บทที่8 (3)
บทที่8 (3)
+++
ช่วงสายวันศุกร์ ชานนท์มาถึงร้านพร้อมธนา ป้านวลกำลังตรวจรายการสินค้าหลังเคาน์เตอร์ ส่วนลลิตานั่งอยู่ข้างชามีมที่โต๊ะริมหน้าต่าง
เด็กชายใช้ดินสอสีเขียวลากเส้นขึ้นจากวงกลมเล็ก ๆ บนกระดาษ ผ้ากันเปื้อนของแม่พาดอยู่บนตัก ปลายข้างหนึ่งถูกเหน็บไว้ใต้แขนไม่ให้เลื่อนลงพื้น
“ชานนท์มา”
เขาทักโดยยังไม่วางดินสอ “มาแล้วครับ วาดอะไรอยู่”
ชามีมลากเส้นต่ออีกนิด ก่อนแตะวงกลมตรงปลาย “ถั่ว”
ชานนท์ก้มดู มีเส้นยาวออกจากเมล็ดถั่วแล้วโค้งขึ้นด้านบน เขายังมองไม่ออกว่าด้านไหนเป็นราก แต่ไม่ได้ถามแทรก
“พรุ่งนี้จะไปซื้อกันแล้ว”
เด็กชายเงยขึ้นเล็กน้อย “นอนอีกครั้ง”
“ครับ นอนคืนนี้อีกคืน พรุ่งนี้เช้าไปซื้อถั่ว”
“ถั่วเขียว”
“จำได้แล้วครับ”
ชามีมพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนก้มวาดต่อ ลลิตาจึงลุกมาคุยกับธนาและป้านวลที่เคาน์เตอร์
ผู้ช่วยวางแฟ้มลงแล้วเปิดหน้าที่คั่นไว้ “ทนายนัดคุยเรื่องขั้นตอนสถานะบิดาไว้แล้วนะครับ ผมส่งเวลาให้คุณนนท์เรียบร้อย ส่วนเอกสารที่ต้องขอเพิ่มเติม ผมแยกรายการของป้านวลไว้ให้ตรงนี้ครับ”
ป้านวลรับมาดู แกหยิบแว่นขึ้นมาสวมแล้วไล่อ่านทีละบรรทัด
“มีฉบับที่ป้าเก็บไว้ข้างบนค่ะ เดี๋ยวหยิบให้ได้”
“ไม่ต้องรีบตอนนี้ก็ได้ครับ ผมฝากรายการไว้ก่อน ถ้าตรงไหนหาไม่เจอ โทรถามผมได้เลย”
ชานนท์รอจนป้านวลอ่านจบจึงพูด
“เรื่องที่อยู่กับตารางดูแลชามีมยังตามเดิมนะครับ ถ้ามีอะไรต้องปรับ ผมจะคุยกับป้ากับลิตาก่อน”
ป้านวลพับกระดาษเก็บเข้าแฟ้ม
“ค่ะ ป้าแค่อยากให้น้องค่อย ๆ คุ้น ไม่ต้องเปลี่ยนหลายอย่างพร้อมกัน”
“ครับ ตอนนี้ยังไม่ย้ายเขาไปจากที่นี่”
ลลิตาเหลือบไปทางเด็กชาย เขายังวาดรูปอยู่ มีเพียงตอนที่ได้ยินชื่อของตัวเองจึงหยุดดินสอแล้วหันมานิดหนึ่ง ก่อนกลับไปเติมเส้นบนกระดาษ
เมื่อคุยเรื่องเอกสารเสร็จ ป้านวลจึงหยิบสมุดสูตรของเตยหอมออกมาจากลิ้นชัก
“คุณลูกค้าที่โทรมาเรื่องกลิ่นวันก่อนส่งรูปขวดมาแล้วค่ะครู เขาบอกว่าตอนนั้นเตยหอมเขียนเลขไว้ใต้ขวดด้วย ป้าเลยลองเปิดหาอีกที”
แกนำรูปในโทรศัพท์ให้ลลิตาดู แล้วพลิกสมุดไปยังหน้าที่ติดกระดาษคั่นไว้
“เจอแล้วเหรอคะ”
