บทที่7 (1)
บทที่7 (1)
+++
ช่วงบ่าย ร้านเครื่องหอมเปิดตามเวลาที่ป้านวลพอจะดูแลไหว แกยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ จดเบอร์โทรศัพท์ของลูกค้าลงบนกระดาษแผ่นเล็ก ก่อนวางสายแล้วเปิดสมุดสูตรดูอีกครั้ง
“เจอมั้ยคะ” ลลิตาถาม
ป้านวลพลิกกลับไปหน้าก่อน ใช้ปลายนิ้วไล่ดูรายชื่อที่วาสิตาเขียนกำกับไว้
“เจอชื่อคุณลูกค้าแล้วค่ะ แต่สูตรนี้เตยหอมจดส่วนผสมไว้แค่ว่ามีอะไรบ้าง ไม่ได้เขียนตอนที่ปรับให้เขา”
“ลูกค้าต้องการกลิ่นเดิมเหรอคะ”
“ค่ะ เคยให้เตยหอมผสมให้ บอกว่าได้กลิ่นแล้วรู้สึกสบายเวลานั่งทำงาน” ป้านวลชี้บรรทัดหนึ่งในสมุด “ป้าพอทำตามส่วนเริ่มต้นได้ แต่เตยหอมเขียนไว้ว่าให้ลองปรับอีกที ป้าก็ไม่รู้ว่าเขาเติมอะไรไปเท่าไร”
ลลิตาก้มดูตาม ลายมือของวาสิตาอยู่ทั้งกลางหน้าและริมกระดาษ บางคำมีลูกศรลากเชื่อมไปยังบันทึกอีกบรรทัดหนึ่ง
“แล้วป้าบอกลูกค้าว่ายังไงคะ”
“ป้าขอเวลาดูก่อนค่ะ ถ้าหาไม่เจอจริง ๆ จะโทรบอกเขา เขาถามกลิ่นที่ร้านมีอยู่ด้วย ป้าบอกว่าจะถ่ายรูปส่งไปให้เลือก แต่ก็แจ้งแล้วว่าอาจไม่เหมือนขวดเดิม”
แกปิดสมุดลงชั่วคราว แล้วมองไปยังชั้นวาง สินค้าสำเร็จรูปที่วาสิตาทำไว้ยังเหลืออยู่หลายขวด แต่บางกลิ่นมีเพียงขวดเดียว ป้านวลค่อย ๆ ขยับแต่ละใบให้หันฉลากออกด้านหน้า เว้นที่ตรงกลางไว้สำหรับขวดทดลองที่ลูกค้าเปิดดูได้
“วันก่อนที่มีคุณลูกค้านำขวดเก่ามา ป้ายังผสมให้ได้เลยนะคะ” ลลิตาว่า
“สูตรนั้นเตยหอมจดไว้ละเอียดค่ะ” ป้านวลยิ้ม “ชามีมยังช่วยจำได้ด้วยว่าส้มน้อยกว่าดอก ป้าเปิดสมุดแล้วเจอตรงกัน ก็เลยทำตามได้”
แกหยิบขวดเล็กขึ้นมาปัดฝุ่น “แต่บางกลิ่นเขาจะดมไปปรับไป ป้าเคยช่วยชั่ง ช่วยเตรียมขวด แต่ให้ดมแล้วรู้ว่าควรเติมอะไรอีก ป้ายังทำไม่เป็น”
“ป้าลองฝึกอยู่เหรอคะ”
“ลองค่ะ วันไหนชามีมอยู่ข้างบนหรือออกไปเดินเล่นกับครู ป้าก็เปิดดูทีละสูตร แต่ถ้ายังไม่แน่ใจ ป้าคงไม่กล้าทำให้ลูกค้า”
ลลิตามองสมุดบนเคาน์เตอร์ “วันนั้นลิตาเห็นชามีมจำกลิ่นของลูกค้าได้ เลยอยากรู้ว่าพี่เตยหอมทำงานกับน้องยังไงบ้างค่ะ”
“เตยหอมชอบให้ช่วยเลือกค่ะ แต่ถ้าวันไหนน้องไม่อยากดมก็ให้เล่นอย่างอื่นไป” ป้านวลมองไปทางโต๊ะริมหน้าต่าง “เมื่อก่อนสองแม่ลูกอยู่ด้วยกันทั้งวัน บางทีแม่ทำงาน น้องก็เอาเก้าอี้มานั่งดูอยู่ใกล้ ๆ”
