บทที่9 (2)
บทที่9 (2)
++
เช้าวันเสาร์ ชานนท์นั่งเงียบมาตลอดทางไปร้าน ธนานั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แท็บเล็ตวางบนตัก เขาตรวจข้อความจากร้านขายอุปกรณ์เพาะต้นไม้ ก่อนเงยหน้าขึ้น
“ร้านยืนยันแล้วครับว่าเปิด เมล็ดถั่วกับอุปกรณ์มีครบ”
“ดี แต่ยังไม่ต้องให้เขาเตรียมของไว้”
“ครับ ให้น้องชามีมเลือกเอง”
ชานนท์มองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนหันกลับมาหาผู้ช่วย “ถ้าคุณแม่หรือคุณป้าติดต่อมาขอวันไปพบชามีม ให้บอกฉันก่อนนะ”
“ครับ ผมจะไม่รับปากวันแทนคุณนนท์”
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ “เมื่อคืนคุณป้าอยากให้ย้ายชามีมไปอยู่บ้านศิริภักดี บอกว่ามีคนพร้อมกว่า แค่ฉันบอกว่าต้องถามก่อนแตะตัว คุณป้าก็คิดว่าตามใจเด็กแล้ว”
ธนารับฟังโดยไม่แทรก
“ฉันไม่อยากให้ลูกต้องเจอคำพูดแบบเมื่อคืน”
“เข้าใจครับ ถ้ามีการติดต่อมาผ่านผม ผมจะเช็กกับคุณนนท์ก่อน แล้วค่อยแจ้งครูลิตากับป้านวลให้ตรงกัน”
“อืม ขอบใจ”
รถชะลอตรงสัญญาณไฟ ธนาเลื่อนดูตารางงานอีกครั้ง “แล้วคุณอานนท์ล่ะครับ คุณนนท์จะบอกท่านเมื่อไร”
“วันนี้ฉันจะโทรหาคุณพ่อก่อน แล้วค่อยนัดคุย”
“ให้ผมกันเวลาไว้มั้ยครับ”
“ยังไม่ต้อง เรื่องนี้ฉันคุยกับคุณพ่อเองได้ แล้วกับพ่อไม่น่าจะยากเหมือนที่บ้านศิริภักดี”
ธนาพยักหน้ารับ ชานนท์วางโทรศัพท์ลงข้างตัวแล้วเอนหลังพิงเบาะ เขายังนึกถึงสีหน้าแม่ตอนฟังข้อความเสียง กับคำพูดของป้าที่ตามมาหลังจากนั้น
โทรศัพท์ในมือสั่นขึ้น ข้อความจากลลิตาพร้อมรูปถ่ายปรากฏบนหน้าจอ
ชามีมนั่งอยู่บนเก้าอี้เตี้ยหน้าร้าน รองเท้าสวมเรียบร้อย หมวกอยู่บนศีรษะแล้ว ส่วนผ้ากันเปื้อนของแม่พาดบนตัก เด็กชายกำลังก้มตรวจแถบรองเท้าข้างหนึ่ง ราวกับยังไม่พอใจกับตำแหน่งที่ติดไว้
ใต้ภาพมีข้อความจากลลิตา
คนจะไปซื้อถั่วพร้อมแล้วค่ะ กำลังตรวจรองเท้ารอบสุดท้าย
ชานนท์มองรูปอยู่ครู่หนึ่ง ความตึงตรงกรามค่อย ๆ คลายลง
“อีกประมาณสิบนาทีถึงครับ” ธนาบอก
ชานนท์ชะโงกหน้าไปทางคนขับ “ถ้าทางโล่ง ก็ทำเวลาหน่อย ฉันไม่อยากให้ชามีมรอนาน”
“ครับ” ธนามองเวลาในแท็บเล็ต
