บทที่8 (1)
บทที่8 (1)
++
เสียงแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตของธนาดังขึ้นอีกครั้ง ผู้ช่วยเปิดเอกสารที่ทนายส่งมา ตรวจชื่อกับรายละเอียดเบื้องต้น ก่อนเลื่อนหน้าจอมาทางชานนท์
“รายงานมาแล้วครับ”
ชานนท์รับแท็บเล็ตไป
ชื่อของเขาอยู่ในเอกสาร ใกล้กันนั้นเป็นชื่อชามีมกับวันเดือนปีเกิดที่เขาเคยอ่านจากสูติบัตรหลายครั้ง สายตาไล่ผ่านรายละเอียดการตรวจลงไปจนถึงข้อสรุปด้านล่าง
เขาอ่านตรงนั้นซ้ำอีกครั้ง
รถยังเคลื่อนตัวอยู่บนถนน เสียงเครื่องยนต์กับเครื่องปรับอากาศดังสม่ำเสมอ แต่ชานนท์กลับไม่ได้ยินบทสนทนาระหว่างธนากับคนขับแล้ว
“สรุปว่าเป็นลูกฉัน”
“ครับ ผลยืนยันว่าคุณนนท์เป็นพ่อทางสายเลือดของน้องชามีมครับ”
เขามองหน้าจออีกครู่หนึ่ง ก่อนส่งแท็บเล็ตคืน
วันเกิดของเด็กชายอยู่ในช่วงเวลาที่ตรงกัน จดหมายของวาสิตาก็เขียนไว้ชัด ใบหน้าของชามีมยังมีส่วนคล้ายเขาจนธนาเคยทักตั้งแต่วันแรก
แต่คำยืนยันที่เพิ่งอ่านต่างจากความเป็นไปได้ทั้งหมดนั้น
ชามีมเป็นลูกของเขา
ธนารออยู่พักหนึ่ง ก่อนบอกต่อเบา ๆ “ทนายจะนัดอธิบายขั้นตอนเรื่องสถานะบิดากับการดำเนินการต่อไปครับ ทางนั้นขอเวลาที่คุณนนท์สะดวกคุย”
“พรุ่งนี้เช้า ก่อนประชุม”
“ครับ”
ชานนท์ก้มมองโทรศัพท์ของตัวเอง ข้อความเสียงจากชามีมยังอยู่ในบทสนทนากับลลิตา
เด็กชายเพิ่งบอกเขาว่ากินผัดถั่วงอก แล้วขอให้พาไปซื้อถั่วมาปลูก
ตอนส่งข้อความตอบ เขายังรอผลตรวจอยู่
ตอนนี้เขารู้แล้ว
ชานนท์เงยหน้าขึ้นบอกคนขับ “ไปร้านชามีมคุณเตยหอมก่อน”
ธนามองเวลา แต่ไม่ได้ทักท้วง เขาเพียงรอขณะเจ้านายกดโทรศัพท์หาลลิตา
ปลายสายรับหลังเสียงเรียกไม่กี่ครั้ง น้ำเสียงของเธอเบากว่าตอนกลางวัน
“ค่ะ คุณชานนท์”
“ชามีมหลับหรือยัง”
“เพิ่งหลับค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ”
ชานนท์มองเงาตัวเองบนกระจก ก่อนตอบ “ผมได้ผลตรวจแล้ว”
ปลายสายเงียบไปชั่วครู่
“ขอแวะไปได้มั้ย” เขาถามต่อ “ผมจะไม่ปลุกเขา”
“ได้ค่ะ ถ้าใกล้ถึงโทรมานะคะ ลิตาจะลงไปเปิดประตูให้”
“ขอบคุณครับ”
เขาวางสาย แล้วเอนหลังพิงเบาะ โทรศัพท์ยังอยู่ในมือจนรถเลี้ยวเข้าถนนหน้าร้าน
