บทที่9 (3)
บทที่9 (3)
++
ก่อนออกจากร้าน ชามีมขอให้ลลิตาเก็บรูปวาดกลับเข้ากระเป๋า เธอคลี่ดูว่ามุมกระดาษไม่พับทับรูป ก่อนสอดไว้ในช่องเดิม
“กลับร้านแล้วปลูก?” เด็กชายถามขณะเดินออกมา
“กลับร้านไปเตรียมของ แล้วทำตามวิธีที่เราถามมาค่ะ” ลลิตาตอบ “แต่ตอนนี้ดื่มน้ำก่อนดีไหมคะ เราเดินกันพักใหญ่แล้ว”
“น้ำ”
เธอพาไปนั่งบนม้านั่งใกล้ทางออก ชานนท์วางถุงของลงข้างตัวแล้วหยิบขวดน้ำส่งให้ ชามีมวางเมล็ดถั่วไว้บนตัก ใช้ผ้ากันเปื้อนรองด้านล่าง ก่อนเปิดฝาขวดเอง เขาดื่มสองสามอึกแล้วปิดฝา แต่หมุนไม่สุด
ชานนท์ถาม “ให้ช่วยปิดมั้ย”
ชามีมยื่นขวดมาให้ “ปิดแน่น”
เขาหมุนให้เข้าที่แล้วส่งคืน เด็กชายตรวจอีกครั้ง ก่อนยื่นให้ลลิตาเก็บ
“ขอบคุณครับ”
ชานนท์เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำขอบคุณ แต่ไม่ได้ทัก เด็กชายก้มมองเมล็ดบนตักแล้วใช้ปลายนิ้วเขี่ยถุงให้เมล็ดไปรวมอยู่ด้านหนึ่ง ลลิตามองชานนท์ เขายังมองลูกอยู่ครู่หนึ่งก่อนยิ้มบาง ๆ
“ยินดีครับ”
ชามีมหยิบถุงเมล็ดขึ้นมาถือ แล้วหันมาทางเขา “แม่บอกต้องรอราก”
“เราจะรอด้วยกัน”
“ไม่ดึงออกมา”
ลลิตาโน้มตัวมาฟัง “แม่เตยเคยบอกว่าอย่าไปดึงต้นอ่อนใช่มั้ยคะ”
ชามีมพยักหน้า “ให้โตเอง”
ชานนท์มองถุงเมล็ดสีเขียวในมือเด็ก “ครับ ให้โตเอง”
ชามีมนั่งมองเมล็ดอยู่พักหนึ่ง แล้วรอยยิ้มก็กลับมาอีกครั้ง เขาหันไปบอกลลิตาอย่างภูมิใจ
“หนูมีถั่วแล้ว”
“มีแล้วค่ะ”
“หนูปลูกเอง”
“เราจะช่วยกันเตรียม แล้วชามีมลองทำด้วยตัวเองนะคะ”
คนตัวน้อยลงจากม้านั่ง รอให้ลลิตาเก็บขวดน้ำและชานนท์รวบถุงของ พอทุกคนลุกแล้วจึงเดินไปทางรถด้วยกัน ช่วงผ่านลานจอด ชามีมยื่นมือว่างให้ลลิตาจับตามที่ตกลงไว้ ส่วนชานนท์เดินด้านติดรถ คอยถือของทั้งหมด
เมื่อถึงรถ เด็กชายยื่นถุงเมล็ดให้เขา “หนูฝาก”
ชานนท์รับไว้ แล้วรอจนชามีมขึ้นไปนั่งเรียบร้อย ลลิตาช่วยตรวจสายรัดที่นั่ง ก่อนส่งผ้ากันเปื้อนคืนให้ เด็กชายจัดผ้าบนตัก แล้วยื่นมือมาหาชานนท์ทันที
“ถั่วหนู”
“อยู่นี่ครับ”
ชานนท์วางถุงลงบนมือเล็ก ชามีมกอดมันไว้กับผ้า ก่อนหันไปทางกระจก ตอนรถเริ่มเคลื่อนออก เด็กชายยกถุงขึ้นดูอีกครั้ง เมล็ดกลิ้งไปรวมกันตรงมุมล่าง เขาเขย่าถุงเพียงนิดเดียวแล้วหัวเราะเบา ๆ
