บทที่1 (2)

+++

เช้าวันถัดมา ชามีมตื่นก่อนป้านวล เด็กชายลงจากเตียง เดินไปเปิดประตูห้อง แล้วหยุดอยู่หน้าห้องของแม่ ประตูแง้มไว้เหมือนทุกวัน แต่ข้างในไม่มีเสียงคนขยับตัว

เด็กชายยืนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินลงมาหน้าร้าน

เก้าอี้ข้างโต๊ะยังอยู่ตรงที่เขาเลื่อนออกมาเมื่อคืน ชามีมปีนขึ้นนั่ง วางมือบนเข่า แล้วมองประตู

ป้านวลตามลงมาหลังจากนั้น แกยกข้าวต้มมาวางบนโต๊ะ เลื่อนของออกเพื่อหาที่วางถ้วย

“ไม่เลื่อน”

มือของป้าหยุดทันที ชามีมดึงแถบกระดาษกลับมาเรียงตรงตำแหน่งเดิม แกจึงวางถ้วยลงอีกด้าน

“ตรงนี้ได้มั้ยลูก”

เด็กชายมอง ก่อนพยักหน้า

ป้านวลลากเก้าอี้มานั่งข้าง ๆ เผลอมองไปที่เคาน์เตอร์ วาสิตาเคยยืนตรงนั้นตอนเช้า บางวันก็ถือถ้วยข้าวตามป้อนลูกไปด้วย คุยเรื่องกลิ่นไปด้วย จนแกเคยแซวว่าไม่รู้แม่หรือลูกพูดมากกว่ากัน

วันนี้ชามีมยังไม่ได้พูดอะไรนอกจากห้ามย้ายกระดาษ

“กินข้าวหน่อยนะ ป้าทำข้าวต้มมาให้”

“แม่ยังไม่กลับ”

ป้านวลกำช้อนแน่นขึ้น ก่อนวางมันข้างถ้วย “แม่เสียแล้วลูก แม่กลับมาไม่ได้แล้ว”

คนตัวน้อยนั่งนิ่ง สายตายังอยู่ที่ประตู

ป้าไม่รู้ว่าเด็กชายเข้าใจแค่ไหน เมื่อคืนแกก็บอกอย่างนี้ แต่เช้ามาชามีมยังลงมารอ แกอยากพูดอะไรที่ทำให้เขาสบายใจขึ้นสักคำ ทว่าคิดอยู่นานก็หาไม่ได้

ชามีมเลื่อนตัวลงจากเก้าอี้ เดินไปหยิบผ้ากันเปื้อนที่พาดอยู่บนพนักอีกตัว

เขายกผ้าขึ้นแนบจมูก ก่อนกอดไว้กับอก “ของแม่เตย”

“จ้ะ ของแม่เตย”

เด็กชายกลับขึ้นมานั่งที่เดิม ใช้มือข้างหนึ่งจับผ้าไว้ อีกข้างหยิบช้อน

ป้านวลขยับถ้วยเข้าไปใกล้ รอจนเขาตักกินคำแรกจึงค่อยลุกไปปิดพัดลมที่ส่ายมาทางโต๊ะ

เย็นวันนั้น ป้านวลพาชามีมไปที่วัดก่อนเริ่มสวด

ก่อนออกจากร้าน แกบอกเขาว่าจะไปหาแม่ที่วัด แล้วคืนนี้จะกลับมานอนห้องเดิม ชามีมยอมใส่รองเท้า แต่ไม่ยอมวางผ้ากันเปื้อน ป้าจึงช่วยพับให้เล็กลงพอที่เขาจะถือได้ถนัด

ในศาลามีเสียงคนพูดคุย เก้าอี้ขยับครูดพื้นเป็นระยะ กลิ่นธูปปะปนกับดอกไม้สดจนเด็กชายย่นจมูก