“ยืนยันกับร้านแล้วใช่มั้ยว่าไม่ต้องให้เตรียมไว้ แค่ดูว่ามีครบมั้ย”
“ครับ ตามที่คุณนนท์บอกไว้ ให้น้องชามีมเลือกเอง”
ชานนท์เปิดบทสนทนากับลลิตา
ชานนท์: อีกประมาณสิบนาทีถึง ฝากบอกชามีมด้วยครับ
เธอตอบกลับมาไม่นาน
ลิตา: บอกแล้วค่ะ น้องฝากถามว่าชานนท์ตรวจเชือกรองเท้าหรือยัง
ชานนท์ก้มมองรองเท้าที่เลือกมาแทนรองเท้าทำงาน เชือกผูกกระชับเรียบร้อยตั้งแต่ก่อนออกจากบ้าน
ชานนท์: ตรวจแล้วครับ ผูกเชือกเรียบร้อยด้วย
เขาส่งข้อความเสร็จแล้ววางโทรศัพท์ลง ก่อนมองถนนข้างหน้า
ไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว รถเคลื่อนออกจากแยก มุ่งหน้าไปยังร้านที่มีเด็กชายสวมหมวกรออยู่
ตอนรถตู้จอดหน้าร้าน ชามีมกำลังตรวจแถบรองเท้าข้างซ้ายเป็นครั้งสุดท้าย เขากดปลายแถบลง ใช้นิ้วรีดให้ติดสนิท แล้วเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงประตูรถ
“ชานนท์มาแล้ว” วันนี้เขาพูดเสียงดังพอให้คนที่เพิ่งลงจากรถได้ยิน
ชานนท์จึงยิ้มตั้งแต่ยังเดินไม่ถึงประตู “มาแล้วครับ”
เด็กชายมองรองเท้าของเขาก่อนเป็นอย่างแรก “ผูกแล้ว”
“ผูกแล้วครับ ผูกตั้งแต่ก่อนออกจากบ้าน”
ชามีมยืนขึ้น กอดผ้ากันเปื้อนของแม่ไว้บนแขนข้างหนึ่ง อีกมือจับปีกหมวกที่เอียงลงมาทางคิ้ว เขาดันมันขึ้นเอง ก่อนหันไปทางลลิตา
“ไปซื้อถั่ว”
“ค่ะ แต่ขอดูของก่อนนะคะ เราเอาอะไรไปบ้าง”
ลลิตาเปิดกระเป๋าผ้าให้เห็นขวดน้ำกับของใช้ที่เตรียมไว้ เด็กชายชะโงกมอง แล้วหยิบกระดาษพับครึ่งบนโต๊ะส่งให้เธอ
“รูปหนูด้วย”
“เอารูปไปด้วยหรือคะ”
“อืม” เขาพยักหน้าเบา ๆ ไม่สบตา “เอาไปครับ”
ชานนท์ก้มมองกระดาษ เป็นรูปต้นถั่วที่ชามีมวาดเมื่อวาน เมล็ดกลมสีเขียวมีรากสีน้ำตาลยื่นลงด้านหนึ่ง ส่วนใบสีเขียวอยู่ด้านบน
“จะเอาไปให้คนขายดูว่าอยากปลูกแบบนี้ใช่มั้ย”
ชามีมหันมาสบตาเขาครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า ดวงตาเป็นประกาย ก่อนก้มลงพับกระดาษใหม่ แต่พับไม่ตรงรอยเดิม เขาจึงคลี่ออกแล้วลองอีกครั้ง
ลลิตายื่นมือรอ “ให้ครูช่วยมั้ยคะ”
“หนูทำ”
“ได้ค่ะ”
ทั้งคู่รอจนเขาพับเสร็จ เด็กชายจึงส่งกระดาษให้เธอเก็บไว้ในช่องเล็กของกระเป๋า
