บทที่8 (2)
บทที่8 (2)
+++
เช้าวันถัดมา ชานนท์มาถึงร้านตามเวลาที่โทรแจ้งไว้ ป้านวลกำลังเก็บจานอาหารเช้า ส่วนชามีมนั่งอยู่บนพรมข้างโต๊ะริมหน้าต่าง เขากำลังประกบชิ้นไม้สองชิ้นเข้าด้วยกัน ผ้ากันเปื้อนของแม่พาดอยู่บนตัก
“ชานนท์มา” เด็กชายพูดขึ้นเมื่อได้ยินเสียงทักทายจากหน้าประตู แต่ยังไม่ละมือจากของตรงหน้า
“มาแล้วครับ” ชานนท์หยุดอยู่ใกล้พรม ก่อนวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ
ลลิตาเห็นรอยอ่อนล้าบนใบหน้าเขาจึงถามเบา ๆ “เมื่อคืนได้นอนบ้างมั้ยคะ”
“นิดหน่อย” เขามองชามีมอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันกลับมาหาเธอ “เรื่องที่คุยกันเมื่อคืน ผมอยากบอกเขาวันนี้”
ลลิตาพยักหน้า ก่อนขยับไปหาป้านวลที่เคาน์เตอร์ “ป้าคะ เราคุยกันอีกนิดนะคะ เรื่องที่ป้าเคยบอกชามีมไว้”
ป้านวลวางจานลงแล้วเช็ดมือ “ป้าเคยบอกว่าคุณชานนท์อาจเป็นพ่อค่ะ แต่ผู้ใหญ่ยังต้องตรวจให้แน่ใจ น้องฟังแล้วก็ไม่ได้ถามต่อ”
ชานนท์ฟัง ก่อนเหลือบไปทางพรม “ผมควรพูดเหมือนที่ป้าบอกไว้มั้ย”
“บอกต่อจากเดิมได้ค่ะ” ลลิตาตอบ “ครั้งนี้เรารู้แล้วว่าคุณเป็นพ่อ ไม่ต้องอธิบายเรื่องผลตรวจยาว ๆ ก็ได้ ถ้าชามีมสงสัย น้องอาจถามเอง”
“แล้วถ้าไม่ถาม”
“ก็ให้เวลาน้องค่ะ วันนี้ไม่จำเป็นต้องคุยทุกอย่างให้จบ”
ชานนท์พยักหน้า เขาเคยคิดถ้อยคำมาตลอดทาง แต่พอถึงร้าน ประโยคที่เตรียมไว้กลับดูมากเกินกว่าจะพูดกับเด็กที่กำลังตั้งใจต่อของเล่นอยู่
ลลิตาหันไปหาชามีม “ชามีมคะ คุณชานนท์มีเรื่องจะบอก อยากให้เขานั่งตรงไหนคะ”
เด็กชายวางชิ้นไม้ลง ก่อนแตะเก้าอี้ข้างโต๊ะ
“ตรงนี้”
ชานนท์ดึงเก้าอี้ออกอย่างระมัดระวังแล้วนั่งลง ส่วนลลิตานั่งใกล้พรมตามเดิม ป้านวลอยู่ที่เคาน์เตอร์ในระยะที่เด็กมองเห็น เขาวางมือบนเข่า รอจนชามีมประกบไม้สองชิ้นเสร็จ แล้วจึงเรียก
“ชามีม”
ปลายนิ้วเล็กหยุดอยู่บนชิ้นไม้
“ชานนท์เป็นพ่อของชามีมนะ”
พูดจบเขาก็เงียบ คำที่เมื่อคืนอ่านอยู่ในเอกสารออกมาจากปากแล้ว คราวนี้มีลูกนั่งฟังอยู่ตรงหน้า
ชามีมลดมือลงบนตัก สายตาเลื่อนมาอยู่แถวมือของเขา
“แม่เตยเป็นแม่” ชานนท์พูดต่อช้า ๆ “ชานนท์เป็นพ่อ”
เด็กชายจับชายผ้ากันเปื้อน ก่อนก้มมองมันอยู่ครู่หนึ่ง “แม่เตย”
“ครับ”
เขารอโดยไม่เรียกซ้ำ แม้จะอยากรู้ว่าชามีมกำลังคิดอะไร
ไม่นานเสียงเล็กจึงดังขึ้น “ชานนท์เป็นพ่อ”
ชานนท์กลืนน้ำลาย ก่อนตอบ “ใช่ครับ เป็นพ่อของชามีม”
