บทที่7 (2)
บทที่7 (2)
+++
เย็นวันหนึ่ง หลังปิดร้านแล้ว ป้านวลนั่งตรวจรายการของที่ต้องซื้อเพิ่ม ลลิตานั่งอยู่ข้างกัน คอยจดชื่อขวดและบรรจุภัณฑ์ที่เหลือไม่มาก ชามีมนั่งอยู่บนพรมใกล้หน้าต่าง เขากำลังต่อชิ้นไม้เป็นแถวยาว ผ้ากันเปื้อนของแม่พาดอยู่บนตัก
“ฝาขวดสีขาวเหลืออีกเท่าไรคะป้า”
“กล่องที่เปิดแล้วมีอยู่ประมาณยี่สิบค่ะ อีกกล่องยังไม่ได้เปิด”
ลลิตาจดตัวเลขลงไป ก่อนชวนคุย “ลุงเป็นยังไงบ้างคะ อาการปวดหลังดีขึ้นบ้างรึยัง”
เธอถามถึงสามีของป้าที่เมื่ออาทิตย์ก่อนป้าบอกว่าป่วย มีอาการปวดหลังอย่างรุนแรงต้องหยุดงาน
“หมอยังให้พักอยู่บ้าน ตอนนี้อะไร ๆ ก็เข้าที่เข้าทางแล้ว กลางวันป้าแวะไปดู กลางคืนลูกสาวก็ช่วยดูแทน” แกยิ้ม “แต่พรุ่งนี้ลูกสาวต้องไปธุระต่างจังหวัด กลางคืนหลังชามีมหลับ ป้าคงต้องแวะไปดู”
หลังชามีมได้รับการแต่งตั้งผู้ปกครองแล้ว เรื่องคนดูแลแต่ละช่วงยังต้องค่อย ๆ จัดให้ลงตัว ป้านวลยังรับหน้าที่มาค้างกับชามีม ส่วนลลิตาทำงานถึงช่วงเย็นและเดินทางกลับบ้าน
บ้านป้าอยู่ติดกับร้านเดินไม่ถึงห้านาที แกจะแวะกลับไปดูแลบ้างช่วงกลางวันเวลาที่ลลิตาอยู่ แกอาศัยอยู่กับสามี ลูกสาวอยู่ที่อีกบ้าน แต่ช่วงนี้ที่สามีแกล้มป่วย ต้องการคนดูแลใกล้ชิด ลูกสาวก็จะแวะมาช่วยดูช่วงกลางคืนเพื่อให้ป้าได้มาดูแลชามีม
“ดีหน่อยชามีม ถ้าหลับแล้วก็จะหลับยาว ไม่ค่อยตื่นกลางคืน ยกเว้นวันที่ฝนตกฟ้าร้อง น้องจะสะดุ้งตื่นค่ะ”
“ลิตากำลังคิดเรื่องตารางเวรอยู่ค่ะ”
“มีตรงไหนไม่สะดวกหรือคะ”
“ไม่ใช่ค่ะ ลิตากำลังคิดว่าถ้ามาค้างที่นี่อาทิตย์ละห้าคืน แล้วกลับบ้านสองคืน ป้าจะสะดวกมั้ยคะ”
ป้านวลเงยหน้าขึ้น “ครูจะมาค้างเหรอคะ”
“ค่ะ ไปกลับวันหนึ่งก็ประมาณสองชั่วโมง ถ้าค้างได้ ลิตาจะได้ไม่ต้องออกจากบ้านแต่เช้า แล้วก็อยู่ช่วยน้องช่วงกลางคืนได้ด้วย ป้าก็จะได้มีเวลาไปดูลุง ไม่หนักเกินไป”
“แล้วที่บ้านครูล่ะคะ”
“ลิตาอยู่กับพี่ชายกับพี่สะใภ้ค่ะ ทั้งสองคนดูแลตัวเองได้ ลิตากลับไปหาวันหยุด”
“ถ้าได้อย่างนั้นก็ดีเลยค่ะ ส่วนวันหยุด เราค่อยดูกัน ว่าสะดวกวันไหน หรือว่าถ้าใครมีธุระอะไรก็สลับกันได้ มาทำแทนกันได้อยู่แล้ว”
“ดีค่ะ เราลองกำหนดวันก่อน แล้วค่อยคุยกับคุณธนาเรื่องตารางกับค่าจ้างอีกที”