“ถั่วนั่งรถ”
ลลิตาหันมอง “เรากำลังกลับร้านกันค่ะ”
คนตัวน้อยยิ้มจนแก้มยก ก่อนหันมาทางชานนท์ “ชานนท์กลับด้วย”
“กลับด้วยครับ”
“ลิตาด้วย”
“ค่ะ ลิตากลับร้านด้วย”
ชามีมมองทั้งคู่ทีละคน สบตาชานนท์ชั่วครู่ ก่อนก้มลงวางถุงเมล็ดให้เรียบบนผ้าของแม่
“ไปปลูกกัน”
ชานนท์มองของที่ซื้อวางอยู่ข้างเบาะ แล้วหันกลับมายิ้มให้ลูก “ครับ กลับร้านแล้วไปปลูกกัน”
เมื่อกลับถึงร้าน ชามีมรอให้ลลิตาปลดสายรัดที่นั่งเรียบร้อย ก่อนยื่นถุงเมล็ดถั่วให้ชานนท์
“หนูฝาก”
ชานนท์รับไว้ เด็กชายจึงใช้มือข้างหนึ่งจับผ้ากันเปื้อน อีกข้างเกาะที่จับแล้วค่อย ๆ ก้าวลงจากรถ พอเท้าแตะพื้น มือเล็กก็ยื่นกลับมาทันที
“ถั่วหนู”
“อยู่นี่ครับ”
ชานนท์ส่งถุงคืน ชามีมรับด้วยสองมือแล้วเดินเข้าร้านไป
ป้านวลเงยหน้าจากเคาน์เตอร์ “กลับมาแล้วหรือคะ ได้อะไรมาบ้าง”
เด็กชายยกถุงขึ้นสูงจนเกือบถึงจมูก “ถั่วเขียว”
“โอ้ ได้มาถุงหนึ่งเลย”
“ลองก่อน”
ชานนท์ที่เดินตามเข้ามาหยุดนิดหนึ่ง ลลิตาหัวเราะออกมา “วันนี้คุณชานนท์ได้ยินคำนี้หลายรอบค่ะป้า”
“ทำไมหรือคะ”
“จะซื้อเผื่อค่ะ แต่คนปลูกไม่อนุมัติ”
ป้านวลมองหลานตัวเล็กแล้วหัวเราะตาม ชามีมไม่ได้สนใจว่าผู้ใหญ่กำลังขำอะไร เขามองหาที่วางถั่ว ก่อนเลือกพื้นที่ว่างบนโต๊ะกินข้าว
“วางนี่”
ลลิตาขยับเข้ามาข้างเขา “ได้ค่ะ เดี๋ยวเราล้างมือแล้วเตรียมโต๊ะกันก่อน ของที่ซื้อมาให้คุณชานนท์วางตรงนี้นะคะ”
ชานนท์นำถาดกับอุปกรณ์ลงจากถุง ส่วนชามีมวางเมล็ดถั่วแล้วหยุดมองอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายยังไม่อยากเดินจากไป
ป้านวลจึงบอก “ป้าดูให้ค่ะ ไม่มีใครเอาไปทำกับข้าว”
เด็กชายหันมาทันที “ยังไม่กิน”
“ค่ะ ยังไม่กิน รอให้ชามีมปลูกก่อน”
ถึงตอนนี้คนตัวน้อยจึงยอมเดินไปล้างมือ
โต๊ะกินข้าวถูกเช็ดจนสะอาด ลลิตาวางคำแนะนำจากร้านไว้ด้านหนึ่ง แล้วจัดภาชนะที่ล้างเรียบร้อยรอไว้ ป้านวลช่วยเตรียมน้ำสะอาด ส่วนธนาปิดแฟ้มงานแล้วย้ายไปวางบนเคาน์เตอร์ ให้พื้นที่ทั้งหมดกับคนที่กำลังจะเริ่มเพาะถั่วครั้งแรก
ชามีมกลับมาพร้อมมือที่เช็ดแห้งแล้ว เขาปีนขึ้นเก้าอี้ตัวประจำ วางผ้ากันเปื้อนบนตัก แล้วดึงถุงเมล็ดมาใกล้ตัว “ปลูกเลย”
