บทที่10 (2)
บทที่10 (2)
++
บ่ายวันนั้น ชามีมยอมขึ้นไปพักหลังจากแวะดูถั่วอีกครั้ง คนตัวน้อยหยุดหน้าชั้น ก้มมองเมล็ดในน้ำ แล้วหันมาบอกชานนท์ “หนูนอนก่อน”
“ครับ ถั่วอยู่ตรงนี้”
“ไม่เอาไป”
“ไม่เอาไปไหนครับ”
เด็กชายมองป้ายชื่ออีกนิด ก่อนอุ้มผ้ากันเปื้อนตามลลิตาไปที่บันได พอขึ้นไปได้สองขั้นก็หันกลับมา “ชานนท์กลับมั้ย”
เขาซึ่งกำลังจะหยิบโทรศัพท์หยุดมือ “ยังครับ อยู่ข้างล่างก่อน”
ชามีมพยักหน้าแล้วเดินต่อ ลลิตารอจนเขาก้าวพ้นขั้นสุดท้ายจึงตามขึ้นไป
ป้านวลแวะกลับบ้านข้าง ๆ หลังเก็บครัว ส่วนธนาออกไปซื้อของใช้ตามรายการที่แกฝากไว้ ร้านจึงเงียบลง เหลือชานนท์นั่งอ่านเอกสารอยู่ใกล้เคาน์เตอร์
เขาอ่านไปได้ไม่กี่หน้า ลลิตาก็เดินลงมา “หลับแล้วเหรอครับ”
“ค่ะ ตอนแรกยังจะขอดูรูปถั่วอีกรอบ แต่พอได้นอนกอดผ้าก็ง่วงแล้ว” เธอหยิบขวดน้ำดื่มจากกระเป๋า ก่อนนั่งลงฝั่งตรงข้าม เขาเห็นเธอหมุนไหล่เบา ๆ จึงปิดแฟ้ม
“เหนื่อยเหรอ”
“นิดหน่อยค่ะ วันนี้เดินเยอะ”
“พักก่อนมั้ย”
“ลิตาก็พักอยู่นี่ไงคะ”
เขามองสมุดกับโทรศัพท์ที่เธอเพิ่งหยิบออกมา ลลิตามองตามแล้วหัวเราะเบา ๆ
“อันนี้จะจดเรื่องถั่วก่อนลืมค่ะ ไม่ใช่งานยาก”
ชานนท์เหลือบไปยังภาชนะที่วางอยู่บนชั้นด้านหลังร้าน ป้ายชื่อสามคนยังติดอยู่ตรงเดิม
“วันนี้เขาพูดเยอะ”
“ค่ะ มีเรื่องอยากบอกเยอะเลย”
“ก่อนเตยหอมเสีย เขาคุยแบบวันนี้อยู่แล้วใช่มั้ย”
ลลิตาวางปากกาลง ก่อนคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ตอนที่ลิตาเคยทำกิจกรรมกับน้อง ถ้าเป็นเรื่องที่สนใจ เขาก็คุยค่ะ บางทีถามต่อจนพี่เตยหอมต้องขอเปิดหาคำตอบก่อนเหมือนกัน”
ชานนท์นึกถึงตอนอยู่ร้านขายเมล็ด เด็กชายถามเขาว่าปลูกเป็นหรือไม่ พอได้ยินว่าพ่อก็ยังไม่เคยทำ รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นทันที
“แต่ลิตาไม่ได้อยู่กับน้องทุกวันนะคะ” เธอพูดต่อ “ช่วงหลังที่ไม่ได้เจอกัน เรื่องที่บ้านป้านวลรู้มากกว่า ป้าเล่าว่าน้องชอบเล่าให้แม่ฟังว่าเห็นอะไรจากหน้าร้านบ้าง บางวันก็เดินตามแม่ไปถามโน่นถามนี่”