ชามีมกำลังนั่งจัดดินสอสีอยู่ตรงนั้น ผ้ากันเปื้อนของแม่พาดบนตัก เขาเรียงดินสอให้ปลายเสมอกัน ก่อนหยิบแท่งสีม่วงขึ้นมาหมุนดู
ป้านวลวางขวดลงบนชั้น แล้วหยิบผ้าสะอาดมาเช็ดอีกใบ
“เตยหอมเคยบอกป้าว่า เวลาน้องอยากช่วยก็ให้ช่วยเท่าที่สนุก ถ้าเริ่มปิดจมูกหรือบอกพอ ก็เก็บก่อน”
ลลิตาพยักหน้า เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปขวดสำเร็จรูปที่เรียงอยู่ เพื่อช่วยป้านวลส่งให้ลูกค้าดู
“เอาขวดนี้ขยับมาอีกนิดได้มั้ยคะป้า ฉลากโดนเงา”
ป้านวลเลื่อนขวดตามที่บอก พอถ่ายเสร็จลลิตาก็ส่งรูปให้แกตรวจ ก่อนช่วยพิมพ์ชื่อกลิ่นกำกับทีละภาพ
เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นระหว่างนั้น
ธนาเดินเข้ามาก่อน ตามด้วยชานนท์ เขาเห็นทั้งคู่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์จึงหยุดรอจนลลิตาวางโทรศัพท์
“สวัสดีค่ะคุณชานนท์ คุณธนา”
“สวัสดีครับ” ธนาตอบ ก่อนยกแฟ้มในมือขึ้นเล็กน้อย “ผมมีเรื่องเจ้าของห้องมาแจ้งป้านวลด้วยครับ”
ชานนท์หันไปทางชามีม “มาแล้วนะ”
เด็กชายหยุดหมุนดินสอสีม่วง “ชานนท์มา”
“ครับ”
เขายังไม่ได้เดินไปที่โต๊ะ เพราะธนาวางแฟ้มลงบนเคาน์เตอร์แล้วเปิดเอกสารให้ป้านวลดู “ผมได้คุยกับเจ้าของแล้วครับ เขายินดีพิจารณาขาย แต่ยังไม่ได้ตกลงราคา ส่วนระหว่างนี้ก็ให้เช่าต่อตามปกติ”
ป้านวลชะงัก “เขาจะขายห้องนี้หรือคะ”
“เขาบอกว่าถ้ามีคนสนใจก็คุยได้ครับ แต่ไม่ได้แจ้งว่าจะให้ผู้เช่าย้าย ผมขอรายละเอียดเบื้องต้นกับสำเนาสัญญาไว้แล้ว จะให้ฝ่ายกฎหมายและฝ่ายประเมินตรวจอีกที”
แกถอนหายใจเบา ๆ ก่อนหันไปมองบันไดขึ้นชั้นสอง “ป้านึกว่าเจ้าของจะเอาห้องคืน”
“ตอนนี้ยังไม่มีใครต้องย้ายครับ” ชานนท์บอก “ผมให้ธนาตรวจเงื่อนไขก่อน ถ้าตกลงซื้อได้ ก็จะดูให้ร้านกับห้องพักใช้ต่อได้เหมือนเดิม”
“คุณชานนท์จะซื้อจริงหรือคะ” ป้านวลถาม “แค่ค่าเช่ากับค่าใช้จ่ายที่ช่วยอยู่ ป้าก็เกรงใจมากแล้ว”
“ผมให้ดูไว้เป็นทางเลือกก่อนครับ ยังไม่ได้ตกลงอะไร” เขามองขึ้นไปทางชั้นสองตามสายตาของแก “ระหว่างนี้ค่าเช่าจ่ายต่อเหมือนเดิม ถ้ามีอะไรจากเจ้าของบ้านที่ป้ากังวล บอกธนาได้เลย”
ป้านวลพยักหน้า “ป้าอยากให้ชามีมอยู่ที่เดิมค่ะ ข้างบนก็เป็นห้องที่เขานอนกับแม่ หนังสือ ของเล่น เสื้อผ้าอยู่ครบหมด ถ้ายังอยู่ต่อได้ ป้าก็สบายใจ”
