บทที่9 (1)
บทที่9 (1)
+++
คืนนั้น ชานนท์กลับไปที่บ้านศิริภักดีตามที่รับปากไว้
รถแล่นผ่านประตูเหล็กดัดเข้ามาตามทางที่ขนาบด้วยต้นไม้ตัดแต่งเป็นแนว ไฟหน้ามุขเปิดรออยู่แล้ว คนดูแลบ้านก้าวลงมารับกระเป๋าเอกสารทันทีที่เขาลงจากรถ
“คุณมณีรัตน์รออยู่ที่ห้องรับแขกค่ะ”
ชานนท์พยักหน้า ส่งกระเป๋าให้แล้วเดินขึ้นบันไดหินอ่อน
ภายในบ้านเย็นจัด กลิ่นดอกไม้จากแจกันกลางโถงลอยอยู่จาง ๆ พื้นขัดจนสะท้อนแสงโคม ไม่มีรองเท้าคู่เล็กวางเอียงอยู่ข้างประตู ไม่มีดินสอหลงอยู่ใต้โต๊ะ หรือแก้วน้ำที่ต้องขยับให้ใกล้มือใครอีกนิด
ทุกอย่างอยู่ในตำแหน่งที่ควรอยู่มานานแล้ว รวมถึงรูปของเขาตอนเด็กบนตู้ข้างผนัง
มณีรัตน์เดินออกมารับในชุดผ้าแพรสีฟ้าอ่อน พอชานนท์ยกมือไหว้ เธอก็จับแขนเขาไว้แล้วมองหน้า
“กินอะไรมาหรือยังลูก”
“ยังครับ”
“แม่ให้เขายกอาหารเลยนะ คงหิวแล้ว” เธอหันไปทางคนดูแลบ้านที่ยืนรออยู่ แต่เสียงจากห้องรับแขกดังขึ้นก่อน
“นั่งคุยกันก่อน มณี นนท์บอกว่ามีเรื่องสำคัญไม่ใช่หรือ”
มณีรัตน์ชะงัก ก่อนหันมายิ้มให้ลูก “อย่างนั้นดื่มน้ำก่อนก็ได้จ้ะ”
คนดูแลบ้านที่กำลังจะเดินไปห้องอาหารหยุดรอ เมื่อมณีรัตน์พยักหน้าให้จึงค่อยถอยออกไป ชานนท์มองตามเพียงครู่หนึ่งแล้วเดินเข้าห้องรับแขก
วรางคณานั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ริมหน้าต่าง นิตยสารธุรกิจวางเปิดบนตัก ผมจัดเรียบ เครื่องประดับทุกชิ้นอยู่พอดีตำแหน่ง เธอเงยหน้ามองหลานชายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนปิดนิตยสารลง
“กว่าจะได้เจอหน้า ต้องนัดกันเป็นเรื่องเป็นราว”
“ผมมาตามเวลาที่บอกไว้ครับ”
“ป้าไม่ได้พูดถึงวันนี้ ช่วงนี้เห็นเลื่อนนัดหลายครั้ง งานยุ่งจนไม่มีเวลากินข้าวกับแม่เลยหรือ”
มณีรัตน์แตะแขนลูกเบา ๆ “นนท์เพิ่งมาเองค่ะพี่วรา ให้ลูกนั่งก่อน”
“พี่ก็ถามดี ๆ เธอจะรีบรับแทนทำไม”
แม่ปล่อยมือจากแขนเขาแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้าม
ชานนท์เลือกที่นั่งข้างเธอ รอจนคนดูแลบ้านวางน้ำเสร็จจึงพูดเรื่องสำคัญอย่างไม่มีอ้อมค้อม
“ผมมีลูกชายครับ อายุสี่ขวบ”
มณีรัตน์มองเขานิ่ง รอยยิ้มที่เพิ่งมีค่อย ๆ จางลง “ลูกชาย?”