เขาพยักหน้าช้า ๆ “พอเห็นเขาสนุกแบบวันนี้ ผมก็ดีใจ”
ลลิตารอฟัง
“แล้วเขาก็พูดขึ้นมาว่าแม่เคยบอก ผมไม่รู้ว่าควรตอบยังไง”
เธอมองไปทางบันได ก่อนหันกลับมา “ตอนน้องเล่าเรื่องแม่วาดต้นถั่วให้ดูเหรอคะ”
“ครับ”
“วันนี้น้องดูภูมิใจที่จำได้ค่ะ น้องอยากเล่าให้คุณฟัง”
“ผมควรถามต่อมั้ย”
“ถามได้ค่ะ ถ้าคุณอยากรู้ แล้วดูว่าน้องอยากเล่าต่อหรือเปล่า บางครั้งน้องอาจบอกแค่นั้นแล้วไปสนใจอย่างอื่นก็ได้”
ชานนท์ก้มมองมือของตัวเอง ตอนเช้าเขารับเมล็ดถั่วจากมือเล็กมาดู ชามีมยังจำรายละเอียดที่แม่เคยบอกได้ ส่วนเขาต้องคอยอ่านคำแนะนำจากกระดาษทีละข้อ
“มีบางทีเขาถามว่าทำไมแม่ไม่กลับ” ลลิตาบอก “ลิตาตอบตามที่เราคุยกันไว้ แล้วก็อยู่ฟัง แต่ยังมีเรื่องที่อยากถามหมอเหมือนกันค่ะ”
เขาเงยหน้าขึ้น “เรื่องอะไร”
“อย่างช่วงที่น้องนอนหลับไม่ต่อเนื่อง หรือเวลาพูดถึงแม่ซ้ำ ๆ เราควรสังเกตอะไรเพิ่มบ้าง ลิตาจดได้ว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไร ก่อนหน้านั้นน้องทำอะไร แต่ถ้าจะประเมินว่าน้องต้องได้รับความช่วยเหลือเพิ่มเติมแบบไหน ลิตาอยากให้หมอเป็นคนดูค่ะ”
ชานนท์นิ่งคิด ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดข้อความจากธนา
เรื่องคลินิกเดิมของชามีมยังอยู่ในรายการที่ผู้ช่วยส่งให้ หลังติดต่อไปก่อนหน้านี้ ทางคลินิกแจ้งเอกสารที่ต้องใช้และให้ประสานนัดอีกครั้งเมื่อจัดเรื่องผู้มีอำนาจดูแลเรียบร้อย
ระหว่างนั้นมีทั้งเรื่องศาล การเก็บตัวอย่าง และผลตรวจเข้ามา เขาได้รับรายงานเป็นระยะ แต่ยังไม่ได้กำหนดวันพาลูกไปพบด้วยตัวเอง
“ผมให้ธนาติดต่อที่เดิมไว้แล้ว” เขาบอก “จะให้นัดต่อเลย ผมอยากไปฟังด้วย”
“ดีค่ะ หมอที่เคยดูแลจะได้ฟังว่าช่วงหลังเปลี่ยนไปยังไงบ้าง”
“แล้วเรื่องที่เขาเสียแม่ ผมควรถามหมอคนเดิมก่อนใช่มั้ย”
“ถามได้ค่ะ ว่าควรประสานใครมาช่วยดูเรื่องนี้เพิ่ม ลิตาอยากให้คนที่ดูแลน้องคุยกัน เราจะได้ไม่ต้องเดาคนละทาง”
เขาพยักหน้า ก่อนส่งข้อความหาธนาให้ช่วยยืนยันวันนัดที่สะดวก พร้อมแจ้งว่าเขาจะไปด้วย
“สมุดของเตยหอมต้องเอาไปมั้ย”