ชามีมวางชิ้นไม้ลงตัวหนึ่ง ก่อนหันมาทางโต๊ะ “ป้านอนนี่ ลิตาจะนอนนี่ด้วย”
ป้านวลยิ้ม “ค่ะ บางคืนป้านอนที่นี่ บางคืนครูลิตานอน เรากำลังคุยกันอยู่”
เด็กชายมองลลิตา “ลิตานอนนี่”
“ครูลิตากำลังคิดว่าจะมานอนช่วยดูแลชามีมค่ะ แต่เราต้องดูห้อง แล้วก็คุยกับชามีมก่อน”
เขาก้มกลับไปมองชิ้นไม้ ก่อนถาม “ห้องแม่”
คำสองคำทำให้ลลิตาหันไปหาป้านวล แกรับคำเบา ๆ “ห้องของแม่กับชามีมยังอยู่เหมือนเดิมค่ะ”
ชามีมใช้นิ้วแตะไม้ที่เรียงไว้ แล้วเลื่อนตัวหนึ่งเข้าหากัน “เตียงอยู่”
“ค่ะ เตียงอยู่ที่เดิม”
คืนนั้นลลิตากลับถึงบ้านเกือบค่ำ พี่ชายกับพี่สะใภ้กำลังช่วยกันเก็บจานในครัว
“กินอะไรมาหรือยัง” พี่สะใภ้ถามทันทีที่เห็นหน้า
“กินกับชามีมมาแล้วค่ะ แต่ถ้ามีของหวาน ลิตายังพอมีที่”
“มีฝรั่งอยู่ในตู้เย็น เดี๋ยวพี่หั่นให้”
พี่ชายหันมามองน้องสาว “กลับมาถึงก็หาเรื่องกินก่อนเลย”
“วันนี้ทำงานเหนื่อยค่ะ ต้องให้กำลังใจตัวเอง” ลลิตาล้างมือแล้วช่วยเก็บแก้วเข้าชั้น พอทั้งสามคนนั่งลงที่โต๊ะ เธอจึงเล่าเรื่องที่คุยกับป้านวลไว้ “ลิตากำลังคิดว่าจะไปค้างที่ร้านห้าคืน แล้วกลับบ้านวันหยุดค่ะ ยังต้องคุยรายละเอียดงานกับคุณธนาอีกที”
พี่ชายวางแก้วน้ำ “ค้างเลยเหรอ”
“ค่ะ ที่ร้านมีห้องให้เก็บของ แล้วตอนกลางคืนก็อยู่กับน้อง”
“ห้องเป็นยังไง ปลอดภัยรึเปล่า”
“ปลอดภัยค่ะไม่ต้องห่วง”
พี่สะใภ้เลื่อนจานฝรั่งมาให้ “จะดีเหรอลิตา อยู่ที่นั่นจะได้พักเหรอ ต้องคอยดูแลเด็กทั้งวัน”
“ไม่ต้องห่วงค่ะ ชามีมไม่ได้ต้องดูแลอะไรพิเศษเลย ลิตาจะคุยเรื่องเวลาพักให้ชัดค่ะ ป้านวลอยู่บ้านข้าง ๆ กลางวันก็ช่วยกันได้ แล้วจะปรับค่าจ้างตามงานที่เพิ่มด้วย”
พี่ชายยังทำหน้าคิด “ไม่ใช่จะหาเรื่องไปอยู่ข้างนอกนะ”
“ไม่ใช่เลยค่ะ ลิตาแค่เหนื่อยเดินทางวันละสองชั่วโมง ถ้าได้อยู่ที่นั่น ค่าแรงเพิ่มก็ไม่ดีกว่าเหรอคะ แล้วยังไงวันหยุดก็กลับมาให้พี่ ๆ เลี้ยงอยู่ดี”
พี่ชายมองสบตาพี่สะใภ้ ก่อนจะหันมาหาน้องสาว “ถ้าไม่ไหวก็กลับมานะ ไม่ต้องเกรงใจใคร”
“ลิตารู้ค่ะ”
เธอหยิบฝรั่งขึ้นมาชิ้นหนึ่ง พยายามพูดให้น้ำเสียงเป็นปกติ ทั้งที่เรื่องนี้ไม่ได้มีเพียงเหตุผลเรื่องเดินทาง
ตั้งแต่พี่ชายแต่งงาน เธอก็ยังอยู่บ้านหลังเดิม ทั้งคู่ไม่เคยทำให้รู้สึกว่าเป็นส่วนเกิน พี่สะใภ้ชวนกินข้าวด้วยเสมอ วันไหนกลับดึกก็ยังส่งข้อความถามว่าจะให้เก็บอาหารไว้ไหม