“ครับ ชื่อชามีม”
วรางคณาขยับหลังตรงขึ้น เธอมองสีหน้าหลานชายแล้วคงรู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องพูดเล่น “กับผู้หญิงที่ไหน”
“เตยหอมครับ”
มือของมณีรัตน์หยุดอยู่ใกล้แก้วน้ำ เธอหันไปสบตาพี่สาวแวบหนึ่ง ก่อนกลับมามองลูก
“เตยหอม…คนที่ลูกเคยคบตอนเรียนใช่มั้ย”
“ใช่ครับ”
ชานนท์เห็นสายตาสั้น ๆ ระหว่างแม่กับป้า แต่คิดว่าทั้งคู่คงแค่แปลกใจที่ได้ยินชื่อเตยหอมอีกครั้ง
วรางคณาเป็นฝ่ายถามต่อ “แล้วตรวจดีเอ็นเอหรือยัง”
“ตรวจแล้วครับ ผลออกเมื่อคืน ยืนยันว่าชามีมเป็นลูกผม”
“เอาผลมาให้ดูซิ” น้ำเสียงของเธอตึงขึ้น แต่ไม่ได้โวยวาย
เขาหยิบโทรศัพท์ เปิดสำเนารายงานแล้วส่งให้ ป้ารับไปอ่านตั้งแต่ด้านบน ไล่ดูชื่อกับรายละเอียดก่อนหยุดที่ข้อสรุป
มณีรัตน์ยังมองลูกชายอยู่ “แล้วตอนนี้เตยหอมอยู่ที่ไหน”
ชานนท์ลดสายตาลงครู่หนึ่ง “เสียแล้วครับ เมื่อเดือนก่อน”
“เสียแล้ว?” เสียงแม่เบาลงอย่างเห็นได้ชัด เธอยกมือขึ้นแตะอก ขณะที่วรางคณาเงยหน้าจากรายงาน
“เธอเป็นโรคหัวใจครับ วันนั้นออกไปส่งของแล้วทรุด คนแถวนั้นเรียกรถพยาบาล แต่ช่วยไม่ทัน”
มณีรัตน์นิ่งไปนาน ก่อนถาม “แล้วเด็กอยู่กับใคร ญาติฝ่ายนั้นหรือ”
“ไม่ใช่ครับ เขาอยู่กับป้านวลที่ช่วยงานร้านเครื่องหอมของเตยหอม ป้าเป็นคนติดต่อผมมา เตยหอมเขียนไว้ในจดหมายว่าชามีมเป็นลูกผม แล้วก็ทิ้งชื่อกับเบอร์ติดต่อไว้ครับ”
แม่พยักหน้า แต่ไม่ได้ถามถึงจดหมายต่อ
วรางคณาส่งโทรศัพท์คืน “เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ปล่อยให้ผ่านมาตั้งสี่ปีได้ยังไง”
ชานนท์รับโทรศัพท์กลับมา “ผมเพิ่งรู้ครับ”
“ถ้าตอนนั้นใส่ใจกันมากกว่านี้ ก็คงไม่ต้องมารู้เอาป่านนี้”
“ผมเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงปล่อยให้เรื่องจบลงแบบนั้นครับ”
มณีรัตน์ขยับตัว “พี่วรา นนท์เองก็คงตกใจมากแล้ว”
ป้าหันไปมองน้องสาว “พี่ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย แค่ถามว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร เธอจะปกป้องลูกทุกคำไม่ได้”
มณีรัตน์เม้มปาก ชานนท์วางโทรศัพท์ลงข้างตัว
“ถ้าผมรู้เร็วกว่านี้ ผมคงไม่ปล่อยให้เวลาผ่านมาถึงวันนี้ครับ”
วรางคณาสบตาเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเปลี่ยนคำถาม “ร้านที่ว่าอยู่ที่ไหน”
เขาบอกย่านกับถนน
“ยังให้เด็กอยู่ที่นั่นหรือ”
“ครับ มีคนดูแลอยู่ด้วย ตอนนี้ผมจ้างครูมาช่วยป้านวลแล้ว”
“จะจ้างครูทำไม เด็กอายุแค่สี่ขวบ”
“ชามีมเป็นเด็กออทิสติกครับ ผมอยากได้คนที่เข้าใจวิธีสื่อสารกับเขา”
ความเงียบตกลงกลางห้องอีกครั้ง
มณีรัตน์มองลูกชายอย่างเป็นห่วง ส่วนวรางคณาขมวดคิ้วทันที
“ออทิสติก?” เธอทวน “เป็นมากแค่ไหน พูดรู้เรื่องมั้ยลูก”
คำถามมีทั้งความกังวลและความไม่เข้าใจปนอยู่ด้วย
“พูดได้ครับ บอกสิ่งที่ต้องการได้ หลายอย่างทำเองได้ แต่ช่วงที่เพิ่งเสียแม่ เขาเงียบลงมาก”
“แล้วจะเรียนหนังสืออย่างเด็กคนอื่นได้หรือเปล่า”
“ผมกำลังคุยกับคนที่เคยดูแลเขา แล้วก็จัดนัดติดตามอยู่ครับ”
วรางคณาเอนหลังเล็กน้อย มองหลานชายเหมือนเพิ่งเห็นปัญหาอีกชั้นหนึ่ง “แค่งานที่บริษัทก็เต็มมือแล้ว นนท์จะเอาเวลาที่ไหนไปดูแลเด็กแบบนี้”
“ผมจัดคนดูแลไว้แล้วครับ แล้วผมก็จะเรียนรู้ด้วย”
“คนดูแลรับเงินเดือนก็ทำตามหน้าที่ พอถึงวันหนึ่งไม่ไหว เขาก็ลาออก คนที่ต้องรับต่อคือนนท์”
มณีรัตน์ขยับตัว “เราก็ช่วยลูกได้ค่ะ”
“เธออย่าเพิ่งเอาแต่ดีใจว่าได้หลาน” วรางคณาหันไป “คิดเรื่องที่ตามมาบ้าง เด็กต้องมีคนดูแลใกล้ชิด แล้วถ้าคนที่รับงานลาออก ใครจะรับช่วงต่อล่ะ”
“น้องแค่บอกว่าอยากช่วยลูกค่ะ”
“พี่ไม่ได้บอกว่าจะไม่ช่วย พี่กำลังคิดอยู่นี่ไงว่าจะทำอย่างไร ไม่ใช่พูดให้ลูกสบายใจไปก่อน แล้วปล่อยให้เป็นปัญหาทีหลัง”
มณีรัตน์ก้มลงมองมือบนตัก ชานนท์เห็นท่าทางนั้นมาตั้งแต่เด็ก แม่มักเริ่มต้นด้วยความคิดของตัวเอง แล้วสุดท้ายก็ฟังพี่สาวอธิบายว่าทำไมความคิดนั้นยังไม่รอบคอบพอ
วรางคณาหันกลับมาหาเขา “ถ้าเป็นลูกนนท์จริง ก็พามาอยู่บ้านนี้ มีห้อง มีคน จะได้ช่วยกันดู ไม่ใช่ปล่อยให้อยู่กับคนนอกแล้วนนท์ต้องวิ่งไปวิ่งมา”
“ตอนนี้ผมยังไม่ย้ายน้องครับ”
“ทำไม”
“ชามีมอยู่ที่นั่นมาตลอด ห้องนอน ของใช้ แล้วก็คนที่คุ้นเคยอยู่ที่นั่น เขาเพิ่งเสียแม่ ผมไม่อยากเปลี่ยนทุกอย่างพร้อมกัน”
“เด็กก็ต้องหัดปรับตัว จะอยู่แต่ที่เดิมไปตลอดหรือ”
“ไม่ได้หมายความว่าจะอยู่แบบเดิมตลอดครับ แต่ผมจะไม่รีบเปลี่ยนเพียงเพราะผู้ใหญ่สะดวกกว่า”
วรางคณาจับตามองเขา “ฟังครูคนนั้นมาสินะ”
“ผมเห็นด้วยด้วยตัวเองครับ”
