บทที่7 (3)
บทที่7 (3)
+ +
หลายวันต่อมา ร้านเริ่มเข้าที่กับจังหวะชีวิตแบบใหม่ ลลิตานำเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวมาเก็บในห้องเล็ก ห้องนั้นมีเตียงไว้ให้พักกลางวัน ส่วนตอนกลางคืนเธอปูที่นอนปิกนิกในห้องใหญ่ตามตำแหน่งที่ป้านวลเคยนอน
ป้านวลยังมาช่วยร้านและดูชามีมแทบทุกวัน บางช่วงแกเดินกลับไปจัดธุระบ้านข้าง ๆ แล้วค่อยกลับมาใหม่ ส่วนคืนที่ลลิตาหยุด แกก็เตรียมตัวมาค้างตามตาราง
เย็นนี้ป้านวลกำลังเก็บของเตรียมกลับบ้าน ลลิตานั่งหลังเคาน์เตอร์ จดรายการวัตถุดิบที่เหลือ ส่วนชามีมเปิดหนังสืออยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง
“ป้าคะ ลิตาขอดูสมุดสูตรต่อได้มั้ย อยากจดชื่อกลิ่นที่ยังมีของไว้ พรุ่งนี้จะได้ช่วยจัดชั้น”
“ได้ค่ะ ป้ากำลังจะหยิบให้พอดี” แกเปิดลิ้นชัก นำสมุดมาวางตรงหน้าเธอ
บางสูตรวาสิตาเขียนส่วนผสมและสัดส่วนไว้ละเอียด บางหน้ามีเพียงรายการตั้งต้นกับรอยดินสอที่แก้เพิ่มภายหลัง
“สูตรที่จดครบ ป้าพอทำตามได้ค่ะ เหมือนคราวก่อนที่ทำให้คุณลูกค้า” ป้านวลชี้อีกหน้า “แต่หน้านี้เตยหอมเขียนว่าปรับเพิ่มตอนดม ป้ายังไม่แน่ใจว่าตอนท้ายเขาทำอย่างไร”
ลลิตาก้มดูตาม “ตรงนี้เขียนว่า ‘ลองดมอีกครั้งหลังพัก ถ้ากลิ่นเปลี่ยนให้จดไว้’”
“เตยหอมชอบพักไว้แล้วกลับมาดมใหม่ค่ะ บางทีป้าได้กลิ่นอยู่ แต่ไม่รู้ว่าควรเติมอะไร”
“ลิตาจะแยกไว้ก่อนนะคะ ว่าสูตรไหนรายละเอียดครบ สูตรไหนยังต้องถามหรือหาเพิ่มเติม”
“ดีค่ะ เวลาลูกค้าโทรมาป้าจะได้เปิดดูง่าย”
เมื่อพลิกไปอีกหน้า กระดาษแผ่นเล็กหลายใบเลื่อนออกมา ลลิตารับไว้ก่อนตกพื้น
บางใบเป็นข้อความจากลูกค้า บางใบวาสิตาจดคำพูดไว้เอง
หลับง่ายขึ้นค่ะ
กลิ่นเหมือนกลับถึงบ้าน
พอได้กลิ่นแล้วรู้สึกผ่อนคลาย
ลลิตาอ่านช้า ๆ ก่อนหยิบใบที่เขียนว่า “กลิ่นเหมือนกลับถึงบ้าน” ขึ้นมาดูอีกครั้ง
“พี่เตยหอมเก็บความรู้สึกของลูกค้าไว้ด้วย”
“ค่ะ เขาบอกว่าอยากจำว่าคนซื้อชอบกลิ่นนั้นเพราะอะไร คราวหน้าจะได้คุยกันถูก”
“ลูกค้าคนนี้คงมีความทรงจำกับกลิ่นมากเลยนะคะ”
“เตยหอมเล่าว่าเขานึกถึงบ้านตอนเด็กค่ะ แต่ป้าจำไม่ได้แล้วว่าเป็นกลิ่นดอกอะไร”
ลลิตาจัดกระดาษให้ตรงกัน ก่อนสอดกลับเข้าหน้าเดิม “ลิตาอยากเรียนรู้เรื่องนี้เพิ่มค่ะ อยากเข้าใจว่าพี่เตยหอมเลือกกลิ่นให้คนแต่ละคนยังไง แล้วก็อยากรู้ว่าชามีมเคยช่วยแม่แบบไหนบ้าง”
“ค่อย ๆ ดูได้ค่ะ ตรงไหนป้าจำได้ก็จะเล่าให้ฟัง”
“ตอนนี้ลิตาขอจดกับอ่านก่อน ยังไม่รีบเปิดขวดที่เหลืออยู่”