แต่เมื่อเดือนก่อน ลลิตาบังเอิญได้ยินญาติของพี่สะใภ้พูดกันตอนมาเยี่ยมบ้าน
โตแล้ว จะเกาะพี่ชายกินไปถึงเมื่อไร
เธอเดินผ่านประตูครัวพอดี อีกฝ่ายไม่รู้ว่าเธอได้ยิน
ลลิตาเคยช่วยออกค่าใช้จ่ายในบ้านมาตลอด เมื่อมีงานประจำก็แบ่งเงินไว้ให้พี่ชายทุกเดือน ช่วงที่ลาออก รายได้จากงานเป็นครั้งคราวน้อยลง เธอยังมีเงินเก็บ แต่คำพูดนั้นกลับติดอยู่ในใจนานกว่าที่คิด
เธอเคยพูดเรื่องย้ายออกมาแล้วครั้งหนึ่ง พี่ชายไม่เห็นด้วย ส่วนพี่สะใภ้ถามว่าไม่พอใจอะไรพี่หรือเปล่า บอกได้พี่ยินดีปรับ พอเธอบอกว่าไม่มี ทั้งคู่ก็ยืนยันว่าห้องของเธออยู่ที่นี่ ไม่จำเป็นต้องไปไหน
ลลิตาจึงไม่ได้พูดต่อ
คราวนี้มีงานและระยะทางเป็นเหตุผล เธอเองก็อยากลองอยู่ที่ร้านจริง ๆ
“ลิตาไม่ได้มีปัญหาไม่สบายใจใช่มั้ย” พี่สะใภ้ถามขึ้น เหมือนอ่านสีหน้าเธอออก
“ไม่มีค่ะ” ลลิตารีบตอบ แล้วมองทั้งคู่ “ลิตาอยากลองทำงานนี้ให้เต็มที่ด้วย ชามีมเริ่มคุ้นกับลิตาแล้ว ป้านวลก็มีบ้านที่ต้องดูค่ะ น้องน่าสงสารค่ะ น้องต้องการลิตา”
พี่สะใภ้มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า
“ถ้างั้นลองดู แต่วันหยุดกลับมากินข้าวด้วยกันนะ”
“ได้เลยค่ะ”
“ห้องลิตาก็ต้องอยู่เหมือนเดิม พี่ไม่เอาของไปกองแน่นอนจ้ะ ยกเว้นแต่...”
พี่ชายหันขวับไปหาภรรยา “ทำไมพูดเหมือนฉันจะเอาของไปกอง”
“ก็วันก่อนคุณถามว่าจะเอากล่องหนังสือเก่าไปไว้ตรงไหน”
“ฉันถามเฉย ๆ ไม่ได้จะเอาไปไว้ในห้องน้องสาวอยู่แล้ว”
ลลิตาหัวเราะ ก่อนยื่นมือไปหยิบฝรั่งอีกชิ้น
“ถ้าพี่เอากล่องหนังสือเข้าห้องลิตา ลิตาจะไปนอนห้องพี่เลย”
“ไม่ได้” พี่ชายตอบทันที “ห้องพี่ พี่ก็ต้องนอนกับเมียพี่สิ”
“งั้นก็รักษาห้องลิตาให้ดีนะคะ ไม่งั้นพี่ออยไล่พี่แน่นอนใช่มั้ยคะพี่สะใภ้”
“ใช่จ้ะ” พี่สะใภ้ยิ้ม แล้วถามต่อว่าต้องเตรียมผ้าปูที่นอนหรือของใช้อะไรไปบ้างจากนั้นก็ช่วยเธอเตรียมของ
วันถัดมา ป้านวลพาลลิตากับชามีมขึ้นไปดูห้องชั้นสอง ห้องนอนใหญ่เดิมเป็นห้องที่วาสิตาใช้ร่วมกับลูก มีห้องน้ำอยู่ด้านใน เตียงของชามีม หนังสือ และข้าวของที่เขาใช้ประจำยังอยู่ตามตำแหน่งเดิม
ช่วงที่ป้านวลมาค้าง แกจะปูที่นอนปิกนิกบนพื้นข้างเตียง พอเช้าก็พับเก็บไว้ใกล้ตู้