เขาหยุดอยู่ตรงทางเข้า

รูปของแม่ตั้งอยู่ข้างดอกไม้

ชามีมมองรูปนั้นนาน ก่อนขยับตามป้านวลเข้าไปช้า ๆ

“ชามีม มาหาป้าสิ ให้ป้ากอดหน่อย” หญิงคนหนึ่งกางแขนเข้าหา

เด็กชายรีบถอยไปอยู่หลังนวล มือกำผ้าแน่นขึ้น

“อย่าเพิ่งกอดน้องเลยค่ะ” ป้านวลบอก “เตยหอมเคยบอกว่าน้องไม่ชอบให้คนจับ”

“ป้าเอง จำไม่ได้เหรอลูก”

ชามีมหันหน้าหนี ป้านวลขยับบังไว้ แกไม่รู้จะอธิบายอย่างไรอีก จึงบอกเพียงว่า “ให้น้องอยู่กับป้าก่อนนะคะ”

พอเสียงจากลำโพงดังขึ้น เด็กชายก็สะดุ้ง ยกมือทั้งสองปิดหู ผ้ากันเปื้อนหล่นลงข้างเท้า

“เสียงดัง”

ป้านวลรีบเก็บผ้า ขณะลำตัวเล็กเริ่มโยก

“เสียงดัง…เสียงดัง…”

“ไปข้างนอกกันลูก”

แกเผลอเอื้อมไปจับแขน แต่หยุดเมื่อน้องเบี่ยงตัวหนี

ป้านวลชี้ไปทางประตูแทน “ตรงนั้นเงียบกว่า ไปนั่งตรงนั้นกัน”

ป้าเดินนำช้า ๆ หันกลับมาดูจนแน่ใจว่าชามีมตามมา แล้วพาไปนั่งบนม้านั่งใต้ต้นไม้ห่างจากศาลา

เด็กชายยังปิดหูอยู่ ป้าวางผ้ากันเปื้อนลงข้างเขา รอพักหนึ่งเขาจึงลดมือ หยิบผ้าขึ้นมากอด

“แม่เตยอยู่ไหน”

ป้านวลมองไปทางศาลา “ร่างแม่อยู่ในโลงข้างในลูก”

คนตัวน้อยมองตาม แต่ต้นไม้บังจนเห็นเพียงแสงไฟกับคนที่เดินผ่านประตู

“แม่เตยกลับบ้านกับหนูมั้ย”

ป้านวลเม้มปาก รอให้เสียงตัวเองมั่นคงจึงตอบ “กลับไม่ได้แล้วจ้ะ แม่เสียชีวิตแล้ว”

ชามีมก้มมองผ้า ใช้นิ้วคลี่มุมที่พับทบกันออก “แม่บอกจะกลับ แม่ให้หนูรอ”

ป้านวลก้มหน้าลงทันที น้ำตาหยดหนึ่งตกบนหลังมือ แกเช็ดมันกับชายเสื้อ ก่อนหันกลับมาหาคนตัวน้อย “ป้ารู้ลูก”

เด็กชายลูบผ้าตรงกระเป๋าด้านหน้า แล้วพูดเบาลง “หนูรออยู่ แม่เตยกลับมา”

เสียงสวดลอยมาจากศาลา ป้านวลนั่งอยู่ข้างเด็กชาย ไม่ชวนกลับเข้าไปอีก แกหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาบอกคนข้างในว่าขออยู่กับชามีมตรงนี้ ถ้าเริ่มหรือเสร็จอะไรให้ช่วยส่งข่าว แล้วเก็บโทรศัพท์ลง

เด็กชายขยับมุมผ้าให้เสมอกัน วางมันบนตัก และมองทางเดินที่ทอดไปถึงประตูวัด

ป้านวลมองตามอยู่พักหนึ่ง ก่อนเลื่อนขวดน้ำไปไว้ใกล้มือคนตัวน้อย

คืนนั้นทั้งคู่ฟังสวดอยู่ใต้ต้นไม้จนจบ

หลายวันต่อมา ร้านเครื่องหอมยังไม่เปิดรับลูกค้า ป้านวลนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ ตรงหน้ามีบิลค่าเช่า ใบเสร็จซื้อขวด และกระดาษจดรายการที่แกยังไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไรต่อ

