บทที่10 (1)
บทที่10 (1)
+ +
หลังมื้อกลางวัน ชามีมกลับไปยืนดูเมล็ดถั่วที่แช่น้ำอยู่ตรงชั้นด้านหลังร้าน เขาก้มลงมองผ่านด้านข้างภาชนะ ก่อนขยับมาดูจากด้านบน มือหนึ่งจับชายผ้ากันเปื้อนของแม่ไว้ ส่วนอีกข้างแตะป้ายชื่อที่เพิ่งติดเมื่อก่อนกินข้าว
ชานนท์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองชื่อพ่อบนหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปบอกลูก
“ชานนท์จะโทรหาคุณพ่อนะครับ ไปยืนคุยตรงประตู ชามีมยังเห็นอยู่”
เด็กชายมองตามมือที่ชี้ ก่อนหันกลับมาหาเขา “ชานนท์อยู่”
“อยู่ครับ”
ลลิตากำลังเก็บอุปกรณ์ที่ล้างแห้งแล้วเข้าที่ เธอพยักหน้าให้เขาเมื่อเห็นว่าจะออกไปคุยโทรศัพท์ ส่วนป้านวลอยู่ในครัวเล็กด้านหลัง
ชานนท์เดินไปยืนใกล้ประตูร้าน ตรงจุดที่มองกลับเข้ามาเห็นทั้งลูกกับลลิตา แล้วกดโทรออก
ไม่นานปลายสายก็รับ “ว่าไงเจ้านนท์”
“พ่อครับ มีเรื่องจะบอก”
“เรียกพ่อเสียงจริงจังแบบนี้ พ่อต้องเตรียมใจใช่มั้ย” อานนท์ถามกลั้วเสียงหัวเราะ “อย่าบอกนะว่าไปทำผู้หญิงท้องมา”
ชานนท์เงียบไปครู่หนึ่ง
เสียงหัวเราะปลายสายหยุดลง “เฮ้ย พ่อพูดเล่น”
“แต่ผมมีลูกจริงครับ”
“อะไรนะ!”
“ลูกชายครับ ชื่อชามีม”
“แล้วแม่เด็กท้องได้กี่เดือนแล้วล่ะ พ่อต้องรีบไปสู่ขออะไรมั้ยเนี่ย”
“ลูกผมอายุสี่ขวบครับ”
“สี่เดือน?”
“สี่ขวบครับพ่อ”
ปลายสายเงียบสนิท ชานนท์ยกโทรศัพท์ออกมาดูหน้าจอ สัญญาณยังเชื่อมต่ออยู่ เขาจึงนำกลับมาแนบหู
“พ่อ ยังอยู่มั้ยครับ”
“อยู่ กำลังนับว่าแกซ่อนหลานพ่อไว้ได้กี่ปี”
“ผมก็เพิ่งรู้ครับ ไม่ได้ซ่อนไว้”
“เดี๋ยวนะ ให้พ่อนั่งก่อน” เขาได้ยินเสียงขยับเก้าอี้ ตามด้วยเสียงพ่อถอนหายใจยาว “เอาละ เล่าใหม่ตั้งแต่ต้น พ่อมีหลานชายอายุสี่ขวบแล้วจริง ๆ เหรอเจ้านนท์”
“ครับ ผลตรวจดีเอ็นเอออกแล้วว่าเป็นลูกผม หลานของพ่อ”
“แล้วที่แกบอกเพิ่งรู้น่ะเมื่อไหร่”
“หลายสัปดาห์ก่อนครับ ช่วงแรกจัดการเรื่องคนดูแลกับเอกสารอยู่ พอเก็บตัวอย่างตรวจแล้วก็รอผล ผมอยากให้แน่ใจก่อนถึงโทรมาบอก”
“แม่ของเด็กเป็นใคร พ่อรู้จักมั้ย”
“เตยหอมครับ ผมเคยพาไปเจอพ่อ ไม่แน่ใจว่าพ่อจะจำได้มั้ย”
อานนท์นิ่งไปเล็กน้อย ก่อนตอบ “จำได้สิ รุ่นน้องที่มหาวิทยาลัย คนที่แกพามากินข้าวด้วยครั้งหรือสองครั้งได้”