เด็กชายนิ่งไปอีกพักหนึ่ง แล้วหันมาทางเขานิดเดียว แต่ยังไม่สบตา
“พ่อไปซื้อถั่วมั้ย”
ลลิตาก้มมองมือของตัวเอง รอยยิ้มค่อย ๆ ปรากฏขึ้น ส่วนชานนท์รู้สึกเหมือนลมหายใจที่ค้างอยู่ได้ผ่อนออกมาในที่สุด
“ไปครับ วันเสาร์เราไปซื้อถั่วกัน”
ชามีมยกนิ้วขึ้นนับ ครั้งนี้เหลือเพียงสองนิ้ว “นอนอีกสองครั้ง”
“ค่ะ” ลลิตารับ “คืนนี้หนึ่งคืน แล้วพรุ่งนี้อีกหนึ่งคืน พอเช้าวันเสาร์เราไปซื้อของกัน”
“ซื้อถั่ว ไม่ซื้อถั่วงอก”
“ชานนท์จำได้แล้ว” เขาตอบ
เด็กชายพยักหน้า ก่อนหยิบชิ้นไม้จากตักขึ้นมาอีกครั้ง เขาลองต่อเข้ากับแถวที่วางอยู่บนพรม แต่ปลายอีกด้านเลื่อนหนี จึงยกมันขึ้นแล้วมองที่มือชานนท์
“จับตรงนี้”
ชานนท์ก้มลงจากเก้าอี้ ประคองปลายไม้ตามที่ลูกชี้ “แบบนี้เหรอ”
“อืม” ชามีมกดอีกชิ้นให้เข้าที่ พอต่อสำเร็จก็นำมือของตัวเองออก “ได้แล้ว”
ชานนท์จึงปล่อยตาม เขายังไม่รู้ว่าลูกเข้าใจคำว่า “พ่อ” มากแค่ไหน แต่เมื่อครู่ชามีมใช้คำนั้นถามถึงนัดของพวกเขา แล้วเรียกให้ช่วยจับของเล่นต่อเหมือนที่เคยทำ
เช้านี้เขาจึงนั่งอยู่ตรงนั้น คอยประคองปลายไม้เมื่อเด็กชายขอ โดยไม่ถามให้เรียกคำเดิมอีกครั้ง
ก่อนถึงเวลาที่ต้องออกไปทำงาน ชานนท์ตรวจนาฬิกาแล้วบอกลูกล่วงหน้า
“อีกสักพักพ่อต้องไปทำงานแล้วนะ”
เด็กชายวางชิ้นไม้ลง ก่อนมองรองเท้าของเขา “ชานนท์ไปทำงาน”
การที่เด็กชายไม่ใช้คำว่า “พ่อไปทำงาน” จะทำให้ชานนท์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะยิ้ม “ครับ วันนี้ชานนท์จะกลับมาหลังชามีมกินข้าวเย็น”
ลลิตาเหมือนเข้าใจความรู้สึกของชานนท์ เธอเงยหน้าสบตาเขาเหมือนจะให้กำลังใจ เหมือนจะบอกว่านี่แค่เริ่มต้น ไม่ได้วันนี้ ไม่ใช่ว่าพรุ่งนี้จะไม่ได้คำว่า “พ่อ” กลับมาในสักวัน
“ผมดูตารางแล้ว ประชุมสุดท้ายจบช่วงบ่าย เผื่อเวลาเดินทางไว้มาทันครับ”
เธอพยักหน้า ก่อนหันไปหาชามีม “เย็นนี้กินข้าวเสร็จ แล้วคุณชานนท์จะมาอยู่ด้วยก่อนขึ้นไปเตรียมตัวนอนค่ะ”
“ชานนท์มา”
“มาอีกครับ”
เด็กชายก้มลงเก็บชิ้นไม้ที่ยังไม่ได้ใช้ลงกล่อง ชานนท์รอจนเขาวางชิ้นสุดท้าย แล้วจึงลุกขึ้น
“ไปก่อนนะ”
“ชานนท์ไปก่อน”
เขายิ้มเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์แล้วเดินไปทางประตู ลลิตาตามมาส่งเพื่อคุยเรื่องช่วงเย็นอีกนิด “วันนี้คุณลองอยู่ดูตอนล้างมือกับเตรียมของขึ้นห้องก่อนนะคะ เดี๋ยวลิตาบอกว่าอะไรอยู่ตรงไหน”
“ได้ครับ”
“ประชุมเสร็จแล้วเผื่อเวลาเดินทางด้วยนะคะ”
ชานนท์มองเธอ “คุณกลัวผมมาสาย?”