“น่าจะหน้านี้ค่ะ เลขตรงกัน แล้วก็มีหมายเหตุว่าปรับจากสูตรเดิม”
ลลิตาก้มอ่าน ก่อนหยิบสมุดจดของตัวเองมาเปิดเทียบ “คราวก่อนป้าลองตามส่วนเริ่มต้นใช่มั้ยคะ”
“ค่ะ ป้าหาส่วนที่เขาปรับไม่เจอ อยู่คนละหน้ากันเลยไม่ทันเห็น”
ตรงมุมกระดาษมีลูกศรเล็ก ๆ ชี้ไปยังเลขหน้าอีกแห่ง ลลิตาพลิกตามแล้วพบข้อความสั้น ๆ ซึ่งวาสิตาเขียนเพิ่มไว้ภายหลัง
ป้านวลนำถาดตัวอย่างที่เตรียมไว้ในช่วงเช้ามาวางบนเคาน์เตอร์ด้านที่มีอากาศถ่ายเท ขวดทุกใบปิดฝาเรียบร้อย มีเพียงกระดาษแต้มกลิ่นที่แกกำลังจะใช้เทียบ
“วันนี้ป้าจะลองใหม่ชุดเล็ก ๆ ดูค่ะ ขวดเก่าที่เตยหอมเก็บเป็นตัวอย่างยังเหลืออยู่ ถ้าเทียบแล้วป้ายังไม่มั่นใจ ก็จะโทรบอกลูกค้าตามตรง”
“ลิตาช่วยอ่านรายการให้นะคะ จะได้ดูตรงหมายเหตุไปด้วย”
ชานนท์ขยับหลบให้ทั้งคู่ทำงาน ก่อนเดินไปดูรูปของชามีมอีกครั้ง
เด็กชายเติมใบเล็กสองใบไว้บนยอดเส้นสีเขียวแล้ว เขาชี้ให้ดู “ถั่วโต”
“ยังไม่ได้ปลูกเลย โตในรูปก่อนแล้วเหรอ”
“วาดก่อน”
“ครับ วาดก่อน”
ชามีมเลือกดินสอสีน้ำตาลมาวางข้างสีเขียว ขณะเสียงป้านวลเรียกชื่อลาเวนเดอร์กับเบอร์กามอตดังมาจากเคาน์เตอร์
มือเล็กหยุดลง คนตัวน้อยหันไปมองขวดที่แกเพิ่งหยิบขึ้นมา ก่อนวางดินสอแล้วลงจากเก้าอี้ อุ้มผ้ากันเปื้อนเดินไปยืนข้างลลิตา
“ขวดแม่”
ป้านวลหันมาหา “ค่ะ ป้ากำลังเทียบกลิ่นที่แม่เตยเคยทำให้ลูกค้า”
ชามีมมองกระดาษสองแผ่นบนถาด “หนูดม”
ลลิตาขยับถาดให้เห็นถนัดขึ้น โดยยังไม่ยื่นไปชิดหน้าเขา
“ได้ค่ะ สองแผ่นนี้ป้าแต้มไว้แล้ว ถ้าไม่อยากดมต่อก็บอกนะคะ”
เด็กชายหยิบแผ่นแรกขึ้นมา ดมสั้น ๆ แล้ววางลง จากนั้นจึงหยิบอีกแผ่น
เขาขมวดคิ้วนิดหนึ่ง ก่อนเลื่อนแผ่นที่สองออกห่าง “ส้มแรง”
ป้านวลก้มดูเครื่องหมายที่ตัวเองเขียนไว้ปลายกระดาษ “แผ่นนี้ของที่ป้าลองเมื่อเช้าค่ะ”
ชามีมแตะอีกแผ่น “แม่ทำเบากว่า”
ลลิตาก้มอ่านหมายเหตุที่เปิดพบอีกครั้ง “ตรงนี้พี่เตยหอมเขียนว่าลดเบอร์กามอตจากส่วนเริ่มต้นค่ะ แล้วให้ลองเทียบใหม่”
ป้านวลพยักหน้า “ป้าลองตามหน้านี้เลยดีกว่า แต่ต้องทำใหม่อีกชุด ของเมื่อเช้าผสมไปแล้ว”
แกเก็บกระดาษตัวอย่างชุดแรกใส่ถุงปิด ก่อนเตรียมอุปกรณ์สำหรับตัวอย่างใหม่ ลลิตาช่วยอ่านชื่อและปริมาณตามที่เตยหอมจดไว้ ส่วนป้านวลตรวจฉลากก่อนตวงแต่ละอย่าง