“ครับ”
“ตอนพ่อถามว่ากินอาหารญี่ปุ่นได้มั้ย เธอบอกกินได้ แต่พอพ่อเผลอก็คีบของดิบมาใส่จานแกหมด”
ชานนท์หลุดยิ้ม เขาจำมื้อนั้นได้ วาสิตาไม่ยอมบอกว่าไม่กิน เพราะคิดว่าพ่อของเขาเป็นคนเลือกร้าน
“พ่อเห็นด้วยเหรอครับ”
“พ่อนั่งอยู่ตรงข้าม ไม่ได้หลับเสียหน่อย”
“แล้วทำไมไม่บอก”
“ก็อยากดูว่าแกจะกินแทนแฟนได้หมดมั้ย”
ชานนท์หัวเราะเบา ๆ ก่อนเสียงพ่อจะกลับมาจริงจัง “ถ้าจำไม่ผิด แกบอกว่าเลิกกันแล้วไม่ใช่เหรอ”
“ครับ”
“แล้วตอนนี้หนูเตยหอมเป็นยังไง กลับมาคบกันแล้วเหรอถึงได้รู้ว่ามีลูกมีเต้า”
เขาลดสายตาลงมองพื้นใกล้ประตู “เตยหอมเสียแล้วครับ”
ปลายสายเงียบไปทันที
ชานนท์รอ ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจ ก่อนพ่อจะถามกลับช้า ๆ
“เสียแล้วจริงเหรอเจ้านนท์”
“ครับ มีโรคหัวใจ วันนั้นออกไปส่งของแล้วทรุด คนแถวนั้นช่วยเรียกรถพยาบาล แต่ช่วยไม่ทัน”
อานนท์ถอนหายใจหนัก “อายุยังน้อยอยู่เลย”
“ครับ”
“แล้วลูกอยู่กับใครตอนนั้น อย่าบอกนะว่าอยู่กับแม่”
“อยู่ที่ร้านครับ เตยหอมบอกว่าจะออกไปส่งของแล้วกลับมา ป้านวลที่ช่วยงานร้านเป็นคนดูแลชามีมต่อ แล้วก็ติดต่อผมจากข้อมูลที่เตยหอมเตรียมไว้”
พ่อเงียบไปอีกครู่หนึ่ง “เด็กตัวแค่นั้นก็ต้องเสียแม่ คงเคว้งมาก”
ชานนท์มองเข้าไปในร้าน ชามีมยังยืนอยู่ข้างชั้น แต่ตอนนี้หันไปเรียกลลิตาให้มาดูอะไรบางอย่าง เธอเดินไปนั่งยอง ๆ ข้างเขา ก้มมองตามนิ้วเล็กที่ชี้อยู่ตรงภาชนะ
“ตอนนี้มีป้านวลกับครูลิตาที่ผมจ้างให้มาช่วยดูแลครับ” เขาบอก “ครูลิตาอยู่ห้าวัน ป้านวลสลับสองวัน ป้าอยู่บ้านข้าง ๆ ร้านเครื่องหอม กลางวันก็ช่วยกัน”
“แล้วแกอยู่ไหน”
“ผมแวะมาหาตามเวลาที่จัดได้ครับ ตอนนี้ก็อยู่ที่ร้าน เพิ่งพาชามีมไปซื้อของมาปลูกถั่วงอก”
“เช้านี้หรือ”
“ครับ เขาอยากลองปลูกเอง”
“อืม…แล้วที่ต้องให้ครูมาดูแล มีอะไรที่พ่อควรรู้หรือเปล่า”
“ชามีมเป็นออทิสติกครับ”
อานนท์ทวนคำเบา ๆ “ออทิสติก”
“ครับ น้องพูดคุย บอกสิ่งที่ต้องการได้ แต่ต้องใช้เวลาคุ้นกับคนใหม่ ๆ แล้วก็ไม่ค่อยชอบให้คนที่ยังไม่สนิทแตะตัว”
“พ่อไม่เคยดูแลเด็กออทิสติกเลย” พ่อยอมรับ “ถ้าจะไปหา ต้องเตรียมอะไรบ้าง”