“ดีค่ะ ของบางอย่างมีไม่มากแล้ว”
“แล้วถ้าชามีมอยากช่วยเมื่อไร เราค่อยดูกันอีกที”
ป้านวลพยักหน้า ก่อนเหลือบมองนาฬิกา “ป้ากลับบ้านก่อนนะคะ คืนนี้มีผ้ารอซักอยู่กองหนึ่ง”
“ได้ค่ะ ถ้ามีอะไรลิตาโทรหา”
ป้านวลหยิบกระเป๋าผ้า เดินไปหยุดข้างโต๊ะริมหน้าต่าง “ชามีม ป้ากลับบ้านข้าง ๆ นะลูก คืนนี้ครูลิตาอยู่ พรุ่งนี้เช้าป้ามา”
เด็กชายหยุดนิ้วบนหน้าหนังสือ “ป้ามากินข้าว”
“ค่ะ ป้ามาก่อนกินข้าวเช้า”
เขามองกระเป๋าในมือแก “ป้าซักผ้า”
ป้านวลหัวเราะ “ใครบอกคะ”
“ป้าบอกลิตา หนูฟัง”
“เด็กดี งั้นป้ากลับไปซักผ้า แล้วพรุ่งนี้มานะลูก”
ชามีมพยักหน้า ลลิตาสังเกตเห็นอีกอย่างนอกจากพูดยาวขึ้นแล้ว ช่วงนี้ชามีมสื่อสารโดยการพยักหน้า ซึ่งเด็กออทิสติกส่วนใหญ่ไม่สื่อสารกับคนผ่านวิธีนี้ แต่ชามีมทำ คนตัวน้อยชอบพยักหน้ามากกว่าพูด
“งั้นป้ากลับก่อนนะลูก”
ป้านวลเดินออกจากร้านไป ลลิตาตรวจประตูให้เรียบร้อย ก่อนกลับมานั่งข้างโต๊ะ
“อีกหน้านี้แล้วเตรียมขึ้นข้างบนนะคะ”
เด็กชายมองหน้าที่เปิดอยู่ “อีกสองหน้า”
“อีกสองหน้าได้ค่ะ แล้วไปแปรงฟัน”
คนตัวน้อยยกนิ้วขึ้นสองนิ้ว ลลิตาจึงเปิดหนังสือและเริ่มอ่านหน้าที่ชี้ไว้
หลังแปรงฟันและเปลี่ยนชุดนอน ชามีมนั่งอยู่บนเตียง ผ้ากันเปื้อนของแม่วางข้างหมอน ส่วนลลิตากำลังปูที่นอนปิกนิกบนพื้น
“หมอนลิตา” เด็กชายชี้
“อยู่ตรงนี้ค่ะ”
“ขวดน้ำ”
“วางแล้ว”
“ประตู”
“ล็อกแล้วค่ะ”
ชามีมพยักหน้า คนตัวน้อยหยิบหนังสือเล่มบางมาเปิดดู ก่อนส่งให้เธอ
“ลิตาอ่าน”
เธอนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง ยังไม่ทันเริ่ม โทรศัพท์ที่วางอยู่บนชั้นก็สั่นขึ้น
ชานนท์: วันนี้ชามีมกินข้าวหมดมั้ย
ลิตา: หมดค่ะ วันนี้กินข้าวกับผัดถั่วงอกเต้าหู้ค่ะ แปรงฟันแล้ว กำลังจะอ่านหนังสือก่อนนอน
เธอมองขาโต๊ะเล็กข้างเตียง แล้วพิมพ์เพิ่ม
ลิตา: อ้อ วันนี้ลิตายังไม่มีอะไรพังนะคะ
ข้อความตอบกลับมาไม่นาน
ชานนท์: ผมถามถึงชามีม ไม่ได้ถามเรื่องคุณทำของพังมั้ย
ลลิตายิ้มหลังอ่านข้อความจบ
ลิตา: ก็บอกไว้ก่อนค่ะ กลัวเจ้านายหักเงินค่ะ
ชานนท์ส่งสติกเกอร์หน้านิ่งกลับมา เธอหัวเราะเบา ๆ แล้ววางโทรศัพท์ลง
ชามีมมองไปยังหน้าจอที่เพิ่งดับ เขาไม่ถามแต่ท่าทางเหมือนรอคำตอบ
“คุณชานนท์ค่ะ เขาถามว่าชามีมกินข้าวหมดมั้ย”
เด็กชายแตะผ้าของแม่ “หมด หนูกินข้าวหมด”
“ค่ะ ครูบอกไปแบบนั้น”
“กินถั่วงอกแข็งแรง ปลูกถั่วงอก”
“อ้อ ใช่ ชามีมอยากปลูกถั่วงอกไว้กินใช่มั้ย เดี๋ยววันหลังเราไปซื้ออุปกรณ์กันนะคะ ชวนคุณชานนท์ไปด้วยดีมั้ยคะ”