ถัดจากห้องใหญ่เป็นห้องเล็กอีกสองห้อง ห้องหนึ่งวาสิตาใช้ทำงานและผสมเครื่องหอม ภายในมีโต๊ะ ชั้นเก็บขวด และอุปกรณ์ที่ป้านวลช่วยจัดไว้หลังเธอเสีย
อีกห้องเดิมใช้เก็บของ มีเตียงเดี่ยวกับตู้เสื้อผ้าอยู่ด้วย ห้องเล็กทั้งสองใช้ห้องน้ำที่เปิดถึงกัน
“ห้องนี้ครูเก็บของส่วนตัวได้นะคะ” ป้านวลเปิดประตูห้องเก็บของ “กล่องที่ไม่ใช้ป้าจะย้ายไปไว้ข้างล่าง เหลือตู้กับเตียงไว้ให้”
ลลิตามองไปรอบห้อง มีหน้าต่างบานหนึ่งอยู่ด้านใน แสงบ่ายตกลงบนกล่องกระดาษที่วางชิดผนัง
“ใช้พักกลางวันหรือเปลี่ยนเสื้อผ้าได้สบายเลยค่ะ”
“แต่ห้องนี้ไม่มีแอร์นะคะ กลางคืนอาจร้อน”
“ถ้าชามีมยอม ลิตาจะปูที่นอนในห้องใหญ่เหมือนที่ป้าเคยนอนค่ะ จะได้อยู่ใกล้เวลาน้องเรียก”
ชามีมซึ่งยืนอยู่ข้างประตูห้องใหญ่หันมามอง “ป้านอนพื้น”
“ค่ะ ป้านอนบนที่นอนข้างเตียง” ป้านวลตอบ “ถ้าครูลิตามาค้าง ครูลิตาอาจนอนตรงนั้น แต่คืนแรกป้าจะอยู่ด้วยก่อนนะลูก”
“ป้าอยู่ ลิตาอยู่”
“ค่ะ ทั้งสองคนอยู่”
เด็กชายเดินเข้าไปในห้องใหญ่ เขาวางผ้ากันเปื้อนบนเตียง แล้วชี้พื้นที่ข้างเตียง “ที่นอนป้า”
“อยู่ตรงนี้” ป้านวลเปิดตู้ให้ดูที่นอนปิกนิกซึ่งพับเก็บไว้ “ถ้าครูลิตานอน ก็ปูตรงนี้ได้มั้ยคะ”
ชามีมมองพื้นที่นั้นอยู่นาน ก่อนเดินไปแตะขอบเตียง “หนูชามีมกับแม่เตย”
“อยู่ที่เดิมค่ะ” ลลิตาตอบ “ของบนเตียงก็ยังเป็นของชามีมกับแม่เตย”
“ผ้าแม่ด้วย”
“ค่ะ ผ้าแม่ด้วย”
เขาหยิบผ้ากันเปื้อนกลับมากอด แล้วมองไปยังห้องเล็ก “ลิตาเก็บของห้องเล็ก”
“ใช่ค่ะ”
“นอนห้องนี้”
“ถ้าชามีมให้ครูลิตานอนด้วย ครูลิตาจะปูที่นอนตรงที่ป้านอน”
เด็กชายยังไม่ตอบทันที เขาเดินไปดูหมอนของตัวเอง ก่อนวางผ้ากันเปื้อนลงข้างหมอนอย่างเรียบร้อย
ป้านวลยืนรอ ไม่ถามซ้ำ
ครู่หนึ่งคนตัวน้อยจึงหันมา “ลิตานอนพื้น”
“ค่ะ ครูลิตานอนบนที่นอนตรงพื้น”
“ป้าด้วย”
“คืนแรกป้าด้วยค่ะ” ป้านวลรับคำ
ห้องใหญ่มีพื้นที่พอให้ปูที่นอนอีกผืนชั่วคราว ป้านวลบอกว่าจะนำที่นอนบางจากบ้านข้าง ๆ มาด้วย ทั้งคู่ช่วยกันกำหนดว่าจะปูตรงไหนโดยไม่ขวางทางไปห้องน้ำ และยังเว้นพื้นที่ข้างเตียงตามที่ชามีมคุ้นเคย
ก่อนลงจากชั้นสอง ลลิตาหยุดมองห้องทำงานของวาสิตาผ่านประตูที่เปิดอยู่