คำถามทำให้ชานนท์ผ่อนลมหายใจออกมาเล็กน้อย “เดี๋ยวผมกับครูลิตาช่วยบอกครับ เริ่มจากอย่าเพิ่งเดินเข้าไปกอด ถามเขาก่อน ถ้ายังไม่อยากก็รอ”
“แกได้กอดหรือยัง”
“ยังครับ”
“เป็นพ่อยังไม่ได้กอดเลยหรือ”
“ครับ แต่เมื่อวานเขาขอให้ผมช่วยพับแขนเสื้อ แล้วก็ให้เตรียมขวดน้ำก่อนนอน”
ปลายสายเงียบฟัง
“เขาเริ่มไว้ใจผมมากขึ้น ผมรอได้ครับ”
“ได้ งั้นพ่อก็รอก่อน”
ชานนท์มองลูกอีกครั้ง คราวนี้ชามีมหันมาทางประตูพอดี เขายกมือให้ เด็กชายยกมือว่างตอบนิดหนึ่ง แล้วกลับไปคุยกับลลิตาต่อ
“แล้วมีอะไรให้พ่อช่วยมั้ย”
เขานิ่งไปกับคำถามนั้น “ตอนนี้ผมจัดเรื่องคนดูแลกับค่าใช้จ่ายไว้แล้วครับ ทนายกำลังทำเรื่องสถานะบิดาต่อ ถ้ามีอะไรที่ต้องให้พ่อช่วย ผมจะบอก”
“อย่าเก็บทุกอย่างไว้คนเดียวก็แล้วกัน มีลูกเพิ่มมาอีกคน ชีวิตแกคงเปลี่ยนเยอะ”
“เปลี่ยนครับ”
“ฟังเสียงก็รู้แล้ว”
ชานนท์ก้มมองมือตัวเองซึ่งยังมีรอยเปียกจาง ๆ ตรงปลายแขนเสื้อจากตอนช่วยล้างถั่ว “ตรงไหนครับ”
“แกโทรมาบอกว่ามีลูกอายุสี่ขวบ แต่เล่าเรื่องพับแขนเสื้อเหมือนเพิ่งทำงานสำคัญสำเร็จ”
ชานนท์ยิ้มออกมา “ก็ไม่เคยทำครับ”
“เออ พ่อก็ไม่เคยเป็นปู่เหมือนกัน คงต้องหัด” อีกฝ่ายเว้นช่วง ก่อนถาม “แล้วทางบ้านแม่แกรู้หรือยัง”
“รู้แล้วครับ ผมไปบอกเมื่อคืน”
“โดนป้าวราบ่นมาแล้วสิ”
“ตามคาดครับ”
อานนท์ส่งเสียงขึ้นจมูก “รายนั้นก็ชอบคิดว่าตัวเองรู้ดีกว่าทุกคน แม่แกก็คง...”
“ผมเล่าเรื่องชามีมให้พ่อฟังต่อนะครับ” ชานนท์พูดแทรก น้ำเสียงไม่ได้แข็ง
ปลายสายหยุดไปครู่หนึ่ง “เออ ได้ เล่าเรื่องหลานต่อ พ่อก็ไม่ได้คุยถึงคนบ้านโน้นนักหรอก”
เมื่อพ่อยอมเปลี่ยนเรื่องชานนท์จึงขยับพิงขอบประตูอย่างผ่อนคลายกว่าเดิม “ผมยังไม่ย้ายชามีมไปไหนครับ เขาอยู่ที่ร้านกับแม่มาตลอด ของใช้กับคนที่คุ้นเคยอยู่ที่นี่ ผมอยากให้ตั้งหลักได้ก่อน”
“ถ้าวันไหนต้องการที่พัก บ้านพ่อก็มีห้องว่างนะ”
“แน่ใจหรือครับ แล้วสาว ๆ ของพ่อล่ะ”
“สาวที่ไหน นั่นก็แค่คำพูดของแม่กับป้าแก ต่อให้มีพวกสาว ๆ ก็อยู่บ้านเขา หรือไม่พ่อก็เช่าคอนโดให้ บ้านพ่อเก็บไว้ให้แกกับหลานพ่อไม่ให้ใครมายึดหรอก”
ชานนท์หลุดหัวเราะ “ผมยังไม่ได้บอกว่าจะย้ายไปนะครับ”