ชานนท์มองเด็กชายที่โต๊ะริมหน้าต่าง ชามีมกำลังเก็บดินสอสีลงกล่อง โดยวางแท่งสีม่วงไว้บนฝาแยกจากแท่งอื่น
“ผมก็อยากให้เขาอยู่ที่ที่คุ้นเคย” เขาตอบ
ธนาพลิกเอกสารอีกหน้า “เจ้าของเล่าให้ผมฟังด้วยครับว่า เมื่อก่อนเคยถามคุณเตยหอมเหมือนกันว่าสนใจซื้อมั้ย แต่ตอนนั้นเธอบอกว่ายังไม่มีกำลัง เขาเลยให้เช่าต่อ”
“ค่ะ” ป้านวลรับคำ “เตยหอมเคยเล่าให้ป้าฟัง เขาอยากอยู่ที่นี่ต่อเหมือนกัน แต่ตอนนั้นมีค่าใช้จ่ายหลายอย่าง เลยบอกเจ้าของว่าขอเช่าไปก่อน”
“เจ้าของคุยดีครับ” ธนาว่า “เขาก็ถามถึงชามีม ฝากบอกป้านวลว่าถ้ามีปัญหาเรื่องตัวห้อง ให้แจ้งได้เหมือนเดิม”
“เขาเอ็นดูสองแม่ลูกค่ะ เวลาเจอชามีมจะทักจากหน้าประตู ไม่เดินเข้ามาใกล้ เพราะเตยหอมเคยบอกว่าน้องยังไม่คุ้น”
ชานนท์พยักหน้า แล้วหันไปหาผู้ช่วย “ให้ฝ่ายประเมินดูราคา แล้วตรวจเอกสารให้ครบ ถ้าเจ้าของต้องการเวลาคิดก็รอเขา”
“ครับ”
“แล้วเสนอราคาตามที่ตรวจได้ เราไม่ต้องฉวยโอกาสจากความใจดีของเขา”
ธนารับคำ ก่อนจดเพิ่มในแท็บเล็ต
ป้านวลมองทั้งสองคนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ พับกระดาษที่จดเบอร์ลูกค้าไว้ “ถ้าต้องให้ป้าช่วยดูตรงไหนก็บอกนะคะ ป้าอยู่ที่นี่มานาน เรื่องซ่อมหรือค่าใช้จ่ายบางอย่างน่าจะพอจำได้”
“ครับ เดี๋ยวผมรวบรวมคำถามมาให้” ธนาตอบ
ลลิตายกโทรศัพท์ให้ป้านวลดูรูปที่ถ่ายไว้ “ลิตาส่งชุดนี้ให้ลูกค้าก่อนนะคะ แล้วบอกว่าเรื่องสูตรเดิมป้าขอตรวจอีกครั้ง”
“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะครู”
ขณะที่เธอกำลังพิมพ์ข้อความ ชามีมก็เดินเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์ เขามองขวดที่ป้านวลเพิ่งเช็ด แล้วใช้นิ้วแตะขอบชั้น
“ขวดแม่”
ป้านวลหันไปหาเขา “ขวดไหนคะลูก”
เด็กชายชี้ขวดแก้วสีชาใบหนึ่งซึ่งมีฉลากสีเหลืองติดอยู่ “ดอกไม้ผ้าห่ม”
ลลิตาก้มมองตาม “คาโมมายล์ใช่มั้ยคะ”
“แม่เรียก”
“ค่ะ แม่เรียกดอกไม้ผ้าห่ม”
ชามีมมองขวดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนชี้ไปยังที่ว่างอีกด้านของชั้น “อยู่ตรงนั้น”
ป้านวลมองตำแหน่งที่เขาบอก “เมื่อก่อนแม่วางตรงนั้นเหรอคะ”
“ข้างขวดขาว”
ป้าหยิบขวดสีขาวใบเล็กที่อยู่ด้านในออกมาเทียบ ก่อนพยักหน้า “อ๋อ ใบนี้เอง ป้าขยับมาตอนเช็ดชั้น”