“ห้องนี้ป้ายังใช้เก็บของร้านอยู่ใช่มั้ยคะ”
“ค่ะ ของผสมกับขวดยังอยู่ตรงนี้ บางอย่างเตยหอมเก็บแยกไว้ ป้ายังไม่ได้ย้าย”
ชามีมชี้ไปยังโต๊ะด้านใน “แม่ทำขวด”
“ค่ะ แม่ทำงานตรงนั้น” ป้านวลบอก “ป้าจะจัดของเท่าที่จำเป็นก่อน”
ลลิตาพยักหน้า เธอไม่เข้าไปหยิบอะไร เพียงมองชั้นขวดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินตามทั้งสองคนลงบันได
เมื่อชานนท์กับธนามาที่ร้าน ลลิตาจึงนำตารางใหม่มาคุย
ธนาวางข้อตกลงฉบับเดิมไว้ข้างตารางที่ลลิตากับป้านวลช่วยกันเขียน ป้านวลเลือกสองคืนที่ลูกสาวอยู่บ้านไว้แล้ว ส่วนลลิตาเตรียมวันที่ต้องกลับไปจัดธุระของตัวเอง
“ถ้าทั้งสองคนสะดวกตามนี้ ผมจะปรับรายละเอียดงานให้ครับ” ธนาบอก “รวมเวลาพัก วันหยุด ค่าตอบแทนสำหรับงานที่เพิ่ม แล้วก็วิธีติดต่อกันหากมีเหตุฉุกเฉิน”
“ลิตาขออ่านก่อนลงชื่อนะคะ” เธอว่า
“แน่นอนครับ”
ชานนท์มองตารางอยู่ครู่หนึ่ง “ถ้าวันไหนคุณสองคนไม่ว่างพร้อมกันล่ะ”
“ป้ากับลิตาจะพยายามแจ้งล่วงหน้าค่ะ” ป้านวลตอบ “คุณธนาบอกว่าจะช่วยดูคนสำรองไว้ด้วย”
“ถ้าเป็นวันที่ผมจัดเวลาได้ ผมจะมาดูชามีมเอง”
ลลิตาเงยหน้าขึ้น “คุณชานนท์จะอยู่กับน้องเองเหรอคะ”
“อืม”
“ถ้าเป็นช่วงกลางคืน คุณรู้มั้ยคะว่าน้องทำอะไรก่อนนอนบ้าง”
เขามองเธอ “กินข้าว อาบน้ำ อ่านหนังสือ”
“แล้วขวดน้ำวางฝั่งไหน”
ชานนท์นิ่งไป “ผมยังไม่รู้”
“ผ้าของแม่ล่ะคะ”
“อยู่กับเขา”
“อันนั้นถูกค่ะ แต่บางคืนเขาวางข้างหมอน บางคืนก็กอดไว้ แล้วแต่เขาจะจัดเอง” ลลิตายิ้ม “ลิตาเองยังต้องถามป้าอยู่เลยค่ะ”
ชานนท์มองไปทางชามีมที่กำลังพยายามนำดินสอใส่กล่องให้ครบ “งั้นก็บอกผมมา ผมจะเรียน”
ลลิตาชะงักเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า “ได้ค่ะ วันไหนคุณมีเวลา ลองมาอยู่ช่วงเย็นด้วยกันก่อนก็ได้ จะได้เห็นว่าน้องทำอะไร แล้วค่อยดูว่าช่วงไหนชามีมสบายใจให้อยู่กับคุณตามลำพัง”
“ตกลง”
ป้านวลยิ้ม “มาดูตอนกินข้าวก่อนก็ดีค่ะ น้องมีจานที่ชอบอยู่ใบหนึ่ง ถ้าวันไหนหาป้าไม่เจอ ชามีมจะไปหยิบมาเอง”
ชานนท์หันกลับมาหาธนา
“ดูตารางให้ฉัน เอาเป็นว่าหลังจากนี้ ตารางงานเว้นช่วงเย็นไว้ก่อนเป็นอันดับแรก”
“ครับ”
“แล้วถ้ามีเหตุฉุกเฉิน ให้ใส่เบอร์ฉันไว้ด้วย โทรได้เลย”
ธนาจดเพิ่ม ลลิตามองตาราง ก่อนเลื่อนกระดาษไปให้ป้านวลตรวจอีกครั้ง