วาสิตาเคยทำเรื่องพวกนี้เองทั้งหมด ป้าช่วยขาย ช่วยห่อของ แต่ไม่เคยต้องรู้ว่าเงินในลิ้นชักพอจ่ายอะไรได้บ้าง หรือเครื่องหอมที่เหลือจะขายต่ออย่างไรเมื่อไม่มีคนปรุงเพิ่ม

บนพื้นข้างเคาน์เตอร์ ชามีมนั่งอยู่กับกล่องแบ่งช่องใส่ขวด ข้างในเป็นขวดเปล่าที่เตยหอมล้างไว้ใช้ซ้ำ

ก่อนหน้านี้ป้าจะยกกล่องไปเก็บ เด็กชายเดินตามมาจับขอบไว้

“ป้าจะเอาไปวางข้างหลัง จะได้ไม่ขวางทางนะลูก”

มือเล็กยังไม่ปล่อย เขาดึงกล่องเข้าหาตัวอีกนิด

ป้านวลจึงวางลง “ตรงนี้ก็ได้จ้ะ”

ชามีมนั่งลงข้างกล่อง หยิบขวดขึ้นมาเปิดฝา ดมเบา ๆ แล้วปิดกลับ ก่อนคืนลงช่องเดิมทีละใบ

ป้าเผลอรอฟังเสียงนับ

เมื่อก่อนแกได้ยินอยู่บ่อย ๆ หนึ่ง สอง สาม บางครั้งวาสิตาแกล้งนับข้าม เด็กชายก็รีบแก้ให้ แล้วสองแม่ลูกจะหัวเราะกันอยู่ตรงนี้

แต่วันนี้มีเพียงเสียงฝาขวดหมุนเบา ๆ

“หิวน้ำมั้ยลูก”

ชามีมไม่ได้หันมา ป้านวลหยิบแก้วน้ำไปวางตรงที่ประจำ เขาเหลือบมอง แล้วเอื้อมมาดื่ม ก่อนวางกลับบนรอยวงกลมของแผ่นรองแก้ว

แกยืนรออยู่ครู่หนึ่ง ทั้งที่ไม่รู้ว่ารอให้เด็กพูดอะไร

หลังกลับจากวัด ชามีมแทบไม่พูดกับแกอีกเลย ป้าถาม บางครั้งคนตัวน้อยพยักหน้า บางครั้งส่ายหน้า บางครั้งก็เงียบจนแกต้องลองยื่นของให้ดูทีละอย่าง

ป้านวลกลับมานั่งหลังเคาน์เตอร์ เปิดลิ้นชักหาสมุดรายรับรายจ่ายต่อ ใต้กระดาษห่อของมีสมุดปกสีครีมกับซองจดหมายวางซ้อนกันอยู่ แกหยิบออกมา เปิดสมุดดูทีละหน้า

เป็นสูตรเครื่องหอมของเตยหอม มีชื่อกลิ่น รายการส่วนผสม และตัวเลขที่ป้าไม่รู้ว่าหมายถึงอะไร บางหน้าขีดฆ่า บางหน้ามีคำว่า ‘ลองใหม่’ เขียนไว้ริมกระดาษ

เสียงจากข้างกล่องเงียบลงจนป้าต้องเงยหน้า

ชามีมถือขวดใบหนึ่งค้างไว้ใกล้จมูก ข้างขวดมีฉลากเล็ก ๆ เป็นลายมือแม่

“ดอกส้มเหรอลูก”

เขาไม่ตอบ ค่อย ๆ หมุนฝาปิด แล้วใช้สองมือประคองขวดไว้บนตัก

ป้านวลมองอยู่อีกครู่ ก่อนก้มลงพลิกสมุดต่อ

หน้าท้ายเล่มไม่มีสูตรเครื่องหอม

มีชื่อคนหนึ่งเขียนไว้ พร้อมหมายเลขโทรศัพท์และข้อความสั้น ๆ

-

ชานนท์ ปรเมศธรากุล

พ่อของชามีม

-

ป้านวลอ่านซ้ำ ก่อนหยิบซองจดหมายที่วางอยู่ด้วยกันขึ้นมาดู

ถึงคุณชานนท์ ปรเมศธรากุล

ชื่อเดียวกัน

“เตยหอม…”