“กลัวคุณรับปากไว้แล้วต้องโทรมาให้ลิตาอธิบายแทนค่ะ”
เขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “ผมจะมาให้ทัน”
ลลิตายิ้มรับ แล้วเปิดประตูให้
ชานนท์เดินออกไปหาเด็กชายที่นั่งอยู่บนพรมด้วยสายตาอีกครั้ง ชามีมกำลังหยิบไม้สองชิ้นที่ต่อสำเร็จมาวางบนโต๊ะ แยกไว้จากของในกล่อง เขาไม่ได้เรียกถามว่าจะเก็บไว้ทำไม เพียงก้าวออกจากร้านแล้วขึ้นรถที่รออยู่
ช่วงบ่ายชามีมทำกิจวัตรตามปกติ คนตัวน้อยช่วยป้านวลฉีดน้ำให้ต้นไม้หน้าร้าน แล้วนั่งวาดรูปขวดเครื่องหอมกับลลิตา พอเหนื่อยก็ย้ายไปนอนพักข้างผ้ากันเปื้อนของแม่อยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนมื้อเย็น ลลิตาพาเขาดูปฏิทินอีกครั้งตามที่นัดไว้ เด็กชายแตะช่องวันเสาร์ซึ่งวงกลมไว้ แล้วเลื่อนนิ้วกลับมาที่วันนี้
“อีกสองคืน”
“ค่ะ อีกสองคืน”
“วันนี้ชานนท์มาอีก”
“ค่ะ วันนี้มาอีกหลังกินข้าวเย็นค่ะ”
ชามีมหันไปมองโต๊ะกินข้าวที่ป้านวลกำลังจัด แล้วเดินไปล้างมือ
หลังอาหาร ป้านวลช่วยเก็บครัวก่อนกลับบ้านข้าง ๆ แกบอกลาเด็กชายตามปกติ ส่วนลลิตาอยู่กับเขาที่โต๊ะริมหน้าต่าง ชามีมหยิบชิ้นไม้สองชิ้นที่เก็บแยกไว้เมื่อเช้ามาลองต่ออีกครั้ง คราวนี้มันเข้าที่ได้ง่ายขึ้น เขาจึงวางลงแล้วเปิดกล่องหาตัวอื่น
เสียงรถตู้มาจอดหน้าร้านในช่วงที่ลลิตากำลังจะหยิบโทรศัพท์ดูเวลา
ชามีมหยุดมือ
เมื่อประตูเปิด ชานนท์เดินเข้ามาพร้อมธนา เสื้อสูทยังพาดอยู่บนแขน ส่วนกระเป๋าเอกสารอยู่ในมือผู้ช่วย
เด็กชายเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “ชานนท์กลับมา”
เขาหยุดตรงประตู ก่อนยิ้ม “กลับมาแล้วครับ”
ชามีมมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ยังไม่สบตา แต่มองสูงขึ้น จากนั้นดึงกล่องไม้เข้ามาใกล้ตัวแล้วเริ่มเก็บของ
ชานนท์วางเสื้อสูทไว้ข้างเคาน์เตอร์ หันไปบอกธนาเรื่องเวลาที่จะกลับ แล้วเดินมาหาลูก
“ให้ช่วยเก็บมั้ย”
เด็กชายหยิบชิ้นยาวยื่นให้ “อันนี้ก่อน”
เขารับมา ลองวางลงในกล่องตามช่องว่างที่เห็น แต่ชามีมส่ายหน้า
“นอนลง”
ชานนท์หมุนชิ้นไม้ให้วางราบ “แบบนี้?”