ชามีมเลื่อนสายตาไปมาระหว่างสองขวด
ลลิตาถามเขา “อยากให้วางข้างกันเหมือนเดิมมั้ยคะ”
“อืม”
ป้านวลจึงขยับขวดทั้งสองใบกลับไปอยู่ตำแหน่งที่คนตัวน้อยชี้ ชามีมมองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วใช้ปลายนิ้วแตะชั้นตรงหน้าขวดสีเหลืองเบา ๆ
ชานนท์ยืนดูอยู่ข้างเคาน์เตอร์ “เขาจำตำแหน่งขวดได้ด้วยเหรอครับ”
“บางขวดค่ะ” ป้านวลตอบ “โดยเฉพาะขวดที่เตยหอมหยิบบ่อย ถ้าป้าย้ายไป น้องจะสังเกตเห็น”
ชามีมหันมาทางป้า “ขวดแม่ทำ”
“ค่ะ แม่เป็นคนทำ”
เด็กชายมองขวดอีกนิด ก่อนกลับไปหยิบดินสอสีม่วงที่วางอยู่บนฝากล่อง เขานำมาวางข้างกระดาษที่ลลิตาใช้จดรายชื่อลูกค้า
“ดอกม่วง”
“ลาเวนเดอร์หรือคะ” ป้านวลถาม
ชามีมพยักหน้า แล้วชี้ขวดอีกใบที่ติดฉลากสีม่วงไว้บนชั้น
ลลิตายิ้ม “ครูเริ่มจำสีได้แล้วค่ะ ขวดเหลืองดอกไม้ผ้าห่ม ขวดม่วงลาเวนเดอร์”
เธอเอื้อมหยิบขวดสีม่วงมาดูฉลาก ก่อนวางกลับบนชั้น
ชามีมมองอยู่ครู่หนึ่ง “ลิตา กลับหัว”
“หือ”
ลลิตาก้มลงดู ฉลากที่หันออกด้านหน้ากลับหัวอยู่จริง เธอรีบหมุนขวดใหม่ “อ้าว จริงด้วยค่ะ”
ชานนท์เหลือบมองขวดในมือเธอ “วันนี้ยังไม่ตกพื้น”
ลลิตาหันไปหาเขา “คุณกำลังให้กำลังใจลิตาอยู่ใช่มั้ยคะ”
“ผมกำลังนับวัน”
“นับอะไรคะ”
“วันที่คุณทำของในร้านอยู่ครบ”
ธนาก้มดูแท็บเล็ต ปลายนิ้วเลื่อนหน้าจอทั้งที่ยังอยู่หน้าเดิม
ลลิตาวางขวดลงอย่างระมัดระวัง “ลิตาจะพยายามรักษาสถิติค่ะ”
ชามีมหยิบขวดอีกใบที่อยู่ใกล้มือขึ้นมา แต่ป้านวลเห็นก่อนจึงขยับเข้าไปประคองด้านล่าง “ใบนี้หนักนะลูก จับด้วยสองมือนะคะ”
เด็กชายเปลี่ยนมาจับสองมือ แล้วยื่นให้ลลิตา “ลิตาทำ”
“ให้ครูวางหรือคะ”
เขาพยักหน้า แล้วชี้ตำแหน่งบนชั้น
ลลิตารับขวดมา หมุนดูฉลากให้ถูกด้าน ก่อนวางลงตรงจุดที่เขาบอก “แบบนี้ผ่านมั้ย”
ชามีมขยับเข้าไปดูใกล้ ๆ เขาใช้นิ้วแตะฉลาก แล้วพูด “ตรง”
“ผ่านค่ะ” ลลิตาหันไปทางชานนท์ “มีคนตรวจงานแล้วนะคะ”
“ครับ ผู้ตรวจละเอียดดี”
เด็กชายหยิบดินสอสีม่วงขึ้นมาอีกครั้ง แล้วกลับไปนั่งตรงโต๊ะของตัวเอง
ลลิตารอจนเขานั่งเรียบร้อย จึงหันกลับมาหาป้านวล “ลิตาขอดูสมุดสูตรได้มั้ยคะ อยากรู้ว่าพี่เตยหอมจดเรื่องกลิ่นไว้ยังไง เผื่อคราวหน้าลูกค้าถาม ลิตาจะช่วยหาชื่อกับจดรายละเอียดให้ป้าได้”
“ได้ค่ะ แต่บางหน้าป้าก็ยังต้องอ่านหลายรอบเหมือนกัน”