แกวางซองลงโดยไม่ได้เปิด แล้วก้มมองหมายเลขโทรศัพท์อีกครั้ง ไม่รู้ว่าเขียนไว้นานเท่าไรแล้ว หรือเจ้าของเบอร์ยังใช้มันอยู่หรือเปล่า

วาสิตาไม่เคยบอกว่าพ่อของลูกเป็นใคร เวลามีคนถาม เธอเพียงยิ้มแล้วพาเรื่องคุยไปทางอื่น ป้าเห็นว่าไม่อยากพูดก็ไม่ได้เซ้าซี้

เสียงขวดแตะพื้นเบา ๆ ทำให้นวลเงยหน้า

ชามีมวางขวดดอกส้มไว้ข้างกล่อง หมุนฉลากให้หันมาด้านหน้า แล้วหยิบขวดใบถัดไปขึ้นมา

ป้านวลมองเด็กชาย ก่อนเลื่อนสมุดเข้ามาใกล้ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหมายเลขตามที่วาสิตาจดไว้ ตรวจทานทีละตัวจนแน่ใจว่าถูกต้อง

นิ้วค้างอยู่เหนือปุ่มโทรออกครู่หนึ่ง

แกไม่รู้ว่าคนปลายสายจะพูดอย่างไรเมื่อได้ยินเรื่องชามีม แต่เด็กคนนี้ไม่มีแม่ให้เรียกหาอีกแล้ว อย่างน้อยป้าก็ต้องลอง

ป้านวลกดโทรออก แล้วยกโทรศัพท์แนบหู

เสียงรอสายดังขึ้น

+

‘ชานนท์ ปรเมศธรากุล’ นั่งอยู่หัวโต๊ะประชุมในชุดสูทสีเข้ม เขาพลิกรายงานกลับไปหน้าก่อนหน้า ขณะผู้จัดการฝ่ายโครงการกำลังอธิบายประมาณการรายได้บนจอ

“ตัวเลขนี้รวมค่าใช้จ่ายส่วนที่เพิ่มแล้วหรือยังครับ”

คนที่กำลังนำเสนอหยุดมองสไลด์ ก่อนก้มตรวจเอกสารของตัวเอง “ยังครับ ส่วนนี้ฝ่ายเรากำลังปรับ…”

“ปรับให้ครบก่อนครับ ผมต้องเห็นต้นทุนจริงถึงจะตัดสินใจได้” เขาวางรายงานลง รอให้อีกฝ่ายจดสิ่งที่ต้องแก้ แล้วจึงพยักหน้าให้พูดต่อ

ในแวดวงธุรกิจ ชื่อ ‘ปรเมศธรากุล’ เป็นที่รู้จักมานานในฐานะตระกูลเจ้าของเครือบริษัทขนาดใหญ่ ชานนท์เป็นผู้บริหารรุ่นต่อมาที่คนร่วมงานคุ้นกับคำถามตรงประเด็นของเขา เขาฟังจนจบ แต่ถ้ามีสิ่งใดยังไม่ชัด ก็ไม่ปล่อยให้ผ่านไปเพียงเพราะทุกคนอยากปิดประชุม

โทรศัพท์สองเครื่องวางอยู่ข้างแฟ้ม เครื่องหนึ่งสำหรับงาน อีกเครื่องเป็นโทรศัพท์ส่วนตัว ปัจจุบันมีเพียงคนในครอบครัวกับคนสนิทไม่กี่คนที่ติดต่อผ่านหมายเลขนี้

เขาใช้มันมาตั้งแต่สมัยเรียน ไม่เคยเปลี่ยน

ระหว่างชานนท์จดตัวเลขลงข้างรายงาน โทรศัพท์ส่วนตัวก็สั่นขึ้น

เป็นหมายเลขที่ไม่คุ้น

เขาปล่อยให้มันสั่นอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อหน้าจอยังไม่ดับ จึงยกมือให้คนพูดหยุดชั่วคราว แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับ

“ครับ”

“ขอโทษนะคะ ใช่คุณชานนท์หรือเปล่าคะ”

“ใครพูดครับ”

“ป้าชื่อนวลค่ะ”

เขาเหลือบมองหน้าจออีกครั้ง “ป้าได้เบอร์นี้มาจากไหน”

“ในสมุดของเตยหอมค่ะ”

ปลายปากกาหยุดอยู่เหนือกระดาษ

เตยหอม

ชื่อที่เขาไม่ได้ยินมาหลายปี

ชานนท์เงยหน้ามองคนในห้อง ก่อนปิดแฟ้มตรงหน้า “พักสิบนาทีครับ”

เขาลุกขึ้น ร่างสูงร้อยเก้าสิบเซนติเมตรเดินผ่านโต๊ะประชุมออกไปยังห้องทำงานที่อยู่ถัดกัน ปิดประตูแล้วจึงพูดกับปลายสายอีกครั้ง

“ป้าเป็นอะไรกับเตยหอม”

“ป้าช่วยดูร้านให้เตยหอมค่ะ เป็นคนแถวบ้าน ไม่ใช่ญาติกัน”

“แล้วโทรหาผมเรื่องอะไร”

“ป้ามีเรื่องของชามีมอยากบอกค่ะ”

ชานนท์เดินไปหยุดข้างโต๊ะทำงาน “ชามีมเป็นใคร”

“ลูกชายของเตยหอมค่ะ อายุสี่ขวบ”

เขาไม่ได้พูดแทรก รอฟังว่าชื่อเด็กคนหนึ่งเกี่ยวข้องอะไรกับการโทรเข้าเบอร์ส่วนตัวของเขา

“ป้าเจอสมุดสูตรน้ำหอมของเตยหอม มีชื่อคุณกับเบอร์นี้เขียนอยู่หน้าท้ายเล่ม แล้วก็เขียนไว้ว่า…” ป้านวลเว้นไปครู่หนึ่ง “พ่อของชามีมค่ะ”

ชานนท์วางปากกาลงบนโต๊ะ “ป้ากำลังบอกว่าเด็กเป็นลูกผม?”

“ป้าอ่านตามที่เตยหอมเขียนไว้ค่ะ ป้าเพิ่งรู้วันนี้เหมือนกัน”

เขานิ่งฟังเสียงปลายสาย มีเสียงแก้วกระทบกันเบา ๆ ก่อนนวลจะพูดต่อ

“มีซองจดหมายเขียนถึงคุณอยู่ด้วย ป้ายังไม่ได้เปิด”

“ทำไมเตยหอมไม่โทรมาบอกผมเอง”

“เตยหอมเสียแล้วค่ะ”

ชานนท์ไม่ขยับ

เขามองออกไปยังอาคารฝั่งตรงข้าม รู้ว่าตัวเองได้ยินชัด แต่ยังต้องถามซ้ำ

“เสียแล้ว?”

“ค่ะ ไม่กี่วันก่อน”

มือที่ถือโทรศัพท์กระชับขึ้นเล็กน้อย

วาสิตาเคยมีเบอร์นี้ เธอเคยโทรหาเขาตอนเลิกเรียน ตอนถึงบ้าน หรือบางครั้งเพียงเพราะมีเรื่องอยากเล่า เขาไม่ได้คิดถึงบทสนทนาพวกนั้นมานานแล้ว

ครั้งสุดท้ายที่คุยกัน พวกเขาทะเลาะกัน เขาเป็นคนบอกว่าถ้าคบกันแล้วมีแต่ปัญหา ก็แยกกันเสีย

เธอไม่ได้ติดต่อกลับมาอีก

ช่วงแรกเขาเคยหงุดหงิด แต่ไม่คิดตาม ในเมื่อเป็นคนบอกเลิกเอง เขาก็ถือว่าความสัมพันธ์จบลงตรงนั้น ต่างคนต่างไปใช้ชีวิตของตัวเอง