“วันนี้เราเริ่มจากเลือกเมล็ด ล้าง แล้วแช่ตามวิธีที่ร้านแนะนำก่อนค่ะ” ลลิตาบอก “พอถึงเวลาที่กำหนด เราค่อยมาทำขั้นต่อไป”
เด็กชายหันมามองถาดที่ซื้อมา “ยังไม่ใส่อันนี้”
“ยังค่ะ เราเตรียมไว้ก่อน”
ชานนท์หยิบกระดาษคำแนะนำขึ้นมาอ่าน เขาไล่ตามลำดับอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปหาลลิตา “ใช้แค่ส่วนที่ตวงไว้ใช่มั้ยครับ”
“ค่ะ ครั้งแรกลองเท่านี้ก่อน”
ชามีมได้ยินก็พยักหน้า “ลองก่อน”
ลลิตาหันไปยิ้มให้ชานนท์ เขาจึงวางกระดาษลง
“ครับ ผมรู้แล้วว่าเริ่มน้อย ๆ”
“ลิตายังไม่ได้พูดอะไรเลยนะคะ”
“แต่คุณยิ้ม”
“วันนี้อารมณ์ดีค่ะ” เธอหยิบถ้วยตวงเล็กให้ชามีมดู ก่อนถามว่าอยากเป็นคนตักหรือให้ครูช่วยเท
“หนูตัก”
“ได้ค่ะ ครูจับปากถุงให้”
ลลิตาประคองถุงไว้ เด็กชายใช้ถ้วยเล็กตักเมล็ดขึ้นมา เมล็ดสีเขียวกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง เขาหยุดฟังแล้วเขย่าข้อมือนิดเดียว
ชานนท์ยื่นชามสะอาดมารอ “ใส่ตรงนี้ครับ”
ชามีมเอียงถ้วยช้า ๆ เมล็ดถั่วไหลลงไป แต่สองเมล็ดกระเด็นออกมาบนโต๊ะแล้วกลิ้งไปคนละทาง
เด็กชายเบิกตาขึ้น “หนี”
ชานนท์ใช้ฝ่ามือกั้นเมล็ดหนึ่งไว้ ส่วนลลิตารับอีกเมล็ดทันก่อนถึงขอบโต๊ะ “จับได้แล้วครับ”
ชามีมหัวเราะ เขามองเมล็ดในมือชานนท์แล้วแบมือรอ “ขอดู”
ชานนท์วางเมล็ดลงบนฝ่ามือเล็ก เด็กชายยกขึ้นมองใกล้ ๆ ใช้นิ้วอีกข้างแตะผิวเรียบของมัน
“เม็ดกลม”
“แต่มีรอยตรงนี้ด้วยนะคะ” ลลิตาชี้ให้ดูโดยไม่จับมือเขา
ชามีมหมุนเมล็ดไปมา แล้วหันไปหยิบรูปวาดจากกระเป๋า ลลิตาช่วยคลี่วางบนพื้นที่แห้ง เด็กชายถือเมล็ดเทียบกับวงกลมสีเขียวที่วาดไว้
“หนูวาดใหญ่”
ชานนท์ก้มดู “ถ้าวาดเท่าของจริง คงต้องก้มดูใกล้มาก”
เด็กชายเลื่อนเมล็ดไปวางตรงกลางวงกลม “บ้านถั่ว”
ลลิตายิ้ม “เมล็ดจริงเข้าไปอยู่ในรูปเลย”
ชามีมยิ้มตาม ก่อนหยิบเมล็ดกลับมาวางในชามอย่างระวัง ป้านวลนำชามเล็กอีกใบมาวางไว้ข้างกัน ลลิตาจึงบอกว่าถ้าเจอเมล็ดที่แตกหรือดูไม่สมบูรณ์ ให้แยกไว้ตรงนี้ แล้วหยิบให้ดูเป็นตัวอย่าง
เด็กชายตั้งใจเลือกอยู่หลายเมล็ด บางเมล็ดเขาหยิบขึ้นมาพลิกดูอยู่นาน ก่อนถาม “อันนี้ได้มั้ย”
ชานนท์ก้มดู แต่ยังไม่แน่ใจจึงหันไปอ่านคำแนะนำอีกครั้ง “ขอดูใกล้ ๆ หน่อยครับ”