ป้านวลเดินออกมาส่งพร้อมถุงผ้าอีกใบสำหรับใส่ของที่ซื้อ “ไปแล้วค่อย ๆ เลือกนะลูก อย่าลืมน้ำที่ครูเตรียมไป”
“หนูไม่ลืม”
“แล้วจะซื้ออะไรคะ”
ชามีมตอบทันที “ซื้อถั่ว ไม่ซื้อถั่วงอก”
ธนาซึ่งยืนอยู่ข้างชานนท์ยิ้ม “ผมจำรายการนี้ได้แล้วครับ”
เด็กชายหันไปมองเขา “ธนาไปมั้ย”
“วันนี้ผมอยู่ช่วยป้านวลก่อนครับ ฝากเลือกถั่วดี ๆ มาด้วยนะครับ”
ชามีมคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าอย่างจริงจัง “หนูเลือกดี”
ลลิตาปิดซิปกระเป๋า ส่วนชานนท์รับถุงผ้าเปล่าจากป้านวลมาถือ
พอทุกคนพร้อม เด็กชายก็หันไปยกมือเล็ก ๆ ให้ป้า “ไปก่อนครับ”
“ค่ะ ป้ารออยู่ที่ร้านนะลูก”
ระหว่างนั่งรถ ชามีมมองออกไปทางหน้าต่างอยู่พักหนึ่ง ก่อนหันกลับมาถาม “ร้านถั่วถึงหรือยัง”
ลลิตาเปิดรูปหน้าร้านขายเมล็ดพันธุ์กับอุปกรณ์เพาะต้นไม้ที่เตรียมไว้ให้ดู “อีกหน่อยค่ะ ร้านนี้มีเมล็ดถั่วกับอุปกรณ์ปลูก”
เด็กชายก้มดูภาพ ร้านมีทั้งกระถาง ถาด และถุงเมล็ดเรียงอยู่บนชั้นหน้าประตู “ถั่วอยู่ไหน”
“ต้องเข้าไปดูข้างในค่ะ ในรูปยังมองไม่เห็น”
ชามีมใช้นิ้วแตะถาดในภาพ “อันนี้ใส่ถั่ว”
“บางแบบใช้ได้ค่ะ เดี๋ยวเราไปถามคนขายด้วยกัน”
เขาพยักหน้า แล้วหันมาทางชานนท์ที่นั่งฝั่งตรงข้าม “ชานนท์ปลูกเป็นมั้ย”
ชานนท์กำลังจะตอบ ก่อนหยุดคิดตามจริง “ยังไม่เคยปลูกถั่วงอกครับ”
เด็กชายมองเขาอย่างแปลกใจ “ยังไม่เคย”
“ครับ ครั้งแรกเหมือนชามีม”
“หนูก็ยังไม่เคย”
“งั้นเราไปเรียนด้วยกัน”
ชามีมยิ้มออกมา มุมปากยกขึ้นจนแก้มกลมกว่าเดิม เขาก้มลงลูบกระดาษในกระเป๋าของลลิตาเหมือนตรวจว่ายังอยู่ ก่อนพูดขึ้น “หนูวาดแล้ว”
“ชามีมรู้ว่าต้นถั่วหน้าตาเป็นยังไง เก่งมากเลยครับ”
“แม่บอก หนูจำได้”
ชานนท์ชะงักเพียงนิดเดียวเมื่อได้ยินชื่อแม่ แต่ไม่ได้ขัดจังหวะ เด็กชายแตะผ้ากันเปื้อนบนตักแล้วเล่าต่อ “แม่บอก มีเม็ดถั่ว แล้วรากออกมา เป็นต้น มีใบด้วย”
ลลิตาหันมาฟัง “แม่เตยเล่าให้ฟังตอนกินถั่วงอกด้วยกันเหรอคะ”
“อืม มีเม็ดเขียว เป็นถั่วเขียวเล็ก” เขาหุบนิ้วเข้าหากันให้เห็นขนาดเมล็ด “แม่บอก ถั่วงอกก็เป็นถั่วก่อนนะ”
ชานนท์มองมือเล็กที่ยกอยู่กลางอากาศ “แล้วชามีมจำมาวาดเองเหรอ”
เด็กชายพยักหน้า รอยยิ้มยังไม่หาย “หนูจำได้”