“อืม แล้วเล็ก”
เด็กชายส่งชิ้นเล็กตามมาอีกสองอัน เขาจึงวางข้างกัน พอของครบ ชามีมกดฝากล่องลงแล้วใช้สองมือลูบดูว่าปิดสนิท ลลิตานั่งอยู่ใกล้ ๆ ไม่ได้แทรกช่วย เมื่อเด็กชายเก็บกล่องเข้าที่แล้วจึงบอก
“อีกสักครู่เราจะขึ้นไปเปลี่ยนชุดนะคะ ล้างมือก่อน”
ชามีมลุกขึ้น เดินไปยังอ่างด้านหลังร้าน ชานนท์ตามไปพร้อมลลิตา
เด็กชายเปิดก๊อก พับแขนเสื้อข้างหนึ่งเอง แต่อีกข้างรูดลงมาจนเกือบถึงข้อมือ
เขาหันมาทางชานนท์แล้วชูแขน “ช่วยหนูพับแขน”
ชานนท์หยุดอยู่ตรงหน้า มองแขนเล็กที่ยื่นมาให้ “ข้างนี้ใช่มั้ย”
“อืม”
เขาจับชายแขนเสื้อเบา ๆ พับขึ้นหนึ่งทบแล้วถาม “พอหรือยัง”
ชามีมมอง ก่อนยกแขนขึ้นอีกนิด “อีก”
ชานนท์พับเพิ่มให้พ้นข้อศอก แล้วปล่อยมือ
เด็กชายพลิกแขนดู จากนั้นหันกลับไปกดสบู่
ลลิตายืนรออยู่ด้านข้าง พอเห็นชานนท์จะเอื้อมไปเปิดน้ำเพิ่ม เธอก็บอกเบา ๆ
“รอเขาถูสบู่ก่อนค่ะ ถ้าต้องการให้ช่วย เขาจะบอก”
มือของเขาหยุด แล้วลดกลับมาข้างตัว ชามีมถูมือต่อจนพอใจ ก่อนยื่นไปใต้ก๊อกด้วยตัวเอง น้ำชะฟองสบู่ออกทีละน้อย เขาปิดก๊อกแล้วสะบัดมือเบา ๆ
ลลิตาชี้ไปยังผ้าเช็ดมือที่แขวนอยู่ “ผืนนี้ค่ะ”
ชานนท์หยิบส่งให้ เด็กชายรับไปเช็ดตามนิ้ว แล้วนำกลับมาให้เขาช่วยแขวน “เก็บ”
“ครับ”
เขาแขวนกลับตรงตะขอ ปล่อยให้ชายผ้าห้อยลงเท่ากันทั้งสองด้าน
ชามีมมองแล้วพยักหน้า ก่อนเดินกลับไปหยิบผ้ากันเปื้อนของแม่
ชานนท์หันมองลลิตา เธอยิ้มให้เล็กน้อย
“วันนี้รู้แล้วค่ะว่าแขนเสื้อต้องพับประมาณไหน”
“แล้วถ้าพรุ่งนี้เขาอยากพับต่ำกว่านี้ล่ะ”
“ก็ถามน้องอีกทีค่ะ”
เขาพยักหน้าเหมือนบันทึกไว้ ก่อนเดินตามเด็กชายกลับไปที่โต๊ะ
ก่อนขึ้นชั้นสอง ลลิตาหยิบเสื้อผ้าสองชุดที่เตรียมไว้มาให้ชามีมเลือก เด็กชายแตะชุดสีฟ้า แล้วอุ้มไว้พร้อมผ้ากันเปื้อน
“ชานนท์ถืออะไรดี” เขาถามเมื่อเห็นเด็กชายมีของเต็มสองแขน
ชามีมมองของในมือ ก่อนยื่นชุดนอนให้ “ถือเสื้อ”
“ได้ครับ”
ลลิตาหยิบของที่เหลือ แล้วเดินตามทั้งคู่ขึ้นไป ชานนท์หยุดถอดรองเท้าตั้งแต่ก่อนเด็กจะหันกลับมาเตือน ชามีมก้มตรวจ พอเห็นเรียบร้อยก็จับราวเดินต่อ
บนห้อง ลลิตาให้ชานนท์วางชุดนอนลงบนเก้าอี้เตี้ย แล้วช่วยกันเตรียมของก่อนอาบน้ำ เธอบอกตำแหน่งผ้าเช็ดตัวกับของใช้ที่ชามีมหยิบเองได้ ส่วนเรื่องอาบน้ำวันนี้เธอยังเป็นคนดูแลตามเดิม
ชานนท์ออกมารอด้านนอก ระหว่างนั้นเขาหยิบโทรศัพท์จดสิ่งที่เพิ่งเห็นไว้สั้น ๆ
พอชามีมแต่งตัวเรียบร้อย ลลิตาจึงเรียกเขาเข้ามาอีกครั้ง
เด็กชายนั่งอยู่บนเตียง ผมด้านหน้าชื้นเล็กน้อย ผ้ากันเปื้อนของแม่วางข้างหมอน ส่วนลลิตากำลังเตรียมที่นอนปิกนิก
“ขวดน้ำอยู่ตรงนั้นค่ะ” เธอบอกชานนท์ “ลองให้ชามีมบอกว่าต้องการวางตรงไหนนะคะ”
เขาหยิบขวดมาถือ แล้วหยุดข้างเตียง “วางตรงไหนครับ”
ชามีมชี้หัวเตียงด้านที่ไม่มีโคมไฟ เขาจึงวางลงตามนั้น
เด็กชายลองยื่นมือไปจับ ก่อนบอก “ใกล้อีก”
เขาเลื่อนเข้ามา “ตรงนี้?”