ชามีมวางเมล็ดบนฝ่ามือเขา ทั้งสองคนโน้มหน้ามองเมล็ดเดียวกันจนลลิตาต้องขยับชามให้พ้นศอกของชานนท์
“ระวังชามนิดหนึ่งค่ะ”
เขาหยุดแล้วขยับแขนทันที “ยังไม่ตก”
“ค่ะ ลิตาเห็นแล้ว”
ชามีมเงยหน้ามองทั้งคู่ ก่อนเลียนเสียงเรียบ ๆ ของชานนท์ “วันนี้ยังไม่ตก”
ธนาที่นั่งอยู่ใกล้เคาน์เตอร์หลุดหัวเราะ ป้านวลยกมือแตะมุมปาก ส่วนลลิตาก้มหน้าลงมองเมล็ดในชาม ไหล่สั่นนิดหนึ่ง ชานนท์หันไปหาลูก เด็กชายกำลังยิ้มจนตาหยี
“จำประโยคนี้ได้อีกแล้วเหรอ”
ชามีมพยักหน้า แล้วชี้ชามบนโต๊ะ “ไม่ตก”
“ครับ ไม่ตก” ชานนท์วางเมล็ดลงตามที่ลลิตาช่วยดูให้ ก่อนเลื่อนชามไปไว้ตรงกลางโต๊ะมากขึ้น
เมล็ดที่เลือกแล้วถูกล้างตามคำแนะนำ ลลิตาค่อย ๆ เทน้ำสะอาดลงในชาม ส่วนชานนท์ประคองขอบภาชนะไว้ไม่ให้เลื่อน ชามีมยืนดูอยู่ใกล้ ๆ มือหนึ่งจับชายผ้ากันเปื้อน อีกมือแตะขอบโต๊ะ
“น้ำท่วมถั่ว”
“แช่ไว้ก่อนค่ะ พอครบเวลาตามฉลาก เราค่อยเทน้ำออกแล้วทำขั้นต่อไป”
ชามีมมองถุงเมล็ดเปล่า แล้วหันกลับมามองชาม “รอ”
“ค่ะ รอให้ครบเวลา” ลลิตาหยิบบัตรภาพมาวางข้างชาม ใบแรกเป็นรูปเมล็ดแช่น้ำ อีกใบเป็นรูปถาดสำหรับเพาะ “ตอนนี้แช่ถั่วไว้ก่อน พอถึงเวลาค่อยย้ายลงถาดนะคะ”
เด็กชายแตะบัตรรูปชาม “ตอนนี้”
“ใช่ค่ะ ตอนนี้”
“ถาดทีหลัง”
“ถูกต้องค่ะ ถาดทีหลัง”
ชานนท์มองรูปวาดของชามีมที่วางอยู่ข้างกัน แล้วเลื่อนมันมาไว้ใกล้บัตรภาพ “วางรูปไว้ตรงนี้ได้มั้ยครับ จะได้เห็นว่าถั่วของชามีมจะโตเป็นแบบไหน”
ชามีมพยักหน้า ลลิตาจึงวางรูปให้โดยไม่ขยับบัตรใบอื่น
เด็กชายมองรูปวาดกับชามถั่วอยู่สลับกัน ก่อนใช้ปลายนิ้วแตะเมล็ดในน้ำเบา ๆ
“ให้โตเอง”
“ครับ” ชานนท์ตอบ “เราจะรอดูด้วยกัน”
ชามีมเงยหน้ามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงกลับไปดูถั่วในชาม
ลลิตาจดเวลาเริ่มแช่ไว้บนกระดาษคำแนะนำ ก่อนวางมันไว้ข้างบัตรภาพ ป้านวลเก็บถุงเมล็ดที่เหลือเข้าที่ ส่วนธนาขยับแฟ้มงานกลับไปวางบนเคาน์เตอร์ ทุกคนค่อย ๆ ถอยออกจากโต๊ะ เหลือชามีมที่นั่งมองชามถั่วของตัวเองอยู่ใกล้ ๆ
“วางตรงนี้” เด็กชายบอก แล้วชี้ไปยังมุมโต๊ะที่ไม่โดนแดด
“ตรงนี้นะครับ” ชานนท์ทวน
“อืม”