“งั้นเรามาลองคืนแรกกันนะคะป้า”
“ค่ะ ป้าเอาที่นอนจากบ้านมาอีกผืนแล้ว เราจะได้ปูในห้องเดียวกัน”
คืนแรกที่ลลิตาลองค้าง ป้านวลนำที่นอนบางจากบ้านข้าง ๆ มาอีกผืน หลังอาหารเย็น ชามีมยกจานของตัวเองไปวางในอ่าง ป้านวลบอกลลิตาว่าเขาคุ้นกับการเก็บจานก่อน แล้วจึงไปล้างมือ
“ชามีมชอบล้างมือเองค่ะ แต่ถ้าแขนเสื้อตก น้องจะเรียกให้ช่วยพับ”
เด็กชายเปิดก๊อก ฟอกสบู่ แล้วหันมายื่นแขนข้างหนึ่งให้ลลิตา “แขนเสื้อ”
“ให้ครูช่วยพับนะคะ”
เขาพยักหน้า เธอจึงพับขึ้นให้พ้นข้อมือ
ป้านวลหยิบผ้าเช็ดมือมาแขวนไว้ตำแหน่งเดิม “ผืนนี้ของชามีมค่ะ เตยหอมจะแขวนไว้ตรงนี้ น้องหยิบเอง”
เมื่อเช็ดมือเสร็จ เด็กชายเดินไปหยิบผ้ากันเปื้อนของแม่ แล้วหยุดรอที่บันได
ป้านวลบอกเขาอีกครั้ง “คืนนี้ป้ากับครูลิตานอนด้วยนะลูก พรุ่งนี้เช้าป้าจะกลับบ้านไปทำธุระ แล้วค่อยแวะมา”
“ป้านอนพื้น”
“ค่ะ ป้านอนที่นอนปิกนิก”
“ลิตาด้วย”
“ครูลิตาด้วยค่ะ”
เด็กชายมองขึ้นไปบนบันได ก่อนจับราวเดินนำขึ้นไปทีละขั้น
หลังอาบน้ำและเปลี่ยนชุดนอน ป้านวลนำที่นอนสองผืนมาปูในห้องใหญ่ แกปูผืนเดิมข้างเตียงชามีม แล้ววางอีกผืนถัดออกมา เว้นทางไปห้องน้ำไว้
ชามีมยืนมองอยู่ข้างเตียง ผ้ากันเปื้อนอยู่ในอ้อมแขน “หมอนป้า”
ป้านวลหยิบหมอนใบเล็กมาวางตรงหัวที่นอน “ตรงนี้เหรอคะ”
“อีกนิด”
แกขยับไปทางซ้าย เด็กชายจึงพยักหน้า
ลลิตาวางหมอนของตัวเองบนที่นอนอีกผืน “ส่วนหมอนครูอยู่ตรงนี้”
ชามีมมอง ก่อนชี้ช่องว่างข้างตู้ “รองเท้าข้างล่าง”
ลลิตาก้มดูเท้าตัวเอง “คืนนี้ครูถอดแล้วค่ะ”
เด็กชายตรวจอีกครั้ง พอเห็นว่าเธอสวมเพียงถุงเท้า เขาก็หันไปปีนขึ้นเตียง
ป้านวลหัวเราะ “เตยหอมสอนไว้ว่าไม่ใส่รองเท้าจากข้างนอกขึ้นมาบนห้องค่ะ”
“ลิตาลืมไปแล้วสองครั้ง” ลลิตาบอกชามีม “วันนี้ไม่ลืม”
“วันนี้ไม่ลืม ลิตาเก่ง” เขาว่า ก่อนวางผ้ากันเปื้อนไว้ข้างหมอน
ป้านวลหยิบแก้วน้ำมีฝามาวางบนหัวเตียง ลลิตาจึงจดจำตำแหน่งไว้ แต่ชามีมยื่นมือไปแตะแล้วบอกว่า “ใกล้อีก”
“ตรงนี้เหรอคะ” ป้านวลเลื่อนแก้วเข้ามา
“อืม”
“บางคืนวางตรงนี้ บางคืนก็ให้ขยับค่ะ” แกหันมาบอกลลิตา “ถ้าน้องหยิบไม่ถึง เขาจะเรียก”
ลลิตาพยักหน้า แล้วหยิบหนังสือเล่มบางที่ชามีมเลือกมาเปิด “คืนนี้ให้ใครอ่านคะ”
