดูแถบกระดาษ ไม่ตอบทันที
วาสิตารอ ก่อนพูดต่อช้า ๆ “ระหว่างรอ หนูเรียงกระดาษต่อ หรืออ่านหนังสือก็ได้ ชามีมชอบอ่านอะไรนะ ตอบแม่หน่อย”
“Human Anatomy & Physiology” เด็กชายอ่านออกเสียงสำนวนชัดตามที่แม่ขอและชี้นิ้วที่หนังสือ “สรีระและกายวิภาคศาสตร์ของมนุษย์”
“เก่งมาครับ เล่มที่คั่นรูปมือไว้ใช่ไหม”
“ยี่สิบเจ็ดชิ้น”
“กระดูกมือข้างหนึ่งมียี่สิบเจ็ดชิ้น” แม่ทวน “เดี๋ยวกลับมาให้ชามีมชี้ให้ดูอีกทีนะ”
เด็กชายมองมือแม่ ก่อนจับนิ้วเธอขึ้นมาหนึ่งนิ้ว “แม่เตยต้องกลับมาดู”
“กลับมาดูครับ”
ไม่นานป้านวลก็เข้ามาพร้อมถุงกับข้าว วาสิตาฝากเรื่องประตูที่ยังเปิดไว้กับแก้วน้ำของลูก ก่อนหยิบถุงน้ำหอมจากหลังเคาน์เตอร์
ชามีมลงจากเก้าอี้ตามมา ในมือยังมีแถบกระดาษกลิ่นส้ม “แม่เตย เอาไปด้วย”
“ให้แม่เหรอครับ”
“ใส่กระเป๋า”
หญิงสาวย่อตัวลง รับกระดาษจากลูกแล้วสอดไว้ในกระเป๋าเสื้อให้เขาเห็น “เรียบร้อย แม่เอากลิ่นส้มไปด้วยแล้ว”
ชามีมใช้นิ้วแตะกระเป๋านั้นเบา ๆ “กลับมาแล้วเอาคืนหนู”
“ได้ครับ”
วาสิตาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาข้างแก้มลูก ก่อนบอกอีกครั้ง “หนูรอตรงนี้นะ แม่ไปแป๊บเดียว อยู่กับป้านวล แล้วแม่จะกลับมา”
เด็กชายพยักหน้า “หนูจะรอ อ่านหนังสือรอ แม่กลับ กลับเร็ว ๆ”
“ครับ คนเก่งของแม่ แม่จะกลับมาเร็ว ๆ นะ”
เขาถอยให้แม่เปิดประตู แล้วยกมือโบกเล็ก ๆ อยู่ข้างอก วาสิตาโบกกลับพร้อมรอยยิ้ม
กระดิ่งทองเหลืองดังกรุ๊งกริ๊งเมื่อประตูปิดลง
ชามีมยืนมองจนแม่เดินพ้นกระจกหน้าร้าน จึงหันกลับไปหยิบหนังสือเล่มโปรด เขาเปิดหน้าที่คั่นไว้ วางแผ่บนโต๊ะข้างแถบกระดาษสี่แผ่นที่เหลือ แล้วเลื่อนเก้าอี้อีกตัวออกมา...เตรียมที่ไว้ให้แม่นั่งดูด้วยกันอย่างที่เคยทำ
แสงแดดบนพื้นเลื่อนจากขาโต๊ะไปถึงหน้าประตู ชามีมเปิดหนังสือค้างไว้ที่รูปกระดูกมือ เก้าอี้ข้างตัวยังว่าง ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงรถ เขาจะเงยหน้าขึ้นมอง แต่ไม่มีคันไหนหยุดหน้าร้าน
“ป้านวล แม่เตยส่งของเสร็จหรือยังครับ”
ป้านวลเหลือบมองนาฬิกา ก่อนเดินมาดูทางหน้าร้าน “เดี๋ยวป้าโทรถามให้นะลูก”
เด็กชายพยักหน้า แล้วใช้นิ้วกดหน้าหนังสือที่กำลังจะพลิกเพราะแรงลม “แม่ต้องมาดูหน้านี้กับหนู”
“จ้ะ ป้าจำได้”
โทรศัพท์ดังขึ้นก่อนที่นวลจะกดโทรออก แกรับสาย ขณะชามีมเลื่อนหนังสือไปทางเก้าอี้ว่างอีกนิด ให้คนที่กลับมานั่งมองเห็นรูปได้ถนัด
“ค่ะ ป้าเองค่ะ”
เสียงของป้านวลเงียบไปครู่หนึ่ง
“อะไรนะ…เตยหอมเป็นอะไร”
มือเล็กหยุดอยู่บนหน้ากระดาษ ชามีมหันไปทางป้า แกยกมือปิดปาก ฟังปลายสายอยู่พักใหญ่ ก่อนถามชื่อโรงพยาบาลซ้ำแล้วรีบจดลงบนกระดาษ
เมื่อวางสาย ป้านวลยืนนิ่ง มือยังกำโทรศัพท์ไว้
“แม่เตยจะกลับแล้วเหรอครับ แม่โทร”
ป้าหันกลับมา เห็นเด็กชายลงจากเก้าอี้แล้ว “ไม่ใช่จ้ะ คนที่โรงพยาบาลโทรมา”
“แม่ไม่สบายเหรอครับ?”