ไฟชั้นล่างปิดแล้ว เหลือแสงเหนือเคาน์เตอร์ดวงหนึ่งที่ลลิตาเพิ่งเปิดไว้รอ ชานนท์ลงจากรถพร้อมธนา ผู้ช่วยนำแฟ้มเอกสารติดมาด้วย แต่พอถึงหน้าประตูก็หยุด
“ผมรอในรถนะครับ”
เขาพยักหน้า
ลลิตาปลดล็อกประตูแล้วเปิดให้ เธอสวมเสื้อยืดกับกางเกงขายาว ผมรวบไว้หลวม ๆ มีปอยหนึ่งหลุดลงข้างแก้ม พอชานนท์เข้ามา เธอจึงปิดประตูตามเบา ๆ
“ผลเป็นยังไงคะ”
เขายืนอยู่ตรงทางเดินข้างเคาน์เตอร์ มองเก้าอี้ที่ชามีมมักนั่ง ก่อนหันกลับมาหาเธอ “ชามีมเป็นลูกผม”
ถ้อยคำออกมาเรียบกว่าความรู้สึกที่อยู่ข้างใน
ลลิตามองเขาครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า แต่เธอไม่ได้รีบถามถึงแผนการหรือสิ่งที่จะทำต่อ “อยากขึ้นไปดูน้องใช่มั้ยคะ”
“ครับ”
“ขึ้นไปดูได้ค่ะ แต่น้องเพิ่งหลับ ลิตาขอให้เข้าไปเบา ๆ อย่าทำน้องตื่นนะคะ ถ้าตื่นมาเจอคุณ น้องอาจตกใจ เพราะไม่ได้บอกไว้”
“รู้แล้ว”
“แต่ถ้าน้องตื่น ให้คุณถอยออกและเงียบไว้ ให้ลิตาคุยกับน้องก่อน”
ชานนท์รับคำ เขาเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกง ก่อนถอดรองเท้าวางไว้ข้างตู้
ลลิตามองตาม แล้วหันนำขึ้นบันได พื้นไม้ส่งเสียงเบา ๆ ใต้ฝีเท้า ทั้งสองคนชะลอตรงขั้นที่ยวบกว่าขั้นอื่น พอถึงชั้นบนเธอจึงหยุดหน้าประตูห้องใหญ่
“ห้องนี้ค่ะ”
ลลิตาค่อย ๆ เปิดประตู แสงจากทางเดินทอดเข้าไปบนพื้น เธอรอให้ชานนท์ก้าวเข้ามาก่อนปิดประตูกลับอย่างระมัดระวัง
เสียงแอร์ดังอยู่เหนือความเงียบ
ชามีมนอนตะแคงบนเตียง ผ้าห่มคลุมถึงเอว ข้างแก้มมีผ้ากันเปื้อนสีเขียวหม่นของวาสิตาวางพับอยู่ มือเล็กกำชายผ้าไว้ส่วนหนึ่ง
บนพื้นข้างเตียงเป็นที่นอนปิกนิกของลลิตา หมอนกับผ้าห่มจัดไว้เรียบร้อย ถัดออกไปเว้นเป็นทางเดินถึงห้องน้ำ ชานนท์หยุดมองที่นอนบนพื้น ก่อนสายตาเลื่อนไปยังตู้กับชั้นหนังสือ
ในหัวเริ่มนึกถึงสิ่งที่น่าจะจัดให้สะดวกขึ้น เตียงสำหรับคนดูแล ชั้นเก็บของ หรือพื้นที่ที่ไม่ต้องพับที่นอนทุกเช้า แต่พอมองให้ทั่ว เขาก็เห็นว่าขวดน้ำวางอยู่ในระยะมือของชามีมเอื้อมถึง โคมไฟกับหนังสือเล่มบางอยู่ใกล้กัน เสื้อผ้าสำหรับวันพรุ่งนี้พับไว้บนเก้าอี้เตี้ยข้างตู้
เด็กชายคงรู้ว่าทุกอย่างอยู่ตรงไหน
ชานนท์จึงยังไม่ได้พูดเรื่องที่นอนกับลลิตา
เขาหันกลับไปมองลูก