“รู้แล้ว พ่อเสนอไว้ก่อน เผื่อแกต้องการความช่วยเหลือ” อานนท์ตอบ “ถ้าต้องช่วยเลี้ยงจริง ๆ พ่อเลิกเที่ยวได้เลยนะ เลิกงานจะรีบกลับบ้านไปเจอหลาน”
“พ่อพูดเองนะ”
“เออ พ่อพูดเอง”
“ผมบันทึกเสียงสนทนาแล้วนะครับ”
“แกนี่นะ” พ่อหัวเราะ “พอมีลูกแล้วเริ่มจะเอาเรื่องพ่อขึ้นมาเชียว”
ชานนท์ยิ้ม แต่ไม่ได้ต่อความ เขารู้จักคำรับปากยามอารมณ์ดีของพ่อดีพอจะยังไม่คาดหวังทุกอย่างทันที อย่างน้อยวันนี้อีกฝ่ายก็รับฟัง และยอมให้เขาเป็นคนกำหนดจังหวะเรื่องลูก
อานนท์ถามต่อ “แล้วเมื่อไรพ่อจะได้เจอชามีม”
“ผมจะคุยกับครูลิตาแล้วก็บอกชามีมก่อนครับ จากนั้นค่อยนัดวันกัน”
“ได้ แต่ส่งรูปมาให้ดูก่อน พ่อยังไม่รู้เลยว่าหลานหน้าตาเป็นยังไง”
“เดี๋ยวส่งให้ครับ” ชานนท์เปิดบทสนทนา ส่งรูปที่สวนซึ่งเคยให้แม่ดูไปก่อน ตามด้วยรูปภาชนะถั่วกับป้ายชื่อที่ลลิตาถ่ายไว้เมื่อช่วงสาย
เขาได้ยินเสียงพ่อขยับโทรศัพท์ แล้วเงียบไปพักหนึ่ง
“คิ้วเหมือนแกตอนเด็กเลย จมูกก็ใช่”
“ธนาก็ทักครับ”
“ตาสวยนะ เหมือนแม่เขา”
“ครับ”
“แล้วถือผ้าอะไรอยู่”
“ผ้ากันเปื้อนของเตยหอมครับ เขาชอบเอาไว้ใกล้ตัว”
“อ๋อ”
พ่อไม่ได้ถามว่าทำไมยังไม่เลิกถือ เพียงเลื่อนไปดูอีกรูปแล้วอ่านชื่อบนป้ายออกมา
“ชามีม ชานนท์ ลิตา…ช่วยกันปลูกสามคนหรือ”
“ครับ ป้านวลช่วยเตรียมของด้วย”
“ชื่อนนท์อยู่ตรงกลางด้วยแฮะ”
“ชามีมให้เขียนครับ บอกว่าผมช่วย”
น้ำเสียงปลายสายเปลี่ยนเป็นขำอีกครั้ง
“แล้วครูลิตาคนนี้ แกจ้างมาดูแลลูกหรือคบกันอยู่”
“จ้างมาดูแลชามีมครับพ่อ”
“ถามไว้ จะได้เรียกถูก”
“ตอนนี้เรียกครูลิตาก็ถูกแล้วครับ”
“เออ ๆ ไม่แซวแล้ว” พ่อหัวเราะ “ไว้พ่อจะค้นรูปแกตอนเด็กมาให้ดู เทียบกันหน่อยว่าเหมือนแค่ไหน”
“ได้ครับ”
“แล้วถั่วโตเมื่อไร ส่งมาให้พ่อดูอีกนะ”
“ผมจะถามชามีมให้”
“ขอบใจที่โทรมาบอกพ่อนะนนท์”
ชานนท์หยุดมองลูกที่อยู่ด้านใน ก่อนตอบ “ครับพ่อ”
“วันนัดเจอกัน บอกพ่อว่าต้องทำอย่างไรบ้างด้วย พ่อจะได้ไม่ทำหลานตกใจ”
“ผมจะบอกครับ”
หลังวางสาย ชานนท์ยังยืนอยู่ตรงนั้นอีกครู่หนึ่ง ก่อนเก็บโทรศัพท์แล้วเดินกลับเข้าไปในร้าน
ชามีมหันมาทันทีที่เห็นเขาขยับจากประตู “ชานนท์กลับมา”
“ครับ คุยกับคุณปู่เสร็จแล้ว”
เด็กชายเอียงคอนิดหนึ่ง “คุณปู่?”