“ไม่เป็นไรค่ะ เราค่อย ๆ ดูด้วยกัน”
ป้านวลเปิดสมุดกลับไปยังหน้าที่คั่นไว้ แล้วเล่าให้ฟังว่าบางสูตรเขียนชื่อลูกค้ากำกับ บางสูตรเป็นกลิ่นที่วาสิตาเตรียมไว้ขายประจำ ส่วนหน้าที่มีรอยดินสอแก้หลายแห่ง แกยังไม่แน่ใจว่าเป็นฉบับสุดท้ายหรือไม่
ลลิตาหยิบสมุดของตัวเองมาจดชื่อกลิ่นที่ลูกค้าถามวันนี้ พร้อมเบอร์โทรศัพท์และสิ่งที่ป้านวลรับปากไว้ “ถ้าหาไม่เจอ เราโทรบอกตามนี้นะคะ ไม่ต้องให้ลูกค้ารอนาน”
“ค่ะ”
ชานนท์มองทั้งคู่ก้มดูสมุดร่วมกัน ก่อนหันไปถามธนา “เจ้าของสะดวกให้ดูสัญญาเมื่อไร”
“เขาบอกว่าพรุ่งนี้ให้สำเนาเพิ่มเติมได้ครับ ผมนัดเวลาไว้แล้ว”
“ถ้ามีรายละเอียดเรื่องร้านที่ต้องถามป้านวล ส่งรายการมาก่อน จะได้ไม่รบกวนหลายรอบ”
“ครับ”
ที่โต๊ะริมหน้าต่าง ชามีมเริ่มวาดวงกลมสีม่วงบนกระดาษ เขาระบายซ้ำอยู่หลายครั้ง แล้วเรียกลลิตา “ลิตา ดูดอกม่วง”
เธอวางปากกาลง “ครูไปดูนะคะป้า”
“ค่ะ เดี๋ยวป้าจัดขวดต่อ”
ลลิตาเดินไปนั่งข้างเด็กชาย ชามีมเลื่อนกระดาษมาให้ดู ในวงกลมสีม่วงมีเส้นเล็ก ๆ ยื่นออกมาหลายเส้น เขาแตะตรงกลางแล้วบอกว่าเป็นดอกไม้
“สวยค่ะ แล้วนี่อะไรคะ”
“ขวด” เขาวาดเส้นต่อจากดอกไม้ลงมาเป็นรูปขวดเบี้ยว ๆ ก่อนหันไปมองชั้นที่ป้านวลกำลังจัดอยู่
ชานนท์มองตาม เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นเมื่อลูกค้าคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามา ป้านวลเงยหน้าทัก แล้วเดินออกไปต้อนรับ
ลูกค้าถามหากลิ่นที่เคยซื้อ ป้านวลหยิบขวดสำเร็จรูปจากชั้นมาให้ดู ขณะลลิตากลับไปช่วยเปิดรูปสินค้าที่ถ่ายไว้บนโทรศัพท์
ชามีมยกกระดาษขึ้นมองผลงานของตัวเอง ก่อนนำดินสอสีเหลืองมาเติมขวดอีกใบข้าง ๆ
ชานนท์ขยับเก้าอี้ไปนั่งใกล้โต๊ะ เมื่อเด็กชายเลื่อนกระดาษให้ เขาจึงก้มดู “ขวดนี้ดอกไม้ผ้าห่มเหรอ”
“อืม”
“แล้วขวดม่วง”
“ดอกม่วง”
เขามองรูปขวดสองใบ ก่อนชี้พื้นที่ว่างบนกระดาษ “ตรงนี้จะวาดอะไรอีก”
ชามีมมองที่ว่างอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบดินสอสีเขียวขึ้นมา “ยังไม่บอก ชานนท์รอ”
ชานนท์ชะงักไปเล็กน้อย “ครับ ชานนท์จะรอดู”
เด็กชายก้มหน้าวาดต่อ ปลายดินสอค่อย ๆ ลากเป็นเส้นอยู่ข้างขวดสองใบ ส่วนผ้ากันเปื้อนของแม่ยังพาดอยู่บนตัก ใกล้พอให้เขาจับชายผ้าได้เมื่อเอื้อมมือไป
+++