ชามีมยืนดูอยู่ใกล้ ๆ พอแกใช้ขวดหนึ่งเสร็จก็ชี้ฝาที่วางอยู่บนถาด “ปิด”
“ค่ะ ป้าปิดแล้ว” ป้านวลหมุนฝาให้แน่นแล้ววางคืน เด็กชายจึงหันไปดูขวดต่อไป
ชานนท์ยืนอยู่อีกด้านของเคาน์เตอร์ เขาเห็นลลิตาเลื่อนอุปกรณ์ที่ไม่ใช้แล้วออกจากพื้นที่ทำงาน และเก็บกระดาษแต้มกลิ่นทันทีเมื่อป้านวลบอกว่าเทียบเสร็จ
ครั้งนี้ไม่มีกลิ่นหลายชนิดวางค้างรวมกันเหมือนวันก่อน
เมื่อตัวอย่างใหม่พร้อม ป้านวลแต้มลงบนกระดาษแผ่นสะอาดแล้วพักไว้ ระหว่างรอ ชามีมกลับไปหยิบดินสอสีน้ำตาลจากโต๊ะ นำมาถือหมุนอยู่ในมือ
ธนาซึ่งกำลังอ่านเอกสารบนแท็บเล็ตยกมือขยี้ตา แล้วหันหน้าหนีเพื่อหาวเงียบ ๆ
ชามีมหยุดหมุนดินสอ เขามองผู้ช่วยอยู่ครู่หนึ่ง แต่ยังไม่ได้พูดอะไร
ป้านวลตรวจตัวอย่างอีกครั้ง ก่อนถามเด็กชาย “ชามีมยังอยากดมอยู่มั้ยลูก”
คนตัวน้อยวางดินสอลงข้างสมุดแล้วพยักหน้า ลลิตายื่นถาดให้เลือกหยิบ เด็กชายดมแผ่นใหม่ แล้วนำไปเทียบกับแผ่นจากขวดเดิมของเตยหอม
คราวนี้คิ้วที่ขมวดอยู่คลายลง “เหมือน”
ป้านวลมองเขา ก่อนลองดมของตัวเองอีกครั้ง
“ป้าก็ว่าใกล้ขึ้นแล้วค่ะ ไม่พุ่งเหมือนตอนแรก”
“เหมือนแม่ทำ”
คำของชามีมทำให้แกหยุดมือไปเล็กน้อย จากนั้นจึงวางกระดาษกลับลงบนถาดอย่างระมัดระวัง
ลลิตาไม่ได้ขอให้เขาดมซ้ำ เธอจดวันที่กับรายละเอียดที่ทดลองลงในสมุดของตัวเอง แล้วใช้กระดาษอีกแผ่นคั่นหน้าสูตรเดิมไว้
“ลิตาจดไว้ก่อนนะคะป้า ว่าชุดนี้ทำตามหมายเหตุหน้าไหน เดี๋ยวป้าเทียบอีกครั้งตามวิธีที่เคยทำ แล้วค่อยติดต่อคุณลูกค้า”
“ค่ะ”
ชามีมถือแผ่นกระดาษที่เพิ่งดมอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินไปหาธนา “หนูให้ ธนาดม”
ผู้ช่วยวางแท็บเล็ตลงแล้วรับมา “ขอบคุณครับ”
เขายกขึ้นดมเบา ๆ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า “หอมสดชื่นครับ”
ชามีมมองตาเขาที่เพิ่งขยี้ไปเมื่อครู่ “ธนาง่วง”
ธนาชะงัก ก่อนหัวเราะเบา ๆ “นิดหนึ่งครับ เมื่อคืนผมนอนดึก”
ชานนท์เหลือบมองกระดาษในมือผู้ช่วย แล้วหันมาทางลูก “แล้วชานนท์ล่ะ”
ลลิตาก้มเก็บฝาขวด กลั้นยิ้มไว้ไม่ค่อยมิด “คุณยังไม่ได้หาวค่ะ”