“วันนี้เราไปดูเม็ดจริงกันนะ”
ชามีมหันไปทางหน้าต่างทันที ราวกับคำว่า เม็ดจริง ทำให้ปลายทางน่าสนใจขึ้นอีก
ร้านที่ธนาหาไว้เป็นร้านขายเมล็ดพันธุ์และอุปกรณ์ปลูกต้นไม้ขนาดไม่ใหญ่ ช่วงเช้ามีลูกค้าอยู่เพียงสองสามคน กระถางกับถาดวางแยกเป็นหมวดตามชั้น ทางเดินตรงกลางกว้างพอให้ทั้งสามคนเดินด้วยกันได้
คนขับจอดรถใกล้ทางเข้า ลลิตาลงก่อนแล้วรอข้างประตู เมื่อชามีมลงมาพร้อมผ้ากันเปื้อน เธอจึงบอก
“จากตรงนี้ไปถึงหน้าร้าน เดินข้างครูก่อนนะคะ มีรถเข้าออก”
เด็กชายขยับมายืนใกล้ แล้วยื่นมือว่างให้เธอจับ ส่วนชานนท์ถือกระเป๋าของกับถุงผ้าเดินอยู่อีกด้าน พอถึงทางเดินหน้าร้านและพ้นบริเวณรถ ชามีมก็คลายมือ แล้วหยุดมองซองเมล็ดที่แขวนอยู่บนแผง
ภาพแตงโมสีแดงดึงความสนใจเขาไว้ก่อน
“แตงโม”
“ค่ะ เมล็ดแตงโม”
เด็กชายมองภาพบนซอง ก่อนชี้ซองข้างกัน “อันนี้พริก”
“รู้จักด้วย เก่งจังค่ะ”
“เผ็ด” เขาบอกต่อ “แต่กินได้”
ชานนท์ก้มมองรูปพริกสีแดง “ถ้าปลูกแล้วต้องกินมั้ย”
ชามีมหันมามองหน้าเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนส่ายหน้าจนปีกหมวกขยับ “ไม่เอาพริก เอาถั่ว”
ลลิตาหัวเราะเบา ๆ “วันนี้รายการชัดเจนค่ะคุณชานนท์ อย่าเพิ่งเพิ่ม”
“ผมแค่ถาม”
“ถามและได้คำตอบแล้วค่ะ”
เด็กชายยิ้มตามเสียงหัวเราะ ก่อนเดินต่อเมื่อลลิตาชี้ไปยังเคาน์เตอร์ด้านใน
เจ้าของร้านที่ลลิตาโทรมาสอบถามไว้ทักขึ้นเมื่อเห็นหน้า “มารับเมล็ดสำหรับเพาะถั่วงอกใช่มั้ยคะ”
“ใช่ค่ะ วันนี้พาคนปลูกมาเลือกด้วย”
ชามีมหยุดอยู่ข้างลลิตา มองแถวถุงเมล็ดบนเคาน์เตอร์ ก่อนเอื้อมมือมาจับชายเสื้อเธอเบา ๆ
“รูปหนู”
“อ้อ จริงด้วยค่ะ” ลลิตาหยิบกระดาษออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้
เด็กชายคลี่กระดาษอย่างระมัดระวัง ก่อนยื่นให้เจ้าของร้านดู “หนูปลูกอันนี้ ซื้อ”
อีกฝ่ายก้มดูโดยไม่เดินเข้ามาประชิด “วาดเองหรือคะ มีทั้งเมล็ด ราก แล้วก็ใบเลย”
ชามีมพยักหน้า สายตาหยุดอยู่ที่รูป “หนูวาด แม่บอก”
“งั้นเดี๋ยวเราเลือกเมล็ดไปลองปลูกกันนะคะ” เจ้าของร้านบอก ก่อนหยิบถุงตัวอย่างสองแบบมาวางบนเคาน์เตอร์ “ถ้าจะเพาะถั่วงอก ใช้เมล็ดถั่วเขียวชุดนี้ได้ค่ะ เป็นเมล็ดสำหรับเพาะโดยตรง”