เด็กชายมองหนังสือ ก่อนชี้ “ลิตาอ่าน ป้านั่ง”
“ได้ค่ะ ครูอ่าน ป้านั่งฟังด้วย”
ป้านวลนั่งลงบนที่นอนของตัวเอง ส่วนลลิตานั่งเก้าอี้ข้างเตียง เปิดหน้าที่เด็กชายชี้
เธออ่านไปได้ครู่หนึ่งก็หยุดเมื่อชามีมยกมือ “หน้านั้นก่อน”
“ครูข้ามหน้าเหรอคะ”
เด็กชายชี้หน้ากระดาษที่ติดกันอยู่ ลลิตาจึงแยกออก แล้วพบว่าเธอพลิกเกินไปหนึ่งหน้า “จริงด้วย ครูเปิดเร็วไป”
“แม่เตยอ่านหน้านี้”
“งั้นคืนนี้ครูอ่านหน้านี้ให้ฟังนะ”
ชามีมดึงผ้ากันเปื้อนมาไว้บนตัก แล้วรอให้เธอเริ่มใหม่
เมื่ออ่านจบ เขาปิดหนังสือเอง ป้านวลช่วยวางไว้ที่หัวเตียง ก่อนถามว่าอยากให้เปิดแอร์หรือยัง
“เปิด”
“ค่ะ ป้าจะเปิดแล้วปิดประตูนะ”
เด็กชายมองประตู แกรอจนเขาพยักหน้าจึงเดินไปปิด แล้วเปิดแอร์ตามที่เคยทำ
ห้องค่อย ๆ เย็นลง ชามีมดึงผ้าห่มขึ้นมา ส่วนผ้ากันเปื้อนของแม่วางอยู่ข้างหมอน เขาเอื้อมมือไปจับชายผ้าไว้
“คืนนี้ป้ากับครูลิตาอยู่ตรงนี้ค่ะ” ป้านวลบอก
“ป้าอยู่ ลิตาอยู่”
“ค่ะ”
ลลิตาปิดไฟดวงใหญ่ เหลือไฟหัวเตียงตามที่ป้านวลบอก ชามีมหันไปมองที่นอนสองผืน ก่อนก้มดูมือของตัวเองที่จับผ้าอยู่
“ลิตา”
“คะ”
“ลิตานอนตรงนั้น”
“ค่ะ ตรงที่นอนผืนนี้”
“ป้าตรงนี้”
“ป้าตรงนี้ค่ะ” ป้านวลรับ
เด็กชายพยักหน้า แล้วพลิกตัวตะแคงเข้าหาผ้าของแม่
กลางดึกชามีมตื่นขึ้นมาเรียกป้านวล เพราะขวดน้ำเลื่อนไปอยู่ไกลมือ ลลิตาขยับลุกพร้อมแก
“น้ำอยู่หัวเตียงค่ะ” ป้านวลบอกเบา ๆ “น้องอาจหยิบไม่ถึง”
ลลิตาเลื่อนขวดเข้ามาใกล้ “ตรงนี้ได้มั้ยคะ”
“ได้”
เด็กชายดื่มน้ำแล้วส่งขวดคืน เธอวางไว้ในตำแหน่งที่เขาชี้ ก่อนกลับมานอน
ป้านวลดึงผ้าห่มขึ้นให้ตัวเอง แล้วกระซิบเบา ๆ “บางคืนเขาก็เรียก บางคืนหลับยาวค่ะ”
ลลิตาพยักหน้า ไม่ได้จดลงสมุดในเวลานั้น แต่จำไว้ในใจ
เช้าวันถัดมา ป้านวลอยู่ช่วยจนชามีมกินอาหารเสร็จ ก่อนกลับไปทำธุระที่บ้าน แกบอกเด็กชายว่าจะกลับมาอีกตอนสาย
ลลิตากับป้านวลคุยกันหลังจากนั้นว่าคืนแรกผ่านไปอย่างไร มีตรงไหนที่ยังต้องจัดเพิ่ม และคืนถัดไปจะบอกชามีมอย่างไร
แกยังแวะมาอยู่ด้วยช่วงก่อนนอนอีกสองสามครั้ง ก่อนค่อย ๆ กลับบ้านหลังจากเตรียมทุกอย่างเรียบร้อย ลลิตาจึงรับช่วงนอนในห้องใหญ่ตามตาราง ส่วนป้านวลมาค้างในสองคืนที่ตกลงกันไว้
++