“เห็นแค่ไม่กี่วันจะรู้อะไร ถ้าเด็กไม่ยอมให้แตะตัว ไม่ยอมให้กอด แล้วจะดูแลกันอย่างไร”
“เวลาจะช่วย ผมถามเขาก่อนครับ ถ้าเขาทำเองได้ ผมก็ให้ทำ”
“เด็กอายุสี่ขวบจะรู้หรือว่าอะไรควรไม่ควร ผู้ใหญ่ต้องเป็นคนกำหนด”
“ผู้ใหญ่ดูแลเขาครับ แต่ก็ฟังเขาได้”
มณีรัตน์เงยหน้าขึ้น “แล้วแม่กอดหลานได้มั้ยนนท์ แม่อยากกอดหลาน”
ชานนท์หันไปหาแม่ น้ำเสียงอ่อนลง “เรื่องนั้นคงต้องรอให้น้องคุ้นก่อนครับ ถ้าแม่อยากกอดก็ถามเขา ถ้าเขายังไม่อยาก แม่รอก่อนได้มั้ยครับ”
“ได้สิ” เธอตอบทันที ก่อนมองพี่สาวอย่างระวัง “ค่อย ๆ รู้จักกันก็ได้ แม่ให้เวลาหลานอยู่แล้ว หลานคงเสียใจมาก”
วรางคณาถอนหายใจ “พี่เข้าใจว่าเธอสงสาร แต่ความสงสารไม่ได้ทำให้ภาระหายไปนะมณี”
ชานนท์หันกลับมาช้า ๆ
ป้ายังพูดต่อ “นนท์ยังต้องมีชีวิตของตัวเอง วันหนึ่งถ้าจะแต่งงาน ผู้หญิงคนไหนจะยอมรับเด็กไม่ปกติที่ติดมาด้วยได้ง่าย ๆ”
“เขาชื่อชามีมครับ”
วรางคณาหยุดไป
ชานนท์สบตาเธอ “คุณป้าเรียกชื่อเขาได้”
“นนท์อย่าใช้น้ำเสียงอย่างนั้นกับป้า ป้ากำลังพูดถึงความจริงที่อาจฟังไม่ลื่นหู แต่ก็เป็นเรื่องที่ต้องคิด”
“ผมรู้ครับ” เขาตอบ “แต่ถ้าผู้หญิงคนไหนรังเกียจลูกผม เธอก็ไม่ใช่คนที่ผมอยากใช้ชีวิตด้วย”
มณีรัตน์เอื้อมมือมาแตะแขนเขา “นนท์ อย่าพูดอย่างนั้นกับคุณป้าลูก คุณป้าห่วงนนท์นะ”
เขาหันมองแม่ ก่อนตอบช้า ๆ “ผมฟังเรื่องที่เป็นห่วงได้ครับแม่ แต่ผมจะไม่ให้ใครพูดถึงชามีมเหมือนเขาเป็นความเสียหายที่ผมต้องรับมา”
มือของแม่หยุดอยู่บนแขนเขา
วรางคณานั่งหลังตรงกว่าเดิม “พอไม่พูดในสิ่งที่อยากฟัง ก็กลายเป็นว่าป้าใจร้ายอีกแล้วหรือ ทั้งชีวิตป้าเคยทำอะไรที่ไม่หวังดีกับนนท์บ้าง”
มณีรัตน์หันไปทันที “ไม่มีใครว่าพี่ใจร้ายค่ะ”
“แต่พูดกันเหมือนพี่ไม่รักหลาน ทั้งที่พี่เป็นคนต้องคอยคิดเรื่องพวกนี้แทน พอเกิดปัญหาขึ้นมา ใครล่ะที่ต้องอยู่ช่วยเก็บ”
ชานนท์มองแม่ที่กำลังจะตอบรับถ้อยคำคุ้นเคยนั้น แล้วพูดขึ้นก่อน “เรื่องนี้ผมจะรับผิดชอบเองครับ”
“พูดง่าย”
“ผมไม่ได้บอกว่าง่ายครับ” น้ำเสียงของเขาไม่ดัง แต่ชัดพอให้ทั้งห้องเงียบลง “ผมจัดค่าใช้จ่าย คนดูแล และเรื่องเอกสารไว้แล้ว ตอนนี้กำลังทำความรู้จักลูก ถ้ามีเรื่องที่ต้องขอความช่วยเหลือ ผมจะเป็นคนขอ”
“แล้วป้ากับแม่ต้องรอให้นนท์อนุญาตทุกเรื่อง?”