ตอนหลับชามีมดูตัวเล็กกว่าตอนยืนสวมหมวกอยู่หน้าร้าน ขนตาทอดเงาบาง ๆ บนแก้ม ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย ผมด้านหน้าปรกลงมาเกือบถึงคิ้ว
เด็กชายขยับมืออยู่ครั้งหนึ่ง แล้วหลับต่อโดยไม่รู้ว่ามีคนมาเพิ่มในห้อง
ลลิตาขยับเก้าอี้ข้างเตียงออกให้เพียงเล็กน้อย ก่อนถอยไปนั่งใกล้ที่นอนของตัวเอง ชานนท์กำลังจะนั่ง แต่สายตาหยุดอยู่ที่กรอบรูปบนชั้นใกล้กันเสียก่อน
รูปหนึ่งเป็นเด็กทารกในอ้อมแขนวาสิตา เธอก้มหน้าลงมองลูก ผมบางส่วนหลุดจากที่รวบไว้ ใบหน้าดูอ่อนล้า แต่ยิ้มกว้างกว่ารูปบนที่เก็บอัฐิ
ชานนท์ก้าวเข้าไปใกล้อีกนิด
ใต้รูปมีวันที่เขียนไว้ด้วยลายมือของเธอ
เขาอ่าน แล้วพยายามนึกว่าช่วงนั้นตัวเองอยู่ที่ไหน
อาจกำลังเดินทาง หรือเพิ่งเริ่มรับผิดชอบโครงการบางอย่างที่บริษัท ความทรงจำช่วงปีนั้นมีอยู่มาก แต่ไม่มีภาพใดเกี่ยวข้องกับเด็กในอ้อมแขนเตยหอมเลย
ถัดมาเป็นรูปชามีมยืนเกาะขอบโซฟา ขาข้างหนึ่งยกขึ้นเหมือนกำลังจะก้าว มือของวาสิตายื่นเข้ามาจากนอกภาพรอรับอยู่ใกล้ ๆ
อีกรูปเป็นเด็กชายในชุดนอน นั่งบนตักแม่แล้วอ้าปากหัวเราะ ใต้ภาพเขียนไว้ว่า
ชามีมเรียกแม่ชัดแล้ว
ชานนท์มองข้อความนั้นนาน
เขารู้จักเสียงชามีมแล้ว รู้ว่าเวลาสงสัยเด็กจะหยุดคิดก่อนถาม บางครั้งพูดสั้น บางครั้งมีเรื่องอยากเล่าจนต่อกันหลายคำ
แต่เขาไม่เคยได้ยินเสียงแรกที่วาสิตาเขียนถึง
บนชั้นยังมีรูปจากสวน ชามีมใส่หมวกปีกเอียงยืนอยู่หลังรั้วริมบ่อ เตยหอมนั่งยองข้าง ๆ ทั้งสองคนกำลังมองไปทางเดียวกัน
ไปสวน เจอปลาตัวใหญ่
ชานนท์อ่านแล้วนึกถึงปลาตัวพุงใหญ่ที่ลูกพาเขาเดินตามรอบบ่อ
เขาเคยยืนอยู่ตรงนั้นมาแล้ว เพียงแต่ในรูปเป็นอีกวันหนึ่ง มีเตยหอมอยู่ข้างลูกแทนเขา
ภาพสุดท้ายเป็นชามีมนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ กระดาษฉลากติดอยู่บนนิ้วสองนิ้ว ใบหน้าขมวดคิ้วอย่างตั้งใจ ส่วนเตยหอมยืนอยู่ข้าง ๆ หัวเราะจนตาหยี
วันนี้ช่วยแม่ติดฉลาก
มุมปากของชานนท์ขยับขึ้นเล็กน้อย
เขาเพิ่งเห็นลูกตรวจฉลากกลับหัวของลลิตาเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนนั้นเด็กทำสีหน้าจริงจังเหมือนในรูปนี้