คนตัวน้อยนิ่งคิด ก่อนยื่นมือมาทางโทรศัพท์ “หนูบอกชานนท์”
“ชามีมอยากให้ครูลิตาบอกให้เหรอคะ”
“หนูบอก หนูพูด”
ลลิตาเปิดช่องบันทึกเสียง ยื่นโทรศัพท์ไว้ใกล้พอให้คนตัวน้อยพูดได้
“ชานนท์ ซื้อถั่วปลูกถั่วงอก”
เด็กชายหยุด แล้วพูดต่อ
“หนูปลูกถั่วงอก ซื้อ”
ลลิตากดหยุด ก่อนถาม “ส่งให้คุณชานนท์นะคะ”
“ส่งให้ชานนท์”
เธอส่งข้อความเสียง แล้ววางโทรศัพท์กลับที่เดิม
ไม่นานหน้าจอก็สว่างขึ้นอีกครั้ง
ชานนท์: ชานนท์ได้ยินแล้วครับ ขอเช็กวันว่างก่อน แล้วจะบอกว่าไปซื้อวันไหน
ลลิตาอ่านข้อความให้ชามีมฟัง เด็กชายยังมองโทรศัพท์อยู่
“ซื้อถั่ว”
“ค่ะ คุณชานนท์ขอดูวันว่างก่อน เรารอเขาบอกนะคะ”
เธอวางโทรศัพท์ไว้บนชั้น แล้วเปิดหนังสือตรงหน้าที่ชามีมเลือก
อ่านไปได้ไม่ถึงหน้า ข้อความใหม่ก็เข้ามา
ชานนท์: วันเสาร์ช่วงเช้าผมว่างครับ พาชามีมไปซื้อถั่วเขียวกับอุปกรณ์ได้ คุณสะดวกมั้ย
ลิตา: สะดวกค่ะ ลิตาไปด้วย
ชานนท์: งั้นตกลงตามนี้ครับ ฝากบอกชามีมด้วย
ลลิตาหันมาหาเด็กชาย
“คุณชานนท์บอกว่าวันเสาร์ค่ะ เราไปซื้อถั่วเขียวมาปลูกถั่วงอกด้วยกัน”
“วันเสาร์”
“ค่ะ อีกสามคืน”
ชามีมเอียงคอนิดหนึ่ง ลลิตาจึงยกนิ้วขึ้นสามนิ้ว “นอนคืนนี้ก่อนหนึ่งคืน แล้วอีกสองคืน พอเช้าวันเสาร์เราจะไปซื้อของกัน”
เด็กชายมองนิ้วของเธอ ก่อนยกมือขึ้นลองนับตาม นิ้วสองนิ้วติดกันจนต้องใช้อีกมือช่วยแยก
“นอนสามครั้ง”
“ค่ะ อีกสามคืน พรุ่งนี้ครูเอาปฏิทินมาให้ดูนะคะ เราจะวงวันเสาร์ไว้”
ชามีมลดมือลง แล้วแตะหน้าจอโทรศัพท์ที่เธอยังถืออยู่ “ชานนท์ไปด้วย”
“ไปด้วยค่ะ”
“ลิตาด้วย”
“ครูลิตาก็ไป”
เด็กชายกอดผ้ากันเปื้อนของแม่เข้าหาตัว ก่อนชี้หนังสือ “อ่าน”
“ค่ะ อ่านต่อ”
ลลิตาวางโทรศัพท์ลง คราวนี้ชามีมฟังจนจบหน้า ก่อนพูดขึ้นเบา ๆ ราวกับยังมีเรื่องต้องย้ำอีกครั้ง
“ซื้อถั่ว ไม่ซื้อถั่วงอก”
เธอหลุดยิ้ม “ค่ะ ซื้อถั่วมาปลูกเอง”
เด็กชายพยักหน้า แล้วเลื่อนนิ้วไปยังภาพถัดไป
ค่ำนั้น ชานนท์นั่งอยู่ในรถตู้หลังออกจากประชุม เขาตรวจรายการนัดหมายวันเสาร์อีกครั้ง ก่อนส่งข้อความหาธนาให้กันช่วงเช้าไว้
ผู้ช่วยซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเปิดตารางตาม
“วันเสาร์เช้า ไปที่ร้านคุณเตยหอมใช่มั้ยครับ”
“อืม แล้วพาชามีมไปซื้อของ”
“ต้องเตรียมอะไรไว้ก่อนหรือเปล่าครับ”
“ถั่วเขียว”
ธนาหยุดนิ้วเหนือหน้าจอ “ถั่วเขียวเหรอครับ”
ชานนท์เปิดข้อความเสียงให้ฟัง
ชานนท์ ซื้อถั่วปลูกถั่วงอก