“เอาไปได้ค่ะ แล้วลิตาจะเตรียมบันทึกช่วงที่อยู่กับน้องให้ด้วย ป้านวลอาจช่วยเล่าเรื่องก่อนแม่เสียกับช่วงแรกหลังจากนั้น ส่วนคุณเล่าว่าเวลาน้องอยู่กับคุณเป็นยังไง”
ชานนท์มองเธอ “ต้องจดด้วยเหรอ”
“ถ้ามีเรื่องที่กลัวลืมก็จดค่ะ”
“ผมจดไว้บ้างแล้ว”
เขาเปิดหน้าบันทึกให้ดู ลลิตาก้มอ่านเห็นทั้งคำถามเรื่องการสื่อสาร รายการกิจวัตรก่อนนอน และข้อความสั้น ๆ ที่เขาเพิ่มไว้ท้ายสุด
ถ้าไม่แน่ใจ ถามชามีมก่อน
เธอเงยหน้าขึ้นยิ้ม “ข้อนี้คุณใช้แล้วค่ะ ตอนเลือกถาด”
“แล้วผมก็ไม่ได้ใบที่เลือก”
“แต่ได้ใบที่คนปลูกใช้ไหวนะคะ”
“ผมไม่ได้บ่น”
“ลิตาก็ยังไม่ได้ว่าอะไรค่ะ”
ชานนท์ส่ายหน้าเบา ๆ แล้วเก็บโทรศัพท์ ลลิตาจึงหยิบปากกามาจดสิ่งที่จะเตรียมไปพบหมอไว้ข้างรายการเรื่องถั่ว เขามองเธอเขียนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถาม
“ตั้งแต่มาค้าง ได้พักพอมั้ย”
ปลายปากกาหยุดลง “พอค่ะ ป้านวลช่วยช่วงกลางวันเยอะ บางวันลิตาก็ได้นอนพักตอนน้องงีบ”
“กลางคืนเขาตื่นบ่อยเหรอ”
“แล้วแต่คืนค่ะ บางคืนหลับยาว บางคืนตื่นมาดื่มน้ำหรือเรียกหาแม่” เธอเว้นจังหวะ “ลิตาจดเวลาไว้ จะได้เอาไปคุยกับหมอด้วย”
ชานนท์มองขึ้นไปทางชั้นสอง
“ถ้าวันไหนคุณไม่ไหว ให้บอกนะ อย่ารอจนต้องหยุดกะทันหัน”
“บอกค่ะ ลิตายังอยากทำงานนี้ได้นาน ๆ อยู่”
คำตอบทำให้เขาหันกลับมา
ลลิตาพูดต่ออย่างตรงไปตรงมา “ลิตาชอบอยู่กับชามีม แล้วงานนี้ก็ช่วยให้จัดชีวิตง่ายขึ้นด้วย ไม่ต้องนั่งรถไปกลับทุกวัน วันหยุดค่อยกลับบ้าน”
“พี่ชายคุณไม่ว่าอะไรแล้วหรือ”
“หือ?”
“ผมดูในประวัติ คุณอยู่กับพี่ชายและพี่สะใภ้” เขาตอบ “คุณคงไม่คิดว่า ผมให้คุณมาอยู่ดูแลลูกโดยไม่สืบประวัติอะไร”
“ไม่ได้ว่าอะไรค่ะ ส่วนพี่ชายก็ยังถามทุกครั้งค่ะว่าเหนื่อยมั้ย ห้องร้อนมั้ย อยากกลับบ้านหรือยัง พี่สะใภ้ก็ส่งข้อความมาถามว่าขาดของใช้อะไรหรือเปล่า”
“ดูเป็นห่วง”
“เป็นห่วงค่ะ” เธอยิ้ม “เมื่อก่อนลิตาขอย้ายออกยังไม่ยอมเลย คราวนี้มีเรื่องงานกับระยะทางให้คุย เลยตกลงกันง่ายขึ้นหน่อย”
“แล้วคุณอยากออกมาอยู่ข้างนอกอยู่แล้ว?”