“ถ้าเป็นเรื่องที่จะเปลี่ยนชีวิตชามีม ผมขอให้คุยกับผมก่อนครับ”
วรางคณามองเขานิ่ง ชานนท์ไม่ได้หลบตา
หลายเรื่องในบ้านนี้เขาเคยยอมให้ผ่านไป ไม่อยากให้แม่ต้องนั่งอึดอัดอยู่ระหว่างเขากับป้า แต่ชามีมไม่ได้อยู่ในห้องนี้ด้วย เด็กไม่มีโอกาสบอกว่าไม่ชอบอะไร หรืออยากอยู่ตรงไหน หากเขาเงียบ เรื่องคงเดินต่อไปตามที่ป้าต้องการเหมือนเคย
มณีรัตน์ค่อย ๆ ถอนมือกลับ
“ไปทานข้าวกันก่อนเถอะ” เธอพูด “อาหารรออยู่นานแล้ว ค่อยคุยต่อก็ได้”
วรางคณาหยิบแก้วน้ำขึ้นจิบ ก่อนวางลง “พี่ก็ไม่ได้อยากให้บรรยากาศเสีย”
แม่ลุกขึ้นโดยไม่ตอบ คนดูแลบ้านที่รออยู่ห่าง ๆ รีบเดินไปจัดเก้าอี้ในห้องอาหาร
ชานนท์รอให้แม่เดินนำ แล้วจึงตามไป
โต๊ะอาหารจัดไว้สามที่ เครื่องถ้วยกระเบื้องเนื้อบางวางคู่กับช้อนกลางทุกจาน ผ้าเช็ดปากพับเรียบร้อยอยู่ข้างแก้ว ไม่มีใครเริ่มตักอาหารจนวรางคณานั่งลงแล้ว
มณีรัตน์ตักแกงจืดใส่ถ้วยให้ลูกชาย “กินตอนยังร้อนอร่อยนะลูก”
“ขอบคุณครับ”
แม่หันไปบอกคนดูแลบ้านให้ยกปลาเข้ามาเพิ่ม วรางคณามองตาม
“ปลามีแล้วจานหนึ่ง”
“จานนั้นยกมาไว้ตั้งแต่ก่อนนนท์มาถึงค่ะ น้องให้แยกส่วนที่เขาชอบไว้อีกจาน”
วรางคณาไม่พูดอะไรต่อ มณีรัตน์จึงพยักหน้าให้คนดูแลบ้านอีกครั้ง ชานนท์มองท่าทางนั้นเพียงครู่เดียว ก่อนก้มลงตักอาหารกินเงียบ ๆ
ผ่านไปพักหนึ่ง มณีรัตน์จึงถามเรื่องหลาน “ชามีมกินอะไรได้บ้างลูก”
“กินได้หลายอย่างครับ แต่บางอย่างมีแบบที่ชอบ อย่างขิงในข้าวต้ม ป้านวลต้องหั่นเป็นเส้นเล็ก ๆ”
“ถ้าไม่หั่นก็ไม่กินเหรอจ๊ะ”
“บางครั้งเขาก็เลือกออกครับ”
วรางคณาวางช้อนลง “นี่ไง เริ่มจากเรื่องเล็ก ๆ แบบนี้แหละ”
ชานนท์เงยหน้าขึ้น แต่แม่พูดก่อน “มณีก็เลือกขิงออกเหมือนกันค่ะพี่วรา”
ป้าหันมองน้องสาว มณีรัตน์ก้มลงตักแกงจืดต่อ ราวกับเพียงเล่าเรื่องอาหารของตัวเอง ชานนท์มองแม่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบช้อนขึ้นใหม่
“เมื่อวันก่อนชามีมกินผัดถั่วงอกกับเต้าหู้หมดครับ แล้วอยากปลูกถั่วงอกเอง พรุ่งนี้ผมนัดพาไปซื้อของ”
“นนท์จะพาไปเองหรือจ๊ะ” แม่ถาม
“ครับ น้องส่งข้อความเสียงมาบอกเองว่าอยากให้พาไปซื้อถั่ว ปกติเขาไม่ค่อยพูดอะไรยาว ๆ”
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดข้อความเสียงให้แม่ฟังโดยลดระดับเสียงลง