ป้านวลคุกเข่าลงใกล้เขา พยายามให้เสียงตัวเองนิ่ง “แม่ไม่สบาย มีคนพาแม่ไปโรงพยาบาล ป้าต้องไปหาแม่ก่อน”
ชามีมมองกระดาษที่เธอจดไว้ แล้วหันไปทางประตู “หนูไปด้วย”
“ป้าขอโทรให้ลุงมารับก่อนนะลูก”
เด็กชายไม่กลับขึ้นเก้าอี้ ยืนรออยู่ข้างโต๊ะระหว่างป้าโทรศัพท์อีกสาย พอแกเดินไปหยิบกระเป๋า คนตัวน้อยก็หยิบหนังสือขึ้นมากอด
“หนูเอาไปให้แม่ดู”
ป้านวลมองหนังสือในอ้อมแขนเล็ก
ก่อนพยักหน้า เพราะยังพูดอะไรไม่ออก
คืนนั้น หนังสือเล่มเดิมกลับมาวางอยู่บนโต๊ะที่ร้าน
ไม่มีใครเปิดมัน
ป้านวลนั่งอยู่บนพื้นข้างชามีม ดวงตาบวมแดง แกบอกคนตัวน้อยไปแล้วว่าแม่เสียชีวิต หัวใจของแม่หยุดทำงาน หมอช่วยแม่ไว้ไม่ได้ และแม่จะกลับมาที่ร้านไม่ได้อีก
เด็กชายยังถามเหมือนเดิม “แม่กลับเมื่อไร”
ป้านวลกลืนก้อนแข็งในลำคอ “แม่กลับมาไม่ได้แล้วลูก”
เขาส่ายหน้า ขยับหนังสือให้ตรงกับขอบโต๊ะ “แม่บอกจะกลับ หนูรอ”
“ป้ารู้จ้ะ ป้าก็ได้ยิน”
ชามีมดึงเก้าอี้ตัวที่เตรียมไว้ให้แม่ออกมาอีกนิด แล้วรอ
ป้านวลอยู่ข้างเขาจนแสงนอกร้านดับลง แกชวนกินข้าว เด็กชายส่ายหน้า ชวนขึ้นห้อง เขาก็จับขอบโต๊ะไว้
“รอแม่ก่อน”
ต่อมาคนตัวน้อยจึงเลื่อนตัวลงไปนั่งใต้โต๊ะ
ดึงเข่าเข้าหาตัว โยกช้า ๆ มือข้างหนึ่งกำชายเสื้อ
“แม่กลับ…แม่กลับ…แม่กลับ”
ป้านวลนั่งลงใกล้ ๆ ไม่ดึงเขาออกมา เพียงวางน้ำไว้ตรงจุดที่เขามองเห็น
เสียงของชามีมค่อย ๆ เบาลง
เก้าอี้ข้างโต๊ะยังว่าง
แถบกระดาษกลิ่นส้มที่เขาฝากแม่เอาไป...ยังไม่ได้คืน
+++
คุยท้ายตอน: เรื่องนี้ส้มผักเขียนตามใจตัวเอง เพราะตั้งใจจะเขียนเกี่ยวกับคนป่วยออทิสติก จริงๆ มีพลอตที่หนักกว่าเรื่องนี้ จะเขียนในนามปากกาเบญจามินทร์ แต่ผ่านไปจะสิบปีก็ยังเขียนไม่ถึงไหน จึงเอาข้อมูลที่มีมาเขียนในแบบของส้มผัก ฝากติดตามด้วยนะคะ อ่านตอนแรกแล้วเป็นยังไงบ้าง จริงๆ ส้มผักเขียนไว้หลายเวอร์ชั่นมาก ทั้งพยายามปรับการดำเนินเรื่อง มีฉบับที่เขียนแล้วดูหนักกว่านี้ แต่ก็รู้สึกว่าหนักไป จนได้เวอร์ชั่นนี้ค่ะ คนอ่านอ่านแล้วเป็นไงบ้าง บอกส้มผักและนำได้เหมือนเดิมนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ ไม่รีบนะ อ่านไปเรื่อย สบาย ๆ เจอกันตอนหน้าค่ะ