ลลิตาหมุนปากกาในมือช้า ๆ “อยากลองจัดชีวิตตัวเองค่ะ พี่เพิ่งแต่งงานด้วย ลิตาก็อยากให้เขาได้อยู่กันสองคนบ้าง”
เธอไม่ได้เล่าต่อถึงคำพูดที่เคยได้ยินจากญาติพี่สะใภ้ ชานนท์เองก็ไม่ได้ซัก เขามองกระเป๋าผ้าที่มีสมุดกับของใช้เด็กอยู่เต็ม แล้วถาม
“ของส่วนตัวคุณมีที่เก็บพอมั้ย เห็นว่าอยู่ห้องเล็ก”
“พอค่ะ ลิตาไม่ได้มีของเยอะอะไรมากมายค่ะ”
“ถ้าขาดอะไรให้แจ้งธนาได้เลย”
“ของใช้ทำงานลิตาแจ้งค่ะ ของส่วนตัวซื้อเองได้”
“ผมหมายถึงของที่ต้องใช้เวลาอยู่ที่นี่”
“งั้นถ้าลิตาขอเครื่องชงกาแฟล่ะคะ”
ชานนท์มองเธอ “คุณดื่มวันละกี่แก้ว”
“ยังไม่ทันขอก็ต้องผ่านการประเมินแล้วหรือคะ”
“ผมถามเฉย ๆ”
ลลิตาหัวเราะเบา ๆ แล้วยกขวดน้ำขึ้นดื่ม “ตอนนี้ยังไม่ขาดอะไรค่ะ ถ้าขาดจะบอก”
เขาพยักหน้า พอดีกับโทรศัพท์ที่วางข้างแฟ้มสว่างขึ้น
ข้อความจากมณีรัตน์ปรากฏใต้รูปถั่วที่ส่งไปก่อนหน้านี้
แม่: ทำป้ายชื่อด้วย น่ารักจังลูก ชามีมเป็นคนวาดหรือจ๊ะ
ชานนท์หยิบขึ้นมาตอบว่าเด็กวาดรูปถั่ว ส่วนลลิตาช่วยเขียนชื่อ ไม่นานแม่ก็ส่งข้อความกลับ
แม่: พรุ่งนี้แม่ขอแวะไปได้มั้ย อยากเอาของไปให้หลานด้วย
เขาอ่านข้อความแล้วหันมาหาลลิตา “แม่ผมขอมาเยี่ยมพรุ่งนี้”
เธอวางปากกา “คุณอยากให้มาช่วงไหนคะ”
“ผมอยากถามคุณก่อน ช่วงไหนไม่ชนเวลาพัก”
ลลิตามองตารางที่จดไว้ “ถ้าช่วงสายหลังอาหารเช้ากับล้างมือเรียบร้อย น่าจะมีเวลาคุยกันค่ะ แต่ต้องถามป้านวลด้วยว่าพรุ่งนี้มีธุระอะไรหรือเปล่า ถ้าทุกคนอยู่ด้วยน้องจะรู้สึกปลอดภัยกว่าเวลามีคนแปลกหน้ามาคุยด้วย”
“แล้ววันนี้บอกชามีมไว้ก่อน?”