“ได้”
ชานนท์ปล่อยมือ เด็กชายหยิบขวดขึ้นดื่มเล็กน้อยแล้ววางกลับ ลลิตามองจนแน่ใจว่าขวดตั้งมั่นคงจึงหันไปเก็บชุดที่เปลี่ยนแล้ว
ชามีมหยิบหนังสือเล่มบางออกจากหัวเตียง เปิดดูสองหน้าแล้วส่งมาทางชานนท์
“อ่าน”
เขารับมา “คืนนี้ชานนท์อ่านให้ฟังเหรอ”
“อืม”
ลลิตาขยับเก้าอี้ให้ เขานั่งลงข้างเตียง เปิดหน้าที่เด็กชี้แล้วเริ่มอ่านช้า ๆ
ชามีมฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือมาแตะมุมกระดาษ “ตรงนี้ก่อน”
ชานนท์หยุด ไล่สายตาตามนิ้วเล็กแล้วเริ่มใหม่จากบรรทัดนั้น
ลลิตานั่งพับผ้าอยู่บนที่นอนปิกนิก เธอไม่ได้บอกเขาว่าต้องทำอย่างไรทุกจังหวะ ชามีมกำลังบอกเอง และชานนท์ก็เริ่มรอจนฟังคำขอจบแล้วค่อยทำ
เมื่ออ่านจบ เด็กชายปิดหนังสือแล้วส่งคืน “เก็บ”
เขานำไปวางบนหัวเตียง ก่อนหันกลับมาหาลูก
“คืนนี้ชานนท์กลับไปนอนบ้านนะ ครูลิตาอยู่ด้วย”
ชามีมดึงผ้ากันเปื้อนมาไว้บนตัก “ชานนท์ไปทำงาน”
“คืนนี้ไม่ทำแล้วครับ กลับไปนอนที่บ้าน”
เด็กชายมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูด “นอนสองครั้ง ซื้อถั่ว”
ชานนท์ยิ้ม “ครับ อีกสองคืน วันเสาร์ไปซื้อถั่ว”
เขาลุกขึ้นช้า ๆ กล่าวราตรีสวัสดิ์แล้วเดินไปที่ประตู ลลิตาตามมาส่งเพียงหน้าห้อง
“ขอบคุณนะ” เขาพูดเบา ๆ
“เรื่องอะไรคะ”
เขาเหลือบไปทางขวดน้ำบนหัวเตียง “ที่ให้ผมลอง”
ลลิตามองตาม ก่อนหันกลับมาหาเขา “พรุ่งนี้อาจมีอย่างอื่นให้ลองอีกนะคะ”
“ได้ครับ”
เธอยิ้ม แล้วกลับเข้าไปหาชามีม ส่วนชานนท์เดินลงบันไดอย่างระวัง
ก่อนถึงขั้นสุดท้าย เขาเปิดบันทึกในโทรศัพท์อีกครั้ง ใต้รายการเรื่องแขนเสื้อกับขวดน้ำ เขาพิมพ์เพิ่มไว้หนึ่งบรรทัด
ถ้าไม่แน่ใจ ถามชามีมก่อน
+++