เขาเพียงไม่เคยคิดว่าชีวิตของเธอจะจบลงแล้ว

“เกิดอะไรขึ้นครับ”

“เตยหอมหมดสติตอนออกไปส่งของค่ะ มีคนพาไปโรงพยาบาล แต่หมอช่วยไว้ไม่ได้ เตยหอมมีโรคหัวใจอยู่ก่อนแล้ว”

ชานนท์เลื่อนเก้าอี้ออก แต่ไม่ได้ลงนั่ง

มีหลายเรื่องในคำตอบนั้นที่เขาไม่เคยรู้ ทั้งโรคหัวใจ ร้านเครื่องหอม และลูกชายวัยสี่ขวบ

“เด็กอยู่กับใคร”

“อยู่กับป้าค่ะ ตั้งแต่วันนั้นป้าก็มาอยู่ที่ร้านกับน้อง”

“ญาติของเตยหอมล่ะครับ”

“ป้าโทรหาแล้วค่ะ ยังไม่มีใครรับปากว่าจะดูแล บางคนก็บอกว่ารับไม่ไหว”

“แล้วป้าจะดูแลเขาต่อหรือเปล่า”

“ตอนนี้ป้าก็ดูอยู่ค่ะ แต่ป้ามีบ้าน มีคนที่ต้องกลับไปดูแล จะอยู่กับน้องทั้งวันทั้งคืนแบบนี้ตลอดไปไม่ได้” ป้านวลถอนหายใจ เสียงขยับของดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนแกจะพูดห่างจากโทรศัพท์ “ค่อย ๆ วางนะลูก”

ชานนท์รอ แต่ไม่ได้ยินเสียงเด็กตอบ

“ขอโทษค่ะ” ป้านวลกลับมาพูดกับเขา “น้องนั่งอยู่ข้าง ๆ ป้านี่เอง”

เขาก้มมองปากกาบนโต๊ะ “ป้าเคยรู้เรื่องผมมาก่อนมั้ย”

“ไม่เคยค่ะ เตยหอมไม่ได้เล่า ป้าก็ไม่ได้ถามให้เธอลำบากใจ”

“นอกจากข้อความในสมุด มีหลักฐานอะไรอีก”

“มีเอกสารของชามีมค่ะ สูติบัตรกับพวกเอกสารโรงพยาบาล ป้าเก็บรวมไว้ ยังมีของที่ต้องดูอีกหลายอย่าง ถ้าคุณมา ป้าจะเอาให้ดูทั้งหมด”

“ในสูติบัตรเขียนชื่อพ่อไว้มั้ย”

“ป้าขอหยิบดูก่อนนะคะ ป้าไม่อยากบอกผิด”

“ไม่เป็นไรครับ เก็บไว้ก่อน ผมจะดูเอง”

เขาพูดแล้วจึงรู้ตัวว่าตัดสินใจไปแล้วว่าจะต้องไป

ป้านวลเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยอย่างระมัดระวัง

“มีอีกเรื่องที่คุณควรรู้ค่ะ ชามีมเป็นเด็กออทิสติก เตยหอมพาไปหาหมออยู่”

ชานนท์ขมวดคิ้ว “เขาพูดได้มั้ย”

“พูดได้ค่ะ เมื่อก่อนคุยกับเตยหอมได้ ถามนั่นถามนี่อยู่ทั้งวัน แต่ตั้งแต่เตยหอมเสีย น้องแทบไม่พูดเลย”

เขาหันมองโทรศัพท์เครื่องงานที่ถือออกมาด้วย วางมันลงข้างแฟ้มบนโต๊ะ “ตอนนี้ป้าต้องการให้ผมทำอะไร”

“มาดูสมุดกับเอกสารก่อนได้มั้ยคะ ป้าไม่รู้จะติดต่อใครแล้ว เรื่องดูแลน้องก็รู้ไม่หมด เตยหอมเคยบอกอะไรไว้ ป้าก็ทำเท่าที่จำได้” เสียงของแกเริ่มแผ่วลง “ถ้าสุดท้ายไม่มีคนรับดูแลจริง ๆ ป้าคงต้องไปขอให้หน่วยงานเขาช่วย แต่ป้าอยากลองโทรหาคุณก่อน ในเมื่อเตยหอมเขียนไว้แบบนี้”