เขาช่วยย้ายชามไปวางตรงตำแหน่งที่ลูกเลือก โดยระวังไม่ให้รูปวาดเลื่อนตามไปด้วย ชามีมตรวจตำแหน่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าอย่างพอใจ
“ถั่วหนูรอ”
“ครับ ถั่วของชามีมกำลังรอ”
เด็กชายก้มมองชามอีกครั้ง ก่อนเอาผ้ากันเปื้อนของแม่มาวางพาดบนตัก แล้วค่อย ๆ แตะปลายนิ้วลงบนรูปที่วาดไว้
ระหว่างรอให้ครบเวลาแช่เมล็ด ชามีมยังแวะไปดูภาชนะเป็นระยะ เขายืนมองเมล็ดถั่วในน้ำอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปถามลลิตา
“รากมามั้ย”
“ยังค่ะ เพิ่งเริ่มแช่เอง” เธอตอบ “เราทำป้ายชื่อไว้ก่อนดีไหมคะ จะได้รู้ว่าถั่วของชามีมเริ่มวันนี้”
เด็กชายหันกลับไปมองภาชนะ “สีเขียว”
ลลิตาตัดกระดาษแข็งแผ่นเล็กให้ ส่วนชามีมเลือกดินสอสีเขียวมาวาดเมล็ดถั่วไว้ด้านหนึ่ง เขาวาดวงกลมสามวง วงสุดท้ายใหญ่กว่าสองวงแรกมาก แล้วหยุดดูผลงานอยู่ครู่หนึ่ง
ชานนท์ก้มมอง “วงนี้เมล็ดใหญ่เหรอครับ”
“อ้วน”
“ถั่วอ้วน”
เด็กชายหัวเราะ แล้วใช้สีเขียวเติมเส้นเล็ก ๆ ออกมาจากเมล็ดวงใหญ่ “โตแล้ว”
“ในรูปโตเร็วดีนะคะ” ลลิตาว่า
“หนูวาด”
“ค่ะ ในรูปชามีมวาดให้โตได้”
เขาระบายต่ออย่างตั้งใจ ก่อนส่งดินสอให้เธอ “เขียนหนู…ชามีม”
ลลิตาเขียนชื่อชามีมตามที่ขอ แล้วลงวันที่เริ่มเพาะไว้ด้านล่าง พอจะเก็บปากกา เด็กชายกลับแตะพื้นที่ว่างบนป้าย
“ชานนท์”
มือของเธอหยุด ชานนท์มองป้าย ก่อนหันมาหาลูก
“ให้เขียนชื่อชานนท์ด้วยเหรอครับ”
เด็กชายพยักหน้า “ช่วยหนู”
ลลิตาก้มลงเขียนเพิ่ม ขณะที่ชานนท์ยังมองมือเล็กซึ่งวางอยู่ข้างกระดาษ ชามีมอ่านชื่อตัวเองตามเสียงที่เธอบอก แล้วชี้พื้นที่ว่างอีกด้าน
“ลิตา”
“ครูก็ได้อยู่บนป้ายด้วยเหรอคะ”
“ช่วยล้าง”
“จริงค่ะ ครูช่วยล้าง”
ลลิตาเขียนชื่อตัวเองต่อท้าย ก่อนยกป้ายให้เด็กชายตรวจ บนกระดาษมีรูปถั่วสีเขียวกับชื่อสามชื่อเรียงกัน ชามีมใช้นิ้วแตะตามลำดับ เธออ่านให้ฟังทีละชื่อ พอถึงชื่อสุดท้ายเขาก็ยิ้ม แล้วรับป้ายไปถือ
“ครบ”
ป้านวลช่วยหาที่ติดป้าย ชานนท์ประคองกระดาษไว้ ส่วนชามีมกดลงด้วยฝ่ามือตัวเอง
เขาถอยออกมามองผลงาน ก่อนหันไปเรียกคนที่อยู่ใกล้เคาน์เตอร์ “ธนา ดู”
ธนาวางโทรศัพท์แล้วเดินมาหา “ไหนครับ”
เด็กชายชี้ภาชนะอย่างภูมิใจ “หนูทำ”
ธนาก้มดูโดยไม่ขยับของ “เริ่มปลูกแล้วเหรอครับ เก่งจัง”