“ค่ะ บอกว่าจะมีใครมา เราอาจให้ดูรูปก่อน ถ้าน้องอยากดู”
ชานนท์เปิดรูปแม่ในโทรศัพท์ เป็นภาพจากงานเลี้ยงครอบครัวที่เขาเคยถ่ายไว้ มณีรัตน์ยืนยิ้มอยู่ข้างเขา ส่วนวรางคณาอยู่ถัดไปอีกด้าน เขามองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนไปเลือกรูปที่แม่อยู่คนเดียว
“แม่ผมจะมาก่อนคนเดียว” เขาพูด “ผมจะยืนยันให้ชัด”
ลลิตารับคำ ไม่ถามต่อเรื่องป้า แต่สีหน้าที่ตั้งใจฟังทำให้เขานึกถึงข้อความที่ส่งเมื่อคืน
“แม่อยากกอดหลาน” เขาบอก “ผมบอกแล้วว่าต้องถามก่อน แม่รับปากว่าจะรอ”
“งั้นพรุ่งนี้เราก็ช่วยกันบอกค่ะ ถ้าน้องยังไม่อยากเข้าใกล้ คุณแม่คุณอาจนั่งคุยกับเราก่อนก็ได้ ไม่ต้องรีบชวนเขาทำอะไรทันที”
ชานนท์พยักหน้า แล้วกดโทรหาแม่เพื่อคุยเวลาและเรื่องของที่จะนำมา เขาเดินไปคุยตรงประตูเหมือนตอนโทรหาพ่อ แต่ครั้งนี้ใช้เวลาไม่นานนัก พอกลับมาก็นำโทรศัพท์มาให้ลลิตาดู
“แม่บอกว่าจะเอาผลไม้มา ผมให้ถามก่อนว่าเขากินอะไรได้”
“ป้านวลช่วยเลือกได้ค่ะ” ลลิตาว่า “ถ้าชามีมตื่นแล้ว คุณจะเป็นคนบอกน้องมั้ยคะ”
เขามองไปทางบันได “ครับ ผมบอกเอง”
เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากชั้นบนในช่วงที่ลลิตากำลังเก็บสมุด เธอเงยหน้าฟัง ก่อนลุกเดินไปที่เชิงบันได “ชามีม ตื่นแล้วเหรอคะ”
เสียงเล็กตอบลงมา “หนูตื่นแล้ว”
“รอครูก่อนนะคะ เดี๋ยวขึ้นไปหา”
ชานนท์ลุกตาม แต่หยุดรออยู่ด้านล่างเมื่อเห็นเธอเดินขึ้นไป ครู่หนึ่งลลิตาก็ลงมาพร้อมเด็กชาย ชามีมจับราวบันได มืออีกข้างอุ้มผ้ากันเปื้อน ผมด้านหลังยุ่งขึ้นเล็กน้อยจากหมอน
พอเห็นชานนท์ เขาก็หยุดตรงขั้นสุดท้าย “ชานนท์ยังอยู่”
“ยังอยู่ครับ”
เด็กชายลงมาสวมรองเท้าแตะ ก่อนเดินตรงไปยังชั้นด้านหลังร้าน
ชานนท์มองตามแล้วหยุดอยู่ข้างเขา
ชามีมก้มดูเมล็ดถั่วที่แช่น้ำไว้ นิ้วแตะป้ายชื่อของตัวเอง แล้วไล่ไปยังชื่ออีกสองคน
“ยังไม่มีราก”
“ครับ ยังต้องรอ”
เด็กชายเงยหน้ามองเขาสั้น ๆ ก่อนจับขอบชั้นแล้วเขย่งดูอีกนิด
ชานนท์ไม่ได้บอกเรื่องย่าทันที เขารอจนชามีมดูถั่วจนพอใจ แล้วค่อยถาม
“ดื่มน้ำก่อนดีมั้ยครับ วันนี้ชานนท์มีรูปอยากให้ดูด้วย”
เด็กชายหันมา “รูปถั่วมั้ย”
“รูปแม่ของชานนท์ครับ”
ชามีมคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินไปที่โต๊ะด้วยกัน
ลลิตานำแก้วน้ำมาวางให้ แล้วนั่งลงอีกด้าน
ขณะชานนท์เปิดรูปในโทรศัพท์เตรียมไว้
คุยท้ายตอน: ส่งการบ้านค่ะ เดี๋ยวตอนค่ำ จะมาส่งอีกนะคะ ขอติดเหรียญอ่านล่วงหน้า 2 เหรียญเหมือนเดิมค่ะ ฝากอุดหนุนด้วยนะคะ แต่ถ้าไม่สะดวก ก็รอปลดเหรียญอ่านฟรีได้ วันละ 1 ตอนเหมือนเดิมค่ะ เจอกันค่ะ
++