เธอชี้ให้ดูคำแนะนำบนฉลาก แล้วอธิบายวิธีแช่เมล็ดกับการล้างน้ำให้ลลิตาฟัง ชานนท์ขยับถุงหนึ่งลงมาให้อยู่ในระดับที่ชามีมมองเห็น เด็กชายโน้มตัวดูเมล็ดสีเขียวผ่านถุงใส ใช้ปลายนิ้วแตะพลาสติกเบา ๆ
“ยังไม่มีหาง”
“หางที่วาดไว้เหรอครับ” ชานนท์ถาม
“ราก” ชามีมแก้ให้ แล้วแตะเมล็ดในถุง “ยังไม่มีราก”
“ใช่ค่ะ ตอนนี้ยังเป็นเมล็ดอยู่” เจ้าของร้านบอก “พอแช่น้ำแล้วคอยดูไปเรื่อย ๆ รากจะค่อย ๆ ออกมาค่ะ”
ชามีมเงยหน้ามองลลิตา “พรุ่งนี้มีรากมั้ย”
ลลิตาก้มดูคำแนะนำบนฉลากก่อนตอบ “พรุ่งนี้เมล็ดอาจเริ่มเปลี่ยนก่อนค่ะ แต่ครูยังรับปากไม่ได้ว่าจะเห็นรากหรือยัง ถ้ายังไม่เห็น เราก็ดูต่อวันถัดไปได้”
เด็กชายฟัง แล้วแตะถุงอีกครั้ง “หนูดูทุกวัน”
“ได้เลยค่ะ เราจดไว้ก็ได้ว่าวันไหนเห็นอะไรบ้าง”
เขาหันมาทางชานนท์ “ชานนท์ดูด้วย”
“ดูด้วยครับ ถ้าวันไหนชานนท์มาหาไม่ได้ ให้ชามีมส่งรูปมาเล่าได้มั้ย”
เด็กชายคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ส่งรูป”
ชานนท์มองลลิตา เธอยิ้มให้เขา
“ครูลิตาถ่ายให้” ชามีมพูดเพิ่ม “ให้ชานนท์ดู”
“ตกลงค่ะ” ลลิตารับคำ “แต่ชามีมเลือกเองนะคะว่าอยากให้ถ่ายตรงไหน”
เด็กชายแตะรูปวาดของตัวเอง “ราก”
“ค่ะ ถ่ายราก”
ชานนท์มองลูกชายที่ยังไม่ละมือจากถุงเมล็ด ก่อนหันไปบอกเจ้าของร้าน
“เอาชุดนี้ครับ แล้วก็อุปกรณ์ตามที่แนะนำ”
ชามีมเงยหน้ามองเขา “หนูถือ”
“ได้ครับ เดี๋ยวชานนท์ให้ถือถุงเบา ๆ นะ”
เมื่อเลือกเมล็ดได้แล้ว เจ้าของร้านพาไปดูภาชนะที่ใช้เพาะ ลลิตาถือรายการคอยตรวจ ส่วนชามีมเดินอยู่ระหว่างเธอกับชานนท์ เขาหยุดหน้าถาดใบหนึ่งที่วางซ้อนกันอยู่
“อันนี้”
ชานนท์มองขนาด ก่อนเอื้อมหยิบอีกใบที่ใหญ่กว่า “ใบนี้วางสะดวกกว่ามั้ย”
ชามีมเงยหน้ามองถาดในมือเขา ตาเบิกขึ้นนิดหนึ่ง “ใหญ่”
“จะได้มีที่”
เด็กชายก้มดูถุงเมล็ดที่ตัวเองถือ แล้วมองถาดอีกครั้ง “ลองก่อน”
ลลิตาหลุดหัวเราะจนต้องยกกระดาษรายการขึ้นปิดปาก
ชานนท์หันไปมองเธอ “ขำอะไรครับ”
“ลิตากำลังคิดว่าคุณจะเริ่มกิจการเลยหรือเปล่า”
“ผมเลือกเผื่อ”
“เผื่อทั้งซอยเลยมั้ยคะ”
เขามองถาดในมือ ก่อนหันกลับไปหาลูก “ชามีมว่าใบไหนพอดีครับ”