ชานนท์ ซื้อถั่วปลูกถั่วงอก
มีช่วงหยุดสั้น ๆ ก่อนเสียงเล็กจะย้ำขึ้นอีกครั้ง
หนูปลูกถั่วงอก ซื้อ
มณีรัตน์ยิ้มออกมาเต็มหน้าเป็นครั้งแรกตั้งแต่ได้ฟังข่าว “เสียงเล็กจัง”
“เขาย้ำด้วยครับว่าไม่ให้ซื้อถั่วงอก ต้องซื้อถั่วมาปลูก”
“รู้เรื่องนี่ลูก”
ชานนท์มองแม่ “ครับ เขารู้เรื่องหลายอย่าง”
มณีรัตน์พยักหน้าแล้วขอฟังอีกครั้ง เขาจึงกดให้ เธอฟังจนจบก่อนยิ้มให้หน้าจอ
“แม่อยากเห็นหน้า มีรูปมั้ย”
ชานนท์เปิดรูปที่สวนแล้วยื่นโทรศัพท์ให้
ในภาพ ชามีมสวมหมวกปีกเอียง มือหนึ่งจับราวริมบ่อ อีกข้างพาดผ้ากันเปื้อนสีเขียวหม่นไว้บนแขน เด็กชายกำลังมองปลา ริมฝีปากเผยอเหมือนเพิ่งเรียกคนข้างตัวให้ดูอะไรบางอย่าง
แม่ก้มมองใกล้ ๆ “หน้าเหมือนนนท์นะ คิ้วกับจมูกเหมือนกัน ส่วนดวงตาเหมือนเตยหอมเลย ตาใสมาก”
คำพูดนั้นทำให้วรางคณาเหลือบมองน้องสาวทันที มณีรัตน์ไม่ได้พูดต่อ เพียงแตะขอบโทรศัพท์เบา ๆ สายตายังค้างอยู่บนใบหน้าเด็ก
“ตัวเล็กนะ” แม่พูด “นนท์ตอนสี่ขวบดูโตกว่านี้”
“ครับ ชามีมตัวเล็กกว่าวัยนิดหน่อย”
แม่เอียงหน้าจอให้พี่สาวดู วรางคณามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถาม
“ทำไมต้องถือผ้านั่นออกไปข้างนอกด้วย”
“ผ้ากันเปื้อนของเตยหอมครับ เขาชอบเอาไว้ใกล้ตัว”
“ติดจนต้องถือไปทุกที่เลยหรือ แล้วถ้าหายจะทำอย่างไร ควรหัดให้วางบ้าง ไม่ใช่ปล่อยตามใจทุกอย่าง”
“ผมดูให้ไม่หายครับ”
“นนท์จะคอยดูได้ตลอดหรือ”
“ตอนนี้มันช่วยให้เขาสบายใจ ผมยังไม่คิดแย่งออกจากมือเขา”
วรางคณาเอนหลัง สีหน้าบอกว่าไม่เห็นด้วย แต่คราวนี้เธอเปลี่ยนประเด็น
“แล้วทางบ้านโน้นรู้เรื่องหรือยัง”
รอยยิ้มของมณีรัตน์จางลง เธอส่งโทรศัพท์คืนให้ลูก “ยังครับ”
“ก็ดี อย่างน้อยเรื่องสำคัญครั้งนี้นนท์ก็มาบอกบ้านนี้ก่อน”
ชานนท์วางโทรศัพท์ข้างจาน “ผมจะเป็นคนบอกคุณพ่อเองครับ”
“บอกแล้วเขาอาจอยากเอาหลานไปอยู่ด้วยก็ได้ คนบ้านนั้นยิ่งชอบคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์มากกว่าคนอื่น”
มณีรัตน์หันไปหาพี่สาว “ยังไม่มีใครพูดอย่างนั้นเลยค่ะ”
“เธอก็เป็นแบบนี้ทุกที” วรางคณาตอบทันควัน “พอเวลาผ่านไปก็ลืมว่าเขาทำอะไรไว้ ถ้าไม่มีพี่คอยเตือน เธอก็คงยอมให้เขาทำร้ายความรู้สึกซ้ำแล้วซ้ำอีก”
แม่ก้มลงมองจาน “มณีไม่ได้ลืมค่ะ”
“แล้วจะพูดแก้แทนทำไม”
“แม่ไม่ได้พูดแทนใครครับ” ชานนท์วางช้อนลง “แม่บอกว่ายังไม่มีใครพูดว่าจะพาชามีมไปอยู่ที่ไหน”
วรางคณาหันมาหาเขา “ป้ากำลังคิดเผื่อ ไม่ใช่รอให้เกิดเรื่องแล้วค่อยวิ่งตามแก้ เหมือนตอนแม่ของนนท์”
“อย่าเอาเรื่องคุณแม่กับคุณพ่อมาตัดสินเรื่องลูกผมครับ”
ความเงียบแผ่ไปทั่วโต๊ะ แม้แต่เสียงขยับถาดจากด้านข้างก็หยุดลง
วรางคณาสบตาเขา “ป้าพูดเพราะไม่อยากให้นนท์พลาดซ้ำ นนท์เห็นแม่เสียใจมามากแค่ไหน จำไม่ได้แล้วหรือ”
เขาจำได้…จำได้ทั้งวันที่แม่นั่งร้องไห้อยู่ในห้อง และวันที่พ่อถามว่าทำไมเขากลับจากบ้านนี้แล้วไม่ยอมคุย จำได้ว่าทุกครั้งที่ผู้ใหญ่พูดว่า เป็นห่วง เขาต้องคอยคิดว่าถ้าเห็นด้วยกับคนหนึ่ง อีกคนจะเสียใจหรือเปล่า
แต่คืนนี้เขาไม่ใช่เด็กที่ต้องเลือกคำตอบให้ผู้ใหญ่พอใจแล้ว
“ผมจำได้ครับ” เขาตอบ “ถึงไม่อยากให้ชามีมต้องมาฟังเรื่องแบบเดียวกัน”
วรางคณาเม้มปาก
“พ่อของผมเป็นปู่ของเขา บ้านนี้ก็เป็นครอบครัวเขา” ชานนท์พูดต่อ “แต่ชามีมไม่ใช่ของฝ่ายไหนครับ เขาไม่จำเป็นต้องถูกบังคับให้เลือก”
มณีรัตน์เงยหน้ามองลูกชาย เขาไม่ได้พูดเพิ่ม เพียงหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่มแล้ววางกลับ ส่วนป้าจัดผ้าเช็ดปากบนตักใหม่ทั้งที่มันไม่ได้เลื่อน พักใหญ่กว่าแม่จะเป็นฝ่ายชวนคุยอีกครั้ง
“ร้านอยู่ไกลมั้ยลูก แม่อยากไปเห็นว่าหลานแม่อยู่กันอย่างไร”
ชานนท์บอกย่านกับถนน
“ไม่ไกลเลย” วรางคณาพูด “พรุ่งนี้แม่กับป้าไปดูก็ได้”
“พรุ่งนี้ผมพาชามีมออกไปซื้อของครับ”
“ก็แวะไปก่อนออก หรือรอตอนกลับ”
“ผมยังไม่ได้นัดให้พบครับ”
ป้าหันมองทันที “นี่จะไปหาหลานยังต้องรออนุญาตอีกหรือ”
“ต้องนัดครับ ผมจะได้อยู่ด้วย แล้วบอกชามีมล่วงหน้าว่าใครจะมา”
“ญาติผู้ใหญ่จะมาเยี่ยม ต้องเตรียมเด็กกันขนาดนั้นหรือ”
“ครับ”
คำตอบสั้น ๆ ทำให้วรางคณานิ่งไป
ชานนท์หันไปหาแม่ “แม่อยากเจอ ผมจะจัดให้ครับ แต่ขอให้เป็นวันที่คุยกันไว้ก่อน อย่าไปโดยไม่ได้แจ้ง”
มณีรัตน์มองเขาแล้วพยักหน้า “ได้ลูก แม่รอได้”
“เธอก็ตามใจลูกเข้าไป” วรางคณาพูดเบา ๆ แต่ดังพอให้ทั้งโต๊ะได้ยิน “ต่อไปจะพูดอะไรก็ไม่ได้แล้ว”
แม่กำช้อนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางลง “มณีอยากเจอหลานค่ะ ถ้านัดก่อนแล้วเด็กจะสบายใจขึ้น มณีก็รอได้”
ชานนท์มองแม่ คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้ป้าพอใจ แต่ครั้งนี้มณีรัตน์ไม่ได้รีบแก้หรือขอโทษ วรางคณาไม่รับปาก หล่อนหันไปเรียกคนดูแลบ้านให้เก็บจานที่ว่างแล้ว บทสนทนาจึงหยุดลงชั่วคราว
หลังอาหาร มณีรัตน์เดินมาส่งลูกชายถึงโถง
“ส่งรูปชามีมให้แม่ด้วยนะ”
“ได้ครับ”
“แล้วคลิปเสียงเมื่อกี้ด้วย แม่อยากฟังอีก”
ชานนท์พยักหน้า ก่อนมองแม่ที่ยืนอยู่ใกล้ “เรื่องคืนนี้ ถ้ามีอะไรสงสัย โทรถามผมได้เลยนะครับ”
มณีรัตน์ลูบแขนเขาเบา ๆ “แม่ยังตกใจอยู่ แต่แม่ดีใจที่ลูกมาบอก”
ชานนท์โน้มตัวลงเล็กน้อยให้แม่จัดปกเสื้อ แม่เกลี่ยรอยพับตรงแขนเสื้อให้เรียบ ก่อนแตะแขนเขาอีกครั้ง “พรุ่งนี้ดูหลานของแม่ดี ๆ นะ”
“ครับ”
เสียงวรางคณาดังมาจากด้านหลัง “แล้วเรื่องทนาย อย่าปล่อยให้ค้าง ถ้าจัดการไม่ไหวก็ส่งมาให้ป้า คนของป้าดูให้ได้”
ชานนท์หันไปหา “ทนายผมกำลังดำเนินการครับ ถ้าต้องการความช่วยเหลือ ผมจะบอก”
วรางคณาไม่ได้ตอบ เขาจึงยกมือไหว้ทั้งสองคนแล้วเดินออกจากบ้าน
เมื่อขึ้นรถ ชานนท์ยังไม่บอกคนขับให้ออกรถทันที เขาส่งรูปกับข้อความเสียงให้แม่ตามที่รับปาก ก่อนเปิดบทสนทนากับลลิตา
ชานนท์: ผมบอกคุณแม่กับคุณป้าเรื่องชามีมแล้วครับ ทั้งคู่ขอไปเจอ แต่ผมยังไม่ได้นัดวัน
เขาหยุดคิด แล้วพิมพ์เพิ่ม
ชานนท์: ถ้ามีใครติดต่อมาขอพบชามีม หรือไปที่ร้านก่อนที่ผมจะนัด โทรหาผมทันทีนะครับ
ลลิตาตอบกลับหลังจากนั้นครู่หนึ่ง
ลิตา: ได้ค่ะ ถ้ามีใครติดต่อมาหรือมาที่ร้าน ลิตาจะโทรบอกทันที ทุกอย่างเรียบร้อยมั้ยคะ
ชานนท์มองหน้าต่างห้องรับแขกที่ยังเปิดไฟอยู่
ชานนท์: ยังมีเรื่องต้องคุยอีกยาว แต่พรุ่งนี้ไปตามเวลาเดิม
ลิตา: ค่ะ ชามีมเก็บหมวกไว้รอแล้ว ฝากย้ำด้วยนะคะ พรุ่งนี้ซื้อถั่ว ไม่ซื้อถั่วงอก
เขาอ่านข้อความแล้วถอนหายใจยาว ความตึงในกรามค่อย ๆ คลายลง
ชานนท์: ผมจำได้ครับ
ชานนท์เก็บโทรศัพท์ บอกคนขับให้กลับบ้าน แล้วเอนหลังพิงเบาะ
คืนนี้เขาบอกคนในบ้านศิริภักดีแล้วว่ามีลูก
เช้าพรุ่งนี้ เขาต้องไปให้ทันเด็กชายที่กำลังนับคืนรออยู่
+++
คุยท้ายตอน: ฉลองส่งหนังสือเรียบร้อยแล้ว เตรียมมาทำชามีมเต็มกำลัง วันนี้เลยส่งตอนนี้ยาว ๆ เลย น่าจะรู้สถานการณ์บ้านพ่อชานนท์แล้ว คิดยังไงกันบ้างคะ เอาใจช่วยเจ้าหนูชามีมของเราด้วยนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ
+++