เสียงเล็กหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนย้ำอีกครั้ง
หนูปลูกถั่วงอก ซื้อ
มุมปากของธนาขยับขึ้น
“น้องอยากปลูกเองเหรอครับ”
“ครูลิตาบอกว่ามื้อเย็นกินผัดถั่วงอก แล้วก็อยากปลูก”
“ให้ผมหาร้านไว้มั้ยครับ”
“หาร้านที่มีเมล็ดสำหรับเพาะกับอุปกรณ์ แล้วส่งให้ลลิตาดูก่อน เธอจะได้เตรียมว่าจะต้องซื้ออะไร”
“ครับ”
“แต่ยังไม่ต้องซื้อมา”
ธนาเงยหน้าขึ้น
“ชามีมอยากไปซื้อเอง” ชานนท์บอก “วันเสาร์ค่อยไปด้วยกัน”
ผู้ช่วยรับคำ แล้วจดสถานที่ที่จะสอบถามไว้
ชานนท์ก้มกลับไปดูข้อความ ลลิตาเพิ่งส่งมาเพิ่ม
ลิตา: บอกแล้วค่ะ น้องกำลังนับว่าเหลืออีกสามคืน พรุ่งนี้ลิตาจะวงวันเสาร์ในปฏิทินให้ดู
เขาอ่านแล้วตอบกลับ
ชานนท์: ครับ ถ้ามีของที่ต้องเตรียม บอกผมได้เลย
ครู่หนึ่งข้อความใหม่ก็ปรากฏ
ลิตา: ชามีมฝากย้ำค่ะ ซื้อถั่ว ไม่ซื้อถั่วงอก
ชานนท์มองประโยคนั้น ก่อนยิ้มออกมา
ชานนท์: รับทราบครับ จะซื้อให้ถูก
เขาวางโทรศัพท์บนตัก นึกถึงมือเล็กที่คงกำลังนับนิ้วอยู่บนเตียง ตอนอยู่ในร้านชามีมพูดสั้นบ้าง ยาวบ้าง แล้วแต่ว่ากำลังสนใจอะไร แต่ข้อความเสียงคืนนี้ชัดเจนดี เด็กชายมีเรื่องอยากทำ และเลือกบอกเขาเอง
ชานนท์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดฟังอีกครั้ง
หนูปลูกถั่วงอก ซื้อ
ท้ายข้อความมีเสียงลลิตาถามว่าจะส่งให้หรือไม่ แล้วชามีมตอบทันที
ส่งให้ชานนท์
“คุณนนท์ครับ”
เขาเงยหน้าขึ้น ธนากำลังอ่านข้อความในแท็บเล็ต สีหน้าของผู้ช่วยเปลี่ยนจากเมื่อครู่เล็กน้อย
“ทนายแจ้งว่าผลตรวจความเป็นพ่อออกแล้วครับ ทางสถานที่ตรวจแจ้งเขามา กำลังส่งรายงานให้ตามช่องทางที่ตกลงกันไว้”
มือของชานนท์หยุดอยู่บนโทรศัพท์
เขารอผลนี้มาตั้งแต่วันแรกที่ได้อ่านสูติบัตร คิดไว้หลายครั้งว่าจะทำอะไรต่อเมื่อได้คำตอบ แต่พอได้ยินว่ารายงานกำลังมา กลับต้องนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
“ส่งถึงแล้วบอกฉัน”
“ครับ”
ธนาก้มลงตรวจข้อความต่อ
บนหน้าจอของชานนท์ยังเป็นบทสนทนากับลลิตา ข้อความล่าสุดของเขาอยู่ใต้คำฝากจากเด็กชาย
รับทราบครับ จะซื้อให้ถูก
เขามองมันอีกครั้ง ก่อนปิดหน้าจอแล้ววางโทรศัพท์ลงข้างตัว
วันเสาร์เขามีนัดแล้ว ชามีมกำลังนับคืนรอ และเขารับปากว่าจะไปด้วย
ชานนท์เอนหลังพิงเบาะ เงยหน้าขึ้นเมื่อแท็บเล็ตในมือธนาส่งเสียงแจ้งเตือนอีกครั้ง
+++
คุยท้ายตอน: มาส่งการบ้าน ก่อนไปแพ็คหนังสือ สัญญาว่าไม่รัก ส่งให้คนอ่านค่ะ ใครที่สั่งไว้ ไม่พุธ ก็พฤ รอรับได้เลยนะคะ ไปรษณีย์ไทย