ชานนท์ดึงกระดาษแผ่นหนึ่งเข้ามา “ร้านอยู่ที่ไหน”

นวลบอกชื่อถนน ซอย และจุดสังเกต เขาจดตาม ก่อนทวนให้แน่ใจ

“ป้าส่งที่อยู่มาให้เบอร์นี้อีกครั้งนะครับ”

“ได้ค่ะ คุณจะมาวันนี้มั้ยคะ”

“ผมจะไปดูเอกสารก่อน แต่ผมยังไม่รู้ว่าเด็กเป็นลูกผมหรือเปล่า เรื่องนี้ต้องตรวจให้แน่ใจ”

“ค่ะ ป้าเข้าใจ คุณมาตรวจดูก่อนก็ได้”

“แล้วถ้าเรื่องที่ป้าเล่าไม่จริง...”

“ป้าไม่ได้หลอกค่ะ”

คำตอบมาเร็วกว่าเดิม เสียงปลายสายสั่นขึ้นเป็นครั้งแรก

“ป้าอยากให้เรื่องนี้ไม่จริงเหมือนกัน เตยหอมจะได้ยังอยู่ดูแลลูกต่อได้”

ชานนท์หยุดพูด เขามองชื่อถนนที่เพิ่งจดไว้ ก่อนวางปากกาลง “ส่งที่อยู่มาครับ ผมจะติดต่อไปก่อนถึง”

หลังวางสาย ชานนท์ยังยืนอยู่ข้างโต๊ะ

เด็กวัยสี่ขวบ

เขานึกถึงช่วงเวลาที่คบกับวาสิตา ไล่จากวันที่มีปัญหาย้อนกลับไปก่อนหน้านั้น อายุของเด็กยังไม่ใช่หลักฐาน แต่ก็ไม่ใช่ตัวเลขที่ฟังแล้วจะปัดทิ้งได้

เขาต้องรู้วันเกิด ต้องเห็นเอกสาร และต้องเห็นลายมือในสมุดเล่มนั้น

ส่วนคำถามว่าทำไมเธอไม่เคยบอกเขา ต่อให้ไปถึงร้านก็คงไม่มีเจ้าตัวอยู่ตอบแล้ว

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

“คุณนนท์ครับ อีกห้านาทีจะประชุมต่อ”

ชานนท์หันไปหาธนาที่ยืนอยู่ตรงประตู

“หลังประชุม ยกเลิกนัดที่เหลือให้หมด แล้วไปที่นี่ด้วยกัน”

เขาส่งกระดาษจดที่อยู่ให้ ผู้ช่วยรับไปดู ก่อนเงยหน้ารอคำสั่งเพิ่มเติม

ชานนท์หยิบโทรศัพท์เครื่องหลักขึ้นมา “มีเรื่องที่ฉันต้องไปตรวจสอบ”

++

คุยท้ายตอน: ตอนแรกที่โพสต์คนอ่านส่วนใหญ๋ถามว่า ฟีลกู้ดกี่โมงงงงงงงงงงง แน่นะส้มผัก เธอแน่นะ ตอบว่าจริงค่ะ ดูนิยายเด็กเรื่องก่อน ๆ ได้ค่ะ รักหมด(หัว)ใจ  ห่านดินกินหญ้า(อ่อน) ไม่ได้เริ่มด้วยรัก  เฌอแตม  ตรงนี้(ที่)หัวใจ บลา ๆ ทุกเรื่อง ส้มผักเรียกฟีลกู้ดหมดเลย 555555555  โอ๊ย จริง ๆ ค่ะ ไม่เขียนให้คนอ่านเสียใจมากค่ะ เอาใจช่วยชามีมไปด้วยกันนะคะ วันนี้มาส่งการบ้านไว ๆ เลย ส่งคุณพ่อชานนท์มาให้แล้วนะ ดีขึ้นรึยังคะ

+++