“ต้องรอ”
“ครับ ผมจะรอด้วย”
ชามีมเงยหน้ามองเขา สบตาสั้น ๆ แล้วเลื่อนไปที่ป้าย “โตแล้วธนากิน”
ธนายิ้มกว้างขึ้น “ขอบคุณครับ แต่น้องชามีมต้องได้ชิมก่อนนะครับ คนปลูกเหนื่อยมาทั้งเช้าแล้ว”
เด็กชายคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “สุกก่อน”
ป้านวลรับคำจากด้านหลัง “ค่ะ ถึงเวลาแล้วป้าจะช่วยทำกับข้าวให้”
ชามีมดูพอใจกับแผนทั้งหมด เขาแตะป้ายอีกครั้งแล้วจึงยอมเดินกลับไปล้างมือก่อนอาหารกลางวัน
หลังเก็บของเรียบร้อย ลลิตาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปภาชนะกับป้ายไว้ “รูปแรกค่ะ วันเริ่มปลูก”
ชามีมรีบเดินกลับมาดู แต่หยุดข้างเธอแทนที่จะเอื้อมมือไปจับภาชนะ
“ชื่อ เห็นชื่อ”
“ค่ะ ครูเห็นชื่อแล้ว” เธอเลื่อนภาพให้ดู
เด็กชายแตะชื่อตัวเอง แล้วหันไปทางชานนท์ “ดู ชานนท์ดู”
เขาเดินมาหยุดอีกด้าน ลลิตาจึงยกโทรศัพท์ให้ทั้งคู่ดู ชามีมยืนอยู่ตรงกลาง ก้มมองภาพ ก่อนยิ้มเมื่อเห็นรูปถั่วอ้วนที่วาดไว้
“หนูวาด”
“จำได้ครับ” ชานนท์ตอบ “ถั่วอ้วน”
เด็กชายหัวเราะอีกครั้ง ไหล่ยกขึ้นนิดหนึ่ง เขาหันมามองหน้าชานนท์แล้วชี้ถั่วในรูป เหมือนอยากให้แน่ใจว่าทั้งคู่กำลังขำเรื่องเดียวกัน ชานนท์ยิ้มตอบ ลลิตามองทั้งคู่ ก่อนส่งรูปให้เขา
“ไว้วันไหนคุณไม่ได้มา จะได้มีรูปเทียบค่ะ”
ชานนท์มองภาพบนหน้าจอ “ส่งรูปนี้ให้คุณแม่ผมด้วยได้มั้ย”
ลลิตาหันไปถามเด็กชาย “ให้คุณย่าดูรูปถั่วได้มั้ยคะ ไม่มีรูปชามีมนะคะ”
ชามีมมองภาพแล้วตอบ “ให้ดู”
ชานนท์จึงส่งรูปให้มณีรัตน์ พร้อมข้อความสั้น ๆ ว่าเริ่มเพาะถั่วกันแล้ว
เขาเพิ่งเก็บโทรศัพท์ ชามีมก็เดินไปหยุดหน้าภาชนะอีกครั้ง ทุกคนเงียบรอว่าเขาจะถามอะไร
เด็กชายก้มลงเล็กน้อย มองเมล็ดในน้ำแล้วพูดเบา ๆ “ถั่ว หนูไปกินข้าวนะ”
ลลิตาหันหน้าไปทางป้านวล ส่วนธนาก้มลงจัดแฟ้มทั้งที่ไม่มีอะไรต้องจัดแล้ว
ชานนท์ยังยืนอยู่ข้างลูก “บอกถั่วแล้วก็ไปกินข้าวกันครับ”
ชามีมยืดตัว หันมายิ้มให้เขา แล้วเดินนำไปที่โต๊ะกินข้าว คราวนี้คนตัวน้อยไม่ได้ถือถุงเมล็ดไว้ในมือ มีเพียงผ้าของแม่พาดอยู่บนแขน ส่วนถั่วของเขาอยู่ในที่ที่ทั้งสามคนช่วยกันเลือก มีป้ายชื่อเรียบร้อย และจะรออยู่ตรงนั้นจนกว่าจะถึงเวลากลับมาดูอีกครั้ง
+++