“คุณปู่อานนท์ครับ เป็นพ่อของชานนท์”
ชามีมมองหน้าเขาครู่หนึ่ง แล้วลดสายตาลงมาที่โทรศัพท์ “พ่อชานนท์”
“ใช่ครับ แล้วก็เป็นคุณปู่ของชามีม”
เด็กชายเงียบคิด ก่อนชี้ไปยังภาชนะ “ปู่ดูถั่วมั้ย”
ชานนท์ย่อตัวลงข้างเขา “ดูแล้วครับ ชานนท์ส่งรูปให้ ปู่ฝากบอกว่าถ้าโตแล้วอยากดูอีก”
ชามีมหันกลับไปตรวจเมล็ดที่ยังแช่อยู่ในน้ำ เขายืดตัวขึ้นดูจากด้านบน แล้วก้มมองผ่านด้านข้างเหมือนเมื่อก่อนหน้านี้
“ยังไม่โต”
“ยังครับ”
“ถั่วรอ”
ชานนท์นั่งลงบนเก้าอี้ใกล้ชั้น “ครับ ถั่วกำลังรอ”
เด็กชายขยับมาอยู่ข้างเขา ชี้เมล็ดหนึ่งซึ่งแยกจากเมล็ดอื่นไปติดอยู่ใกล้ขอบภาชนะ
“ดูด้วยกัน”
“ได้ครับ ดูด้วยกัน”
ลลิตาเลื่อนถ้วยน้ำของชามีมเข้ามาให้ แล้วกลับไปเก็บอุปกรณ์ที่เหลือ ปล่อยให้สองพ่อลูกนั่งดูเมล็ดเล็ก ๆ ที่ยังไม่มีรากออกมา
ครู่หนึ่งชามีมก็ชี้ป้ายชื่อของตัวเอง ก่อนหันมาถาม
“ปู่ปลูกเป็นมั้ย”
ชานนท์นึกถึงเสียงพ่อเมื่อครู่แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง
“อันนี้ชานนท์ยังไม่ได้ถามเลยครับ”
เด็กชายยิ้ม ยื่นมือมาชี้โทรศัพท์ “ถามปู่”
“ครับ เดี๋ยวถามให้”
+++
คุยท้ายตอน: หลังส่งหนังสือให้คนอ่านแล้ว กลับมาทำชามีมต่อแล้วค่ะ คนอ่านก็ใจดีเกิ๊น บอกว่าเกรงใจติดเหรียญได้นะ เรื่องนี้ติดเหรียญช้ากว่าเล่มก่อนค่ะ เล่มก่อนๆ สักบทที่ 6 ก็ติดแล้ว แต่เดี๋ยวเล่มนี้ก็ต้องมาขออนุญาตติดเหรียญอ่านล่วงหน้าเหมือนกันค่ะ ถ้าทำงานได้เยอะ ๆ แต่ก็จะปลดล็อกให้อ่านฟรีวันละ 1 ตอนเหมือนเดิมค่ะ
สะดวกอุดหนุนก็ขอบคุณมาก ๆ ไม่สะดวกก็แวะมาคอมเมนต์พูดคุย รีวิวให้ส้มผักบ้างก็จะชอบคุณจริง ๆ ค่ะ เพราะจะช่วยให้คนอ่านที่เขามีกำลังช่วยอุดหนุนได้ อย่างที่บอก งานเขียนเป็นอาชีพเดียวของส้มผัก ต่อให้รักการเขียนนิยาย แต่รายได้ก็สำคัญ เพราะไม่งั้นเราก็จะอยู่เขียนนิยายที่รักไม่ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ น้องเริ่มสดใสขึ้นแล้วนะ ชามีม
+++