หลายอย่างในชีวิตของชามีมเริ่มขึ้นมานานแล้ว ก่อนเขาจะรู้จักเด็กชายเสียอีก
วาสิตาอยู่ด้วยในวันเหล่านั้น ถ่ายรูป จดวันที่ เก็บเรื่องเล็ก ๆ ไว้ทีละอย่าง
ชานนท์ไม่ได้รู้ว่ามีลูก ไม่เคยได้รับโอกาสให้เลือกว่าจะอยู่หรือไป แต่ความไม่รู้ก็ไม่ได้ทำให้เขากลับไปยืนในรูปใบใดได้
เขาลดสายตาจากกรอบรูป แล้วหันกลับมาที่เตียง
ลลิตายังนั่งอยู่เงียบ ๆ เธอมองชามีมเป็นระยะ เมื่อเด็กชายขยับขาก็รอดูจนเขาหลับต่อ ก่อนเงยหน้ามาทางชานนท์
เขานั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง
มือของชามีมกำผ้าของแม่อยู่ใกล้หน้า นิ้วเล็กโผล่พ้นรอยพับมาเพียงนิดเดียว ชานนท์มองมันแล้วนึกถึงตอนเด็กยื่นหมวกให้ถือ ก่อนก้มจัดรองเท้าของตัวเอง
ตอนนั้นเขารับไว้โดยไม่ต้องคิด
คืนนี้กลับอยากยื่นมือไปแตะผมที่ปรกหน้าผาก แต่สุดท้ายก็วางมือไว้บนเข่า ลูกกำลังหลับสบาย และเขายังไม่รู้ว่าชามีมอยากให้ทำเช่นนั้นหรือไม่
“ชามีม”
เสียงเขาเบาจนแทบกลืนไปกับเสียงแอร์
เด็กชายไม่ตื่น
ชานนท์ก้มมองใบหน้าลูกอีกครั้ง
“พ่อมาแล้วนะ พ่อเจอตัวชามีนแล้วนะ...ลูกชาย”
พูดจบเขาก็นั่งอยู่เฉย ๆ ไม่มีคำถามให้เด็กตอบ ไม่มีหนังสือให้ช่วยกันอ่าน และไม่มีเหตุอะไรที่ชามีมต้องหันมารับรู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้
เขาเพียงอยากเห็นลูกหลังได้อ่านรายงานฉบับนั้น
ชามีมสูดหายใจลึกขึ้นครั้งหนึ่ง แล้วคลายนิ้วออกจากชายผ้าเล็กน้อย ก่อนวางมือซุกอยู่ข้างแก้ม
ชานนท์นั่งมองอีกพักหนึ่ง จึงเงยหน้าหาลลิตาแล้วพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่าจะออกไป เธอลุกขึ้นเปิดประตูให้ ทั้งสองคนเดินออกจากห้องอย่างเงียบที่สุด ก่อนลลิตาจะปิดประตูกลับตามเดิม
ที่ชั้นล่าง ลลิตาเปิดไฟเหนือเคาน์เตอร์ไว้เพียงดวงเดียว ชานนท์หยุดมองโต๊ะริมหน้าต่าง บนโต๊ะมีกล่องดินสอสีปิดฝาแล้ว กระดาษวาดรูปสอดอยู่ใต้หนังสือเล่มใหญ่ เหลือมุมสีเขียวโผล่ออกมา
ตอนกลางวันร้านนี้เต็มไปด้วยสิ่งที่เด็กชายอยากให้เขาดู พอชามีมหลับ ทุกอย่างก็รออยู่ที่เดิมสำหรับเช้าวันต่อไป
“ขอบคุณที่ให้ขึ้นไปนะ” เขาบอก
“น้องเป็นลูกของคุณ คุณมีสิทธิ์ค่ะ”
ลลิตาไม่ได้ถามว่าเขารู้สึกอย่างไร เธอเพียงยืนรอข้างเคาน์เตอร์ ขณะชานนท์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา
“ผมควรบอกชามีมยังไง”
เธอเงยหน้าขึ้น “เรื่องผลตรวจเหรอคะ”
“เรื่องที่ผมเป็นพ่อเขา”
ลลิตานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เราค่อยคุยกันตอนที่คุณมีเวลาและน้องไม่เหนื่อยนะคะ ป้านวลเคยบอกเรื่องคุณกับชามีมไว้บ้างแล้ว ลิตาอยากถามป้าก่อนว่าใช้คำไหน แล้วเราจะได้บอกตรงกัน”
ชานนท์พยักหน้า “ผมไม่อยากให้เขารู้สึกว่าต้องทำอะไรขึ้นมาเพราะเรื่องนี้”
“งั้นเราก็บอกน้องง่าย ๆ ก่อนค่ะ แล้วดูว่าชามีมอยากถามอะไรบ้าง”
เขามองเก้าอี้ตัวที่ลูกนั่งประจำ ก่อนเก็บโทรศัพท์ลง
คำว่า “พ่อ” อยู่ในรายงานแล้ว แต่สำหรับชามีม เขายังเป็นชานนท์ที่อ่านหนังสือให้ฟัง เป็นคนถือหมวก และเพิ่งรับปากว่าจะพาไปซื้อถั่ว
“วันเสาร์ต้องเตรียมอะไรให้เขาบ้าง”
ลลิตามองเขา ก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะปรากฏขึ้น “หมวก น้ำ แล้วก็ผ้าของแม่ค่ะ ส่วนรายการของที่จะซื้อ ลิตาจะส่งให้คุณดูก่อน”
“ร้านที่ธนาหามา คุณดูแล้วหรือยัง”
“ดูแล้วค่ะ ลิตาจะโทรถามเวลาเปิดกับของที่มีอีกที จะได้ไม่พาน้องไปแล้วหาไม่ได้”
“ครับ ถ้ามีอะไรต้องเตรียมเพิ่ม บอกผม”
“ได้ค่ะ”
ชานนท์ก้มลงสวมรองเท้า ผูกเชือกให้กระชับก่อนลุกขึ้น
ลลิตาปลดล็อกประตูให้ เขาก้าวออกไปแล้วหันกลับมา “คืนนี้ถ้าเขาตื่นถามอะไร โทรหาผมได้”
“ค่ะ คุณกลับดี ๆ นะคะ”
เขาพยักหน้า แล้วรอจนเธอปิดและล็อกประตูเรียบร้อยจึงเดินกลับไปที่รถ
ธนาเงยหน้าจากเอกสารเมื่อเขาขึ้นมานั่ง “น้องหลับแล้วเหรอครับ”
“หลับแล้ว หลับตั้งแต่ก่อนฉันขึ้นไป”
ผู้ช่วยเก็บแฟ้มออกจากเบาะข้าง ๆ ชานนท์จึงเอนหลังพิง มองหน้าต่างชั้นบนที่ยังมีแสงลอดออกมาเพียงเล็กน้อย
ภาพทารกในอ้อมแขนวาสิตายังอยู่ในความคิด ตามด้วยภาพชามีมเกาะโซฟา เรียกแม่ และยืนดูปลาที่สวน
เขามองจนรถเคลื่อนพ้นหน้าร้าน ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดตารางวันเสาร์
นัดช่วงเช้ายังอยู่ตรงนั้น
พาชามีมไปซื้อถั่วกับอุปกรณ์เพาะ
ชานนท์อ่านทวน แล้วตั้งเตือนเวลาออกจากบ้านเพิ่มอีกหนึ่งรายการ
++
คุยท้ายตอน: สถานะของสองพ่อลูกชัดเจนแล้วนะ ไว้มาดูกันว่าต่อไปชานนท์จะทำยังไงต่อค่อ ><
++