เด็กชายชี้ถาดใบที่เล็กกว่า ใช้มือกางเหนือขอบเหมือนกำลังวัด “อันนี้”
ชานนท์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “ครับ อันนี้ก็อันนี้”
เจ้าของร้านช่วยดูให้ว่าถาดใบนี้เหมาะกับปริมาณเมล็ดที่ชามีมจะเริ่มเพาะ ชานนท์วางใบใหญ่คืนแล้วหยิบใบที่ลูกเลือกขึ้นมา ชามีมยื่นมือจะรับ ลลิตาจึงถาม
“อยากถือเองเหรอคะ”
“หนูถือ” ถาดไม่หนัก แต่เมื่อถือร่วมกับผ้ากันเปื้อนและถุงเมล็ดก็เริ่มเกะกะ เด็กชายลองขยับของในมือสองครั้ง ก่อนหันมาทางชานนท์ “ช่วยถือถาดให้”
“ได้ครับ”
เขารับถาดมา ชามีมจึงย้ายถุงเมล็ดมาไว้ในมือว่าง แล้วจัดผ้าของแม่บนแขนให้เรียบร้อย ลลิตาเหลือบมองของในมือชานนท์ ทั้งถาด กระเป๋าผ้า และถุงสำหรับใส่สินค้าที่ซื้อ
“หนักมั้ยคะ”
“ยังครับ คุณจะซื้ออะไรเพิ่มก็ได้นะ ผมถือไหว”
“ลิตาแค่ถามค่ะ”
“เห็นคุณมองแล้วกลัวจะมีรายการใหม่”
เธอยิ้ม ก่อนยกกระดาษให้ดู “เหลือแค่ตรวจว่าครบค่ะ วันนี้ลิตายึดตามรายการ ไม่เผื่อทั้งซอย”
ชามีมได้ยินคำเดิมก็หัวเราะสั้น ๆ “ทั้งซอยกินถั่วหนูปลูกได้”
ลลิตาหัวเราะตาม ส่วนชานนท์ก้มมองเด็กชายที่ยิ้มกว้าง เขาหยุดเดินไปนิดหนึ่งเมื่อชามีมเงยหน้ามาสบตา ราวกับอยากให้เห็นว่าคิดเรื่องขำอะไรอยู่
“ถ้าปลูกเก่งแล้วค่อยว่ากัน” เขาตอบ
เด็กชายยิ้มอีกครั้ง ก่อนก้มลงมองเมล็ดถั่วในถุง
ระหว่างเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์ ชามีมหยุดมองกระถางต้นไม้ใบเล็กริมชั้น เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้ แต่ยังเว้นระยะไม่ให้หมวกชนใบ แล้วสูดกลิ่นเบา ๆ
“ใบหอม”
ลลิตาหยุดข้างเขา “ได้กลิ่นด้วยเหรอคะ”
ชามีมแตะใบอ่อนตรงยอด “เหมือนร้านชามีม”
เจ้าของร้านเดินเข้ามาใกล้พอให้ได้ยิน “ต้นโรสแมรีค่ะ ใบมีกลิ่นหอมแบบสมุนไพร”
ชามีมฟังแล้วลองพูดตามเพียงช่วงท้าย “แมรี”
ชานนท์มองต้นไม้ แล้วหันไปมองลูก “ดมจากตรงนี้ก็รู้เหรอ”
เด็กชายไม่ได้ตอบ เขายังมองใบอ่อนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนย้ายสายตากลับไปยังถุงเมล็ดของตัวเอง “ถั่วมีใบด้วย”
“ในรูปชามีมก็วาดไว้แล้วครับ” ชานนท์ว่า
เด็กชายยิ้ม ก่อนรีบมองกระดาษที่ลลิตาถืออยู่ “สองใบ”