เขามองเธอ “ต้องหาวก่อนถึงจะได้เหรอ”
“ลองถามคนแจกดูสิคะ”
ชามีมมองชานนท์ครู่หนึ่ง ก่อนนำกระดาษอีกแผ่นที่อยู่ในมือตัวเองกลับไปวางบนถาด “พอแล้ว”
ชานนท์หยุด ก่อนพยักหน้ารับ “ครับ พอแล้ว”
ธนาส่งแผ่นที่ได้รับคืนให้ลลิตาเก็บตามที่เธอขอ ขณะป้านวลปิดฝาขวดตัวอย่างใบสุดท้ายแล้วนำถาดอุปกรณ์ออกไปจากเคาน์เตอร์
ชามีมหยิบดินสอสีน้ำตาลกลับไปที่โต๊ะ เขาปีนขึ้นเก้าอี้ วางผ้ากันเปื้อนบนตักแล้วก้มวาดต่อ
ชานนท์เดินตามไปหยุดข้างโต๊ะ “ถั่วมีรากแล้วเหรอ”
เด็กชายชี้เส้นสีน้ำตาลที่ต่อออกจากเมล็ด “อยู่ข้างล่าง”
“แล้วข้างบนล่ะ”
“ใบ” เขาเติมเส้นอีกเส้น ก่อนยกมือขึ้นหนึ่งนิ้ว “นอนอีกครั้ง”
“ครับ พรุ่งนี้เช้าไปซื้อกัน”
ชานนท์ยังไม่ทันพูดต่อ โทรศัพท์เครื่องส่วนตัวก็สั่นขึ้น ชื่อมารดาปรากฏบนหน้าจอ
เขามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนขยับออกมารับสายใกล้ประตู
“ครับแม่”
“เย็นนี้กลับมากินข้าวที่บ้านมั้ยลูก ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นหน้าเลย”
“มีงานหลายอย่างครับ”
“แม่รู้ว่ายุ่ง แต่กินข้าวสักมื้อก็น่าจะมีเวลานะ คุณป้าถามอยู่ตั้งแต่เมื่อวาน วันนี้ให้เตรียมของที่ลูกชอบไว้ด้วย”
ชานนท์มองผ่านกระจกประตู เห็นรถวิ่งผ่านไปทีละคัน ก่อนหันกลับมายังโต๊ะริมหน้าต่าง
ชามีมกำลังใช้ดินสอสีเขียวเติมใบอีกใบ ลลิตานั่งลงข้าง ๆ รอฟังว่าเขาอยากให้ดูอะไร
“คืนนี้ผมกลับครับ”
“ดีเลย จะได้ให้เขาเตรียมเพิ่ม”
เขาเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนพูด “คุณแม่ครับ ผมมีเรื่องสำคัญจะบอก”
น้ำเสียงปลายสายเปลี่ยนไป “เรื่องอะไรลูก มีปัญหาเรื่องงานหรือเปล่า”
“ไม่ใช่เรื่องงานครับ ไว้ผมไปถึงแล้วจะเล่าให้ฟัง”
“ได้สิ แม่กับคุณป้ารออยู่นะ”
ชานนท์รับคำ แล้ววางสาย เขายืนมองโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง เรื่องของชามีมอยู่กับเขามาหลายสัปดาห์ ตั้งแต่สูติบัตร จดหมาย การไปตรวจ จนถึงคำยืนยันในรายงาน
แต่สำหรับแม่กับป้า ทุกอย่างกำลังจะเริ่มต้นในคืนนี้
ธนาเก็บแฟ้มแล้วเดินมาหา
“คุณนนท์จะกลับคอนโดเหมือนเดิมใช่มั้ยครับ”
“ไม่ เย็นนี้ฉันกลับไปกินข้าวที่บ้านแม่ นายส่งเอกสารที่เหลือมาให้ก่อนเลิกงานก็พอ”
“ครับ”
ชานนท์หันไปหาป้านวลกับลลิตา ทั้งคู่หยุดฟังเมื่อเขาเดินกลับมาที่เคาน์เตอร์ “คืนนี้ผมจะบอกคุณแม่กับคุณป้าเรื่องชามีม”
ป้านวลจับขอบสมุดที่กำลังจะเก็บนิ่งไป ส่วนลลิตาเหลือบมองเด็กชายก่อนหันกลับมา
“ถ้ามีใครติดต่อมาหรือมาที่ร้านก่อนผมแจ้ง รบกวนโทรหาผมก่อนนะครับ”
ป้านวลพยักหน้า “ค่ะ”
ลลิตาถามเบา ๆ “คุณจะให้พวกท่านมาพบน้องเลยมั้ยคะ”
“ยังไม่กำหนดครับ ผมขอคุยคืนนี้ก่อน ถ้าจะมา ผมจะนัดกับคุณและป้าล่วงหน้า”
“ได้ค่ะ เราจะได้บอกชามีมก่อนด้วย”
เขารับคำ แล้วมองไปทางโต๊ะ
เด็กชายยกกระดาษขึ้นดู รูปต้นถั่วมีทั้งราก ใบ และเส้นสีเขียวยาวจนเกือบถึงขอบบนของหน้า พอเห็นชานนท์มองมา เขาก็ยื่นให้มองหน้าครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนไปมองที่บ่า
“ชานนท์ดู”
เขาเดินไปรับมาดู โดยถือเฉพาะขอบที่ไม่มีสี “ต้นสูงเลย”
“พรุ่งนี้ปลูก”
“พรุ่งนี้ไปซื้อถั่วกับของก่อน แล้วเราค่อยปลูกกัน”
ชามีมพยักหน้า ก่อนชี้มุมกระดาษ “เก็บไว้”
ชานนท์วางรูปลงตรงที่ลูกบอก แล้วถอยมือออก
“วันนี้ชานนท์กลับก่อนนะ เย็นนี้ต้องไปกินข้าวกับคุณแม่ของชานนท์”
เด็กชายหยุดมองเขา “แม่ชานนท์”
“ครับ แม่ของชานนท์”
ชามีมก้มลงแตะผ้ากันเปื้อนบนตัก แล้วถามขึ้น “กินข้าวหมดมั้ย”
ชานนท์นิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนยิ้ม “จะพยายามกินให้หมดครับ”
ลลิตาหันไปซ่อนยิ้ม ส่วนป้านวลหัวเราะเบา ๆ อยู่หลังเคาน์เตอร์
ชามีมรับกระดาษกลับมา วางทับบนกล่องดินสออย่างระวัง “พรุ่งนี้มา”
“มาครับ ตามที่นัดกันไว้”
ชานนท์ยืนรอจนเด็กชายเก็บดินสอในมือเสร็จ จึงกล่าวลาแล้วเดินออกไปพร้อมธนา
เมื่อขึ้นรถ เขาตรวจเวลาอาหารเย็นที่แม่ส่งมาในข้อความ ก่อนเลื่อนกลับไปดูนัดของวันเสาร์
เช้าพรุ่งนี้เขาต้องมาที่ร้าน
ส่วนคืนนี้ เขาต้องกลับไปบอกคนที่บ้านว่าเขามีลูกแล้ว
+++
คุยท้ายตอน: เมื่อสถานะชัดเจน ก็ได้เวลาที่ชานนท์จะบอกความจริงกับครอบครัว แล้วเราจะได้ไปรู้จักครอบครัวของชานนท์กันต่อนะคะ แน่นอนว่าเมื่อชามีมเป็นลูกชานนท์ เขาก็ต้องได้รู้จักกับครอบครัวนั้นของพ่อ เอาใจช่วยน้องและการปลูกถั่วของน้องด้วยนะคะ
++