“ครับ สองใบ” คนตัวน้อยหันกลับจากต้นไม้แล้วเดินต่อเอง ลลิตาจึงตามไปโดยไม่ต้องชวนซ้ำ
เมื่อถึงเคาน์เตอร์ เจ้าของร้านวางของทั้งหมดให้ตรวจ ลลิตาอ่านรายการทีละอย่าง ส่วนชามีมวางถุงเมล็ดลงเป็นชิ้นสุดท้าย เขาไม่ยอมปล่อยมือทันที จึงค่อย ๆ คลายนิ้วออกเองเมื่อเห็นว่าถุงวางเรียบร้อยแล้ว
ชานนท์มองมือของลูก “อยากถือกลับเองใช่มั้ยครับ”
“ถือเอง”
“เดี๋ยวคิดเงินก่อน แล้วค่อยรับกลับมานะ”
ชามีมพยักหน้าแล้วรอ ระหว่างเจ้าของร้านจัดของ ลลิตาหยิบถุงเมล็ดบนเคาน์เตอร์ขึ้นตรวจอีกครั้ง ก่อนพบว่ามีถุงขนาดเดียวกันอยู่สองถุง
“อันนี้ของเราอีกถุงเหรอคะ”
“ผมหยิบเผื่อไว้” ชานนท์ตอบ
เด็กชายหันมาทันที “สองถุง”
ลลิตามองเขา แล้วมองถุงในมือ “ต้องถามคนปลูกแล้วค่ะ”
ชานนท์ย่อตัวลงเล็กน้อย “เอาสองถุงมั้ย เก็บไว้ปลูกครั้งต่อไป”
ชามีมขมวดคิ้ว มองถุงทั้งคู่สลับกัน “ลองก่อน”
เจ้าของร้านหัวเราะเบา ๆ ขณะลลิตายกมือปิดรอยยิ้มอีกครั้ง
ชานนท์ถอนหายใจอย่างยอมแพ้ “ครับ หนึ่งถุงก่อน”
เขาวางอีกถุงคืน เจ้าของร้านจึงแก้รายการให้เหลือถุงเดียว แล้วอธิบายวิธีเตรียมเมล็ดกับการล้างน้ำตามคำแนะนำบนฉลาก
“กลับไปแช่เมล็ดตามเวลาที่ระบุไว้ก่อนนะคะ จากนั้นค่อยล้างและสะเด็ดน้ำ จากนั้นทำตามขั้นตอนในใบนี้ได้เลยค่ะ”
ลลิตารับใบคำแนะนำมาอ่าน “ลิตาจะเก็บไว้ให้ค่ะ จะได้ทำตามทีละข้อ”
เจ้าของร้านส่งถุงที่คิดเงินแล้วให้ชามีม เด็กชายรับด้วยสองมือ มองมันอย่างพอใจ
ลลิตาก้มเก็บรายการ ก่อนพูดเบา ๆ กับชานนท์ “วันนี้คุณถูกคำว่า ‘ลองก่อน’ ไปสองครั้งแล้วนะคะ”
“ผมได้ยินครับ”
“ลิตากลัวคุณลืม”
“คุณช่วยจำรายการของตัวเองให้ครบก่อนก็ได้”
เธอก้มตรวจถุงทันที แล้วเงยขึ้นมองเมื่อเห็นเขายิ้มอยู่ “คุณหลอกให้ลิตาตรวจอีกรอบเหรอคะ”
“ตรวจครบก็ดีแล้วครับ”
ชามีมมองทั้งคู่ ก่อนยกถุงเมล็ดขึ้น “อันนี้ครบ”
“ใช่ค่ะ ของสำคัญที่สุดครบแล้ว”
++
คุยท้ายตอน: ชามีมเริ่มออกไปใช้ชีวิตข้างนอกแล้วนะคะ ได้เห็นบรรยากาศของน้องที่ออกไปเจอโลกภายนอก การปรับตัวเข้าหากันระหว่างพ่อและลูกชาย มาเอาใจช่วยน้องกันต่อ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ
